พันธนาการพลาดรัก
ข้อมูลเบื้องต้น
https://www.mebmarket.com/ebook-229907-พันธนาการพลาดรัก
บทที่1(1) จุดเริ่มต้น
หมายเหตุ :: นิยายเรื่องนี้มีตอนย่อยแบ่งเป็น
“เธอให้ในสิ่งที่คนรักควรจะให้กันไม่ได้ทั้งที่ฉันทุ่มเทเพื่อเธอทุกอย่าง”
ตรงไหน?
คนที่ทุ่มเทคือเธอต่างหาก ตอนแรกก็คิดอยู่เหมือนกันละว่าผู้ชายหล่อและเสน่ห์แรงแบบภัทรดนัยคงไม่ชอบผู้หญิงที่ใครต่อใครก็บอกว่าเฉิ่มเชยแบบเธอ แต่เพราะเขาทำดีด้วยจึงลองเปิดใจและหลงเชื่อจนถูกแฟนกับเพื่อนสนิทรวมหัวกันสวมเขาให้เธอ
“ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากปากคนที่บอกว่ายอมรับและเข้าใจสิ่งที่ฉันเป็นทุกอย่าง”
“ผมขอโทษริน แต่ตอนนี้ผมทนไม่ไหวแล้ว”
“เพราะงั้น…” เธอปูทางให้เขาได้พูดสิ่งที่อยากพูดออกมาสักที
“เราเลิกกันเถอะนะริน”
ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วละ
คบกันมาหนึ่งปีได้แมงดามาหนึ่งตัว แถมแมงดาตัวนี้ยังไม่รู้จักบุญคุณคนที่คอยช่วยเหลือเขา พอหันหลังให้ปุ๊บก็คว้ามีดมาแทงข้างหลังกันปั๊บ กว่าจะรู้สึกตัวแผ่นหลังของรินลณีก็เต็มไปด้วยบาดแผล หากเธอยังเก็บคนพรรค์นี้เอาไว้ในชีวิตอีกคงได้กลายเป็นคนโง่โดยสมบูรณ์แบบ ‘ไม่เอาด้วยหรอกนะ’ รินลณีเลื่อนสายตามองเพื่อนสนิทซึ่งนั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
ปรางทิพย์ซึ่งรู้ตัวว่าถูกมองรีบตีหน้าเศร้าทำเหมือนตนเองเป็นผู้ถูกกระทำ
ยัยคนตอแหล
“ขอโทษนะริน” ปากพูดอย่างแต่สีหน้าแสดงออกถึงชัยชนะที่สามารถแย่งชิงเศษสวะไปครอบครอง “ความรู้สึกและความสัมพันธ์ของฉันกับซันมันพัฒนาไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอปล่อยปละละเลยซันจนทำให้เขาโดดเดี่ยวต้องหาที่พึ่งพิง และ…”
“พอเถอะ ฉันยอมเลิกเพื่อเธอกับซันก็ได้”
“จริงเหรอ!?” ชายชั่วหญิงเลวแสดงความตื่นเต้นอย่างออกนอกหน้า ครู่หนึ่งก็กลับมาตีหน้าเศร้าเล่นละครกันต่อ
เพื่ออะไรกัน?
