ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสอง

ข้อมูลเบื้องต้น

กลายเป็นแม่ชั่วข้ามคืน

"แม่."

“แม่ตื่นได้แล้ว!”

ในความฝันของเธอ ซู่ลัวะได้ยินเสียงของเด็ก ๆ อยู่รอบตัวเธอ เมื่อเธอลืมตาขึ้นก็รู้สึกว่าทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่ ไม่ใช่ในห้องของเธอหรอกเหรอ

“ในที่สุดแม่ก็ตื่นแล้ว”

“วันนี้แม่สัญญาว่าจะพาพวกเราออกไปข้างนอก แม่ต้องรักษาสัญญานะคะ” มือเล็ก ๆ สองคู่คว้าแขนของซู่ลัวะและเขย่าเธอเบาๆ

แม่…แม่ของพวกเธอเหรอ? ซู่ลัวะที่จำได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอนั่งอ่านนิยายเล่มใหม่ที่เพิ่งซื้อมาอยู่ที่ห้องของเธออยู่เลยหรือว่าตอนนี้เธอกำลังเห็นภาพหลอนเพราะเรื่องนั้นเหรอ? ซู่ลัวะหันกลับมามอง เธอเห็นเด็กชายและเด็กหญิงอายุประมาณสองถึงสามขวบทั้งคู่ พวกเขาดูฝาแฝดและยืนอยู่ข้างเตียงมองเธออย่างมีความสุข

“เรียกฉันว่าแม่เหรอ” ซู่ลัวะชี้ที่ตัวเองและถามอย่างสับสน

“ใช่ค่ะ คุณคือแม่ของพวกเรา” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

“แม่ครับ แม่ละเมอหรือเปล่าครับ” เด็กชายที่ดูกังวล

ซู่ลัวะตกตะลึงกับคำตอบของพวกเขา เธอเป็นโสดมากว่า 20 ปี จู่ๆเธอกลายเป็นคุณแม่ลูกสองตั้งแต่เมื่อไหร่?

“นี่เด็กๆจ้ะ พวกหนูจะเรียกคนอื่นว่าเเม่มั่วซั่วไม่ได้นะ ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยด้วยซ้ำ จู่ๆจะให้ฉันมีลูกตัวโตเท่าพวกหนูสองคนได้ยังไง” ทันทีที่พวกเขาได้ยินเธอพููดแบบนั้น เด็กทั้งสองก็เริ่มร้องไห้

“แม่ไม่ต้องการเราอีกแล้ว!”

“คุณคือแม่ของพวกเรา!”

ซู่ลัวะที่ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับเด็กเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเด็กทั้งสองร้องไห้เธอก็ตื่นตระหนกทันที “อย่าร้องไห้สิ แต่ฉันไม่ได้เป็นแม่ของพวกเธอจริงๆ…” ก่อนที่ซู่ลัวะจะพูดจบ ประตูก็เปิดออกและมีชายหนุ่มเดินเข้ามา เขารีบเดินไปที่ด้านข้างของซู่ลัวะและกอดเด็กทั้งสองและปลอบโยนพวกเขา

“ซีซี เป่ยเป่ย อย่าร้องไห้ ให้แม่นอนก่อน เราออกไปเล่นกันเถอะ โอเคไหม?”

หญิงสาวพูดกับชายคนนั้นทั้งน้ำตา “พ่อ แม่จำเราไม่ได้แล้ว!” เด็กชายกำหมัดแน่นและทำหน้ามุ่ย น้ำตาไหลอาบหน้า ชายคนนั้นจ้องมองซู่ลัวะด้วยความไม่เชื่อ ดูเหมือนเขาจะอารมณ์เสียเล็กน้อย และพยายามระงับความโกรธ

“ซู่ลัวะ! คุณชักจะมากเกินไปแล้วนะ คุณไม่จำเป็นต้องชอบฉันก็ได้ แต่คุณจะทำแบบนี้กับลูกๆไม่ได้นะ”

ซู่ลัวะตกตะลึงอย่างมากกับข้อกล่าวหาของชายคนนั้นจู่ๆ เธอก็กลายเป็นคนที่ละทิ้งสามีและลูกอย่างงั้นเหรอ?

