คนขี้เกียจอย่างข้าก็เป็นราชันย์ได้เหมือนกัน

ข้อมูลเบื้องต้น

ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก? นี่มันพรสวรรค์บ้าบออะไรกัน?
ฉายา จิน ราชันย์แห่งการทำลายล้าง ที่คนทั้งโลกต่างยกย่อง
กลับโดนถูกดูถูกเหยียดหยามเพราะความซวยเนี่ยนะ
ชีวิตนี้โดนผู้คนหัวเราะเยาะไม่พอรึไง?
ถ้อยคำดูถูก คำพูดเหยียดหยาม..
ช่างมันสิ!
ฉันจะทำให้พวกแกได้เห็น.. ว่าคนขี้เกียจก็เป็นราชันย์ได้เหมือนกัน!!
----------------------------------------
คนหลงแห่งนครหลวง

ราชันย์แห่งการทำลายล้าง

ตอนที่ 1 ราชันย์แห่งการทำลายล้าง

แกร๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงคีย์บอร์ดที่รัวอย่างไม่หยุดยั้งยังคงดังอย่างต่อเนื่องกว่าห้าชั่วโมงภายในห้องเล็กที่มืดสนิท แสงสว่างเดียวนอกจากที่ลอดออกมาจากผ้าม่านนั้นก็คือจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สามสี่จอที่ทำให้ห้องนี้สว่างขึ้นมาเล็กน้อย

เบื้องหน้าจอเหล่านั้น มีชายหนุ่มร่างผอมกำลังขยับเมาส์และรัวคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง สายตามุ่งมั่นจับจ้องไปยังจอตรงหน้าที่ใหญ่ที่สุด จนกระทั่ง…

“เยส!! ชนะแล้วโว้ย!!!!”

เสียงตะโกนโห่ร้องยินดีดังขึ้นสุดเสียง คนลุกขึ้นยืนอย่างดีใจจนไม่สนใจเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพงที่หงายหลังล้มตึงไปกับพื้น

// บ้าไปแล้วเขาทำมันได้! //

// สมกับเป็นราชา! เขาเคลียร์ด่านที่ยากที่สุดในเวลาเท่านี้ได้ยังไงกัน? //

// ฉันบอกพวกนายแล้วว่าราชาทำได้ ราชาจงเจริญ!! //

// ดีใจชะมัด ไม่นึกว่าวันนี้จะได้เห็นอะไรแบบนี้ //

// นั่นเป็นด่านที่ยากที่สุดที่โปรเพลเยอร์ของเกมนี้ยังยอมแพ้เลยนะ โอ้ว! นี่สินะราชา ท่านราชาจงเจริญ //

// ราชาจงเจริญ!! //

// ราชาจงเจริญ!! //

// โอ้ท่านราชา ได้โปรดรับเครื่องบรรณาการของพวกข้าด้วยเถิด //

// - สมาชิกหมายเลข 0001342 บริจาคให้ท่าน 500 เหรียญ - //

// - สมาชิกหมายเลข 0000973 ส่งดาวให้ท่าน 1,000 ดวง - //

// - สมาชิกหมายเลข 0000228 ส่งดาวให้ท่าน 2,500 ดวง - //

แชทมากมายไหลขึ้นที่จอเล็กด้านข้าง ปริมาณของมันมากพอที่จะทำให้ชายหนุ่มเลิกสนใจที่จะอ่านมัน เขาโน้มตัวลงไปพูดกับไมค์ตัวเล็กด้านหน้าด้วยความมั่นใจ

“มีเกมไหนที่ยากกว่านี้ไหม? พิมพ์เข้ามาได้เลยพวก ฉันจะเคลียร์มันให้พวกนายดูเอง!”

ช่องแชทที่ไหลอย่างรวดเร็วอยู่แล้วยิ่งทวีความเร็วขึ้นไปอีก รายชื่อเกมที่มีชื่อเสียงในเรื่องความยากถูกเสนอขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มทำเพียงจ้องมองพวกมันด้วยรอยยิ้ม

ในขณะที่จำนวนเงินและดาวที่เพิ่มสูงขึ้นพอ ๆ กับช่องแชทที่ไหลราวกับสายน้ำ ดวงตาสีดำของเขาก็สังเกตเห็นข้อความที่ทำให้ต้องขมวดคิ้ว

// ท่านราชา ไม่สนใจลองเล่น Lost Lands Online บ้างหรอ? //

‘Lost Lands Online …. เกมนี้อีกแล้วเหรอ?’

// นี่แกบ้ารึเปล่า ราชาของเราเป็นเทพเจ้าเกมยุคเก่า พวกเกมโลกเสมือนยุคใหม่แบบนั้นท่านไม่เล่นหรอก //

// ราชาเล่นเกมโลกเสมือน? นึกภาพไม่ออกเลยแฮะ ฮ่าฮ่า //

// เอาด้วย! ฉันโหวต แอลแอลโอ ฉันอยากเห็นราชาเล่นเกมนี้!! //

// ท่านราชาเล่นแอลแอลโอให้ดูหน่อย //

ช่องแชทเริ่มแสดงความคิดเห็นในทิศทางเดียวกัน เกมชื่อดังอย่าง Lost Lands Online หรือ แอลแอลโอ ถูกพูดถึงยาวเหยียดจนกลบกระแสเกมอื่นทิ้งไปอย่างไม่เห็นฝุ่น ทำเอาเจ้าตัวรู้สึกเซ็งเล็กน้อย

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงตวาดดังลั่น

“นี่พี่ได้นอนรึยังเนี่ย!!”

