รู้..ใครก็สอนไม่ได้!
“ฮันนีแบดเจอร์” ..รู้จักกันใช่ไหม?
และเห็น “หัวใจนักสู้” ของมันแล้วใช่ไหมล่ะ เป็นสัตว์ตัวเท่าลูกหมา แต่โห..หัวใจมัน หาญกล้า “บ้าบิ่น” และไม่เกรงกลัวสัตว์หน้าไหน..
ต่อให้เป็นสิงโตเจ้าป่า ฝูงไฮยีนา งูพิษร้าย หรือฝูงผึ้งนับพัน มันก็พร้อมเดินหน้าบวกแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม จนน่าทึ่ง!
นี่..เห็นความบ้าบิ่นของเจ้าฮันนีแบดเจอร์แล้ว ก็นึกอยากนำมาเทียบเคียงกับ “น้องเดียว” นายหนังตะลุงคนดังแห่งถิ่นสะตอที่ถูกสปอตไลต์สาดส่องแบบไม่พักอยู่ขณะนี้..
เพราะในขณะที่ “ฮันนีแบดเจอร์” ไม่เคยสนว่าคู่ต่อสู้จะตัวใหญ่-ดุร้ายกว่ากี่เท่า เห็นหน้าปุ๊บเป็นต้องแยกเขี้ยวขู่ปั๊บ..
“หนังน้องเดียว” ก็ใช่ย่อยซะที่ไหน แม้จะไม่เห็นหน้าใคร แต่ใจถึง กล้าแหลง-กล้าบวก (ขนาดพระยังกล้าด่า) ไม่ว่าจะการเปิดศึกกับรุ่นใหญ่อย่างคุณเอกชัย ศรีวิชัย
หรือกระทั่งบนเวทีปราศรัยกลางกรุง ก็ยังซัดทั้งสื่อมวลชนและ “แกนนำ” แบบไม่ไว้หน้าใคร เรียกว่า.. “ไม่เคยกลัวใคร และใครก็สอนไม่ได้” เป็นคติประจำใจ!
หากจุดเด่นของฮันนีแบดเจอร์อยู่ที่ “ผิวหนังที่หนาและยืดหยุ่นสูง” ต่อให้โดนเขี้ยวสัตว์ใหญ่ขย้ำ หรือโดนพิษงูเห่ากัดจนสลบเหมือด พักเดียวก็สะบัดหัวลุกขึ้นมาเดินปร๋อ..
ชีวิตของ “น้องเดียว” ก็ต้องบอกเลยว่า “หนังเหนียว” สมชื่ออาชีพนายหนังจริงๆ เพราะแม้จะเจอสารพัดมรสุมเล็ก-ใหญ่ถาโถม
ทั้งคดีความ ดรามาปืนปลอม ถูกถีบ (หน้า) บนเวที-หลังจอหนัง ไปจนถึงประกาศยั่วต่อมโมโหกำนันมะโนกลางม็อบเมืองหลวง..ลามปามท่านชวน หลีกภัย..
แต่เจ้าตัวก็ยังยืนหยัด สวนกลับทุกดรามา-ชนดะแบบ “รถไม่มีไฟหน้า” ไม่สน-ไม่แคร์ และไม่สะทกสะท้านต่อแรงเสียดทานใดๆ!
สัตว์-ฮันนีแบดเจอร์มีกรงเล็บยาวและเขี้ยวคมไว้ป้องกันตัว ส่วน “นายหนัง” น้องเดียวก็มี “ไมโครโฟน” และ “รูปหนังตะลุง” เป็นอาวุธคู่กาย
เวลาอารมณ์ขึ้น คนใกล้ตัว (ฟ้อง) บอกอะไรให้ได้ยินแล้วทำให้เคืองหู-ขัดใจ ก็พร้อมจะวางไมค์ เก็บฉาก หรือ “เปิดฉาก” ท้าชนทันที ชนิดที่คนรอบข้างตั้งตัวแทบไม่ทัน
เรียกว่าเป็นสีสันที่ทำให้คน (ใต้) ติดตามข่าว ต้องลุ้นกันทุกวันว่า..พรุ่งนี้ “น้องเดียว” จะเปิดศึกรบกับใคร?
อย่างไรก็ตาม แม้ความบ้าบิ่นของฮันนีแบดเจอร์จะเป็นสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดท่ามกลางธรรมชาติ-สัตว์ป่า
และความห้าวหาญของ “น้องเดียว” จะเป็นสีสันและตัวตนที่สร้างทั้งเสียงเชียร์และเสียง (ด่า) วิจารณ์ในสังคม
แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งคู่พิสูจน์ให้เห็นตรงกันก็คือ “ความกล้าไม่ได้วัดกันที่ขนาดตัว” แต่อยู่ที่หัวใจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ
ส่วนจะบวกแล้วรุ่งหรือบวกแล้วร่วง อันนี้คงต้องติดตามดูกันไป!
และไหนๆ ก็พูดถึง “น้องเดียว” แล้ว ก็อยากฝากบอกด้วยความกริ่งเกรง ที่ประกาศกร้าวว่าจะกลับไปเล่นหนังตะลุงเก็บเงินมาก่อม็อบ-ชุมนุมเองนั้น..
เก็บเงินเอาไว้สู้คดีกับคุณเอกชัยจะไม่ดีกว่าหรือ?
ต้องคิดให้รอบคอบอย่างมีสติ การเชิดหนังตะลุงอยู่หลังจอ น้องเดียวคือผู้คุมเกมทั้งหมด จะให้ตัวตลกตัวไหนพูดอะไรหรือจบเรื่องอย่างไรก็สั่งได้ดั่งใจ
แต่กับ “บนเวทีม็อบข้างถนน” ที่เต็มไปกลเกมที่ซับซ้อนและผลประโยชน์ เกินกว่าจะใช้แค่ “ความจริงใจ” หรือ “ความกล้า” เข้าไปชน
ยิ่งตัวเองมีข้อจำกัดทางกายภาพเป็นอุปสรรคสำคัญ การก้าวลงไปเล่นบท “แกนนำ” เต็มตัวจึงเสี่ยงต่อการถูกใช้เป็นเครื่องมือได้
และที่สำคัญ “คดีความ” ก็จะตามมาเป็นหางว่าว จนหมดอนาคตนายหนังก็เป็นได้!
เนี่ย..ไม่ได้จะสอน (รู้ใครก็สอนไม่ได้) แค่อยากพูด..บางครั้งความกล้าหาญที่สุดของนักสู้ ไม่ใช่การวิ่งเข้าใส่ทุกสนามรบ
แต่..คือการรู้จักเลือกสนามที่ตัวเองถนัดและรักษาตัวรอดได้นั่นต่างหาก!
วางไมค์ปราศรัย-ลงจากเวทีม็อบน่ะถูกต้อง-ดีแล้ว แล้วกลับไปจับรูปหนังตะลุงสร้างเสียงหัวเราะหน้าโรง เก็บ (เงิน) หอมรอมริบไว้เคลียร์คดีความให้จบสิ้น..
ย่อมจะเป็นผลดีกับตัวน้องเดียวเอง..เชื่อสักงีดตะ!.
สันต์ สะตอแมน