“สุรเชษฐ์” จี้เลิกสัญญารถไฟ 3 สนามบิน เตือนรัฐแบกหนี้ 1.2 แสนล้าน ชี้รื้อโครงการใหม่คุ้มกว่า
“สุรเชษฐ์” จี้เลิกสัญญารถไฟ 3 สนามบิน ซัดยื้อไปก็เจ็บ! เตือนรัฐแบกหนี้อุดหนุน 1.2 แสนล้าน ชี้สร้างต่อมีแต่ขาดทุน แนะรื้อโครงการใหม่
วันที่ 20 พ.ย.69 นายสุรเชษฐ์ ประวีณวงศ์วุฒิ สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน ในฐานะประธานคณะอนุกรรมาธิการศึกษาติดตามโครงการโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคม เปิดเผยถึงกรณีการยื้อสัญญาร่วมลงทุนโครงการรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบิน (ดอนเมือง - สุวรรณภูมิ - อู่ตะเภา) ระหว่างการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) และบริษัท เอเชีย เอรา วัน เอกชนคู่สัญญา เครือซีพี (CP) ว่า โครงการนี้มีปัญหาและไม่สมเหตุสมผล ไม่ Make Sense มาตั้งแต่เริ่มต้น ทั้งในเชิงเศรษฐกิจและการเงิน ซึ่งตนเคยเตือนและเสนอความเห็นมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ก่อนมีการลงนามสัญญาในปี 2562 ซึ่งการที่ รฟท.ออกมาขีดเส้น 28 พ.ย.นี้ หากยุติข้อพิพาทเรื่องสัญญาไม่ได้ จะปรึกษาอัยการสูงสุด เพื่อฟ้องร้องนั้น ก็เป็นกระบวนการที่ต้องทำ เพราะต้องฟ้องร้องในเรื่องค่าเสียหายกันไป
นายสุรเชษฐ์ ระบุว่า แต่การที่โครงการยังคงคลาคาซังและยื้อกันไปมา เกิดจากการที่ทั้งภาครัฐและเอกชนต่างไม่ยอมรับความจริง เอกชนซึ่งไม่ได้อยู่ในธุรกิจนี้ตั้งแต่แรกอาจตั้งสมมติฐานหรือวาดฝันเกินจริง ขณะที่ภาครัฐก็พยายามยื้อสัญญา ทั้งที่ลึกๆ แล้วทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่าโครงการไม่สามารถเดินหน้าต่อได้จริง และหากฝืนเปิดให้บริการในอนาคต รายได้ก็จะไม่เพียงพอต่อค่าดำเนินงานจนต้องประสบภาวะขาดทุนทุกปี
“การที่เอกชนพยายามขอแก้ไขสัญญา โดยอ้างปัจจัยภายนอก เช่น สงครามยูเครน มองว่า เป็นการยื้เวลา หรือเพื่อนำไปสู่การบอกเลิกสัญญา เป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ตรงจุด เพราะหากฝืนแก้ไขสัญญาในรอบนี้ ในอนาคตก็จะต้องแก้ไขและอุดหนุนเงินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งภาครัฐต้องแบกรับภาระงบประมาณอุดหนุนสูงถึง 120,000 ล้านบาท แถมต้องมอบสิทธิประโยชน์ที่ดินมักกะสันและศรีราชา ซึ่งถือเป็นการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ ลงทุนในสิ่งที่ไม่คุ้มค่า ยิ่งยื้อยิ่งเจ็บ ควรยอมรับความจริงและยุติสัญญาเพื่อแยกทางกัน”