“คิดดูแล้วเธอกับคุณซันก็ดูเหมาะสมกันดี”
ผีเน่ากับโลงผุ
เหมาะสมกว่านี้ไม่มีอีกแล้วละ
รินลณีรู้สึกเหนื่อยกับความสัมพันธ์จอมปลอม ไม่ว่าจะเพื่อนสนิทหรือแฟนต่างคบหาเธอด้วยผลประโยชน์ทั้งสิ้น
…คนหนึ่งอยากมีเพื่อนที่ทำให้ตัวเองดูโดดเด่นเพราะคิดว่าอีกฝ่ายด้อยกว่า
…คนหนึ่งอยากมีแฟนที่ควงแล้วไม่อายใครขณะเดียวกันก็ต้องมีฐานะดีในระดับที่สามารถเลี้ยงดูเขาได้ด้วย
ไม่ใช่ว่าดูคนไม่ออกแต่เธอเห็นแก่มิตรภาพจึงให้โอกาสพวกเขาได้แก้ตัวอยู่เสมอ
ทว่า…
ตอนนี้มันจบแล้วละ
ณ จุดนี้มันถึงที่สุดแล้วจริงๆ ความใจดีของเธอไม่ได้ทำให้ปรางทิพย์กับภัทรดนัยสำนึกได้เลย ยิ่งใจดีด้วยเท่าไรยิ่งทำร้ายกันมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นความสัมพันธ์จอมปลอมที่เป็นพิษนี้ควรจบลงสักที
“คิดเอาไว้อยู่แล้วละว่าเธอจะเข้าใจและสนับสนุนพวกเราสองคน”
“มันจบแล้วละปราง”
“?”
ไม่มีคำอธิบาย
หญิงสาวหยิบกระเป๋าและลุกขึ้นยืน ท่าทางของเธอบอกว่าเตรียมพร้อมสำหรับการจากลา แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าไร้ไมตรี
“ในเมื่อหมดใจเราก็ไม่ควรมีอะไรต้องติดค้างกันอีก ดังนั้นคุณต้องเก็บของออกจากคอนโดของฉันภายในสิ้นเดือนนี้ เพราะที่ผ่านมาฉันให้คุณอยู่ฟรีโดยไม่คิดค่าเช่า และเงินที่คุณยืมไปลงทุนสองแสนบาทก็ต้องคืนทั้งหมดด้วยเหมือนกัน ถ้าหากไม่มีคืนต้องทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรโดยที่ฉันเป็นเจ้าหนี้และคุณเป็นลูกหนี้”
“แบบนี้มันแกล้งกันนี่ริน”
“แฟนใหม่ของคุณเป็นลูกสาว CEO โรงแรมชื่อดังเลยนี่ซัน มันคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงหรอกใช่ไหม ถ้าหากคุณจะขอร้องให้แฟนใหม่เจียดเศษเงินจากการช้อปปิ้งมาใช้หนี้แทนแฟนที่แย่งจากเพื่อนสนิทของตัวเองไปแบบหน้าไม่อาย”
“ล้ำเส้นมากไปแล้วนะริน”
“อย่าให้ถึงขั้นต้องขึ้นโรงขึ้นศาล ฉันขอเตือน”
เธอจ้องลึกเข้าไปข้างในดวงตาของคู่สนทนาอย่างไม่กลัวเกรง ครู่หนึ่งจึงเคลื่อนไหว ก้าวเท้าเดินจากไปด้วยท่วงท่าที่มั่นคง
อีบุ๊กมีวางจำหน่ายที่เด็กดีด้วยนะคะ
https://dekd.co/w/e/10969
บทที่1(2)
คำเตือน เนื้อหาบทนี้มีฉากฆาตกรรม