“สวัสดีสุดหล่อ คุณเป็นใครอะ” ซู่ลัวะพยายามอย่างหนักที่จะนึก แต่ก็ค่อนข้างแน่ใจว่าเธอไม่เคยเจอเขามาก่อน ชายคนนั้นโกรธจนตัวสั่นไปหมด

“ซู่ลัวะ สนุกไหมที่ทำให้ฉันโมโห ฉันชื่อกู่เจิน เป็นสามีที่ถูกต้อง ตามกฎหมายของคุณ”

กู่เจิน ชื่อฟังดูคุ้นๆ ไม่นานซู่ลัวะก็จำได้ นี่มันชื่อของผู้ชายในนิยายเรื่อง “ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าโลกนี้ไม่คุณ” ที่เธออ่านค้างไว้เมื่อคืนนี้ไม่ใช่เหรอ

ในนิยายชีวิตของกู่เจินนั้นน่าสังเวชจริงๆ แม้ว่าเขาจะร่ำรวยและหล่อเหลา แต่เขากลับตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่ชอบเขา และผู้หญิงคนนั้นชื่อซู่ลัวะด้วย ในตอนแรกกู่เจินรู้ว่าซู่ลัวะนั้นรักคนอื่น และเขาต้องการให้เธอมีความสุข แต่เขาบังเอิญไปรู้ความลับบางอย่างโดยบังเอิญว่าหลินเทียนคนที่ซู่ลัวะรัก หลอกใช้ซู่ลัวะแทนรักแรกของเขาเท่านั้น

กู่เจินไม่ต้องการให้ซู่ลัวะถูกหลอกและเจ็บปวด ดังนั้นเขาจึงบอกความจริง กับซู่ลัวะ อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่ซู่ลัวะไม่เชื่อเขาเท่านั้น แต่เธอยังคิดว่ากู่เจินเป็นคนไม่ดีอีก

จากนั้นไม่นานบริษัทของครอบครัวของซู่ลัวะก็เกิดวิกฤต และมีเพียงกู่เจินเท่านั้นที่จะช่วยพวกเขาได้ ซู่ลัวะใช้ตัวเองเป็นเบี้ยต่อรองและตกลงแต่งงานกับกู่เจิ้นเพื่อแลกกับการที่เขาจะช่วยบริษัทซู่ให้ผ่านพ้นวิกฤตไปได้

หลังจากแต่งงานกัน ซู่ลัวะก็หลงเชื่อในข่าวซุบซิบที่ไม่เป็นความจริง และคิดว่าวิกฤตในครอบครัวของเธอเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของกู่เจิน ที่จะบังคับให้เธอแต่งงานกับเขา เธอเริ่มเกลียดกู่เจินและเย็นชากับเขา

จากนั้นเธอและหลินเทียนก็ได้เจอกันอีกครั้ง ซู่ลัวะไม่ต้องการอะไรนอกจากการได้อยู่กับเขา เธอใช้ทุกวิถีทางเพื่อบังคับให้กู่เจินหย่าร้างกับเธอ ไม่ว่าซู่ลัวะจะจัดการยังไงก็ไม่เคยสำเร็จ และกู่เจินก็ยังคงเสียสละตัวเองเพื่อช่วยซู่ลัวะมาตลอด และหลังจากที่เธอรู้ความจริง ซู่ลัวะก็ฆ่าตัวตายด้วยความรู้สึกผิด

ลูกทั้งสองกลายเป็นเด็กกำพร้าและมีชีวิตที่น่าสาร หลังจากที่ซู่ลัวะอ่านนิยายจบ เธอเขียนเรียงความ 10,000 คำ และโพสต์บนฟอรัม เธอดุผู้เขียนที่ทำให้กู่เจินมีมุมมองชีวิตที่น่าสงสารและใจร้ายกับเขามาก

เป็นไปได้ไหมว่าเธอเดินทางจากความเป็นจริงไปสู่โลกในนิยายที่เธออ่าน?