นายสุรเชษฐ์ กล่าวเปรียบเปรยสถานการณ์ปัจจุบันว่า เหมือนคู่แต่งงานที่ไปกันไม่ได้ แต่ข่าวดีท่ามกลางข่าวร้าย คือ โครงการนี้ยังไม่ได้เริ่มก่อสร้างจริงและยังไม่มีการตอกเสาเข็ม เปรียบเสมือนลูกยังไม่คลอด ทำให้มูลค่าความเสียหายและการจ่ายเงินยังไม่สูงมากนักเมื่อเทียบกับขนาดโครงการ แต่หากฝืนก่อสร้างไปแล้วจึงยกเลิก มูลค่าการฟ้องร้องและความเสียหายจะรุนแรงกว่านี้มหาศาล
สำหรับทางออกของโครงการ นายสุรเชษฐ์ ได้เสนอแนวทางที่เป็นไปได้และเหมาะสมที่สุด คือ การทบทวนโครงการเพื่อปรับรูปแบบการลงทุนให้เหมาะสม โดยแบ่งการดำเนินการออกเป็น 2 ส่วนคู่ขนานกัน
1.กระบวนการทางคดีความ ให้ภาครัฐและเอกชนเข้าสู่กระบวนการทางศาลเพื่อพิสูจน์ความรับผิดชอบและภาระค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นแล้ว โดยไม่ต้องรอให้คดีสิ้นสุดจึงค่อยเริ่มพัฒนาโครงการใหม่
2.การพัฒนาระบบขนส่ง ปรับเปลี่ยนแนวคิดจากการสร้างรถไฟความเร็วสูง 250 กม./ชม. สายใหม่ซ้อนทับเส้นทางเดิม มาเป็นการพัฒนาระบบที่มีอยู่เดิมให้เกิดประโยชน์สูงสุด
นายสุรเชษฐ์ ชี้ว่า การทำรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบินเป็นแนวคิดที่ไม่จำเป็น เนื่องจากปริมาณผู้เดินทางต่อเครื่องระหว่างสนามบินดอนเมืองกับอู่ตะเภาไม่ได้มีจำนวนมากพอ เส้นทางดอนเมือง-สุวรรณภูมิ มี Airport Rail Link และรถไฟสายสีแดงรองรับอยู่แล้ว ส่วนช่วงสุวรรณภูมิไปยังพื้นที่ EEC ก็มีทางรถไฟทางคู่อยู่แล้วจนถึงศรีราชา
ดังนั้น สิ่งที่รัฐควรทำคือ ขยายรางรถไฟทางคู่เดิม และจัดหาขบวนรถไฟที่มีคุณภาพมาให้บริการ ซึ่งสามารถทำความเร็วได้ถึง 160 กม./ชม. สามารถขนส่งได้ทั้งคนและสินค้า ซึ่งมีความเร็วที่เพียงพอและใช้ต้นทุนต่ำกว่าการสร้างรถไฟความเร็วสูงอย่างมหาศาล หากช่วงใดมีความหนาแน่นก็สามารถขยายเป็นทาง 3 หรือ ทาง 4 รวมถึงปรับเป็นระบบไฟฟ้าในภายหลังได้หากมีงบประมาณ ซึ่งงบประมาณที่ประหยัดได้จากการไม่สร้างรถไฟความเร็วสูง สามารถนำไปใช้ขยายโครงข่ายรถไฟทางคู่ไปยังพื้นที่สำคัญอื่นๆ ที่มีความคุ้มค่ามากกว่า เช่น เมืองใหม่ EEC City ระยอง, จันทบุรี และตราด
นายสุรเชษฐ์ กล่าวด้วยว่า ในด้านหน่วยงานรับผิดชอบ ควรให้สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ควรเป็นเจ้าภาพหลักร่วมกับ การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) โดย รฟท. เป็นผู้ลงทุนและดูแลโครงสร้างพื้นฐานราง และนำกลไกตาม พ.ร.บ. ราง มาใช้เพื่อเปิดระบบ Shared Track ใช้รางร่วมกัน ให้เอกชนเข้ามาเดินรถ หรือใช้รูปแบบจ้างเอกชนเดินรถ ซึ่งเป็นแนวทางที่คุ้มค่าและเกิดขึ้นได้จริงมากกว่าการฝืนโครงการเดิม เพราะที่ผ่านมาประเทศชาติและประชาชนเสียเวลาเสียประโยชน์มามากเกินพอแล้ว