นักฆ่าเกิดใหม่ขอใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์(หรอ)
ข้อมูลเบื้องต้น
เมื่อนักฆ่าหนุ่มอันดับหนึ่งขององค์กรซีแล็คอย่างมาร์คัส ถูกหักหลังจากองค์กรที่ไว้ใจ สาเหตุจากที่เขานั้นรู้ความลับมากเกินไป ทำให้ถูกฆ่าปิดปาก ในใจได้แต่ปลงตก ครั้นปลอบใจตนเองว่า จะได้พักผ่อนสักที
ทันใดนั้นก็เกิดความรู้สึก พลันเจ็บปวดที่ร่างกายทุกส่วน เมื่อลืมตาขึ้นพบว่าตนนั้นอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก กระท่อมติดเนินเขา ไร้บ้านข้างเคียง ความทรงจำของใครบางคนไหลเข้ามาจนรู้สึกปวดหัว
เมื่อความทรงจำหยุดลง พบว่าร่างนี้คือเด็กกำพร้า ทำงานหาเช้ากินค่ำ แต่เงินที่ได้นั้นน้อยนิด ร่างกายขาดสารอาหารจนตาย นักฆ่าหนุ่มได้แต่ถอดถอนใจ นี่พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับเขากัน ทำไมไม่หลุดพ้นจากการใช้ชีวิตสักที
[ระบบ : ไม่ใช่พระเจ้าหรอกนะโฮสต์ แต่เป็นระบบแม่ของระบบต่างหากที่พาโฮสต์มาที่นี่]
[ระบบ: แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวล ระบบแสนดีที่หนึ่งจะนำพาโฮสต์สู่ความรุ่งโรจน์เอง คริคริ]
!!
ขออวดปกค่าา
วาด : MAYUII
เรื่องนี้เป็นนิยายที่ทำการแต่งเป็นครั้งแรก เนื้อหาอาจไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง ซึ่งเกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง หากผิดพลาดประการใด ก็ลงความคิดเห็นได้ แต่อย่าด่าแรงนะฮะ กลัวเจ็บ!
ข้อมูลเพิ่มเติม
ข้อมูลเพิ่มเติม
ระดับพลัง
1.ปราณเริ่มต้น
2.ปราณหลอมรวม
3.ปราณก่อเกิด
4.ปราณพิภพ
5.ปราณชั้นฟ้า
6.ปราณปฐพี
7.ปราณสวรรค์
8.ปราณบรรลุเซียน (สูงสุด และยังไม่มีใครเลื่อนขึ้นถึง)
ขั้นพลัง >ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง
ภพ > สวรรค์ มนุษย์ มาร
ระดับสัตว์อสูร >ปฐพี ตำนาน เทวะ ราชันย์ จักรพรรดิ (พูดได้) บรรพกาล (แปลงกายได้)
อัตราเงิน
1,000 อีแปะ =1 ตำลึงเงิน
1,000 ตำลึงเงิน =1 ตำลึงทอง
1,000 ตำลึงทอง = 1 ผลึกเพชร
ช่วงเวลา
ยามจื่อ คือ 23.00 – 24.59 น.
ยามโฉ่ว คือ 01.00 – 02.59 น.
ยามอิ๋น คือ 03.00 – 04.59 น.
ยามเหม่า คือ 05.00 – 06.59 น.
ยามเฉิน คือ 07.00 – 08.59 น.
ยามซื่อ คือ 09.00 – 10.59 น.
ยามอู่ คือ 11.00 – 12.59 น.
ยามเว่ย คือ 13.00 – 14.59 น.
ยามเซิน คือ 15.00 – 16.59 น.
ยามโหย่ว คือ 17.00 – 18.59 น.
ยามซวี คือ 19.00 – 20.59 น.
ยามห้าย คือ 21.00 – 22.59 น
หน่วยวัด/ชั่ง/ตวง
1 ชุ่น คือ 1 นิ้ว
1 ฉื่อ คือ 10 นิ้ว
1 จั้ง คือ 20 นิ้ว
1 ลี้ คือ 500 เมตร
1 ไร่/หมู่ คือ ประมาณ 667 ตร.ม.
