ผู้เชี่ยวชาญเฉลยแล้ว "พันช์คุง" ลิงน้อยถูกแม่ทิ้ง มีความรู้สึก "เศร้า" เหมือนมนุษย์ไหม?
เปิดความรู้สึก "พั้นช์" ลิงแสมน้อยถูกแม่ทิ้งจนต้องกอดตุ๊กตาประทังเหงา ผู้เชี่ยวชาญชี้สัตว์ก็ "เสียใจ" เป็น
ภาพของ “พันช์คุง” (Punch-kun) ลิงตัวน้อยที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ ตุ๊กตาอุรังอุตังขนฟู กลายเป็นภาพที่บีบหัวใจคนไปทั่วโลก เรื่องราวของพันช์คุงเริ่มต้นขึ้นที่สวนสัตว์อิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อลิงจิ๋วถูกแม่ทอดทิ้งและไม่สามารถเข้าฝูงกับลิงตัวอื่นๆ ได้ จนเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ต้องนำตุ๊กตานุ่มนิ่มมาให้เป็นเพื่อนคลายเหงา ซึ่งพั้นช์ก็มักจะลากตุ๊กตาตัวนี้ไปไหนมาไหนด้วยเสมอจนกลายเป็นไวรัลที่สงสาร
คำถามที่หลายคนสงสัยคือ พันช์คุง รู้สึก"เศร้า" เหมือนมนุษย์หรือไม่?
ดร. เอมิลี เบเธลล์ (Dr. Emily Bethell) รองศาสตราจารย์ด้านพฤติกรรมศาสตร์และสวัสดิภาพสัตว์จำพวกวานร จากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล จอห์น มัวร์ส (Liverpool John Moores University) สหราชอาณาจักร ได้ออกมาให้คำตอบเกี่ยวกับอารมณ์ความรู้สึกของลิงน้อยตัวนี้
สัตว์มีอารมณ์ความรู้สึกเพื่อความอยู่รอด
ดร. เบเธลล์ ยืนยันว่าสัตว์ทุกชนิดมีอารมณ์ความรู้สึกในระดับหนึ่ง "อารมณ์คือกลไกการอยู่รอด ร่างกายจะแสวงหาสิ่งที่เชื่อมโยงกับอารมณ์เชิงบวกและหลีกเลี่ยงสิ่งที่ส่งผลต่ออารมณ์เชิงลบ" สำหรับลิงทารก การได้รับความอบอุ่นจากแม่คือความรู้สึกเชิงบวก ดังนั้นการถูกทอดทิ้งย่อมส่งผลในทางตรงกันข้าม
- ความรู้สึกเชิงลบ: การถูกแม่ทิ้งจะทำให้ลิงรู้สึกถึงพลังงานด้านลบในระดับหนึ่ง แม้เราจะระบุไม่ได้ชัดเจนว่าพันช์คุงเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นลึกซึ้งแค่ไหน แต่ความโดดเดี่ยวส่งผลต่อสภาวะจิตใจของมันแน่นอน
- ทำไมแม่ลิงถึงทิ้งลูก: ดร. เบเธลล์ อธิบายว่าปกติลิงแสมจะไม่ค่อยทิ้งลูก แต่จะเกิดขึ้นได้บ่อยในแม่ลิงที่เพิ่งมีลูกตัวแรก หรือแม่ลิงที่มีประวัติการเลี้ยงดูผิดปกติ (เช่น ถูกแยกจากแม่ตั้งแต่น้อย หรือมีความเครียดสะสมจากการถูกกักขัง)
อนาคตของพันช์คุง: โอกาสในการกลับเข้าฝูง
แม้ปัจจุบันพั้นช์จะยังต้องพึ่งพาตุ๊กตา แต่ผู้เชี่ยวชาญมองว่ายังมีโอกาสที่เขาจะเติบโตและเข้าสังคมได้ในอนาคต โดยปกติเมื่อลิงแสมมีอายุประมาณ 6 เดือน พวกมันจะเริ่มใช้เวลาห่างจากแม่มากขึ้นและเริ่มเล่นกับลิงวัยเดียวกัน รวมถึงอาจได้รับการดูแลจากลิงตัวเต็มวัยตัวอื่นๆ ในฝูง
ทางสวนสัตว์ได้จัดเตรียมพื้นที่ปลอดภัยให้พันช์คุงสามารถหลบเลี่ยงการถูกรังแกจากลิงตัวอื่นในระหว่างช่วงปรับตัว ดร. เบเธลล์ หวังว่าเมื่อพันช์คุงโตขึ้น มันจะมีโอกาสได้ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในเชิงบวกกับเพื่อนร่วมฝูงมากขึ้น และก้าวข้ามความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในวัยเด็กได้สำเร็จ