กลางดึกสงัดมีความเคลื่อนไหวในตรอกแห่งหนึ่งในกรุงเทพหรือก็คือเมืองหลวงของประเทศไทย ชายสามคนกำลังวิ่งหนีการไล่ล่าจากผู้ซึ่งเปรียบเสมือนยมทูตกันแบบหัวซุกหัวซุน ถึงแม้อีกฝ่ายจะปรากฏตัวเพียงลำพัง แต่พวกเขากลับเลือกที่จะหนีแทนที่จะเผชิญหน้าต่อสู้ราวกับรู้ว่าจำนวนคนเท่านี้ไม่สามารถทำอะไรฝ่ายตรงข้ามได้ เพราะขนาดบอดี้การ์ดฝีมือดีสิบคนที่เคยอยู่ด้วยกันก่อนหน้านี้ยังถูกจับกุมและปลิดชีวิตลงอย่างง่ายดาย
ลูเซิร์น เฟรเดอริก เคลเมนเต้
นามของผู้รับใช้ราชวงศ์แห่งประเทศxxx มีหน้าที่กวาดล้างสิ่งสกปรกตามใบสั่งของประธานาธิบดีซึ่งดำรงตำแหน่งมาทุกยุคทุกสมัยหลังจากละทิ้งฐานันดรสูงศักดิ์เป็นสามัญชน
เขาเป็นบุคคลอันตรายที่คร่าชีวิตคนมานักต่อนักอย่างเลือดเย็น
อย่างไรก็ตาม ผู้ที่กำลังหนีนั้นเลือดเย็นไม่แพ้กัน
อีวานทำธุรกิจมืดเกี่ยวกับการค้าประเวณีและค้าอวัยวะมนุษย์ผิดกฎหมาย เสวยสุขบนชีวิตคนมาเป็นร้อยเป็นพันอย่างไร้ซึ่งสำนึกผิดชอบชั่วดี
และวันนี้กรรมกำลังตามสนองคืน
จากคนที่เคยเป็นผู้ล่ากลายเป็นเหยื่อถูกล่า ทุกคืนวันที่หนีอีวานไม่เคยกินอิ่มและหลับสบาย รู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสัตว์ดุร้ายจับจ้องอยู่ตลอดเวลา มันข่มขวัญให้เขาหวาดกลัวจนประสาทเสียก่อนจะกระโจนจากที่หลบซ่อนไล่ล่าเอาชีวิตเขา
“โอ้พระเจ้า ฉันจะตายง่ายแบบนี้ไม่ได้”
“นายท่านเราต้องแยกกัน”
“ไม่ได้!!” อีวานปฏิเสธทันควัน เหลือรอดกันอยู่แค่นี้ ถ้าพวกมันไม่ไปกับเขาแล้วใครจะอยู่เป็นตัวล่อถ่วงเวลาลูเซิร์นล่ะ
“ถ้าเราไปด้วยกันเราจะตายกันหมดนะนายท่าน”
“พวกแกต้องทำงานให้คุ้มค่าจ้าง”
ทว่าในเวลาแบบนี้ใครจะสนนายสนบ่าวกันล่ะ เป้าหมายคืออีวานเป็นหลัก ถึงพวกเขาถูกจับได้ก็แค่โดนจับหากยอมจำนนแต่โดยดี
เช่นนั้นจึง…
“ถึงจะติดคุกแต่ผมก็อยากกลับประเทศไปเจอหน้าลูกเมีย”
“ขอโทษด้วยนายท่าน”
“ไอ้พวกเนรคุณ!!”
ใช่ พวกเขายอมละทิ้งเจ้านาย ยกมือสองข้างขึ้นเพื่อแสดงสัญลักษณ์ยอมจำนน ลูเซิร์นวิ่งผ่านไปโดยไม่สนใจเพื่อไปดักหน้าอีวาน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างเดียวดายเมื่อในความมืดมีสมุนนักล่าหลบซ่อนตัวอยู่
สุดท้ายพวกเขาก็ถูกจับกุม
“กูเบื่อจะวิ่งไล่จับกับมึงเต็มทนแล้วอีวาน”
ลูเซิร์นยืนจ่อปืนเตรียมลั่นไกฝังกระสุนใส่กลางหน้าผากอยู่เบื้องหน้า ท่าทางของเขาสงบนิ่งไร้ซึ่งอาการหอบเหนื่อยต่างจากอีวานลิบลับ
“เชี้ยเอ๊ย!!”
