ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง
ข้อมูลเบื้องต้น
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : Guangzhou Alibaba Literature lnformation TechnologY Co., Ltd
ลิขสิทธิ์ฉบับภาษาไทยถูกต้องโดย : Glory Forever
ประพันธ์โดย : 火柴 แปลและเรียบเรียงโดย : arioso
“หญิงแพศยาน่าตายล่อลวงพี่เขยอย่างเจ้า ขายเป็นเมียนายพราน แลกกับหมูป่าตัวเดียวก็มากเกินพอ!”
หลังจากฟังจบประโยคนี้ เธอที่ทะลุมิติมาเป็น “หลินหวั่นชิว” สาวน้อยสภาพป่วยหนักก็อยากจะหักคอตัวเองตายไปอีกสักรอบ
คนพวกนี้เห็นนางเป็นสินค้าที่ใช้แค่หมูป่าตัวเดียวก็ยอมขาย!!
.
เธอจ้องมอง “เจียงหงหย่วน” สามีนายพรานคนใหม่ป้ายแดง เขาตัวใหญ่ดุดัน และมีรอยแผลเป็นสุดฮอต พาน้ำลายสอ…
หลินหวั่นชิวรู้สึกเหมือนเพิ่งออกจากรังหมาป่าแล้วต้องเข้าถ้ำเสือต่อ…
.
บ้านหลังใหม่สภาพผุพัง น้องชายคนเล็กผอมกระหร่อง มิหนำซ้ำน้องชายคนรองยังป่วยหนัก!
ทำอย่างไรดี? ครอบครัวที่ยากจนว่าน่ากลัวแล้ว ครอบครัวยากจนที่มีคนป่วยยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
.
“ติ๊ง! เราขอแสดงความยินดีที่ท่านทะลุมิติสำเร็จ”
“โปรโมชั่นทะลุมิติซื้อหนึ่งแถมสาม ได้ทำการซื้อขายสำเร็จ ขอให้ท่านมีความสุขกับการเดินทาง มีลูกโดยเร็ว!”
นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย…ใครจะไปรู้ว่าแพ็กเกจทะลุมิติไปเจอหนุ่มหล่อที่เธอซื้อมาแค่หนึ่งหยวนดันเกิดขึ้นจริง!!
.
“เจ้าอดทนรออีกหน่อย หายดีแล้วค่อยเข้าหอกับข้า! ข้าเป็นผู้ชายของเจ้า ไม่หนีไปไหนหรอก”
มารดามันเถอะ! พูดแบบนี้เพราะหมายความว่าเธออดใจไม่ไหวอยากกินเขาชัดๆ! ก็ใครใช้ให้เขามาแก้ผ้าต่อหน้าเธอกันล่ะ!?
.
พบกับเรื่องราวคลั่งรักของนายพรานหนุ่มสุดมาดแมนกับหญิงสาวผู้ทะลุมิติมาพร้อมกับระบบเพื่อมาพบชายในฝันได้ที่นี่!!
----------------------
.
อัปเดตเร็ว อ่านก่อนใคร ที่ Jinovel
สิทธิพิเศษ! สำหรับ สมาชิก premium
อ่าน‘ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง’ เร็วก่อนใครถึง 150 ตอน
เสี่ยวเอ้อร์แนะนำอ่านได้เลยที่ >> https://bit.ly/3N8THpu
.
????สุดคุ้ม! สำหรับสมาชิกใหม่ premium เพียงเดือนละ 99 บาท
อ่านสนุกกับตอนอัปเดตเพิ่มกันยาวๆ จากราคาถุงแดงปกติ 150*3 = 450 บาท
คุ้มยิ่งกว่าใคร! แถมมีอัปเดตตอนใหม่เพิ่มทุกวัน
.
ขอแนะนำนิยายสนุกๆ คัดสรรค์มาเพื่อคุณท่านโดยเฉพาะ
อยากอ่านเรื่องไหน จิ้มได้เลย <3
หมูป่าแลกภรรยา
หมู่บ้านติดภูเขา บ้านหลินฟาไฉ
เวลาเช้าตรู่ หลินซย่าจื้อ ลูกสาวคนโตของเขาที่สามีเป็นฝ่ายแต่งเข้าบ้านกำลังเท้าเอวถ่มน้ำลายด่าสาดเสียเทเสียอยู่หน้าห้องเก็บฟืน
“หญิงแพศยาน่าตายล่อลวงพี่เขยตัวเองอยู่ที่นี่แล้ว หน้าด้านไร้ยางอายนัก ถ้าอยากสุขสบายก็ไปทำงานในซ่อง อย่างน้อยอ้าขาแล้วยังมีเงินให้ท่านพ่อท่านแม่ใช้ คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนกัน ในดินมีแตงกวาเยอะแยะ อยากได้ก็หยิบมาใช้สิ กล้าดีอย่างไรมาหลอกล่อพี่เขยของตัวเอง!”
