แล้วเราจะกลับมาเป็นแบบนั้นอีกได้ไหม? - Jerry Smith

กาลเวลานั้นบางทีก็ทำให้คนเราเปลี่ยนอะไรไปได้หลายอย่าง บางทีเราเองก็แทบจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า วันๆนึงนั้น เราจะเปลี่ยนแปลงมาได้ขนาดนี้เลยเชียวหรือ? สิ่งที่ต่างคนก็ล้วนต่างมีทางเดินของแต่ละบุคคลแยกกันไป ก็เหมือนกับการเปลี่ยนแปลงเช่นกันนั่นแหละ บางคนก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง ทางด้านร่างกาย บางคนก็เปลี่ยนแปลงตัวเองทางด้านจิตใจ แล้ว… มันจะมีไหมล่ะ ไอ้คนที่… ไม่รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงอย่างไร และเปลี่ยนแปลงอะไรไปบ้าง เอ๊า! งั้นมาฟังคำตอบกัน จากตัวอักษรของคนเขียนบล็อกนี้ขึ้นมานี่แหละ ไปกันเลย!

ขอเท้าความก่อนเลยว่าตัวนี่เองนั้น ก็คิดว่าตนเองเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่างอยู่เหมือนกันนะ ในชีวิตนี้ นี่ก็อาจจะไม่ได้ผ่านอะไรมาเยอะมากมายขนาดนั้น (เพราะว่าตราบใดที่เราคิดว่าเราผ่านอะไรมามากมายแล้ว สิ่งที่น่าสนใจและรอให้เราไปพบเจอและค้นหานั้นก็จะดูไม่ได้น่าสนใจ และอาจจะขาดความอยากรู้อยากลองทำไปโดยทันที) ชีวิตธรรมดาๆ ที่อาจจะโลดโผนโจนทะยานมากกว่าชีวิตคนในรุ่นเดียวกันไปนิดหน่อย กับเพื่อนฝูงที่ก็ต่างพากันกระโดดโลดเต้น สนุกสุดเหวี่ยงกันอยู่แทบจะทุกเวลา บางทีการที่เรามีเพื่อนเช่นนี้ก็อาจจะเปลี่ยนแปลงให้เราคล้อยตามเพื่อนๆ สู่การเป็นบุคคลใหม่ๆ แต่สำหรับนี่แล้วที่เป็นคนใจถึงพอควรเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว (แอบหมั่นไส้ตัวเองอยู่พอตัว) ก็คงอาจจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก การอยู่กับเพื่อนๆก็เหมือนจะยิ่งทวีคูณชีวิตที่สนุกอยู่แล้ว ให้สนุกมากกว่าเดิมเข้าไปเป็น 2-3 เท่าตัวได้ แต่ใครมันจะไปรู้…. ว่าไอ้คนที่สนุกๆเนี่ย มันก็มีมุมที่เศร้าเหมือนกัน

สิ่งหนึ่งที่เป็นอีกสิ่งที่สำคัญของชีวิตคนวัยอย่างเราๆ ยังไงๆก็คงจะต้องผ่านหูผ่านตาเข้ามาบ้าง นั่นคือ “ความรัก” เรียกได้ไม่เต็มปากหรอกนะว่ามันเป็นสิ่งที่สวยงามไหม เพราะว่าบางทีรักก็มอบความสุขแสนหวานให้กับเรา ราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยพบเจออะไรสดใสขนาดนี้มาก่อน ชวนให้เราฝันหวานเคลิ้มตามกับช่วงเวลาเหล่านั้น แต่! ในเมื่อมีข้อดีของมัน ก็ย่อมจะต้องมีข้อเสียตามมาอยู่เสมอ รักนั้น… มอบอะไรให้กับเราเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับความสุขนั้นหรอ? คำตอบก็คงจะเป็น “ความทุกข์” นั่นเอง คงไม่ต่างจากคำที่กล่าวไว้ว่า “ที่ได้มีรัก ที่นั่นย่อมมีทุกข์” ความสุขนั้นคงอยู่กับคนเราได้ไม่นานจริงๆสินะ รักในวัยนี้ก็คงเหมือนการจุดเทียนกลางสายฝน ที่ฝนก็กระหน่ำรุนแรง จนพาเทียนดับไปในที่สุด แต่นี่ก็เชื่ออยู่เหมือนกันว่า คงจะต้องมีหลายคู่ที่ฝ่าฟัน พากันกลางร่มแล้วจุดเทียน แน่นอน