“เพื่อนเอ๋ยไปรอกูที่นรกก่อนเถอะนะ”
“เฮ้ย!! อย่าเพิ่งยิง!!” คนเลวรักตัวกลัวตายพยายามต่อรองขอชีวิตโดยคิดว่าตัวเองเป็นต่อเพราะกุมความลับสุดยอดเอาไว้ “ไอ้สุนัขรับใช้ราชวงศ์เฮงซวย มึงไม่อยากได้ข้อมูลจากกูหรือไง”
“ไม่จำเป็น”
“ได้ไงวะ”
“นั่นเป็นเรื่องของกู มึงไม่ต้องใส่ใจ”
จบเห่แล้วชีวิต
อีวานเข่าทรุดนั่งคุกเข่ากองกับพื้นและคำนับให้ลูเซิร์นด้วยกิริยานอบน้อม
“ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะนะครับท่านลูเซิร์น”
ถึงเขาจะทำแบบนั้นกลับยังไม่ได้รับความเห็นใจ ดวงตาคมกริบสงบนิ่งและเยือกเย็น วินาทีที่อีวานเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา กระสุนจากปืนเก็บเสียงฝังทะลุลงบนร่างกายของเขาหลายจุด
ทว่า…
วิธีการฆ่าในคราวเดียวนั้นดูมีความเมตตาเกินไป ด้วยเหตุนี้ลูเซิร์นจึงเลี่ยงจุดตาย ปล่อยให้อีวานได้มีเวลาลิ้มรสชาติของความเจ็บปวดก่อนลมหายใจจะหมดลงโดยมีเขายืนสูบบุหรี่มองอยู่ข้างๆ
“นายท่าน”
“จัดการเก็บศพมันให้เรียบร้อย”
“ได้ครับ”
นิยายเรื่องพันธนาการพลาดรัก มีิอีบุ๊กที่เด็กดีด้วยนะคะ
https://dekd.co/w/e/10969
บทที่1(3)
รินลณีนั่งดื่มเหล้าย้อมใจอยู่ที่บาร์เล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารพาณิชย์ตั้งแต่เวลา 20.00 น. จนถึงเวลา 22.00 น. ไม่ต้องห่วงเรื่องตื่นสายเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ดังนั้นรินลณีจึงจะเมาหัวราน้ำและเสียใจให้เต็มที่ในคืนเดียว
จะว่าไปแล้วชื่อบาร์คือ ‘Soulmate’ ที่แปลว่า ‘เนื้อคู่’ สินะ ไม่รู้ว่ามานั่งดื่มเหล้าที่นี่แล้วจะมีโอกาสได้เจอเนื้อคู่เหมือนชื่อบาร์ด้วยหรือเปล่า รินลณีหัวเราะขำขันความคิดไร้สาระของตัวเอง
ทันใดนั้นมีลูกค้าคนที่สองเปิดประตูเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ข้างเธอโดนเว้นเก้าอี้ว่างหนึ่งตัว ความหล่อเหลาอันยากจะเมินเฉยเรียกความสนใจจากรินลณี
นี่มันคนหรือเทพบุตร
ไฟสลัวทำให้มองสีผมและนัยน์ตาไม่ชัด แต่ก็รู้ได้ว่าชายหนุ่มเป็นคนหล่อเหลาเหมือนไม่ใช่มนุษย์ ชั่วขณะนั้นรินลณีรู้สึกตาพร่าเหมือนมีแสงสว่างจ่อตา เธอสะบัดศีรษะไปมาก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก
“ขอแบบเดิมอีกค่ะ”
“ถ้าเมาจะขับรถกลับบ้านไม่ได้นะครับคุณลูกค้า”
“ฉันสามารถนอนหลับในรถได้ จัดมา”
“งั้นสักครู่นะครับ”
บาร์เทนเดอร์ตอบตกลงก่อนจะหันไปถามชายหนุ่ม
เขาใช้ภาษาอังกฤษสื่อสาร ซึ่งบาร์เทนเดอร์ก็พอจะใช้ภาษาอังกฤษได้ดีในระดับหนึ่ง แม้สำเนียงจะไทยแต่ก็พูดสื่อสารได้อย่างถูกต้องโดยที่รินลณีไม่ต้องเสนอหน้าช่วยออกโรง
ที่แท้เขาเป็นคนต่างชาติ