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นนางเอกของเรื่องที่มีชื่อเดียวกันกับตัวเธอเองอีกด้วย

ช่วยกู่เจิน

ตอนที่ซู่ลัวะอ่าน “ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าโลกนี้ไม่มีคุณ” เธอไม่เคยชอบตัวเอกหญิง ที่มีชื่อเหมือนกับเธอเลย ในเรียงความ 10,000 คำของเธอ มีการใช้คำมากกว่า 8,000 คำเพื่อชี้ให้เห็นว่านางเอกเป็นคนโง่ กู่เจินซื่อสัตย์ รักใคร่ อ่อนโยน และอดทน เขาดีกว่าหลินเทียนที่เห็นแก่ตัว เจ้าเล่ห์และเจ้าเล่ห์มาก เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมซู่ลัวะในหนังสือถึงไม่ชอบกู่เจินก่อนที่เธอจะเสียชีวิตเธอใจง่ายและเชื่อคนง่าย แม้แต่คนที่โกหกเธอ แทนที่จะเชื่อกู่เจิน ที่พูดความจริงกับเธอเสมอ ในชีวิตจริงของซู่ลัวะไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเธอสามารถหลุดเข้าไปในหนังสือและกลายเป็นคนโง่ "ซู่ลัวะ" ที่เธอดูถูกได้

ขณะที่ซู่ลัวะกำลังงุนงง ลูกทั้งสองคนก็เดินมาหาเขา เด็กชายอารมณ์เสีย และถามว่า

“แม่ครับ เป็นเพราะซีซีกับผมซนเกินไปหรือเปล่า เลยทำให้แม่ ไม่ต้องการเรา” หญิงสาวยังอ้อนวอน “ต่อไปนี้เราจะเชื่อฟังแม่ แม่อย่าทิ้งเราไปได้ไหม”

ซู่ลัวะมองไปที่ใบหน้าของทั้งสองและน้ำตาของพวกเขาไหลอาบแก้มทั้งสอง ส่วนที่นุ่มนวลที่สุดของหัวใจของเธอถูกสัมผัส ในหนังสือ ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน เด็กชายคือพี่ชายชื่อกู่เป่ยและผู้หญิงคนนั้นคือน้องสาวชื่อกู่ซี แม้ว่าซู่ลัวะในหนังสือจะไม่ชอบกู่เจิน แต่เธอก็รักลูกของเธอมาก เมื่อพ่อแม่มีทัศนคติที่ไม่ดี เด็กๆ จะรู้สึกไม่ปลอดภัย พวกเขารู้สึกได้อยู่เสมอ ว่าวันหนึ่งซู่ลัวะจะทอดทิ้งพวกเขาและพ่อของพวกเขา กู่เจินเห็นการเปลี่ยนแปลงในดวงตาของซู่ลัวะ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย เขาพูดว่า

“หลัวหลัว ไม่ว่าคุณจะเกลียดฉันมากแค่ไหนลูกๆของเราก็ยังไร้เดียงสา”

ซู่ลัวะเงยหน้าขึ้นและตาของพวกเขาก็สบกัน เขามีดวงตาที่ขุ่นมัว เต็มไปด้วยความปรารถนาและความอดทน เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับกู่เจินในหนังสือ หัวใจของซู่ลัวะรู้สึกราวกับว่า

ถูกใครบางคนบีบแน่น ก่อนที่เขาจะตายกู่เจินก็นึกถึงซู่ลัวะ เขาห้ามคนของเขาไม่ให้ซู่ลัวะรู้ความจริง เขาต้องการให้เธอคิดว่าเขาเป็นคนเลวเพื่อที่เธอจะได้อยู่ต่อไปโดยไม่รู้สึกผิด ซู่ลัวะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้เขียนถึงจัดตอนจบให้กู่เจินเช่นนี้ จะดีกว่าไหมหากพวกเขาได้ปรับความเข้าใจผิดและรักกัน

เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะช่วยกู่เจินจากจุดจบที่น่าเศร้านี้เอง ซู่ลัวะลุกขึ้นนั่งและมองดูเด็กสองคนที่ร้องไห้ด้วยความรัก เธอเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของพวกเขาและพูดว่า “เสี่ยวเป่ยและเสี่ยวซี แม่ขอโทษ แม่จะไม่ทิ้งเราสองคน อย่าร้องไห้เลย” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเป่ยเป่ยและซีซีรู้สึกโล่งใจและหยุดร้องไห้

“ครับ แม่จะไม่ทิ้งพวกเรา!”

