ถึงตัวเอง ในวันที่ไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร - เพจบันทึกนึกขึ้นได้

ตั้งแต่เกิดมา ผมได้ยินเสียงคนหลายคนที่พูดกับผม

ได้ยินข้อความที่เข้ามาทำให้ผมรู้สึกหลายแบบ มีทั้งพูดให้เรามีแรงใช้ชีวิตต่อไป

มีทั้งพอพูดด้วยแล้วรู้สึกว่า จริง ๆ ไม่น่าเปลืองน้ำลายมาพูดกันเลย

แต่เสียงที่มีบทบาท และมีความสำคัญกับชีวิตเราจริง ๆ

ไม่ใช่เสียงจากคนอื่น แต่มันคือเสียงที่เราพูดกับตัวเองทุก ๆ วัน

สิ่งที่ผมเป็นในวันนี้ คือการตอบสนองกับเสียงในหัวของผมแทบทุกประโยค

ผมเป็นในสิ่งที่ผมบอกตัวเองว่าผมอยากเป็น ผมแสดงออกในสิ่งที่ผมพูดคุยกับตัวเอง

นั่นเหมือนดาบสองคม

เพราะบางครั้งเสียงนั้นก็บอกให้ผมลุยไปข้างหน้า อย่าสนใจคำพูดของใครสักคน

คนที่ไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิต

แต่บางครั้ง เสียงนั้นก็ทำให้ผมไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากพบเจอใคร

เสียงนั้นบอกตัวเองว่าเราไม่ดีพอกับใคร หรืออะไรสักที

การทำเป็นไม่ได้ยินเสียงที่ตัวเองพูดกับตัวเองมันยาก

เพราะไม่ว่าใครจะพูดอะไรกับเรา เสียงของเค้าไม่ได้ดังไปกว่าเสียงในหัวของเราเลย

ผมไม่รู้ว่าผมจะกลับมาเปิดอ่านตัวหนังสือนี้อีกเมื่อไหร่

แต่ผมตั้งใจแล้วว่า ถ้าวันใดวันหนึ่งผมรู้สึกว่าสุดท้ายแล้ว

ผมไม่เหลือใคร หรือมีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมหนักใจ จนไม่รู้จะหันไปหาใครที่ไหน

ผมจะกลับมาอ่านความคิดของตัวเองในวันนี้ดู

ผมเลือกวันที่ผมรู้สึกว่าผมมีพลังมากที่สุด

เพราะผมรู้สึกว่า ผมอยากเก็บความรู้สึกตอนนี้เอาไว้

เพื่อที่วันที่ผมหมดความรู้สึกแบบนี้ไป จะได้กลับมาทบทวนตัวเองใหม่อีกที

เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ? จะใช้คำว่า ไม่เจอกันตั้งนานมันก็คงจะดูแปลกๆ อยู่

แต่ถ้าเปิดมาอ่านตอนนี้ ก็จะเดาเอาว่า แกน่าจะเจออะไรที่มันไม่ปกติมาใช่มั้ย

ตอนนี้ห้าทุ่มกว่าแล้ว ชีวิตตอนนี้โคตรวุ่นวายเลย แต่เป็นการวุ่นวายที่โคตรมีความสุข

ได้ทำอะไรที่อยาก สิ่งที่เราคิดไว้ในหัวหลายๆ อย่าง มันค่อยๆ กลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

ตลกดี ถ้าจะบอกว่า ตอนนี้ตัวแกเองในอดีต กำลังมีความสุขดีนะ

แต่แก ที่กำลังอ่านอยู่ จะเป็นตายร้ายดียังไง เราเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ตอนที่แกอ่านอยู่ แกยังเป็นคนที่ชอบกดดันตัวเองอยู่เหมือนในวันนี้มั้ยนะ

ปกติแกชอบคิดอะไรอยู่ในหัวทุกวัน ๆ ว่าวันนี้จะทำอะไรดี

แผนของวันนี้ที่ตั้งใจไว้จะเป็นไปตามนั้นมั้ย

แล้วแกก็จะหงุดหงิดทุกครั้งที่มันพลาด หรือมีอะไรมาทำให้วันนั้นของแกมันไม่ได้ดั่งใจ

แล้วสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเททุกอย่าง ไหน ๆ ก็ไม่ได้ตามหวัง ก็ปล่อยมันไปซะเลย

จำวันที่เราส่งต้นฉบับไปที่สำนักพิมพ์นึงได้มั้ย

ที่เค้าบอกว่า งานของเราน่าสนใจมากเลยนะ แต่…..