นี่เองก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่ไม่ได้มีเวลาที่ได้สมหวังกับความรัก มากมายอะไรขนาดนั้น ถึงแม้ว่านี่จะไม่รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงอะไรไปขนาดไหน แต่สิ่งเดียวที่ยังคงรับรู้ได้เสมอคือ “มุมมองที่มีต่อความรักนั้น… ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง” ถึงแม้ว่าตอนแรกๆอาจจะยังไม่เชื่อในตัวเอง ว่า “เอาจริงๆแล้ว มันเปลี่ยนไปแล้วใช่ไหม?” มุมมองจากคนที่เคยรักใครสักคนอย่างจริงๆจังๆ สามารถชอบใครได้อย่างหัวปักหัวปำ แต่ให้ตายสิ! ความรู้สึกเหล่านั้น มันคงจะหายไปหมดเสียแล้ว ครั้งหนึ่งที่เราเคยรักใครสักคน ความรู้สึกมันเป็นเช่นไร? หากถามว่าจำได้ไหมก็คงตอบได้ง่ายๆว่า “จำได้!” แต่ความรู้สึกเหล่านั้น มันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ความรัก ความห่วงหา ความอาวรณ์ มันจบสิ้นไปหมดแล้วจริงๆ ไม่ใช่ว่าเราไม่ Move on หรอกนะ มันผ่านในจุดๆนั้นมาแล้ว แต่มันคงเป็นอะไรหลายอย่างที่ทำให้ “ไม่อยากเริ่มต้นใหม่สักที” เหมือนเราก้าวเท้าออกมาได้ครึ่งตัวแล้ว แต่เราเองก็ไม่ได้อยากหวนกลับถอยหลัง หรือเดินหน้าต่อไปอย่างกล้าแกร่ง แต่มันกลับ…. หยุดอยู่กับที่ ราวกับว่าโดนพายุหิมะถล่มจดแข็งตัวเป็นน้ำแข็งไปแล้ว ความรักที่จะให้มองกับอนาคต ก็ไม่มี แถมยังมืดบอดเสียด้วยซ้ำ ส่วนความรักี่มองย้อนกลับไปในอดีตนั้น ก็ไม่ได้มอบความสุขใจให้ในแต่ละครั้งที่มองกลับไปเลย มันกลับยิ่งตอกย้ำเสียด้วยว่า “เดินออกมาน่ะ ดีมากๆเลยนะ อากาศของอดีตน่ะ ไม่ได้สดใสเหมือนที่เคยเป็นแล้วนะ” จะมองอนาคตก็ไม่เห็นอะไร มองย้อนกลับไปก็เห็นแต่ความขื่นขม หากความรักในอดีตมันมีอะไรที่สวยงามให้พอจดจำนั้น ก็ยังคงจะดีกว่านี้เป็นเอามาก แต่… มันก็ไม่มีอะไรนอกจาก “ความน่าขัน” ความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ ต่างคนต่างทรมาณจิตใจซึ่งกันและกัน บางครั้งเราก็เป็นฝ่ายถูกกระทำ บางครั้งเราก็เป็นผู้กระทำเอาเสียเอง หรือแม้แต่บางครั้ง เราทั้งสองก็ต่างพร้อมจะเอาคมมีดแห่งความเป็นพิษของความสัมพันธ์ในครั้งนี้ กรีดลงกลางใจซึ่งกันและกัน จากคนที่ไม่ได้ศรัทธาในความรักอยู่แล้ว ผ่านประสบพบเจอกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษมาแล้ว ก็คงจะจดจำฝังใจไปอีกนาน กว่าจะ Move on ได้นั้นก็เป็นเวลาที่ยาวนานพอควร สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ในเวลานี้ก็คงเป็นการเก็บบทเรียนในอดีตไว้สอนใจตัวเอง ว่าควรเอาตัวเองออกมาจากเรื่องราวเหล่านั้น

ความรักครั้งต่อไปจะเป็นเช่นไรก็คงยังไม่ทราบได้ แต่สิ่งที่อดีตทำไว้ ก็เจ็บปวดอยู่พอสมควร การที่จะกลับมามีความหวังกับรักก็คงเป็นเรื่องที่ยากเช่นกัน อย่างน้อยก็ยังอยากจะเห็นช่วงเวลาดีๆ ที่ดีจริงๆ และไม่เป็นพิษเหมือนกับคนอื่นๆเขาบ้าง อย่างน้อยก็คงไม่ต้องมาคอยลำบากใจ แม้ว่าสุดท้ายเราต่างคนก็ต่างไม่รู้ว่ามันจะจบแบบไหนก็ตาม ยังอยากจะเป็นโลกที่มีแสงแดดเจิดจ้าให้กับความรัก ไม่ได้ต้องการความรักที่สวยหรู แต่ก็ให้เหมาะสมกับความเป็นจริง ให้เป็นปัจจุบัน ก้าวไปด้วยกัน ความรักที่ดีๆก็คงจะเหมือนกับฟ้าหลังฝน ที่จะสวยงาม ถึงแม้ว่าอีกไม่นานฝนมันก็จะกระหน่ำกลับมาเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยก็ขอเพียงให้ได้มีช่วงเวลาสั้นที่ไม่มีพิษร้ายแอบแฝงในครั้งนี้ ไม่รู้ว่ามันจะกลับมาไหม? กับไอ้ความรู้สึกแบบนั้น แต่..ยังคหวังลึกๆในใจ ว่ามันจะต้อง “กลับมา” จะเดินไปก็ไม่รู้จะไหวไหม แต่ก็คงจะยังก้าวต่อไป

บทความนี้ก็คงจะเล่าอะไรได้ไม่มากนักเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่ไม่รู้ว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่ก็อยากถ่ายทอดให้ผู้อ่านได้ลองคิดตาม และถ้าหากใครที่ประสบพบเจอปัญหากับการที่ “ไม่รู้จะกล้าเดินต่อไปดีไหม แต่ถอยกลับไม่ได้แล้ว” อยากขอมอบกำลังใจให้กับคุณผู้อ่านไว้ว่า “จงมั่นคงและก้าวต่อไป ผมยังอยากเห็นความหวังกับความรักของทุกๆคนต่อไป” นี่เองก็หวังว่าจะได้ตามออกจากวังวนนี้สักทีสินะ ไว้เจอกันในบทความต่อไปครับผม