1 ฉิ่ง คือ 100ไร่/หมู่
1 ผิง คือ 3.3 เมตร
1 จิน คือ 500 กรัม
1 ชั่ง คือ 600 กรัม
บทนำ
มาร์คัส เด็กกำพร้าที่ถูกรับเลี้ยงโดยบอสขององค์กรซีแล็ค องค์กรนักฆ่ามืออาชีพ มาร์คัสทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ ทุกอย่างให้กับองค์กร เพราะหากไม่มีบอส เขาคงอดอยากอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าที่ชานเมืองไปแล้ว ทุกครั้งที่มีงาน บอสจะให้เขาเป็นผู้รับหน้าที่ในการจัดการ ซึ่งทุกครั้งผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม นั่นคือ สำเร็จ
จนเมื่อมาร์คัสได้รู้ความลับบางอย่างขององค์กรเข้า สิ่งที่เขาทำ และภูมิใจนั้น มันตรงกันข้ามกับที่คิดโดยสิ้นเชิง มาร์คัสพยายามคิดว่าตนได้ยินผิดไปเอง องค์กรนี้ควรรับงานกำจัดเฉพาะคนชั่วเท่านั้นสิ! พลันความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินในใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตนฆ่าคนได้ทั้งที่ไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ
หลังจากที่มาร์คัสได้ล่วงรู้ความลับนี้ก็เริ่มไม่รับงาน ส่งผลให้บอสเริ่มเห็นความผิดปกติ จนในที่สุดมาร์คัสก็ถูกบอสสั่งเก็บ เขาพยายามหนี แต่สุดท้ายไม่อาจพ้นเงื้อมมือคนในองค์กรที่คุ้นเคยกันดีไปได้ ภายในหัวนั้นมีแต่ความคิดว่า หากตายไป ก็อยากจะขอให้ผู้คนที่ตนเคยเข่นฆ่าไป ให้อภัยให้กับคนที่ทำผิดพลาดใหญ่หลวงไปอย่างตน พอแล้วชีวิตที่ผิดบาปแบบนี้ พอแล้ว…
ทันใดนั้นเมื่อสิ้นความคิด สติดับวูบ ก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นที่ร่างกายของมาร์คัส ทั้งเจ็บปวด ทั้งทรมาน
‘เราตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังมีความรู้สึกได้ล่ะ’ เมื่อมาร์คัสลืมตาขึ้นทำให้พบกับบ้าน ไม่สิ กระท่อมที่ใกล้จะพัง หลังคาที่ไม่เหมือนหลังคา กำแพงบ้านที่ทำจากไม้ไผ่ผุพังมีรูโหว่ขนาดใหญ่หลายจุด เสื้อผ้าที่ใส่นั้นเหมือนชุดของคนจีนสมัยโบราณ
ร่างกายผ่ายผอมแทบจะเป็นหนังหุ้มกระดูก ผิวไหม้เกรียมเหมือนคนทำงานตากแดดมาเป็นเวลาหลายปี เส้นผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลัง มาร์คัสพยายามลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังประตูบ้าน เมื่อเปิดประตูบ้านได้ ก็พบว่ากระท่อมที่อยู่นั้น ไม่มีบ้านข้างเคียงเลยสักหลัง มีแต่ภูเขาที่อุดมสมบูรณ์ ที่ดูเหมือนจะเชื้อเชิญให้เข้าไปเก็บเกี่ยวผลผลิตของพืชพรรณต่างๆก็มิปาน
มาร์คัสกลับเข้ากระท่อมอีกครั้งเพื่อพักผ่อน เนื่องจากร่างกายในตอนนี้อ่อนแอมากเหมือนจะล้มพับลงไปได้ตลอดเวลา เมื่อนั่งลงบนเตียง อยู่ๆความทรงจำของคนผู้หนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของตนตั้งแต่จำความได้ จนถึงวาระสุดท้ายที่ดำรงชีวิตอยู่ และใช่ มาร์คัส นักฆ่าอันดับหนึ่งขององค์กร เข้ามาอยู่ในร่างของเกอน้อย อายุ 18 หนาว เป็นเด็กกำพร้า ชื่อ อิน ไม่มีแซ่