เสียงของเด็กสาวดังขึ้นอย่างฉุนเฉียว ห้องที่มืดทึบพลันสว่างขึ้นเมื่อร่างบางมาเปิดม่านออกเผยให้เห็นวิวจากคอนโดสูงและท้องท้องฟ้าสว่างจ้า

‘อา.. นี่เช้าแล้วเหรอเนี่ย แสบตาชะมัด’

ชายหนุ่มคิดในใจ ดวงตาหยีจนแทบไม่เห็นตาดำ

“ไปอาบน้ำ! วันนี้พี่มีเรียนไม่ใช่รึไง?” ร่างบางหันมาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดกับความขี้เกียจของพี่ชายตัวเอง

// ฮ่า ฮ่า ท่านราชาโดนน้องสาวดุอีกแล้ววว //

// เก่งแค่ไหนก็แพ้น้องสาว ฮ่าฮ่า ท่านราชินีจงเจริญ! //

// นั่นเสียงน้องสาวหรอ? ฉันเพียงเคยได้ยิน.. แค่เสียงก็เพราะขนาดนี้ตัวจริงจะน่ารักขนาดไหนกัน? //

// อืมม.. ฉันอยากมีน้องสาวมาปลุกทุกเช้าบ้างจัง.. //

ความปั่นป่วนเริ่มเกิดขึ้นกับช่องแชท ทำเอาคิ้วที่ขมวดอยู่แล้วเริ่มมุ่นลงกว่าเดิม คนชะโงกหน้าเข้าใกล้ไมค์แล้วพูดอัดเสียงดัง

“หยุดเลยนะพวกแก! วันนี้พอแค่นี้ แล้วเจอกัน!!”

สิ้นคำจอต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าน้องสาวที่หรี่ตามาเขาราวกับคุณแม่ที่กำลังดุลูกชาย

“ไปอาบน้ำ! เดี๋ยว! นี้!!”

คำสั่ง? หึไม่ใช่ว่าผมกลัวน้องสาวหรอกนะ แต่อย่างว่า.. ถ้าไม่ไปอาบน้ำตอนนี้คงไม่ได้กินข้าวเช้าแน่ๆ เพราะฉะนั้นครั้งนี้จะยอมไปก่อนแล้วกัน

ชายหนุ่มยอมลุกไปอาบน้ำแต่โดยดีโดยไม่สนใจท่าทีของน้องสาว คนเดินผิวปากหยิบผ้าขนหนูผืนโปรดแล้วออกจากห้องนอนไป

“ห้องรกอีกแล้วนะ!!”

น้องสาวบ่นตามหลังขณะมองห้องที่รกราวกับไม่ได้ทำความสะอาดมาตลอดทั้งเดือน

ใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำและแต่งตัว ตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงเช้า อา.. ผมเกลียดคลาสเรียนเช้าตอน 8 โมงชะมัด อาจารย์ไม่ง่วงบ้างหรือไงกันที่ต้องตื่นมาสอนตอนเช้าแบบนี้ทุกวัน

“เล่นเกมไม่ได้นอนแบบนี้พี่จินไม่ง่วงบ้างหรือ?”

ยู จินอา น้องสาวเพียงคนเดียวของผมถามขณะมองผมกำลังกินข้าวเช้ามื้ออร่อยด้วยสีหน้ามีความสุข เธอเป็นเด็กมัธยมปีสุดท้ายที่กำลังเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย หนึ่งในช่วงชีวิตที่หนักหน่วงที่สุดของวัยเด็กก็คงไม่พ้นช่วงเวลานี้ละนะ

“ไปนอนที่คลาสเรียนไง” จินเอ่ย

“อาจารย์มหาลัยนี่ดีจัง พี่หลับทุกคาบไม่เคยโดนลงโทษเลยหรือ?”

“คลาสเรียนมหาลัยมีคนเรียนตั้งเป็นร้อยคน หลับกันทีก็ครึ่งห้อง ถ้าอาจารย์จะมาปลุกทุกคนคงไม่ได้สอนกันพอดีน่ะสิ” จินยักไหล่ราวกับเป็นเรื่องปกติที่คนเขาทำกัน

“แล้วพี่ไม่ไปไหนกับเพื่อนบ้างหรือ? แบบ.. ออกไปใช้ชีวิตน่ะ” จินอาถาม

“เฮ้! ถึงวันๆ ฉันจะเอาแต่นอนเล่นเกม ดูหนัง ดูซีรีส์ ฟังเพลง SSDZ แต่นั่นก็ถือว่าฉันใช้ชีวิตของฉันแล้วนะ คนขี้เกียจอย่างฉันจะต้องการอะไรมากกว่านี้อีก”

“พี่ฟังเพลงไอดอลด้วยหรือเนี่ย?” เธอทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เด็กสาวไม่นึกว่าพี่ชายของเธอจะสนใจไอดอลด้วย (SSDZ คือวงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีที่โด่งดังอย่างมากในเรื่อง)

“ก็.. นิดหน่อย” จินรู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อน้องสาวถามแบบนั้น

“ช่างเถอะ หนูแค่กลัวพี่เบื่อน่ะ” เด็กสาวทำหน้ามุ่ยเพราะความเป็นห่วง

“ไม่เบื่อหรอก มีเจ้าพวกบ้าในสตรีมมาคุยด้วยทุกวัน เหมือนได้คุยกับเพื่อนเป็นพัน ๆ คนน่ะแหละ”

“เมื่อก่อนหนูเห็นพี่ชอบเล่นเกมโลกเสมือนจริงจะตาย ทำไมถึงเลิกเล่นแล้วมาเล่นเกมเก่าๆ พวกนั้นด้วยล่ะ”

เธอสงสัย สำหรับในยุคสมัยที่เกมโลกเสมือนจริงนั้นได้รับความนิยมอย่างล้นหลามทั่วทั้งโลก พี่ของเธอนั้นกลับชอบมานั่งเล่นเกมหน้าจอคอมพิวเตอร์แทนที่จะเข้าไปอยู่ในโลกมหัศจรรย์เหล่านั้นที่คนไม่สนใจกันแล้ว ถึงแม้ว่าจะไปได้สวยกับการสตรีมเกมเหล่านั้นแต่การได้เล่นเกมโลกเสมือนมันน่าตื่นเต้นกว่าไม่ใช่หรือไง?

“อืม.. พี่แค่เบื่อน่ะ”

ข้าวคำสุดท้ายถูกตักเข้าปาก ชายหนุ่มรีบบิดขี้เกียจก่อนจะลุกไปเก็บจาน แล้วหันมามองเจ้าน้องสาวที่เป็นห่วงพี่ชายจนเกินตัวด้วยรอยยิ้ม นิ้วเรียวชี้ไปยังนาฬิกาบนกำแพงบ้าน

“เธอสายแล้วนะ”

เด็กสาวสะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้เธอกำลังจะเข้าเรียนสาย จินอารีบกินข้าวอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบออกจากห้องพักไป ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ กับท่าทีของน้องสาวก่อนจะเก็บจานบนโต๊ะมาล้างด้วยความคิดมากมายในหัว แล้วหลังจากนั้นเขาก็ออกจากบ้านไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

คาบเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยการนอนหลับยาวต่อเนื่อง ไม่มีสิ่งใดเข้ามาในหัวเลยสักนิด แต่เขาไม่สนใจวิชาเหล่านี้มากนักเพราะสำหรับเขาขอเพียงเรียนจบไปแบบไม่มีปัญหาอะไรก็พอแล้ว

ถึงเขาจะดูขี้เกียจและไร้อนาคตในสายตาคนอื่น แต่ด้วยการไลฟ์สตรีมเกมของเขาที่ทำอยู่ทุกวันนี้ ต่อให้อยู่บ้านเฉยๆ ก็ได้รายรับมากพอจะใช้จ่ายต่อเดือนอยู่ดี เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่สนใจเรื่องการเรียนมากนัก

“ฮ้าววว..”