‘เชื้อสายอะไรกันนะ?’ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอขาดสติยั้งคิดยั้งทำ เผลอตัวทำเรื่องเสียมารยาทกับเขาอีกครั้ง ซึ่งในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกตัวและตวัดดวงตาคมกริบดุจอาวุธสังหารมองเธอราวกับเศษผงธุลีไร้ค่า
ทว่ารินลณีคงจะเสียสติไปแล้วจริงๆ
หัวใจเหมือนถูกมือของใครบางคนมากระชาก เต้นรุนแรงอย่างบ้าคลั่งแทบทะลุออกจากอก เธอรู้สึกสับสนอลหม่านไม่เป็นตัวเองแต่ไม่สามารถดึงสายตากลับไปได้ราวกับถูกแช่แข็ง
กระทั่งชายหนุ่มขยับริมฝีปากเปล่งเสียงทุ้มทรงอำนาจที่น่าฟัง
“บนหน้าของฉันมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ”
“ความหล่อ”
เดิมทีเธอเป็นคนเคร่งเรื่องมารยาทมาก เพื่อรักษาหน้าของตัวเองและคู่สนทนามักจะพูดแต่สิ่งดีๆ หรืออ้อมโลกเสมอ ต่อให้เจอดาราในดวงใจก็เก็บงำความรู้สึกชื่นชอบอย่างมิดชิด
ทว่าตอนนี้ความเมาเป็นเหตุสังเกตได้
ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ช่างร้ายกาจจริงๆ ถึงจะรู้แบบนั้นแต่เมื่อบาร์เทนเดอร์เสิร์ฟเครื่องดื่มก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มต่อ ไร้ซึ่งยางอาย
“เธอจะบอกว่ากำลังหลงเสน่ห์ความหล่อของฉันอยู่สินะ”
“ไม่ได้เหรอคะ”
ยัยบ้าเอ๊ย!!
หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะรินลณี รู้ตัวไหมเธอกำลังทำให้ตัวเองดูแย่ แต่อีกใจหนึ่งกลับโต้แย้งว่า ทำตัวดีห่วงภาพลักษณ์ไปจะได้อะไรขึ้นมา เธอรู้ดีนี่ว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี ดังนั้นครั้งแรกในชีวิตเราควรทำเรื่องเสียสติบ้าๆ บอๆ ลงไปบ้างจะเป็นไร
“มันเป็นเรื่องที่ห้ามกันได้ยาก ฉันจะพยายามเข้าใจการกระทำ ‘แบบนั้น’ ของเธอละกัน”
“ว้าว ใจดีจังเลย”
“ถ้าเธอยังไม่รู้จักฉันดีพออย่าพูดคำนั้นออกมาจะดีกว่า”
“งั้นเรามารู้จักกันให้ดีพอดีไหม”
“…” เขาเงียบ
หญิงสาวตาหวานเยิ้มวางแขนบนเคาน์เตอร์บาร์เป็นหมอนรองก่อนจะซบศีรษะที่เริ่มรู้สึกหนักอึ้งลงไป เธอเอียงหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของเธอมันคุกคามทางเพศมากแค่ไหน ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้เคาะเคาน์เตอร์บาร์ไปมา คิดไตร่ตรองถี่ถ้วนก่อนให้คำตอบ
“ได้”
“ง่ายจัง”
“จงภาคภูมิใจเถอะที่ฉันลดตัวลงมาทำเรื่องง่ายๆ กับผู้หญิงแบบเธอ” ทั้งที่ชีวิตที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตยากๆ มาโดยตลอด
หนุ่มสาวนั่งดื่มจนหมดแก้วแล้วออกไปพร้อมกันด้วยรถยนต์ของเธอซึ่งจอดอยู่ริมฟุตบาทหน้าบาร์ มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง โรงแรมม่านรูดที่อยู่ใกล้เพียงหนึ่งกิโลเมตร
พันธนาการพลาดรัก มีอีบุ๊กที่เด็กดีด้วยนะคะ
https://dekd.co/w/e/10969