เด็กคนนี้เร่ร่อนจากการเป็นขอทานแคว้นเซี่ย ระหกระเหินมาจนถึงแคว้นซีหลัว และได้มาเจอกระท่อมร้างแสนเก่าหลังนี้ที่มีสภาพทรุดโทรม แต่บรรยากาศช่างเงียบสงบ ถึงจะไกลตัวเมืองมาก แต่ก็อยู่ติดเชิงเขา อินอินน้อยจะคอยขึ้นไปหาของป่าแล้วนำไปขายในเมือง เพื่อแลกไม่กี่อีแปะประทังชีวิต จนถึงตอนที่เด็กน้อยคนนี้สิ้นใจ เนื่องจากร่างกายขาดสารอาหาร
ตอนที่ 1 ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่
หลังจากที่มาร์คัสได้รับรู้เรื่องราวของเด็กน้อยที่ชื่อ อิน เขาก็ภาวนาขอให้เด็กน้อยคนนี้ไปสู่สุขติและไปอย่างหมดห่วง ในตอนนี้มาร์คัสได้แต่นั่งถอดถอนใจ 'นี่พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับผมกัน ทำไมไม่ให้ผมหลุดพ้นจากการใช้ชีวิตสักที’
[ระบบ: ไม่ใช่พระเจ้าหรอกนะโฮสต์ แต่เป็นระบบแม่ของระบบต่างหากที่พาโฮสต์มาที่นี่]
[ระบบ: แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวล ระบบแสนดีที่หนึ่งจะนำพาโฮสต์สู่ความรุ่งโรจน์เอง คริคริ]
!!
[ระบบ: ฮัลโหล โฮสต์ยังอยู่ดีไหมค้าบบบบบบ ได้ยินระบบไหมน้า?]
“ผมได้ยิน แต่คุณคือ…..ระบบ???”
[ระบบ: ใช่แล้วโฮสต์ ผมระบบแสนดีที่หนึ่ง จะคอยช่วยเหลือโฮสต์เพื่อนำไปสู่ความรุ่งโรจน์เอง]
“อ่า…ระบบหรอ เหมือนในนิยายทะลุมิติ ตายแล้วเกิดใหม่ทำนองนั้นเลยแฮะ”
[ระบบ: โฮสต์ก็คือหนึ่งในนั้นไม่ใช่หรอครับ??]
เฮ้อออ ผมคงต้องยอมรับสินะ ว่าต่อไปนี้จะต้องใช้ชีวิตแทนเกอน้อย อินอิน ในเมื่อตอนนี้ผมอยู่ร่างนี้แล้ว จะไม่ใช่เกอที่ชื่อ อิน อีกต่อไป ลู่จินเยว่ แซ่ลู่ จากแม่ใหญ่ที่บ้านเด็กกำพร้า อย่างน้อยเขาก็เคยเลี้ยงดูผมอย่างดี ส่วนจินเยว่ แปลว่า ดวงจันทร์ทองคำ ต่อไปนี้ ชื่อขอผมคือ ลู่จินเยว่
ในโลกนี้มีเพศทั้งหมด 3 เพศ คือ บุรุษ สตรี และเกอ ซึ่งเป็นบุรุษรูปร่างเพรียวบาง หน้าตางดงาม พละกำลังน้อยกว่าสตรี และสามารถท้องได้ ซึ่งผมไม่รู้สึกเครียดเท่าไหร่กับเพศสภาพ เนื่องจากชีวิตก่อนผมชอบผู้ชาย สงสัยชีวิตนี้ผมจะได้ใช้ชีวิตอย่างที่หวังแล้วสินะ ทำไร่ ทำสวน ปลูกผัก ขายผลผลิต มีลูกมีสามี ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ และจบชีวิตลงตามอายุขัย-
[ระบบ: ก่อนที่โฮสต์จะคิดไปไกล กระผมขอขัดความฝันการใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ก่อนนะขอรับ โลกที่โฮสต์เข้ามาอยู่นี้ เป็นโลกของผู้ที่มีพลังลมปราณ ซึ่งส่วนมากจะนิยมปลุกพลังกันตั้งแต่อายุ 10-13 หนาว แต่ร่างกายนี้ของโฮสต์นั้น อายุ 18 หนาวแล้ว ยังไม่ได้ปลุกพลัง ทำให้ไม่แข็งแรง เจ็บป่วยง่าย จนจบชีวิตลง ตามที่โฮสต์ได้เห็นผ่านความทรงจำไป แต่ไม่ต้องเป็นห่วง กระผมแสนดีที่หนึ่ง มีของขวัญต้อนรับโฮสต์ที่สุดปัง อลังการ ไว้แล้ว โฮสต์แบมือได้เลยขอรับ กระผมจะส่งของขวัญให้ทันที]
หลังจากที่แบมือตามที่ระบบแนะนำแล้วร่างกายผมรู้สึกหวิวๆ จนบอกไม่ถูก และในมือที่แบอยู่นั้นมีเม็ดยาสีน้ำตาลก้อนไม่เล็กไม่ใหญ่มาก และบนเตียงนอนมีน้ำให้ 1 แก้ว! แหม…เซอร์วิสดีจริง
[ระบบ: โฮสต์พร้อมไหมขอรับ หากพร้อมแล้วให้โฮสต์กินยา และดื่มน้ำตามจนหมดแก้วเลยนะขอรับ]
“ผมขอถามเรื่องนึง ทำไมระบบต้องแทนตนเองว่ากระผม แล้วตามด้วย ขอรับ พูดแบบเดิมไม่ได้หรอ?”