จินตื่นขึ้นมาในตอนหมดคาบเรียน เขาโบกมือลาเพื่อนๆ ที่เรียนด้วยกัน(?)ก่อนจะแยกย้ายกันบ้าน

กริ๊งงงง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจของเขาที่กำลังสะลึมสะลือ เบอร์ที่แสนคุ้นเคยนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อยแสดงขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ จินมุ่นคิ้วลงอย่างสงสัย

‘ทำไมถึงโทรมาตอนนี้?’ เขาคิด แต่ถึงอย่างนั้นก็กดรับแต่โดยดี

“สวัสดีครับ.. พี่”

“ว่าไงจิน ไม่ได้คุยด้วยกันนานเลยนะ”

น้ำเสียงอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานานทำให้ความทรงจำของเขาย้อนกลับไปในอดีต เสียงของชายวัยกลางคนติดสำเนียงบริติชของผู้ดีอังกฤษที่แสนสดใสร่าเริงนั้นยิ่งทำให้วันวานนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

“พี่เป็นไงบ้าง สบายดีไหม” จินยิ้มบางเบาขณะเดินทอดน่องคุยโทรศัพท์กลับคอนโด

“สบายดี แล้วจินเป็นยังไงบ้าง?”

“สบายดีพี่ นานๆ โทรมาแบบนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

แม้จะเป็นคนคุ้นเคย แต่เขาก็แอบสงสัยไม่น้อยหลังจากไม่ได้ติดต่อกันมา 3 ปี ทำไมจู่ๆ ชายวัยกลางคนคนนี้ถึงได้โทรมาหาเขาจากต่างประเทศ?

“ไม่มีอะไร พี่แค่อยากจะชวนน้องกลับมาเล่นแอลแอลโอด้วยกัน”

จินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“นี่พี่เหงาขนาดโทรศัพท์มาหาผมเพื่อชวนเล่นเกมนั้นเลยหรอ? ค่าโทรศัพท์จากต่างประเทศแพงเท่าไหร่เนี่ย”

“เงินแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาหรอก พวกพี่แค่อยากเล่นเกมกับน้องๆ น่ะ อีกไม่นานจะมีอีเวนท์ใหญ่เกิดขึ้น เรามาเคลียร์เกมด้วยกันเถอะน่าจิน”

“ผมขอดูก่อนนะพี่ ช่วงนี้ผมยุ่งนิดหน่อย”

‘ขอดูก่อน’ ที่แปลว่าปฏิเสธ เด็กหนุ่มไม่รู้จะปฏิเสธพี่ชายต่างสายเลือดที่แสนสนิทสนมคนนี้ยังไงดี ตัวเขาที่ตัดสินใจเลิกเล่นเกมโลกเสมือนจริงและผันตัวมาเป็นสตรีมเมอร์เกมคอมพิวเตอร์นั้นการจะกลับไปเล่นเกมเหล่านั้นอีกครั้งเรียกได้ว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส

“แต่ฮานะกลับมาเล่นแอลแอลโอแล้วนะ”

“?”

จินถึงกับหยุดเดินเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปลายสาย

“เมื่อเดือนที่แล้วมีข่าวลือว่า ‘ราชินีแห่งฤดูใบไม้ผลิ ’ กลับมาเล่นแอลแอลโอแล้ว แถมยังมีผู้เล่นเก่าหลายคนเห็นเธอในเกมแล้วเอามาพูดกันหนาหู พี่คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องจริงนะ”

เสียงปลายสายเย้าหยอกเล็กน้อย เพราะชายวัยกลางคนรู้ดีว่าถ้าพูดเรื่องนี้ออกไปจะทำให้จินถึงกับคิดหนัก

ชายหนุ่มพูดไม่ออก ภาพความทรงจำทั้งหมดไหลเวียนกลับมาในความทรงจำอีกครั้ง

“มาเล่นเกมกันอีกครั้งเถอะน่า~ มาเคลียร์เกมด้วยกันอีกครั้งเถอะนะ~”

เสียงปลายสายยิ่งมายิ่งกวน ทำเอาจินเริ่มรู้สึกปวดหัว

“ผมจะลองกลับไปคิดดูนะพี่”

จินตอบ ไม่นานนักเขาก็ตัดสายไป จินใช้เวลาเดินทางกลับคอนโดทั้งหมดในการครุ่นคิดเรื่องราวทั้งหมด บอกตรงๆ ว่าขนาดสอบปลายภาคเขายังไม่คิดให้ปวดหัวขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มถึงห้องโดยสวัสดิภาพ ไฟในห้องนอนถูกเปิดพร้อมกับเครื่องปรับอากาศ จินทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มของเขา สายตาเหม่อมองไปยังเพดานห้องก่อนจะสบเข้ากับชั้นวางที่เต็มไปด้วยเหรียญและถ้วยรางวัล

ทุกคนคงจะเคยมีอดีตที่แสนรุ่งเรือง อาจจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข หรือช่วงเวลาแห่งความทรงจำที่ดี จินก็เช่นกัน.. ช่วงเวลาเหล่านั้นคือหนึ่งในสิ่งที่เขาไม่เคยลืมได้เลย

มันมีทั้งความสุข สนุก และแสนเศร้า แต่เพื่อที่จะผ่านมันไปได้เขาจึงตัดสินใจเลิกเล่นเกมโลกเสมือนจริงไป

จินลุกขึ้นมามองถ้วยรางวัลเหล่านั้น คำสรรเสริญเยินยอทั้งหมดที่เขียนบนนั้นล้วนเคยไร้ค่าสำหรับเขา แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกคิดถึงสิ่งเหล่านั้นเหลือเกิน