สวี่ซื่อ [1] แม่ผู้แก่ชราของนางเห็นว่านอกประตูมีชาวบ้านมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ จึงรีบเข้าไปดึงแขนเสื้อของหลินซย่าจื้อ “เหล่าต้า เลิกด่าได้แล้ว ตระกูลหลินเราขายหน้าหมด วันหน้าพี่ใหญ่กับพี่รองเจ้าจะเจรจาเรื่องแต่งงานอย่างไร”
หลินซย่าจื้อเหลือบตามองชาวบ้านที่มามุงดู นางเบ้ปากอย่างไม่ยี่หระ ถ่มน้ำลายไปทางห้องเก็บฟืนอย่างชิงชัง พูดกับสวี่ซื่อว่า “ท่านแม่ รีบขายนังนี่ไปเถอะ เก็บไว้มีแต่จะสร้างปัญหา!”
สวี่ซือหันไปปิดประตู “พ่อเจ้าออกไปข้างนอกแต่เช้าก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ เอาล่ะ เลิกโวยวายได้แล้ว จะโวยวายจนรู้ทั้งหมู่บ้านถึงจะยอมหยุดหรืออย่างไร?”
ภายในห้องเก็บฟืนมีเตียงที่ทำจากประตูหนึ่งบานกับตั่งสองตัว หลินหวั่นชิวกำลังนอนบนเตียงที่ทำจากประตู ฟังเสียงก่นด่าด้านนอกด้วยสีหน้าเฉยชา
บนร่างนางถูกห่มด้วยผ้าฝ้ายขาดๆ ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างพุพังเข้ามาไม่หยุด หนาวเย็นจนนางตัวสั่นเทา
หลินหวั่นชิวเพิ่งยอมรับความจริงว่าตัวเองทะลุมิติมา เสียงที่ดังเอะอะโวยวายด้านนอกทำให้นางยิ่งปวดหัว อยากลุกขึ้นนั่ง ทว่าร่างกายนี้เป็นไข้ขึ้นสูง อ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิด
นางทำได้แค่นอนจัดระเบียบความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่บนเตียง ผ่านไปนานเพียงใดไม่อาจรู้ได้ ประตูถูกเปิดออกเสียงดัง ‘แอ๊ด’
มีคนเดินเข้ามาสี่คน หลินฟาไฉ พ่อของเจ้าของร่างเดิมเดินนำชายผิวคล้ำร่างสูงใหญ่ประมาณหนึ่งหมี่ [2] แปดเข้ามา บนหน้าชายคนนี้มีแผลเป็นหนึ่งรอย มองแล้วน่ากลัวยิ่งนัก
ด้านข้างมีผู้หญิงตามมาสองคน คนหนึ่งคือแม่ของเจ้าของร่าง สวี่ซื่อ อีกคนคือพี่สาวของเจ้าของร่าง หลินซย่าจื้อ
หลินฟาไฉที่ร่างกายค่อนข้างซูบผอมชี้นิ้วมาทางหลินหวั่นชิวที่นอนบนเตียง พูดกับชายที่มีรอยแผลเป็นว่า “คนอยู่นั่นแล้ว เจ้าพาไปได้เลย”
ชายมีรอยแผลเป็นพิจารณาหลินหวั่นชิว ขมวดคิ้วว่า “ดูจากสภาพคงป่วยหนัก ไม่แน่ว่าข้าแค่แบกกลับบ้านก็คงจะตายแล้ว พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ? ”
เสียงเขาดังและมีพลังเหมือนระฆัง รูปลักษณ์ก็น่ากลัว เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ทั้งหลินฟาไฉ สวี่ซื่อและหลินซย่าจื้อต่างพากันตัวสั่นอย่างอดไม่ได้
พวกเขาไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคู่นั้นแหลมคมราวกับหมาป่าดุร้าย
สวี่ซื่อรีบเดินไปข้างเตียง เลิกผ้าฝ้ายขาดๆ ขึ้น พูดอย่างประจบว่า “หลานชาย ข้าเองก็ไม่กล้าปิดบังเจ้า หวั่นชิวของพวกเราถูกอากาศเย็น แต่ร่างกายนางแข็งแรงดีมาก เจ้าพากลับบ้านแล้วให้ดื่มน้ำขิงสักสองชาม ปล่อยให้ร่างกายได้ขับเหงื่อก็หายแล้ว ลองดูรูปร่างของหวั่นชิวสิ รับรองว่าลูกดก ได้ลูกตัวจ้ำม่ำ”
หลินซย่าจื้อรีบเสริมด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “ใช่ ดูอย่างข้าสิ มีลูกชายทีเดียวตั้งสามคน หวั่นชิวเป็นน้องสาวข้า ต้องไม่แพ้แน่นอน หวั่นชิวของพวกเราหน้าตาดี รูปร่างดี หากขายให้นายหน้าก็ต้องขายได้อย่างน้อยสิบห้าตำลึงเงิน พวกเราขายให้เจ้าแลกกับหมูป่าแค่หนึ่งตัวและเงินสองตำลึงเงิน เท่านี้ก็ขาดทุนแล้ว เจ้ารีบพานางไปเถอะ”
ชายมีแผลเป็นแสยะยิ้ม “ขายให้หอคณิกา…ป่วยเจียนตายขนาดนี้ หากหอคณิการับซื้อแล้วจะวิ่งมาหาข้าทำไม? ไม่ต้องมัวพูดมาก ข้าจะยอมให้แค่หมูป่าตัวเดียว แต่ไม่ให้เงิน จะขายลูกสาวก็ขาย ไม่ขายเช่นนั้นข้าก็ขอลา!”
