เห็นแล้วนํ้าตาซึม หนุ่มดาวน์ซินโดรม เลี้ยงดูแม่พิการตามลำพัง
วันที่ 28 ก.พ. 2569 ได้รับแจ้ง มีแม่-ลูกพิการทั้งคู่อาศัยอยู่บ้านตามลำพัง ไม่มีอาชีพ อาศัยข้าวก้นบาตร โรงทานตามงานบุญ และเงินคนพิการดำรงชีวิตอยู่ด้วยกัน ส่วนลูก ๆ ที่มีร่างกายปกติต่างแต่งงานแยกครอบครัวไป ซ้ำร้ายชาวบ้านลือกันว่าแม่ที่พิการเป็นปอบ ทำให้ไม่มีชาวบ้านไม่มาใกล้
แต่มีชาวบ้านถ่ายคลิปขณะไปพบลูกชายขี่รถจักรยานยนต์พ่วงข้างพาแม่ไปหาหมอที่รพ. ระยะทางไกลกว่า 10 กม. เกรงว่าจะได้รับอันตราย จึงอยากให้มีการช่วยเหลือ จึงเดินทางไปตรวจสอบข้อเท็จจริง ที่หมู่ 6 บ้านโนนสมบูรณ์ ต.บ้านธาตุ อ.เพ็ญ จ.อุดรธานี
เมื่อไปถึงพบนางเตียง อายุ 74 ปี พิการแขนขวาไร้ความรู้สึกและขยับไม่ได้ พูดจาไม่ชัด และนายพรสวรรค์ อายุ 47 ปี ลูกชาย พิการทางสมองมาแต่กำเนิด และเดินไม่สะดวก แต่สามารถขับขี่รถจักรยานยนต์พ่วงพาแม่ไปโรงพยาบาลได้ ทั้งคู่อาศัยอยู่ในบ้านปูนชั้นเดียวมีห้องนอน 1 ห้อง ห้องครัว และห้องน้ำ สภาพไม่ถูกสุขลักษณะ ไม่สะอาด มีกองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักล้าง และมีกลิ่นปัสสาวะ เนื่องจากผู้อยู่อาศัยเป็นผู้พิการ
นางเตียง เล่าว่า มีลูก 5 คน ผู้ชาย 4 คน ผู้หญิง 1 คน นายพรสวรรค์เป็นลูกคนสุดท้องและพิการมาแต่กำเนิด ลูก ๆ ที่มีร่างกายปกติทั้ง 4 คน แต่งงานและแยกครอบครัวไปอยู่ที่อื่นและไม่ติดต่อมาหาเลย ส่วนสามีเสียชีวิต ก็อยู่กับลูกพิการกันแค่ 2 คน ต่อมาตนล้มหมดสติพอฟื้นขึ้นมาร่างกายซีกขวาและแขนขวาไร้ความรู้สึกกลายเป็นคนพิการ ไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ อาศัยเงินจากเบี้ยคนพิการ คนละ 1,000 บาท ดำรงชีวิต
วันไหนมีข้าว ลูกชายจะหุงหาอาหารให้กิน หากวันไหนไม่มีข้าวกิน ก็ต้องไปขอข้าวก้นบาตรที่วัดมาประทังชีวิต หลวงพ่อที่วัดก็เมตตาให้ข้าวมากิน หากบ้านใดมีงานบุญที่วัดในหมู่บ้าน หรือวัดใกล้บ้าน ลูกชายก็จะขับรถจักรยานยนต์พ่วงข้าง พาแม่ไปเอาข้าวโรงทานมากิน ไฟฟ้าก็ไม่มีใช้ ต้องขอพ่วงกับเพื่อนบ้าน จ่ายเดือนละ 100 บาท ส่วนที่ชาวบ้านลือว่าเป็นปอบนั้น ขอปฎิเสธว่าไม่ได้เป็นตาม ที่ชาวบ้านกล่าวหา ฉันแค่เจ็บป่วยเฉยๆ
ด้าน เพื่อนบ้านที่ให้การช่วยเหลือ อายุ 55 ปี บอกว่า เห็นลูกพิการพาแม่ไปรพ.ซึ่งอยู่ห่างบ้าน 10 กม. จึงได้ให้ความช่วยเหลือ ให้ของกิน ของใช้ หม้อหุงข้าว บางวันก็มีข้าว บางวันก็ไม่มีข้าว และซ่อมรถจยย.พ่วงข้างให้แข็งแรง เห็นครั้งแรกถึงกับน้ำตาไหล รู้สึกรันทด ไม่น่าจะจนหรือทุกข์ยากขนาดนี้ ยิ่งชาวบ้านมาลือว่าแม่เตียงเป็นปอบ ยิ่งทำให้ชาวบ้านห่างไกลออกไป เมื่อตนไปสัมผัสหรือเข้าไปช่วยเหลือ มั่นใจไม่ได้เป็นปอบตามที่ชาวบ้านลือกัน เวลาไปสอบถามเรื่องนี้จากนายพรสวรรค์ ก็จะดูเศร้าเสียใจและน้ำตาซึม
ลูกจะต้องใช้รถพาแม่ไปรพ.ตามหมอนัด หรือวันไหนแม่ไม่สบายก็ต้องพาแม่ไปโรงพยาบาล ตอนไปทำงานบ้านคุณหมอ ก็พอมีรายได้มาจุนเจือครอบครัว แต่ต่อมาคุณหมอมาเสียชีวิต ทำให้ไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ ต้องไปหาขอข้าววัดกิน นิสัยนายพรสวรรค์เป็นคนที่ไม่ขอใครง่ายๆ อยากทำงานแลกเงิน อยากมีงานทำ แต่ไม่มีคนมาจ้างเพราะสภาพความพิการ ยิ่งมาลือว่าแม่เตียงเป็นปอบยิ่งทำให้ห่างจากชาวบ้าน ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ เพียงอยากให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ช่วยมาดูแล ช่วยเหลือ ให้แม่ลูกพิการคู่นี้ มีชีวิตที่ดีขึ้น เพราะแม่ต้องชราไปเรื่อยๆ และยิ่งจะลำบากเพราะลูก ๆ ไม่ได้มาดูแล คือสิ่งที่ผมห่วง