แม้ว่าคุณค่าของพวกมันไม่ต่างอะไรจากประกาศนียบัตรทำความดีที่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรนอกจากใส่แฟ้มเก็บไว้ในตู้ ถ้วยพวกนี้นอกจากตั้งไว้เฉย ๆ และเอาไว้ทับหนังสือเขาก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรด้วยซ้ำ

แต่สำหรับคนอื่นนั้น.. ชายหนุ่มไม่ต่างจากวีรบุรุษผู้พิชิต และถ้วยรางวัลเหล่านั้นก็มีคุณค่าเกินกว่าจะประเมินเป็นราคาได้

ถ้วยรางวัลที่มอบให้แก่กลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่สามารถเคลียร์เกมที่ยากที่สุดและเป็นกระแสนิยมทั่วทั้งโลกในช่วงเบต้าได้เป็นกลุ่มแรก ถ้วยรางวัลนี้มีเพียง 7 คนจากผู้เล่น 3 พันล้านคนทั่วทั้งโลกเท่านั้นที่จะได้รับ พร้อมเงินรางวัลและชื่อเสียงที่คนทั้งโลกต่างจดจำไปอีกนานนับทศวรรษ

แน่นอนว่ามันเป็นของเขา หนึ่งในความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต

เพื่อเป็นการตอกย้ำว่าครั้งหนึ่งเขาเคยทุ่มเทจิตวิญญาณทั้งหมดลงไปกับมัน เพื่อให้ทุกคนจดจำเขาได้ในฐานะตำนานที่รู้จักไปทั่วทั้งโลก

จิน เจ้าของสมญานาม ราชันย์แห่งการทำลายล้าง

1 ในสมาชิก 7 คนสุดท้ายที่เคลียร์เกม Lost Lands Online ในช่วงเบต้าได้เมื่อ 3 ปีก่อน

การกลับมาของราชา

ตอนที่ 2 การกลับมาของราชา

Lost Lands Online

เกมโลกเสมือนจริงที่ดีที่สุดในยุคปัจจุบัน ดำเนินด้วยระบบของซูเปอร์คอมพิวเตอร์นามว่า ‘วีนัส’ ที่ถูกพัฒนามาจนเป็นนวัตกรรมล้ำสมัยที่ทำให้ทั่วทั้งโลกหันมาสนใจเกมนี้กันอย่างบ้าคลั่ง ความนิยมล้นหลามแซงเกมอื่นๆ ที่เคยมีมาอย่างทาบไม่ติด

เพียงวันแรกที่เปิดเกมช่วงเบต้าก็มีผู้เล่นมากถึง 1 พันล้านคนทั่วโลกและพุ่งทะยานไปถึง 2.5 พันล้านคนในระยะเวลาไม่กี่เดือน จนปัจจุบันมีผู้เล่นเกมมากถึง 3 พันล้านคนทั่วโลก

ความสนุกของเกมไม่ใช่เพียงแค่การเก็บเลเวลและใช้ชีวิตในโลกเสมือนเท่านั้น แต่ยังมีความลับ สมบัติและดินแดนที่สูญหายมากมายให้ค้นหา รวมถึงระบบ NPC แบบใหม่ที่มีชีวิต มีความคิด และสามารถพัฒนาตนเองเติบโตได้ราวกับมนุษย์จริงๆ

ซึ่งนั่นทำให้เนื้อเรื่องและภารกิจภายในเกมนั้นดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่ซ้ำซากน่าเบื่อแบบที่เคยมีมา สร้างความตื่นเต้นทุกครั้งแก่ผู้เล่น

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เกมนี้แตกต่างจากเกมอื่นนั่นคือ ‘ระบบพรสวรรค์’ ที่ได้ใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์วิเคราะห์ความสามารถของบุคคล เสาะหาสิ่งที่เป็นความสามารถเข้ามาเป็นตัวเลือกในเกมให้ผู้เล่นสามารถใช้สิ่งเหล่านั้นได้

ทำให้แม้จะได้อาชีพคลาสเดียวกันแต่ด้วยพรสวรรค์ที่แตกต่างกันก็ทำให้ผลของทักษะหรือวิธีการต่อสู้นั้นเปลี่ยนแปลงไป อาจเรียกได้ว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่นับตั้งแต่มีเกมโลกเสมือนจริงปรากฏขึ้นมาก็ไม่มีใครพัฒนาได้ถึงระดับนั้น

ความสนุกที่ได้พัฒนาตนเองพร้อมกับผจญภัยไปในดินแดนต่างๆ นั้นยิ่งดึงดูดให้ทั่วทั้งโลกจับตามอง ทำให้วงเงินในเกมนี้สูงขึ้นจนเรียกได้ว่าแทบจะเป็นส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจโลกเลยทีเดียว

หลังจากที่ผู้ผลิตเกมได้ออกมาให้สัมภาษณ์ว่าเกมนี้อยู่ในช่วงเบต้าเท่านั้น โดยจะเปิดให้เล่นจริงหลังจากที่มีผู้เล่นเคลียร์เกมส่วนแรกได้ และยินดีจะมอบรางวัลมหาศาลแก่กลุ่มคนที่ทำมันสำเร็จ

ด้วยความที่เกมนั้นมีหลายปัจจัยที่ส่งผลในการเล่น ซ้ำเกมนี้ยังมีดินแดนลับมากมายให้ค้นหา ทำให้ผู้เชี่ยวชาญต่างคาดการณ์กันว่าต้องใช้เวลามากถึง 7 ปี ในการเคลียร์สุดยอดเกมนี้แม้ว่าจะเป็นช่วงเบต้าเท่านั้น

แต่ใครจะไปคาดคิด.. กลับมีผู้เล่นกลุ่มหนึ่งที่ใช้เวลาเพียง 3 ปีในการเคลียร์เกมนี้ได้ราวกับปาฏิหาริย์ เหตุการณ์นี้หักปากกาเซียนจนสร้างความตกตะลึงแก่คนทั้งโลก

แม้จะเคลียร์เกมไปแล้ว แต่ผู้ผลิตก็ออกมาพร้อมกับการประกาศใหม่ว่าเตรียมตัวจะเปิดเกมจริงที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมในปีถัดไป โดยย้ำอีกว่าสิ่งที่ผู้เล่นในช่วงเบต้าค้นพบนั้นเป็นเพียง 4 ใน 10 ส่วนเท่านั้น และต่อจากนี้คือของจริง