คนทั้งครอบครัวพากันหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่ถูกพูดจี้ใจดำ
ชายมีแผลเป็นหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล หลินฟาไฉรีบดึงตัวไว้ กัดฟันพูดว่า “ตกลง เจ้าเอาตัวไปได้เลย!”
มารดามันเถอะ นายพรานคนหนึ่งฉลาดขนาดนี้ได้อย่างไร?
ชายมีแผลเป็นหัวเราะเสียงเย็น “พากลับไป? ไม่ได้ จะซื้อจะขายต้องมีสัญญา หากนางหายดีแล้วพวกเจ้าชักดาบจะทำอย่างไร? ไปตามหัวหน้าหมู่บ้านกับผู้อาวุโสในหมู่บ้านมาเป็นพยาน อีกเรื่อง รีบต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลมาให้นางเดี๋ยวนี้ มิใช่ว่าหัวหน้าหมู่บ้านยังไม่ทันมา นางก็ตายไปเสียก่อน!”
สวี่ซื่อทำใจไม่ได้ รู้หรือไม่ว่าน้ำตาลแพงขนาดไหน?
ต้องต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลให้นังเด็กนี่ดื่ม?
หลินซย่าจื้อเห็นดังนี้ก็แอบเตะขาแม่ตัวเอง กระซิบข้างหูว่า “หมูป่า…”
นางไม่ได้สงสารหลินหวั่นชิวสักนิด แค่กลัวว่านังนั่นจะตายแล้วขายไม่ออกต่างหาก
สวี่ซื่อจึงผละไปต้มน้ำขิงอย่างไม่ยินยอม
คนพวกนี้มองหลินหวั่นชิวเป็นสินค้า ต่อรองราคาต่อหน้านาง ภายในใจหลินหวั่นชิวเย็นเยียบ นางมองทุกคนในตระกูลหลินอย่างเย็นชา คนพวกนี้นี่แหละที่เห็นนางเป็นสินค้า ใช้หมูป่าแค่ตัวเดียวก็ยอมขาย!
ไม่นาน หัวหน้าหมู่บ้านก็ถูกหลินฟาไฉเชิญมา น้ำขิงเองก็ต้มเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน หลินซย่าจื้อทำเป็นใจดี เข้าไปประคองหลินหวั่นชิวให้ลุกขึ้นนั่งและป้อนนางดื่ม แต่นอกจากรสชาติเผ็ดร้อนแล้ว น้ำขิงไม่มีความหวานเลยสักนิด
แต่ก็ช่างมันเถิด น้ำขิงหนึ่งถ้วยไหลลงท้อง ช่วยให้หลินหวั่นชิวที่ตัวเย็นเป็นแท่งน้ำแข็งรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง
หลังจากที่ด้านนอกคุยกันเสร็จเรียบร้อย ชายมีแผลเป็นก็เดินเข้ามาเปิดห่อผ้าที่พกติดตัวออกมา หยิบหนังเป็นมันวาวผืนหนึ่งขึ้นมา ทำเอาพวกหลินฟาไฉตาเป็นประกายกันหมด
หนังสัตว์ผืนนี้สวยยิ่งนัก ผืนใหญ่สีขาว เป็นหนังของอะไรกัน?
จะขายได้ราคาแพงขนาดไหนกัน?
คนตระกูลหลินรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าขายหลินหวั่นชิวขาดทุนแล้ว พวกเขาไม่ควรลดราคา อย่างน้อยก็ควรได้อีกสองตำลึงเงิน!
