MOODY: “เพราะเธอคือโอฮานาของฉัน” ชวนดูความสัมพันธ์อันอบอุ่นระหว่าง ‘คนกับสัตว์เลี้ยง’ ที่สะท้อนผ่าน ‘Lilo & Stitch’ ออกมาอย่างลึกซึ้ง
ใครดู‘Lilo & Stitch’ แล้วคิดถึงเหล่าสัตว์เลี้ยงขนปุย(หรือไม่ปุยก็ได้) ที่บ้านบ้าง? ยกมือขึ้น
เชื่อว่าที่กระแสตอบรับดีขนาดนี้ไม่เพียงเพราะการสร้างLive Action ที่ออกมาตรงตามต้นฉบับอย่างที่แฟนๆ หลายคนคาดหวังเพียงอย่างเดียว แต่เพราะประเด็นที่แทรกอยู่ภายในเรื่องล้วนไปสะกิดใจผู้คน ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง
หนึ่งในนั้นย่อมไม่พ้นความสัมพันธ์ระหว่าง‘ลีโล’ กับ‘สติทช์’ ที่ในอีกแง่มุมหนึ่งMOODY มองว่าความเป็นครอบครัวของทั้งคู่กลับสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างเรากับสัตว์เลี้ยงในชีวิตจริงได้อย่างลึกซึ้งไม่แพ้กัน
อย่างที่เรารู้กันว่า ลีโลเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความเปราะบาง พ่อแม่เสียชีวิต นีนาพี่สาวที่อยู่ในวัยตามฝันต้องกลายมาเป็นผู้ปกครองเพียงคนเดียว ทั้งสองต่างพยายามยืนหยัดอยู่ในโลกที่ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่พวกเธอแบกรับ
ในเวลาเดียวกัน สติทช์ก็เป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตต่างดาวนอกคอก ที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นตัวทำลายล้าง มันไม่มีบ้าน ไม่มีใครรัก จนกระทั่งได้พบลีโลในฐานะสัตว์เลี้ยงและเพื่อนตัวใหม่ของเธอ ลีโลที่ไม่เพียงแค่ยอมรับ แต่ยังรักมันหมดหัวใจตั้งแต่แรกเจอเลยด้วยซ้ำ
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยร้าวและความไม่สมบูรณ์แบบ กระทั่งกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่ให้กันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ลีโลยอมรับสติทช์อย่างไม่มีเงื่อนไข สติทช์จึงเริ่มเรียนรู้ว่ามันไม่จำเป็นต้องทำลายทุกอย่างรอบตัวอีกต่อไป เพราะมีบางสิ่งที่อยากรักษาเอาไว้ คือ‘ความรักและครอบครัวที่เพิ่งค้นพบ’
ในทางจิตวิทยา ความสัมพันธ์ที่ปลอดภัยเช่นนี้เรียกว่า‘ความผูกพันแบบมั่นคงปลอดภัย’ (Secure Attachment) เด็กที่เติบโตมากับผู้ดูแลที่ตอบสนองความต้องการทางอารมณ์อย่างสม่ำเสมอ จะพัฒนาความรู้สึกไว้วางใจในตนเองและผู้อื่น เมื่อรู้สึกกลัวก็สามารถขอความช่วยเหลือได้โดยไม่รู้สึกผิด หรือกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง ความรักที่ลีโลมอบให้สติทช์ คือรูปธรรมของสายใยความผูกพันในลักษณะนี้ ความรักที่ไม่ต้องการให้เราสมบูรณ์พร้อมก่อนถึงจะคู่ควรกับมัน