ข่าวนั้นสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วทั้งโลกด้วยความอัจฉริยภาพของผู้บริหารยิ่งทำให้บริษัทผู้ผลิตเกมเติบโตและกลายเป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลก

กระตุ้นให้ผู้เล่นจำนวนมากเข้ามาเล่นเกมในวันแรกของการเปิดเกมจริงมากถึง 2 พันล้านคนทั่วโลก และทะลุ 3 พันล้านในเวลาต่อมา

แต่กลับคาดไม่ถึง

ว่าสมาชิกบางคนของกลุ่มคนที่เคลียร์เกมได้กลับเลิกเล่นไปเสียอย่างนั้น และคนที่ยังตัดสินใจเล่นอยู่กลับทำตัวลึกลับหายไปในเกมแบบที่น้อยครั้งจะมีคนพบเจอ

หนึ่งในนั้นก็คือเขา จิน.. ชายหนุ่มวัย 21 ที่ผันตัวมาเป็นสตรีมเมอร์เกมคอมพิวเตอร์ที่แสนล้าหลัง

“เฮ้อออ…”

จินถอนหายใจยาว คนนอนซุกอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยหมอนใบใหญ่หลายใบและหมอนข้างเน่าอันโปรด ผนังห้องที่ว่างเปล่าปรากฏแสงฉายซีรีส์เรื่องโปรด แม้ว่ามันจะสนุกแค่ไหน แต่ในหัวของเขากลับมาใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งลอยเข้ามาตลอด

‘ฮานะ..’

‘หลังจากทะเลาะกันวันนั้นก็สามปีแล้วมั้ง.. เธอเป็นยังไงบ้างนะ ’

จินนึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยสนุกกับเกมแอลแอลโอ หนึ่งในภาพความทรงจำเหล่านั้นยังคงมีหญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลคนนี้อยู่ด้วยเสมอ แม้ว่าสุดท้ายจะจบลงด้วยความเสียใจและความรู้สึกผิดของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็เถอะ

นั่นเป็นหนึ่งในสาเหตุที่เขาไม่กลับเข้าไปเล่นเกมโลกเสมือนอีกเลย เขากลัวว่าภาพความทรงจำเหล่านั้นจะกลับมาทำร้ายเขาอีก

‘ที่ญี่ปุ่น… ตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะ?’

เกาหลีและญี่ปุ่นนั้นไม่ได้ไกลกันมาก เขาเคยมีความคิดว่าจะบินไปที่ประเทศญี่ปุ่นหลายครั้งเพื่อชดเชยในสิ่งที่ผิดพลาดไป แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีกว่าเธอนั้นอยู่ที่ไหน สิ่งเดียวที่เขาและเธอเชื่อมถึงกันได้คือเกม Lost Lands Online ทำให้จินไม่ทราบที่อยู่หรือติดต่อเธอได้จึงได้ล้มพับความคิดนั้นไป

แต่ว่า..

ตอนนี้เธอกำลังเล่นแอลแอลโออีกครั้ง สถานที่แห่งเดียวที่เขาจะพบเธอได้อีก

“เฮ้อ.. บ้าจริง”

จินลุกขึ้น ภาพฉายบนผนังดับลงพร้อมกับแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างขึ้น

เขาเดินไปมุมห้องแล้วเปิดผ้าคลุมแคปซูลออก จินมั่นใจว่าแม้จะไม่ได้ใช้งานมันมาถึง 3 ปีแต่เพราะมันเป็นของรักของหวงที่สุดของเขาจึงคอยดูแลมันอย่างดี ทำให้มันยังสามารถใช้งานได้ตามเดิม

‘แล้วต้องสตรีมให้เจ้าพวกบ้านั้นดูด้วยหรือเปล่านะ?’

‘พวกบ้านั่นต้องตกใจแน่ถ้ารู้ว่าเราเป็นใคร หึหึ’

เขาเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์กับแคปซูลอย่างชำนาญ ไม่นานนักเขาก็เปิดสตรีม ช่องแชทของเขาไหลรัวอย่างรวดเร็วแม้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่ได้เล่นเกมด้วยซ้ำ

// โอ้ ท่านราชากลับมาแล้ว วันนี้จะเล่นเกมอะไรให้พวกเราดูนะ //

// เล่นเกมแต่หัววันแบบนี้น้องสาวนายไม่ดุหรอ คิกคิก //

// ฮ่าฮ่า วันนี้มาไวดี ฉันกำลังเบื่อพอดีเลย //

// ราชาจะเล่นแอลแอลโอรึเปล่า? ฉันรอดูอยู่นะ! //

“เอาละ ๆ วันนี้ฉันจะมาประกาศ” จินเอ่ย

// เอาเว้ยยย ลุ้น ๆ //

// ประกาศ? //

// ว่ามาเลยราชาของเรา! //

“ฉันจะเล่นแอลแอลโอให้พวกแกดูเป็นขวัญตาเอง”

สิ้นคำพูดช่องแชทก็เด้งขึ้นรัว กระแสภายในช่องแชทของเขากลายเป็นบ้าคลั่ง รวมถึงยอดเงินบริจาคและดาวที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ จินอ่านข้อความเหล่านั้นพร้อมกับสายตาที่จ้องมองแจ้งเตือนการอัปเดตเกมที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

‘ฮานะ.. รอฉันก่อนนะ’

------------------------------------

[ ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม Lost Lands Online ]

[ ผู้เล่นใหม่โปรดสร้างตัวละคร ]

หน้าต่างจอเกมปรากฏขึ้นเบื้องหน้า จินในสภาพเปลือยเปล่าเรืองแสงกำลังใส่รายละเอียดข้อมูลตัวละครเข้าไป

“ยืนยัน”

[ ยืนยันผู้เล่น ‘จิน’ ]

[ โปรดเลือกคลาสอาชีพและพรสวรรค์ ]

// โอ้ ฉันอยากรู้ซะแล้วสิว่าราชาของเราจะเล่นคลาสอะไร //

// ให้ฉันแนะนำมั้ยท่านราชา ถึงนายจะเก่งเกมพวกนั้นแต่นายก็เป็นแค่มือใหม่สำหรับเกมโลกเสมือนนะ //