น่าเสียดายที่ตอนนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านกับบรรดาผู้อาวุโสเป็นพยาน จะเปิดปากเรียกราคาเพิ่มก็คงไม่ดีนัก
ชายมีแผลเป็นสะบัดผ้าฝ้ายขาดๆ ออก ใช้หนังสัตว์ผืนนั้นห่อตัวหลินหวั่นชิว แบกนางขึ้นไหล่แล้วเดินออกไป
ชาวบ้านส่วนหนึ่งเห็นชายมีแผลเป็นแบกหลินหวั่นชิวออกมาจากบ้านตระกูลฉินก็พากันเข้ามามุง ชี้ไม้ชี้มืออยู่ด้านข้าง สายตาที่มองหลินหวั่นชิวมีแต่ความเหยียดหยาม
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลินซย่าจื้อป่าวประกาศเรื่องที่หลินหวั่นชิวยั่วยวนพี่เขยตัวเองให้คนอื่นรู้กันจนถ้วนทั่ว
ชายมีแผลเป็นแค่เหลือบตามองคนพวกนั้นด้วยสายตาเย็นเฉียบ พวกเขาถึงรีบปิดปากเงียบด้วยความกลัว
เชิงอรรถ
[1] ซื่อ(氏) แปลตามตัวอักษรว่าสกุล ในที่นี้เป็นคำเรียกหญิงที่แต่งงานแล้ว ใช้ต่อท้ายนามสกุลเดิมของผู้หญิง
[2] หมี่ (米) เมตร
----------------------
หากคุณท่านชอบนิยายเรื่องนี้ สามารถกดติดตาม
เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ๆได้ที่นี่เลยค่า~ >/\<
> จิ้มตรงนี้เพื่อติดตาม <
อ่านสนุกสุดฟิน ‘ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง’
อัปเดตตอนฟรีทุกวัน วันละ 2 ตอน ที่ Dek-d
หรืออ่านเร็ว อ่านไว อัปเดตก่อนใคร
อ่านได้ที่ Jinovel > https://bit.ly/3N8THpu
โชคชะตา
เดิมทีหลินหวั่นชิวก็เป็นไข้สูง วิงเวียนศีรษะ พอมาถูกเขาแบกขึ้นไหล่แบบนี้จึงยิ่งวิงเวียนกว่าเดิม
“เฮ้…วางข้าลง ข้าเดินเองได้” นางไม่มีแรงดิ้น ได้แต่รวบรวมแรงมาประท้วงสุดกำลัง
แต่เปล่าประโยชน์ เสียงที่นางพูดด้วยแรงทั้งหมดแทบไม่ต่างอะไรกับเสียงยุง แค่หลุดออกจากปากก็หายไปในสายลมฤดูใบไม้ร่วง ไม่ต้องหวังว่าชายมีแผลเป็นจะได้ยิน
“อยู่นิ่งๆ!” ใครจะไปคิดว่าชายมีแผลเป็นจะตอบนางอย่างรำคาญใจ ฝ่ามือหนาตบลงที่ก้นของนาง
โอ้ เด้งมาก เนื้อสัมผัสดีมาก
ชายมีแผลเป็นอดใจตบอีกครั้งไม่ได้
หลินหวั่นชิวสบถในใจ อันธพาลโรคจิต!
น่าเสียดายที่นางไร้เรี่ยวแรงตอบโต้
“นี่…ข้าเวียนหัว…เกิดข้าตายขึ้นมา…เจ้าได้ขาดทุนแน่!” ไม่ว่าหลินหวั่นชิวจะโมโหเพียงใดก็เข้าใจสถานะตัวเอง เห็นเขาได้ยินที่ตัวเองพูดแล้วก็รีบเสริมอีก
คนคนนี้ใช้หมูป่าตัวเดียวมาแลกกับนาง คงไม่อยากแบกหญิงที่ตายแล้วกลับบ้านกระมัง?
เพราะจะเอาไปทำอะไรได้?
จองหลุมฝังศพหรือ?