โดยสัตว์เลี้ยงจำนวนมากในชีวิตจริงก็มีบทบาทเยียวยาหัวใจมนุษย์ไม่ต่างกับสติทช์ งานวิจัยจากบทความ‘How Animals Heal Us and Teach Us’ ชี้ให้เห็นว่า เพียงแค่มองตาสัตว์เลี้ยง ก็สามารถลดอัตราการเต้นของหัวใจ และช่วยให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างน่าอัศจรรย์ หมายความว่าพวกมันไม่เพียงรับความรักจากเราเพียงฝ่ายเดียว หากแต่ยังสามารถ‘มอบความรัก’ กลับมาให้เราได้อีกด้วย
บอริส เลวินสัน(Boris Levinson) นักจิตวิทยาผู้บุกเบิกแนวคิดAnimal-Assisted Therapy เคยพบว่าการมีสุนัขร่วมในห้องบำบัด ทำให้เด็กที่มีความบอบช้ำทางใจเปิดใจได้ง่ายขึ้น เพราะสัตว์เลี้ยงยอมรับเราโดยไม่มีการตัดสินใดๆ พวกมันอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ ในวันที่โลกทั้งใบอาจปฏิเสธและใจร้ายกับเรา เช่นเดียวกับสติทช์ที่เลือกจะนั่งข้างลีโลในวันที่เธอรู้สึกไร้ค่า แทนที่จะพูดหรืออธิบายอะไร เขาแค่‘อยู่ตรงนั้น’ และนั่นก็เพียงพอแล้ว
แม้จะไม่มีคำพูดใดๆ แต่สัตว์เลี้ยงในชีวิตจริงสื่อสารกับเราในภาษาที่ลึกซึ้งกว่านั้น พวกมันรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เรากำลังเศร้า จะค่อยๆ เดินมาหา เอาหน้ามาคลอเคลีย หรือเบียดตัวเข้าหาอย่างแผ่วเบา พฤติกรรมเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากการฝึกฝน แต่มาจากกลไกทางร่างกายและสัญชาตญาณที่ไวต่ออารมณ์มนุษย์นั่นเอง กล่าวง่ายๆ ก็คือ‘แม้พูดไม่ได้แต่สัมผัสเป็นนะ’
ดังนั้น ทุกครั้งที่หมดแรงเหนื่อยล้าจากโลกข้างนอก หรือบางครั้งรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจ การได้กลับบ้านมาเจอสิ่งมีชีวิตที่ไม่สนว่าเราทำงานสำเร็จไหม วันนี้ดูดีหรือเปล่า หรือจะโดนใครทำให้เจ็บช้ำมาแค่ไหน แต่พวกมันยังคงกระดิกหาง วิ่งมาหาอย่างดีใจที่ได้เห็นเราเสมอ นั่นแหละคือการเยียวยาที่อบอุ่นที่สุดอย่างหนึ่งที่หัวใจคนเราจะได้รับ
ภาพยนตร์แอนิเมชัน‘Lilo & Stitch’ จึงไม่ได้เพียงพูดถึงมิตรภาพหรือความเป็นครอบครัว หากกำลังบอกเราว่า‘ความรักแบบไม่มีเงื่อนไข’ มีอยู่จริง แม้จะไม่ได้มาในรูปของคน แต่ปรากฏในรูปร่างที่เดินสี่ขา ขนปุย หรือมีอุ้งมังคุด บ้างก็มีปีก พวกมันอาจไม่ได้เกิดมาเพื่อพูดว่า‘รัก’ ให้เราฟัง แต่ทุกการกระทำของพวกมันกลับชวนให้หัวใจของเราละลายได้เสมอ
ท้ายที่สุดแล้ว‘โอฮานา’ อาจไม่ได้หมายถึงเพียงครอบครัวทางสายเลือดเพียงอย่างเดียว แต่หมายถึงความผูกพันที่เป็นดั่งครอบครัวและจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง แม้สมาชิกตัวนั้นจะแตกต่างจากเราแค่ไหนก็ตาม
MOODY เชื่อว่าในวันที่ทุกคนรู้สึกโดดเดี่ยวและเปลี่ยวเหงาจากโลกใบนี้ สัตว์เลี้ยงที่บ้านคุณอาจเป็นตัวแรกที่เฝ้ารออยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เพราะเข้าใจคุณทุกอย่าง แต่เพราะคุณคือโลกทั้งใบของพวกมัน…ไม่ใช่โลกใบนี้