// ความสนุกกำลังจะเริ่มแล้วสินะ เอ.. หรือฉันจะเข้าเกมไปหาท่านราชาดี? //

แถบหน้าต่างช่องแชทขนาดเล็กด้านข้างแม้จะน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรนัก เขาต้องพยายามทำตัวให้ชินเพื่อที่จะได้สตรีมเกมได้อย่างสะดวก

จินจ้องมองไปยังแถบเลือกคลาสอาชีพและแถบพรสวรรค์ที่มีให้เลือกมากมาย

คลาสอาชีพเริ่มต้นของเกมนี้มีมากมายเกินกว่าจะมานั่งอ่านได้หมด นี่ยังไม่นับคลาสลับต่างๆ ที่สามารถเปลี่ยนได้ในเกมอีกด้วย

แต่โชคดีที่เขาเคยเล่นเกมนี้มาก่อนแล้วเพราะฉะนั้นเขาจึงมีอาชีพในใจที่อยากเล่น และหากเขาอยากจะแข็งแกร่งขึ้นในเวลาอันสั้นคงไม่พ้นอาชีพเดิมที่เขาเคยเล่นในสมัยเบต้า ซึ่งแน่นอนว่าข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพทั้งหมดนั้นอยู่ในหัวเขาหมดแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือ..

พรสวรรค์!!

// เฮ้! ดูพรสวรรค์พวกนั้นสิ บ้าไปแล้ว //

// จอมทำลาย… ผู้เชี่ยวชาญดาบใหญ่.. ผู้พิชิต.. นี่มันบ้าอะไรกัน? //

// พรสวรรค์พวกนี้มันไม่มากเกินไปหรือ? นี่มันเหมือนได้คลาสรองดี ๆ มาเลยนะ! //

ไม่ใช่แค่ช่องแชทที่ตกใจ เขาก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน หากจำไม่ผิดพรสวรรค์ในครั้งแรกที่เขาเล่นเกมนี้นั้นไม่ได้ดีขนาดนี้ แสดงว่าระบบของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ประเมินความสามารถของเขาสูงอย่างมาก

“ฮ่าฮ่า ดูไว้ซะ ตำนานบทใหม่ของราชาที่พวกแกรู้จั ..อ๊ะ!”

ติ๊ด!

[ ท่านได้ทำการสุ่มคลาสอาชีพ ]

“เชี่ย!”

ในขณะที่จินกำลังยิ้มย่องในใจ แขนซ้ายเจ้ากรรมก็ดันไปโดนปุ่มคำสั่งสุ่มคลาสอาชีพเสียอย่างนั้น

// เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้น //

// สุ่มอาชีพ? ฮ่าฮ่าฮ่า //

ความบรรลัยเริ่มเกิดขึ้น เขาเริ่มรู้สึกล่กเกินกว่าจะแก้ปัญหาได้ ตรงหน้าคือรายชื่อคลาสอาชีพทั้งหมดกำลังหมุนสุ่มอย่างบ้าคลั่ง

“ยกเลิกยังไงวะเนี่.. อ๊ะ”

ติ๊ด!

[ ท่านได้ทำการสุ่มพรสวรรค์ ]

“เชี่ย!!!”

// ฮ่าฮ่าฮ่า นี่นายทำคอนเทนต์เอาใจพวกเรารึเปล่าเนี่ย //

// เอาเว้ย! มาลุ้นกันดีกว่าพวกเรา //

// ฮ่าฮ่า เพราะเกมบนโลกนี้มันง่ายเกินไปสำหรับท่านราชายังไงละเจ้าพวกทาส //

ช่องแชทไหลรัวบ้าคลั่ง พอๆ กับความฉิบหายที่ชักจะบรรลัยขึ้นทุกที และแย่ยิ่งกว่าก็คือเหล่าช่องแชทกลับชื่นชอบซะงั้น นี่พวกแกไม่รู้รึไงว่านี่มันเป็นเรื่องบัดซบขนาดไหน?

‘งานหยาบแล้วไงคราวนี้’

จุดเริ่มต้นของตำนานดับวูบลงไปยิ่งกว่าไม้ขีดไฟเจอพายุไต้ฝุ่น จินเริ่มรู้สึกอยากจะกลับไปเล่นเกมปกติทั่วไปเสียแล้ว

[ ยินดีต้อนรับผู้เล่นกลับสู่เกม Lost Lands Online ]

[ ผู้เล่น จิน ]

[ อาชีพ นักดาบเวท ]

[ พรสวรรค์ ชายที่ขี้เกียจที่สุดโลก ]

[ กรุณาเลือกเมืองเริ่มต้นของท่าน ]

“แม่งเอ๊ย! ฉิบหายขนาดนี้แล้ว เลือกเมืองไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เรอะ!!”

[ ท่านเลือกเมืองเริ่มต้น เอเธียม ]

[ ท่านจะถูกส่งเข้าเกมในอีก 3 วินาที ]

[ 3 ]

[ 2 ]

[ 1 ]

[ ขอให้ท่านโชคดี ]

โชคดีกับผีสิ!

บัดซบ! คงจะไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่านี้แล้วละมั้งเนี่ยชีวิตตู แม่งเอ้ยยยยย

ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก

ตอนที่ 3 ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก

นึกไม่ถึงว่าการกลับมาเล่น Lost Lands Online ครั้งแรกจะเจอรับน้องแรงขนาดนี้ นี่ดวงทั้งชีวิตหายไปไหนหมด? แต้มความดีที่เราสั่งสมมาตั้งแต่ยังเด็กยันโตหมดแล้วหรือไงกัน? ฉันเผาเกียรติบัตรพวกนั้นได้เลยใช่ไหม?