แม้ความคิดนี้จะค่อนข้างน่าเศร้า แต่สถานการณ์บีบบังคับ หากอยากมีชีวิตรอด หลินหวั่นชิวก็ได้แต่พูดโน้มน้าวชายมีแผลเป็นเช่นนี้
เป็นไปตามคาด ชายมีแผลเป็นบ่นเสียงเบาเมื่อได้ยินคำพูดนาง "ยุ่งยาก" เขาวางนางลงก่อนที่จะอุ้มนางขึ้นอีกครั้ง
แต่สัมผัสนุ่มนิ่มของภรรยาในอ้อมแขนก็…ดีกว่าแบกจริงๆ นั่นแหละ
เขาขยับตัวเร็วมาก หลินหวั่นชิวต้องยกสองแขนกอดคอเขาเพราะกลัวตก
สวรรค์ ผู้ชายคนนี้จะหยาบกระด้างเกินไปแล้ว ร่างกายนางตอนนี้อ่อนแอมาก ทนถูกกระทำรุนแรงได้ที่ไหนกัน…หลินหวั่นชิวรู้สึกเหมือนเพิ่งออกจากรังหมาป่าแล้วต้องเข้าถ้ำเสือต่อ
นางคิดหาวิธีเอาตัวรอดตลอดทาง ไม่ทันไรก็ถึงจุดหมาย
ที่นี่เป็นลานบ้านใต้เชิงเขาหลังเล็กๆ ห่างออกไปมีบ้านเรือนอยู่สองสามหลัง ทว่าด้านข้างกลับไม่มีเพื่อนบ้าน มีลานบ้านแห่งนี้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ประตูไม้กับกำแพงดินถูกเงาไม้เขียวชอุ่มปกคลุม สภาพผุพังรกร้าง
ชายมีแผลเป็นยกเท้าถีบประตูลานบ้าน ทัศนียภาพด้านในดูไม่ได้ยิ่งกว่าด้านนอก เสื้อผ้าที่ตากบนราวไม่มีสภาพดีสักตัว ทุกตัวถูกปะแล้วปะอีก ภายในลานไม่มีเครื่องเรือนและเครื่องมือทำการเกษตรใดๆ ใต้ชายคามีเก้าอี้พังๆ สองตัว บนกำแพงมีหนังสัตว์ที่ไม่รู้เป็นของสัตว์ป่าตัวไหนแขวนอยู่สองสามผืน
“พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
“พี่ใหญ่ ท่านขายหมูป่าไปหรือยัง? ซื้อเสบียงกลับมาหรือเปล่า? ไปรับยาของพี่รองมาแล้วใช่ไหม?”
ในตอนนี้เองที่มีเด็กชายร่างผอมซูบเนื้อติดกระดูกท่าทางอายุห้าหกขวบคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องๆ หนึ่ง เด็กชายสวมเสื้อผ้าขาดๆ ผิวที่โดนอากาศกลายเป็นสีแดงเพราะความเย็น
ตอนนี้เช้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เด็กน้อยสวมเสื้อผ้าแค่ชั้นเดียว ด้านนอกสวมเสื้อกั๊กหนังสัตว์
รองเท้าที่เขาใส่ขาดจนเห็นนิ้วเท้า ตะเข็บที่ส้นก็อ้าออก ต้องใส่แบบเหยียบส้น เวลาเดินมีเสียงดังเปาะแปะๆ
เด็กชายชะงักเมื่อเห็นหลินหวั่นชิวที่ถูกชายมีแผลเป็นอุ้มไว้ เขาตะลึงสักพักก่อนที่จะถามว่า “พี่ใหญ่ นี่ใครหรือ?”
ชายมีแผลเป็นตอบเสียงอู้อี้ว่า “พี่สะใภ้ของพวกเจ้า หมูป่าถูกใช้เป็นสินสอดไปแล้ว ต่อไปนี้เวลาพี่ใหญ่ออกไปล่าสัตว์ พวกเจ้าจะได้มีคนดูแล”
ฟู่ว ยังดีที่ไว้หน้านาง ไม่ได้บอกว่าซื้อตัวนางมา ชายคนนี้รอบคอบไม่เบา
“เยี่ยมไปเลย!” เด็กชายได้ยินดังนี้ก็ดีใจ พี่รองชอบโทษว่าร่างกายที่อ่อนแอของตัวเองทำให้พี่ใหญ่แต่งงานช้า คราวนี้ได้มีพี่สะใภ้แล้ว พี่รองจะได้เลิกโทษตัวเอง และเมื่อเขาอารมณ์ดี ไม่แน่ว่าอาการป่วยอาจจะหายเร็วขึ้นก็ได้
“พี่รอง พี่ใหญ่พาพี่สะใภ้กลับมาด้วยล่ะ!”
เสียงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจของเด็กชายดังขึ้นข้างหู หลินหวั่นชิวถูกชายมีแผลเป็นอุ้มเข้าห้อง ภายในห้องมีเตียงมีเครื่องเรือน แค่มองก็รู้ว่าเป็นของทำมือทั้งสิ้น ไม้ที่ใช้ทำตู้ยังมีเปลือกไม้ติด ทุกอย่างดูหยาบกระด้างไปหมด
แต่อย่างไรก็ดีกว่าบานประตูที่นางนอนก่อนหน้านี้
หลินหวั่นชิวถูกวางลงบนเตียง ชายมีแผลเป็นหยิบผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะมาห่มให้เสร็จก็หันไปหยิบหนังสัตว์เดินออกไป
“ข้าจะเอาหนังสัตว์ไปขายในตัวเมือง เดี๋ยวเดียวก็กลับ หากมีอะไรก็เรียกน้องเล็ก”
พูดจบก็เดินออกไป หลินหวั่นชิวได้ยินเขากำชับเด็กชายด้านนอก “ต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลให้พี่สะใภ้เจ้าหน่อย นางไม่สบาย อ้อ จริงสิ ต้มโจ๊กขิงให้นางด้วย”
“แต่บ้านเราเหลือข้าวแค่หยิบมือเดียว” เด็กชายตอบด้วยความลำบากใจ
“ต้มไปเถอะ เดี๋ยวพี่ใหญ่ซื้อเสบียงกลับมา”
เสียงของเด็กชายแจ่มใสขึ้นทันทีที่ได้รับคำมั่นจากชายมีแผลเป็น “พี่ใหญ่วางใจได้ ข้าจะดูแลพี่สะใภ้กับพี่รองเอง”
ทำอย่างไรดี?
ฟังจากที่พวกเขาคุยกัน ครอบครัวนี้จนขนาดที่แทบจะไม่มีอะไรกินแล้ว!
มิหนำซ้ำยังมีคนป่วยอีก!
นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องความจนอย่างเดียว จากความทรงจำของเจ้าของร่าง โอสถในช่วงราชวงศ์โจวมีราคาแพงมาก ประชาชนหลายคนป่วยแล้วไม่มีเงินหาหมอหรือซื้อยา
หากล้มป่วยก็ได้แต่ทนเอา โชคดีหน่อยก็รอด โชคไม่ดีก็อาจทำให้โรคเล็กๆ เรื้อรังกลายเป็นโรคร้ายแรงและตายจากไป
ครอบครัวที่ยากจนว่าน่ากลัวแล้ว ครอบครัวยากจนที่มีคนป่วยยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
ไม่ ไม่…นางไม่มีสิทธิ์มารังเกียจครอบครัวนี้ ตอนนี้ปัญหาใหญ่ของนางคือควรทำอย่างไรต่อไปต่างหาก!
คนหยาบคายนั่นซื้อนางกลับมาให้เป็นเมียนะ!
หลินหวั่นชิวอดนึกถึงจุดจบของพวกผู้หญิงที่ถูกหลอกไปขายในภูเขาลึกให้ชายแก่หัวล้านไม่ได้ นางกลัวจนใจสั่น
นางไม่อยากกลายเป็นเครื่องผลิตลูก ไม่อยากแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รัก!
----------------------
หากคุณท่านชอบนิยายเรื่องนี้ สามารถกดติดตาม
เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ๆได้ที่นี่เลยค่า~ >/\<
> จิ้มตรงนี้เพื่อติดตาม <
อ่านสนุกสุดฟิน ‘ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง’
อัปเดตตอนฟรีทุกวัน วันละ 2 ตอน ที่ Dek-d
หรืออ่านเร็ว อ่านไว อัปเดตก่อนใคร
อ่านได้ที่ Jinovel > https://bit.ly/3N8THpu
วิธีการ
หลินหวั่นชิวพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง จัดระเบียบความทรงจำเจ้าของร่างไปด้วย คิดหาวิธีรับมือไปด้วย
อย่างแรก ให้หนีคงเป็นไปไม่ได้ กลางป่ากลางเขามีแต่สัตว์ป่า นางจะหนีไปไหนได้กัน?
อย่างที่สอง ต่อให้นางหนีสำเร็จ หากไม่มีคนช่วยนำทาง นางจะไปไหนได้?
หากถูกจับไปขายเป็นทาสหรือขายในหอนางโลมขึ้นมา ผลลัพธ์มีแต่จะยิ่งเลวร้าย
ต่อให้นางเกลี้ยกล่อมชายมีแผลเป็นให้ปล่อยตัวเองได้ แต่จะให้กลับไปยังครอบครัวของร่างนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน ขายนางได้หนึ่งหนก็ต้องมีหนที่สอง
หรือนางจะสร้างบ้านอยู่เอง?
อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลย นางไม่ใช่นางเอกในนิยายทะลุมิติสหน่อย ไม่ได้มาจากหน่วยงานลับหรือเชี่ยวชาญด้านพิษที่ใครมาหาเรื่องด้วยล้วนตายหมด
ดีไม่ดี หญิงสาวตัวคนเดียวแบบนางจะถูกผู้ชายเลวปีนบ้านกลางดึก แม้แขนขาน้อยๆ ของนางจะออกแรงต่อต้าน แต่การถูกคนทำลายความบริสุทธิ์ก็เกิดขึ้นง่ายภายในไม่กี่นาที
และหากถูกผู้ชายเลวหลายคนปีนบ้าน…
ไอ๊หยา ภาพฉากแบบนั่น…
หลินหวั่นชิวไม่กล้าแม้แต่จะคิด
หลังจากที่คิดไปคิดมา ทางรอดเดียวของนางตอนนี้คืออยู่ที่นี่ไปก่อน ไว้หายดีแล้วค่อยคิดหาทางใหม่
กลัวก็แต่ชายมีแผลเป็นคนนั้นจะขืนใจนาง
สภาพร่างกายนางตอนนี้ทนรับอะไรแบบนั้นไม่ไหวหรอกนะ!
