โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

รู้..ใครก็สอนไม่ได้!

ไทยโพสต์

อัพเดต 23 พฤศจิกายน 2569 เวลา 4.57 น. • เผยแพร่ 1 ชั่วโมงที่ผ่านมา

“ฮันนีแบดเจอร์” ..รู้จักกันใช่ไหม?

และเห็น “หัวใจนักสู้” ของมันแล้วใช่ไหมล่ะ เป็นสัตว์ตัวเท่าลูกหมา แต่โห..หัวใจมัน หาญกล้า “บ้าบิ่น” และไม่เกรงกลัวสัตว์หน้าไหน..

ต่อให้เป็นสิงโตเจ้าป่า ฝูงไฮยีนา งูพิษร้าย หรือฝูงผึ้งนับพัน มันก็พร้อมเดินหน้าบวกแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม จนน่าทึ่ง!

นี่..เห็นความบ้าบิ่นของเจ้าฮันนีแบดเจอร์แล้ว ก็นึกอยากนำมาเทียบเคียงกับ “น้องเดียว” นายหนังตะลุงคนดังแห่งถิ่นสะตอที่ถูกสปอตไลต์สาดส่องแบบไม่พักอยู่ขณะนี้..

เพราะในขณะที่ “ฮันนีแบดเจอร์” ไม่เคยสนว่าคู่ต่อสู้จะตัวใหญ่-ดุร้ายกว่ากี่เท่า เห็นหน้าปุ๊บเป็นต้องแยกเขี้ยวขู่ปั๊บ..

“หนังน้องเดียว” ก็ใช่ย่อยซะที่ไหน แม้จะไม่เห็นหน้าใคร แต่ใจถึง กล้าแหลง-กล้าบวก (ขนาดพระยังกล้าด่า) ไม่ว่าจะการเปิดศึกกับรุ่นใหญ่อย่างคุณเอกชัย ศรีวิชัย

หรือกระทั่งบนเวทีปราศรัยกลางกรุง ก็ยังซัดทั้งสื่อมวลชนและ “แกนนำ” แบบไม่ไว้หน้าใคร เรียกว่า.. “ไม่เคยกลัวใคร และใครก็สอนไม่ได้” เป็นคติประจำใจ!

หากจุดเด่นของฮันนีแบดเจอร์อยู่ที่ “ผิวหนังที่หนาและยืดหยุ่นสูง” ต่อให้โดนเขี้ยวสัตว์ใหญ่ขย้ำ หรือโดนพิษงูเห่ากัดจนสลบเหมือด พักเดียวก็สะบัดหัวลุกขึ้นมาเดินปร๋อ..

ชีวิตของ “น้องเดียว” ก็ต้องบอกเลยว่า “หนังเหนียว” สมชื่ออาชีพนายหนังจริงๆ เพราะแม้จะเจอสารพัดมรสุมเล็ก-ใหญ่ถาโถม

ทั้งคดีความ ดรามาปืนปลอม ถูกถีบ (หน้า) บนเวที-หลังจอหนัง ไปจนถึงประกาศยั่วต่อมโมโหกำนันมะโนกลางม็อบเมืองหลวง..ลามปามท่านชวน หลีกภัย..

แต่เจ้าตัวก็ยังยืนหยัด สวนกลับทุกดรามา-ชนดะแบบ “รถไม่มีไฟหน้า” ไม่สน-ไม่แคร์ และไม่สะทกสะท้านต่อแรงเสียดทานใดๆ!

สัตว์-ฮันนีแบดเจอร์มีกรงเล็บยาวและเขี้ยวคมไว้ป้องกันตัว ส่วน “นายหนัง” น้องเดียวก็มี “ไมโครโฟน” และ “รูปหนังตะลุง” เป็นอาวุธคู่กาย

เวลาอารมณ์ขึ้น คนใกล้ตัว (ฟ้อง) บอกอะไรให้ได้ยินแล้วทำให้เคืองหู-ขัดใจ ก็พร้อมจะวางไมค์ เก็บฉาก หรือ “เปิดฉาก” ท้าชนทันที ชนิดที่คนรอบข้างตั้งตัวแทบไม่ทัน

เรียกว่าเป็นสีสันที่ทำให้คน (ใต้) ติดตามข่าว ต้องลุ้นกันทุกวันว่า..พรุ่งนี้ “น้องเดียว” จะเปิดศึกรบกับใคร?

อย่างไรก็ตาม แม้ความบ้าบิ่นของฮันนีแบดเจอร์จะเป็นสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดท่ามกลางธรรมชาติ-สัตว์ป่า

และความห้าวหาญของ “น้องเดียว” จะเป็นสีสันและตัวตนที่สร้างทั้งเสียงเชียร์และเสียง (ด่า) วิจารณ์ในสังคม

แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งคู่พิสูจน์ให้เห็นตรงกันก็คือ “ความกล้าไม่ได้วัดกันที่ขนาดตัว” แต่อยู่ที่หัวใจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ

ส่วนจะบวกแล้วรุ่งหรือบวกแล้วร่วง อันนี้คงต้องติดตามดูกันไป!

และไหนๆ ก็พูดถึง “น้องเดียว” แล้ว ก็อยากฝากบอกด้วยความกริ่งเกรง ที่ประกาศกร้าวว่าจะกลับไปเล่นหนังตะลุงเก็บเงินมาก่อม็อบ-ชุมนุมเองนั้น..

เก็บเงินเอาไว้สู้คดีกับคุณเอกชัยจะไม่ดีกว่าหรือ?

ต้องคิดให้รอบคอบอย่างมีสติ การเชิดหนังตะลุงอยู่หลังจอ น้องเดียวคือผู้คุมเกมทั้งหมด จะให้ตัวตลกตัวไหนพูดอะไรหรือจบเรื่องอย่างไรก็สั่งได้ดั่งใจ

แต่กับ “บนเวทีม็อบข้างถนน” ที่เต็มไปกลเกมที่ซับซ้อนและผลประโยชน์ เกินกว่าจะใช้แค่ “ความจริงใจ” หรือ “ความกล้า” เข้าไปชน

ยิ่งตัวเองมีข้อจำกัดทางกายภาพเป็นอุปสรรคสำคัญ การก้าวลงไปเล่นบท “แกนนำ” เต็มตัวจึงเสี่ยงต่อการถูกใช้เป็นเครื่องมือได้

และที่สำคัญ “คดีความ” ก็จะตามมาเป็นหางว่าว จนหมดอนาคตนายหนังก็เป็นได้!

เนี่ย..ไม่ได้จะสอน (รู้ใครก็สอนไม่ได้) แค่อยากพูด..บางครั้งความกล้าหาญที่สุดของนักสู้ ไม่ใช่การวิ่งเข้าใส่ทุกสนามรบ

แต่..คือการรู้จักเลือกสนามที่ตัวเองถนัดและรักษาตัวรอดได้นั่นต่างหาก!

วางไมค์ปราศรัย-ลงจากเวทีม็อบน่ะถูกต้อง-ดีแล้ว แล้วกลับไปจับรูปหนังตะลุงสร้างเสียงหัวเราะหน้าโรง เก็บ (เงิน) หอมรอมริบไว้เคลียร์คดีความให้จบสิ้น..

ย่อมจะเป็นผลดีกับตัวน้องเดียวเอง..เชื่อสักงีดตะ!.

สันต์ สะตอแมน

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...