[ระบบ: แหม…โฮสต์ก็ เข้าเมืองตาหลิ่ว ก็ต้องหลิ่วตาตามสิขอรับ โฮสต์เองก็ต้องปรับการพูดให้เหมือนกับผู้คนในยุคนี้ด้วยนะขอรับ ใช้ ข้า เจ้า ขอรับ ให้ชินจะดีต่อตัวโฮสต์เองนะขอรับ]
หลังหมดข้อข้องใจผมก็กลืนเม็ดยาสีน้ำตาล โดยไม่ถามเลยว่ามันคือยาอะไร แต่ระบบให้มา มันต้องดีต่อตัวผมแน่ๆ ขนาดสโลแกนประจำตัว ยังเป็นการนำพาผมสู่ความรุ่งโรจน์เลย
“อึก!”
“อ๊ากกกกก!”
ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย เหมือนมีบางสิ่งกำลังวิ่งผ่านเส้นเลือด ชอนไชไปทั่วร่างกาย มันทรมานมาก มากกว่าตอนที่ตื่นมาตอนแรกที่เข้าร่างนี้ด้วยซ้ำ ผมต้องทนต่อความเจ็บปวด ทรมาน เมื่อครบ 2 ชั่วยาม อาการเจ็บปวดทุเลาลงมากแล้ว พอให้ผมสามารถลืมตาได้ แต่ขยับตัวไม่ได้ เนื่องจากร่างกายอ่อนแรงสุดๆผมจึงหลับตาลง แต่ได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ฟังดูอบอุ่นมาก ดังแว่วๆ มาว่า ให้ทำจิตใจให้สงบ ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องต่อต้าน ผ่านไป 1 ชั่วยาม ผมได้ยินเสียง ‘ปัง’ รู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่ามากขึ้น สามารถขยับตัวได้แล้ว ผมลุกขึ้น จากนั้นเสียงของระบบก็ดังขึ้นมา พร้อมแสดงความยินดีกับผม
[ระบบ: ระบบยินดีกับโฮสต์ด้วยที่สามารถปลุกพลังได้ แม้จะเป็นไปได้ยากก็ตามที เนื่องจากช่วงอายุที่เกินไปมากโขแล้วก็ตาม แหะๆ ในเมื่อโฮสต์สามารถปลุกพลังปราณได้แล้ว ระบบจะแจ้งข้อมูลเรื่องระดับพลังปราณให้นะขอรับ
ระดับพลัง
1.ปราณเริ่มต้น
2.ปราณหลอมรวม
3.ปราณก่อเกิด
4.ปราณพิภพ
5.ปราณชั้นฟ้า
6.ปราณปฐพี
7.ปราณสวรรค์
8.ปราณบรรลุเซียน (สูงสุด และยังไม่มีใครเลื่อนขั้นถึง)
ขั้นพลัง >ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง
ตอนนี้โฮสต์อยู่ระดับ พลังปราณเริ่มต้น ขั้นต้น นะขอรับ โฮสต์สามารถใช้ระบบมิติพิเศษของขวัญสุดพิเศษจากระบบแสนดีที่หนึ่ง ที่มอบให้ได้อีกด้วยนะขอรับ โดยโฮสต์ตั้งจิตว่าจะเข้ามิติ หรือจะออกมิติ ได้เลยขอรับ]