“ใช่ แม่น่ารักที่สุด”

พวกเขามีความสุขทันทีหลังจากที่ความเข้าใจผิดได้รับการแก้ไข

“เดี๋ยวแม่ทำอาหารเช้าให้ทานนะเด็กๆ”

ในชีวิตจริงของเธอ ซู่ลัวะเป็นเชฟที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ คนธรรมดาคงไม่มีโอกาสได้ลองชิมอาหารของเธอ

"เย้ เย้ เย้ ดีใจจังพวกเราจะได้ทานอาหารฝีมือแม่เเล้ว”

ซีซีมีความสุขมาก เป่ยเป่ยก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน เมื่อกู่เจินเห็นทั้งสามคนมีความสุขด้วยกัน มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นเล็กน้อย เขากำลังจะเดินไปที่ประตู ซู่ลัวะเห็นเขากำลังจะจากไป เธอรีบหยุดเขา และถามว่า

"กู่เจิน คุณอยากได้อะไรเป็นอาหารเช้า" กู่เจินหยุด เขาหันกลับมาและชี้ที่ตัวเอง เขาฟังดูไม่แน่ใจ "ฉัน?"

ซู่ลัวะจ้องมองเขาอย่างอ่อนโยนและพูดว่า

“ใช่ คุณนั้นแหละ” ซู่ลัวะคุยกับเขาจริงเหรอ

และเธอใช้สายตาอ่อนโยนมองเขาถามว่าอยากกินอะไร? กู่เจินคิดว่าตัวเองกำลังฝัน ไม่สิ ในความฝันของเขา ซู่ลัวะไม่เคยมองเขาแบบนี้ ทัศนคติของซู่ลัวะที่มีต่อเขานั้นไม่แยแส รังเกียจ และหลีกเลี่ยงเขามาโดยตลอด

ในช่วงสามปีที่พวกเขาแต่งงานกัน ซู่ลัวะแทบจะไม่เคยพูดกับเขาก่อนเลย จู่ๆ เขาก็รู้ว่าทำไมซู่ลัวะถึงเปลี่ยนทัศนคติของเธอ ใบหน้าของกู่เจินเปลี่ยนไป เขาคว้าแขนของซู่ลัวะและจ้องมองเธออย่างเด็ดเดี่ยว “ซู่ลัวะ ลืมเรื่องการหย่าร้างซะ ต่อให้คุณจะวางยาฉัน ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นของฉันแค่คนเดียว”

สามีที่อ่อนไหวและขี้สงสัย

บทที่ 3 - สามีที่อ่อนไหวและขี้สงสัย

ซู่ลัวะรู้ว่ากู่เจินได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเจ้าของเดิมของร่างนี้ แต่เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเลวร้ายขนาดนี้ แม้แต่การทำอาหารเช้าให้เขา ก็ยังทำให้เขาคิดว่า จะถูกวางยา ซู่ลัวะรู้สึกเศร้าแทนเขา เธอกอดเขาและสะอื้นไห้ “กู่เจิน ฉันรู้ว่าฉันเคยทำไม่ดีกับเธอมาเยอะในอดีต แต่ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ ฉันอยากตอบแทนคุณ ฉันจะไม่พูดคำว่า 'หย่า' ขึ้นมาอีก”

กู่เจินรู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายของเธอ จมูกของเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอ เขาไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ที่ไหนและทิ้งมันไว้กลางอากาศอย่างงุ่มง่าม

“หลัวหลัว คุณ…”

เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่รู้จะพูดอะไร นี่เป็นฉากที่เขาฝันถึงหลายครั้ง: ซู่ลัวะในอ้อมแขนของเขาบอกเขาว่าเธอต้องการอยู่กับเขา กู่เจินต้องการที่จะดื่มด่ำกับความรักอันอบอุ่นของเธอ แต่เขากลัวว่ามันจะดีเกินไปที่จะเป็นจริง เขาอาจลงเอยด้วยการตกลงไปในเหวอันไร้ที่สิ้นสุด เธอให้ภาพลวงตาที่สวยงามแก่เขาเพียงเพื่อดึงดูดให้เขาไปที่ขอบหน้าผา และผลักเขาตกลงไปโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ซู่ลัวะวางใบหน้าของเธอไว้ที่คอของเขา มือของเธอขยับขึ้นและลงเพื่อปลอบโยนเขา

“ฉันขอโทษกู่เจินฉันหวังว่าคุณจะให้โอกาสฉันแก้ไขความผิดทั้งหมดที่ฉันได้ทำไป” เป่ยเป่ยและซีซีเห็นการเปลี่ยนแปลงในทัศนคติของแม่ที่มีต่อพ่อ