เริ่มจากความบัดซบแรกก่อนเลย

อาชีพนักดาบเวท

สำหรับคนที่ไม่เคยเล่นเกมนี้มาก่อนอาจจะคิดว่า อุ๊ย ชื่อเท่จังเลย เก่งแน่นอนแบบนี้

หึ! อยากจะเบ้ปากให้ม้วนสามตลบ

อธิบายเกี่ยวกับอาชีพนักดาบเวทให้ฟังง่ายๆ อาชีพนักดาบเวทก็คืออาชีพที่ผสมผสานอาชีพนักดาบและนักเวทเข้าด้วยกันตามชื่อนั่นแหละ แต่รู้อะไรไหม? นั่นละคือสิ่งที่แย่ที่สุดยังไงละ

อาชีพส่วนใหญ่ที่สามารถเติบโตได้ดีนั้นควรจะเป็นอาชีพเฉพาะทางที่มุ่งไปทางใดทางหนึ่ง มีแนวทางของอาชีพที่ชัดเจน แต่อาชีพนี้กลับก้ำกึ่งระหว่างสองอาชีพพื้นฐาน ทำให้แต้มสถานะที่ควรจะทุ่มลงไปสักทางใดทางหนึ่งต้องแบ่งเป็นสองส่วน

นั่นหมายความว่าอาชีพนี้ใช้ดาบได้ไม่เก่งเท่านักดาบ และใช้เวทมนตร์ได้ไม่ดีเท่ากับนักเวท ทำให้อาชีพนี้แสดงความสามารถได้ในช่วงแรก ๆ เท่านั้น หลังจากนั้นก็เริ่มสู้คลาสอื่นไม่ไหว

จุดเด่นเพียงข้อเดียวของอาชีพนี้คือความพริ้วไหว การผสมผสานเวทมนตร์ในระหว่างการต่อสู้ สร้างความปั่นป่วนในการต่อสู้

อาจจะฟังดูดี แต่พูดตรงๆ ว่ามีอาชีพอื่นที่ดีกว่านี้มากทั้งในการล่ามอนสเตอร์ การดวลตัวต่อตัว และในการสงคราม

และถ้าเคยเล่นอาชีพสายนักเวทมาก่อนจะรู้ว่าการร่ายเวทพร้อมกับที่ต้องต่อสู้ไปด้วยนั้นเป็นไปได้ยากมาก การแบ่งสมาธิในช่วงเวลาแห่งความเป็นตายนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ความบัดซบลำดับถัดมา..

พรสวรรค์ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก.. นี่มันอะไรกัน?

ถ้าเทียบกับพรสวรรค์จอมทำลาย ผู้เชี่ยวชาญดาบใหญ่ ผู้พิชิต หรืออื่นๆ อีกมากมายที่มีให้เลือกนั้นแค่ชื่อก็ฟังดูดีกว่าแบบทาบไม่ติดแล้ว!

แล้วสิ่งที่ได้มากับพรสวรรค์อันแสนล้ำค่านี่คืออะไรกัน อ่านแค่ชื่อก็ปวดหัวอยากออกจากเกมบ้าๆ นี่ไปนอนดูซีรีส์ต่อแล้วสิ

[พรสวรรค์ ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก]

[ทักษะแฝง เหนื่อยแม้แต่จะพูด ระดับ 1 : ท่านไม่สามารถร่ายเวทมนตร์และทักษะทุกชนิดได้เพราะตัวท่านเกียจคร้านเกินกว่าร่ายเวทมนตร์หรือทักษะใด ๆ ทำเพียงคิดในใจแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น

ทักษะแฝง ให้เป็นเรื่องของตัวฉันในวันพรุ่งนี้ ระดับ 1 : รอบตัวท่านมีแต่ปัญหาวุ่นวาย แต่ด้วยความเกียจคร้านของท่านจึงไม่คิดแม้แต่จะลงมือแก้ปัญหาอะไรและปล่อยให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้แทน

ทักษะแฝง อยากอยู่เฉย ๆ ระดับ 1 : ปัญหาทุกอย่างรุมเร้าเข้ามา แต่ท่านเพียงอยากอยู่นิ่ง ๆ ไม่อยากทำหรือคิดอะไร ขอเพียงได้อยู่เฉย ๆ ขี้เกียจอยู่อย่างนี้ทั้งวันก็พอใจแล้ว ]

“…”

เอาละ ฉันรู้ว่าพวกแกกำลังแอบยิ้มอยู่ในใจ ไม่ว่าจะเป็นความซวยของฉันหรือเพราะว่ามันตรงกับความขี้เกียจของตัวเองก็เถอะ

แต่นี่มันเกมออนไลน์นะเว้ยยยย

ไม่ใช่ว่าเราควรสนุกกับการผจญภัย ออกล่ามอนสเตอร์ และไขว่คว้าหาสมบัติที่ซ่อนอยู่กันหรือไง? แล้วการนอนขี้เกียจแบบนี้ตูจะเก่งขึ้นได้ยังไง? หรือนอนเฉย ๆ แล้ว เลเวลเพิ่มขึ้น? นี่มันบ้าอะไรเนี่ย เกมบัครึเปล่า?

// ฮ่าฮ่าฮ่า นี่มันบ้าอะไรกันตลกชะมัด //

// ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก? ฮ่าฮ่า นี่มันพรสวรรค์ที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย //

// ราชาของเรากลายเป็นตัวตลกในเกมนี้ซะแล้วฮ่าฮ่าฮ่า //

// ท่านราชาได้คลาสนักดาบเวท แต่กลับเรียนเวทมนตร์ไม่ได้? นี่มันแย่สุด ๆ เลยไม่ใช่หรือไงกัน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า //

// ซวยในซวย ไม่คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วละ ฮ่าฮ่าาา //

อา… ไม่ได้รู้สึกสมเพชตัวเองขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

ความรู้สึกที่โดนคนหัวเราะเยาะใส่เพราะความเซงฮวยนี่มันเจ็บจี๊ดถึงใจจริงๆ ความรู้สึกเหมือนดื่มน้ำเย็นแล้วมันปี๊ดขึ้นสมอง หรือเพราะเขาเคยชินกับคำสรรเสริญเยินยอกันนะ?

เลิกเล่นเกมบ้านี่ซะเลยดีไหมเนี่ย..

ในขณะที่จินกำลังทำหน้าเครียดปวดหัวกับโชคชะตาของตนเองอยู่นอกเมืองนั้น กล่องข้อความของเขาก็แจ้งเตือนข้อความใหม่เข้ามา

[ ยินดีต้อนรับผู้เล่น จิน อดีตราชันย์แห่งการทำลายล้าง กลับสู่ Lost Lands Online

ทางบริษัทผู้พัฒนาเกม Lost Lands Online ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะมอบของรางวัลพิเศษให้แก่ผู้เล่นทั้ง 7 คนที่สามารถเคลียร์เกมช่วงเบต้าได้

ขอให้ท่านสนุกกับการผจญภัย

ขอบคุณ

คณะบริหารบริษัทผู้พัฒนาเกม]

[ ท่านผ่านเงื่อนไขลับสุ่มพรสวรรค์ ได้รับพรสวรรค์หายาก (S) ‘ชายที่เกียจที่สุดในโลก’ ]

[ ท่านได้รับอาวุธประจำกาย : ดาบศิลาอาสัญ (A) 1 เล่ม ]

[ ท่านได้รับ ไข่สัตว์เลี้ยง (S) 1 ใบ ]

[ ท่านได้รับ แต้มสถานะเริ่มต้น 50 แต้ม ]

‘หืม?’

จินขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกเบาลงหน่อยนึง อย่างน้อยก็ยังมีความโชคดีในความโชคร้ายอยู่บ้าง

เขาเปิดหน้าต่างเก็บของขึ้นมาก็พบว่านอกจากของพื้นฐานแล้วกลับมีดาบที่แสนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่เล่มหนึ่งและไข่หน้าตาประหลาดใบหนึ่ง

จินตรวจสอบสถานะของดาบเล่มนั้นทันที

[ ดาบศิลาอาสัญ (ยังไม่ได้ปลดล็อก 0/3)

ระดับอาวุธ : A (เพิ่มขึ้นตามระดับที่ปลดล็อก)

พลังโจมตี : 103 - 1,572 (เพิ่มขึ้นตามระดับที่ปลดล็อก)

ความเร็วในการโจมตี : -70 % (เปลี่ยนแปลงตามสถานะที่ปลดล็อก)

ทักษะ : ข่มขวัญ, ผ่าฟ้าตัดคำนึง

เจ้าของ : จิน

เงื่อนไขการสวมใส่ : มีเพียงผู้เล่นจินเท่านั้นที่สามารถใช้ได้

หมายเหตุ : ทุกครั้งที่ใช้จะกลืนกินพลังชีวิตของผู้ใช้จำนวนหนึ่ง

และต้องวัตถุดิบ 3 อย่างในการปลดล็อกความสามารถที่แท้จริง

1.ศิลากำราบเวท (S)

2.น้ำตาเทพมังกร (SSS)

3.โลหิตแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ (SS)

*ไม่สามารถขายหรือสูญหายได้ ]

// หมายความว่ายังไงที่บอกว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับ’ ราชาเคยเล่นเกมนี้อย่างนั้นหรือ? //

// จิน ราชันย์แห่งการทำลายล้าง? เดี๋ยวนะ !! //

// นี่เรื่องจริงเหรอ นี่ฉันฝันไปรึเปล่าเนี่ย! //

// ท่านราชาคือจินคนนั้น? นี่ฝันไปชัดๆ !! //

// ฉันจำได้ นั่นคือดาบประจำตัวของจินสมัยเบต้า เขาคือของจริง! //

// เขาคือคนๆ เดียวกับจินแห่งการทำลายล้าง นี่เรื่องจริงรึเปล่าเนี่ย! //

// บ้าไปแล้ว เขาคือตำนาน!!! //

ถึงอย่างไรชื่อของ จิน ราชันย์แห่งการทำลายล้าง ก็เป็นตำนานที่ 3 พันล้านคนทั่วโลกต้องเคยได้ยินอย่างน้อยครั้งหนึ่ง

ช่องแชทเด้งรัวไม่หยุด ด้วยความตกตะลึงกับข่าวใหม่ที่ทั้งโลกไม่เคยรับรู้ว่าหนึ่งในเจ็ดคนที่เคลียร์เกมที่ดีที่สุดแห่งยุคนี้จะกลายมาเป็นสุดยอดสตรีมเมอร์เกมคอมพิวเตอร์

สตรีมเมอร์ที่พวกเขานับถือและชื่นชอบ กลับกลายเป็นบุคคลระดับตำนาน!

// ถึงจะเป็นตำนานก็เถอะ แต่อาชีพและพรสวรรค์ของเขามันไม่กระจอกไปหน่อยหรือ? //

// ราชันย์แห่งการทำลายล้าง สู่ ชายที่ขี้เกียจที่สุดในโลก ฮ่าฮ่าฮ่าตลกชะมัด //

// จบสิ้นแล้วสินะตำนาน เฮ้อเสียดายจริงๆ //

แต่เพียงไม่นาน ช่องแชทที่เคยตกตะลึงกับฐานะลับของเขากลับกลายเป็นหัวเราะเยาะใส่ สูงสุดคืนสู่สามัญมันเป็นอย่างนี้เองสินะ ไม่สิ.. นี่มันแย่กว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

จินตัดสินใจปิดช่องแชททิ้งไป ความหงุดหงิดจากการอ่านแชททำให้เขาปวดหัว อย่างน้อยก่อนที่เขาจะเลิกเล่นเกมนี้ก็ขอเดินเล่นหน่อยเสียดีกว่า

ชายหนุ่มไม่เดินกลับเข้าไปในเมือง แต่เดินออกไปยังทุ่งหญ้าด้านนอก เขาสลัดความคิดวุ่นวายในหัวทิ้งไป แล้วทิ้งตัวลงบนทุ่งหญ้าที่แสนสงบ

กลิ่นหญ้า สายลม และท้องฟ้าสดใสที่โลกแห่งความเป็นจริงนั้นแทบไม่มีหลงเหลืออยู่ในชุมชนเมือง ไม่แปลกที่ลึกๆ ในใจของเขาจะโหยหาสิ่งเหล่านี้ สมแล้วที่เป็นเกมโลกเสมือนจริง

“เฮ้อ..”

เขาถอนหายใจ ขณะเหม่อมองท้องฟ้า

‘ขอนอนเล่นอีกนิดแล้วค่อยเลิกเล่นดีกว่า’

จินหลับตาลง อย่างน้อยก็ขอซึมซับบรรยากาศดีๆ ของเกมนี้ที่ไม่ได้สัมผัสมานานกว่า 3 ปี เสียหน่อย

แต่เหมือนเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายจะยังอยากเล่นกับโชคชะตาของชายหนุ่มอยู่

เมื่อเขาหลับตาลงสักพัก เสียงโหวกเหวกโวยวายของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นไม่ไกล ซ้ำยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

จินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เสียงทะเลาะกันของคนกลุ่มนั้นทำให้เขาหลับไม่ลง สุดท้ายเขาก็ต้องจำใจตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด

อา.. ชีวิตหนอชีวิต

บัดซบจริงๆ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้