เพิ่งทะลุมิติมาก็ถูกผู้ชายดิบเถื่อนปล้ำตายบนเตียง…วิธีตายคงอนาถไปหน่อย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินหวั่นชิวรู้สึกว่าอนาคตตัวเองช่างมืดมนเหลือเกิน
“พี่สะใภ้ มา รีบดื่มตอนร้อนๆ เถอะ!” ขณะที่หลินหวั่นชิวกำลังเหม่อลอยก็เห็นเด็กชายยกถ้วยเข้ามา เขาวางถ้วยที่ใส่น้ำขิงใส่น้ำตาลไว้บนตู้สี่เหลี่ยมบนตัวเตียง ตาเป็นประกายจ้องมาที่นาง มุมปากมีรอยยิ้ม
“พี่สะใภ้ ไม่ลวกปาก ข้าลองแล้ว”
เด็กชายมองนางด้วยสายตาคาดหวัง หลินหวั่นชิวยิ้มให้เขา พยายามลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ยกน้ำขิงที่มีควันกรุ่นขึ้นดื่ม
น้ำขิงใส่น้ำตาลไหลลงท้อง นางรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก
“เจ้าชื่ออะไร กี่ขวบแล้ว?” อาศัยช่วงที่ชายมีแผลเป็นไม่อยู่ หลินหวั่นชิวตัดสินใจถามสภาพการณ์ของครอบครัวนี้จากเด็กชายตรงหน้า
“ข้าชื่อเจียงหงหนิง อายุเจ็บขวบ พี่รองชื่อเจียงหงป๋อ อายุสิบขวบ พี่ใหญ่ชื่อเจียงหงหย่วน อายุสิบเก้าปี”
โอ้ ครอบครัวชายป่าเถื่อนนี่ชื่อเพราะกันทุกคนเลย ไม่เหมือนคนในชนบท
เดี๋ยวก่อนนะ…ชายป่าเถื่อนคนนั้นอายุสิบเก้า?
รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนเหมือนคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนแต่อายุแค่สิบเก้าอย่างนั้นหรือ?
หลินหวั่นชิวรู้สึกเหลือเชื่อ แต่พอลองคิดอีกครั้ง ชายคนนี้ล่าสัตว์บนภูเขามาหลายปี จะไม่ให้หน้าแก่กว่าวัยได้อย่างไร
“ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินเจ้าถามพี่ใหญ่เรื่องไปรับยา พี่รองเจ้าเป็นอะไรหรือ?”
ในความทรงจำของหลินหวั่นชิว นางรู้แค่ว่าครอบครัวนายพรานเจียงอาศัยอยู่ที่เชิงเขา ไม่รู้ข้อมูลอย่างอื่นอีก
รอยยิ้มบนหน้าเจียงหงหนิงหายไปทันทีที่ได้ยินหลินหวั่นชิวถามเรื่องพี่รอง เขาคว้าชามเปล่าจากมือนางแล้ววิ่งออกไป
“เฮ้…” หลินหวั่นชิวคิดไม่ถึงว่าเด็กชายจะตอบสนองรุนแรงขนาดนี้ จะร้องเรียกเขาแต่ก็เปลี่ยนใจ ตอนนี้นางยังอ่อนแอมาก ต้องนอนพักให้เหงื่อออกก่อน
ไม่ว่าหลังจากนี้จะมีแผนอะไร สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องให้ร่างกายหายเป็นปกติ
แต่ไม่นาน เจียงหงหนิงก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้เขายกโจ๊กใส่ขิงฝอยเข้ามาให้หลินหวั่นชิว
เจียงหงหนิงวางโจ๊กลงบนตู้ข้างเตียงเสร็จก็ถอยออกไป ไม่พูดกับหลินหวั่นชิวแม้แต่คำเดียว สีหน้าไม่สบอารมณ์
“เด็กคนนี้ ข้าพูดอะไรผิดไปหรือ?” หลินหวั่นชิวมองแผ่นหลังที่หายไปนอกประตูของเขา ขณะที่บ่นในใจก็ยกโจ๊กที่ไม่ได้เนื้อเนียนมากขึ้นดื่ม
เมื่อโจ๊กร้อนๆ ไหลลงท้อง กระเพาะก็ไม่บิดจนปวดอีก หลินหวั่นชิวนอนลงอย่างอ่อนแรง แม้ใจนางจะตื่นตัวมาก แต่ร่างกายนี้ช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย
“ติ๊ง! เสียนอวี๋ [1] ขอแสดงความยินดีที่ทะลุมิติสำเร็จ”
“โปรโมชั่นทะลุมิติซื้อหนึ่งแถมสามซื้อขายสำเร็จ คุณลูกค้าอย่าลืมรีวิวร้านค้าห้าดาว”
“รีวิวห้าดาวมีของรางวัล โอกาสนี้หายาก คุณลูกค้าห้ามพลาดเด็ดขาด!”