พวกเขาอ้าแขนเล็ก ๆ ของพวกเขาและพยายามกอดทั้งสองคน แต่กอดขาข้างหนึ่งของพวกเขาเท่านั้น

“เยี่ยมมากพี่ชาย ในที่สุดแม่ก็เชื่อว่าพ่อไม่ใช่คนเลว”

“ซีซี ในอนาคต เราสามารถออกไปเล่นด้วยกันเป็นครอบครัวได้”

การได้เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันทำให้ดวงตาของเด็กทั้งสองมีความสุข มีความสุขกว่าที่เห็นพ่อแม่รักกัน อย่างไรก็ตามกู่เจินซึ่งควรจะมีความสุขที่สุด ดูมืดมนและผลักซู่ลัวะออกไป ซู่ลัวะรู้สึกประหลาดใจ ไม่แน่ใจว่ากู่เจินหมายถึงอะไร เขาต้องการคุยกับเธอตามลำพัง “เป่ยเป่ย ซีซี ไปเล่นกับคุณยายจางก่อน แม่กับพ่อมีเรื่องต้องคุยกัน”

เด็กทั้งสองเงยหน้ามองกันและกันจากหางตาและยิ้มให้กัน พวกเขาพูดพร้อมกันว่า “ครับพ่อ”

เด็ก ๆ ออกไป หลังจากที่ซีซีปิดประตูแล้วเธอก็แอบดูอยู่หน้าประตู

“เอาล่ะซีซีปล่อยให้พ่อกับแม่คุยกันก่อน พวกเขาเพิ่งกลับมาดีกัน พ่อมีเรื่องจะคุยกับแม่อีกเยอะ”

เป่ยเป่ยดึงซีซีออกมาและปิดประตูตอนนี้เหลือเพียงกู่เจินและซู่ลัวะอยู่ในห้องเพียงสองคน

ซู่ลัวะยิ้มและต้องการจับมือกู่เจิน "คุณมีอะไรเหรอ"

กู่เจินดึงมือออกและเดินไปที่หน้าต่างอย่างเงียบ ๆ เขาเปิดผ้าม่านและจ้องมองที่ก้อนเมฆสีดำที่ลอยอยู่ด้านนอกหน้าต่าง เขาถอนหายใจแล้วบอกว่า

“หลัวหลัว ดูสิ ในสภาพอากาศแบบนี้ เที่ยวบินทั้งหมดจะถูกยกเลิก แม้แต่สวรรค์ก็ยังห้ามไม่ให้คุณไปกับหลินเทียน คุณยังอยากไปอยู่ไหม”

ไปกับหลินเทียน ไปไหน ?

ซู่ลัวะพยายามนึกถึงเนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้ เนื่องจากกู่เจินไม่ยอมหย่า สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปคือซู่ลัวะตัดสินใจจะพาลูกสองคนของเธอหนีไป กับหลินเทียนที่ต่างประเทศ อย่างไรก็ตามกู่เจินรู้แผนการของพวกเขาแล้ว และพยายามหยุดเธอ ในท้ายที่สุดเธอก็พาซีซีไปกับเธอเท่านั้นตามพล็อตหลังจากนี้กู่เจินเปลี่ยนไปอย่างมากซู่ลัวะรีบอธิบายว่า “ไม่ๆ กู่จานเจิน คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉัน…"

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคกู่เจินก็ขัดจังหวะเธอ

“คุณไม่จำเป็นต้องอธิบาย ฉันรู้ว่าทำไมวันนี้คุณถึงเปลี่ยนไป คุณแค่ต้องการให้ฉันลดการป้องกันลงเพื่อที่คุณจะได้หนีไปกับหลินเทียนใช่ไหม” กู่เจินหันไปมองซู่ลัวะด้วยสายตาที่เจ็บปวด รูปลักษณ์นี้ทำให้ซู่ลัวะตกตะลึง ซู่ลัวะกัดริมฝีปากล่างของเธอ เธอควรจะรู้ว่าเธอทำให้เขาเจ็บปวดมาก จนตอนนี้กู่เจินคงจะเชื่อเธอได้ยาก เธอจะทำอย่างไรเพื่อให้ความสงสัยของเขาหมดไป?

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้