“ขอให้ท่านมีความสุขกับการเดินทาง มีลูกโดยเร็ว!”
นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!
หลินหวั่นชิวเพิ่งทิ้งตัวลงหลับ ในหัวก็มีภาพหน้าต่างของแอพเสียนอวี๋โผล่ขึ้นมา
ในนั้นมีหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งไม่หยุด
นี่นางต้องเคียดแค้นถึงขนาดไหนกันถึงได้เก็บเอามาฝัน
จะว่าไปแล้ว การทะลุมิติอันแสนจะพิสดารของหลินหวั่นชิวก็เกิดจากการที่นางซื้อแพ็คเกจทะลุมิติราคาโปรโมชั่นในแอพเสียนอวี๋
แพ็คเกจทะลุมิติซื้อหนึ่งแถมสามราคาแค่หนึ่งหยวน โฆษณาดิบดีว่าจะได้ผู้ชายรูปหล่อ
นางมือบอนไปกดเล่น คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นความจริง
หลินหวั่นชิวกระสับกระส่าย อยากลืมตาแต่กลับลืมไม่ขึ้น เหมือนเวลานอนแล้วฝันร้าย
ในเมื่อลืมไม่ขึ้นเช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ หลินหวั่นชิวยอมแพ้ หากห้ามความฝันไม่ได้ก็นอนต่อไป
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เจียงหงหย่วนกลับถึงบ้านตอนพระอาทิตย์ตกดิน
เจียงหงหนิงวิ่งออกจากห้องครัวมาต้อนรับ รับยาสองชุดจากมือ “พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
เจียงหงหย่วนพยักหน้า ชี้นิ้วไปที่ห่อยา “อืม เอายาสองชุดนี้ไปต้ม จำให้ดีนะ ชุดนี้เป็นของพี่รองเจ้า ชุดนี้เป็นของพี่สะใภ้ ห้ามสลับกัน”
เจียงหงหนิงมีท่าทีลังเลเล็กน้อย เขามองเจียงหงหย่วนอย่างไม่สบายใจ “พี่ใหญ่…ถ้าเกิด…ถ้าเกิดรักษานางจนหายดีแล้ว นางหนีไปแบบพี่สะใภ้สองคนก่อนหน้านี้จะทำอย่างไร?”
เจียงหงหย่วนแบกเสบียงกระสอบหนึ่งเข้าไปในครัว แววตามีความลังเลแวบหนึ่ง พูดเสียงทุ้มว่า “เด็กคนนี้ อะไรที่ไม่ควรกังวลก็ไม่ต้องกังวล! รีบไปต้มยา แล้วก็ต้มโจ๊กมาด้วย อีกเรื่อง เจ้ามีพี่สะใภ้แค่คนเดียว คนที่หนีไปแล้วไม่ใช่คนตระกูลเจียงของเราอีก”
หลินหวั่นชิวที่หลับสะลึมสะลือตื่นเพราะได้ยินเสียง นางเหมือนได้ยินเรื่องที่สุดยอดมาก ชายมีแผลเป็น…มีภรรยาเก่าที่หนีไปแล้วสองคน?
หลินหวั่นชิวคิดวิธีออกขึ้นมาในบันดล
เชิงอรรถ
[1] เสียนอวี๋ (闲鱼) แอพพลิเคชั่นสำหรับซื้อขายสินค้ามือสองในประเทศจีน
----------------------
หากคุณท่านชอบนิยายเรื่องนี้ สามารถกดติดตาม
เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ๆได้ที่นี่เลยค่า~ >/\<
> จิ้มตรงนี้เพื่อติดตาม <
อ่านสนุกสุดฟิน ‘ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง’
อัปเดตตอนฟรีทุกวัน วันละ 2 ตอน ที่ Dek-d
หรืออ่านเร็ว อ่านไว อัปเดตก่อนใคร
อ่านได้ที่ Jinovel > https://bit.ly/3N8THpu