แล้วเค้าก็ปฏิเสธกลับมาว่ามันยังไม่ได้

จำวันที่มีคนบอกว่า งานเขียนของเรามันใกล้คำว่าขยะ ได้รึเปล่า

ที่มันทำให้เราหมดความมั่นใจในตัวเอง ถึงขนาดที่หยุดเขียนไปเป็นปีๆ

ไม่กล้าเขียนไปให้ใครอ่าน แม้กระทั่งเขียนให้ตัวเอง ยังรู้สึกลำบากใจ

จำวันที่แม่โทรมาบอกว่า จับได้ว่าพ่อไปมีคนใหม่

แล้วแม่ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรให้ฟังได้มั้ย

จำวันที่เมียน้อยของพ่อโทรมาระรานแม่ได้มั้ย

วันที่เราบอกว่า ถ้ายังทำแบบนี้อีก เราจะไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุด

เดาว่าน่าจะยังจำได้อยู่

เพราะเป็นวันที่ระดับความโมโหกับความผิดหวังมันทำให้เราแทบจะร้องไห้ไม่ออก

จำวันที่แฟนคนแรกในชีวิตหายไปอย่างไม่มีวันกลับได้มั้ย

วันที่โทรไปหาเค้าที่บ้าน หลังจากที่หายจากกันไปหลายเดือน

แล้วปลายสายบอกว่า เค้าคนนั้นเสียไปได้เกือบเดือนแล้ว

วันที่เรารู้สึกว่า การจากลาโดยไม่ได้บอกลานี่มันโคตรอึดอัดในความรู้สึกข้างในเลย

จำวันที่โดนรุ่นพี่รุมด่าได้มั้ย

วันที่แกไม่ยอมวิ่งไปขอลายเซ็นพี่ ๆ ตอนรับน้องปีหนึ่ง

เพราะเรามองว่ามันโคตรจะเป็นเรื่องปัญญาอ่อน

อยากรู้จัก ก็มีวิธีอื่นตั้งมากมาย ไม่เห็นต้องไปเต้นแร้งเต้นกาให้อายต่อหน้าคนอื่น

เพื่อให้ได้มาซึ่งลายเซ็นที่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเอาไปทำอะไร

คิดว่าน่าจะยังจำได้อยู่นะ

จริง ๆ มีอีกหลายเรื่องเลยที่อยากเตือนความจำ

ว่าจริง ๆ แล้วกว่าที่แกจะกลับมานั่งอ่านความคิดของตัวเองในวันนี้

แกผ่านเรื่องแย่ ๆ มามากมายกว่านั้นนะ

บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองนะว่า แท้จริงแล้วเราเกิดมาเพื่อเดินทางผ่านความทุกข์ใช่มั้ย

นี่คือเราคนเดียวรึเปล่าที่ต้องเจอกับอะไรที่มันทดสอบกำลังใจ

ทดสอบความอดทนที่จะผ่านอะไรที่เรารู้สึกว่า นี่คือสิ่งที่การเป็นคนต้องมาเจอหรอ

เคยคิดน้อยใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่า

เราต้องเจอกับอะไรอีก การจะมีความสุขกับชีวิตจริงๆ

มันมีบททดสอบเยอะแยะขนาดนั้นเลยหรอ

ถ้าตอนนี้แกยังมีคำถามนี้อยู่

ตัวแกเองในอดีตตอนนี้ ก็อยากตอบว่า ใช่

มันยังมีอีกหลายบทให้แกต้องทำ

ตอนนี้แกเป็นยังไงบ้างนะ

โตกว่าตอนนี้แล้วแน่ ๆ

เชื่อว่า ที่แกกลับมาอ่าน แกอาจจะตลกกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็นในตอนนี้ก็ได้นะ

บ่นอะไร เพ้อเจ้อ จริง ๆ แล้วตอนนี้แกอาจจะมีชีวิตที่ดี

ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น เราโคตรยินดีเลยที่มันจะออกมาแบบนั้น

แต่ถ้ากำลังเศร้าอยู่

ไม่ว่าจะด้วยหน้าที่การงาน ความสัมพันธ์ โรคภัย การลาจากที่คาดไม่ถึง

ขอให้แกเข้มแข็งนะ

คำว่า แล้วมันจะผ่านไปได้ ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเราเลย

เราผ่านมันมาตั้งหลายเรื่องแล้ว

เรื่องที่คิดว่า ไม่น่าจะผ่านไปได้ เราก็ค่อยๆ ผ่านมันไป

เรื่องที่ทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจ มันก็ค่อย ๆ ดีขึ้น

ถามจริง ๆ ตอนนี้ที่อ่านอยู่ ยังมีเรื่องเดิม ๆ ตอนนั้น มาทำให้แกรู้สึกถึงตอนนี้อีกรึเปล่า

ถ้ามีจริง ๆ ก็อยากบอกว่า วางมันลงเถอะ

จริง ๆ ตอนนี้ที่บอกแกอยู่อ่ะ มันยังวางไม่ได้นะ

แต่คิดว่า กว่าจะถึงวันที่แกเปิดมาฟังอีก

วันเวลา วุฒิภาวะ ทัศนคติของแกเองจะทำให้ทุกเรื่องราวมันจางลง

ใจดีกับตัวเองบ้างนะ

จริง ๆ ก็ไม่ต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียวอย่างที่เคยเป็นหรอก

มีเพื่อนที่คอยเป็นที่ระบาย มีคนที่เราไว้ใจ

แต่ถ้ามันพังเพราะแกเองไปทำให้ทุกอย่างมันล้ม

อันนี้ก็ต้องตั้งสติ แล้วยอมรับความจริง

ให้อภัยตัวเองบ้าง

แล้วก็เรียนรู้จากสิ่งที่เคยทำผิดพลาดมาด้วยละ

ทำไมถึงพูดแบบนี้

เพราะรู้ไง ว่าทำผิดกับเรื่องเดิมบ่อยมาก

ถ้าตอนนี้ยังทำผิดกับเรื่องเดิมๆ อีก ก็ไม่รู้จะให้กำลังใจกับแบบไหนดี

ตอนนี้แกเป็นยังไงบ้างนะ

ไม่รู้ว่าเสียงในตัวแกที่พูดกับตัวเองจะเป็นเรื่องที่ทำให้แกอยากมีชีวิตต่อไปอยู่รึเปล่า

ถ้าไม่ใช่ ก็อยากใช้เสียงของแกเองที่ยังมีพลังอยู่ในตอนนี้ บอกแกว่า

มันยังมีสิ่งที่เรายังไม่ได้ทำอีกเยอะเลย

แกยังมีโปรเจ็คที่แกอยากทำอีกเป็นตั้ง ๆ

จำได้มั้ยว่า เราอยากทำอะไรบ้าง

ลิสที่แกอยากทำมากที่สุดในชีวิต

ไปหยิบมากลับมาดู

แต่ถ้าเปิดมาอ่านเพราะใครสักคนทำให้แกรู้สึกว่า

ตอนนี้ตัวเองไม่ค่าแล้วละก็

อยากจะบอกแกเหมือนเดิมนะว่า

อาจจะมีแค่แกคนเดียวจริงๆ

ที่ไม่เคยรู้ตัวเองเลยว่าตัวเองมีค่ามากแค่ไหน

เสียงฝั่งไหนที่บอกแกอยู่ว่าตอนนี้เรามันแย่ขนาดนั้น

ก็ลองฟังเสียงทางนี้อีกทาง

อยู่ที่ว่าจะเลือกฟังเสียงข้างไหน

อยู่ที่ว่าจะฟังเสียงที่จะทำให้ตัวเองรู้สึกดีกับตัวเองมั้ย

ในวันที่สุดท้ายแล้วไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร

ลองกลับมาฟังเสียงของตัวเองในวันนี้ดู

บางทีมันอาจทำให้แกจำน้ำเสียงที่มันมีความสุขซ่อนอยู่

มากกว่าเสียงสะอื้นหรือเสียงของความอึดอัดที่ซุกอยู่ในหัว

จนทำให้นอนไม่หลับแบบนี้

เป็นกำลังใจให้นะ

รู้ว่าไหวแน่ ๆ แต่มันใช้เวลาหน่อย

ถ้ากลับมาอ่านอย่างที่คิดจริง ๆ

พอถึงวันนั้นแล้ว

เขียนตอบกลับข้อความเหล่านี้มาหน่อยนะ

อยากรู้เหมือนกัน

ว่าตอนนั้น ตัวเองจะเป็นยังไง

ติดตามบทความใหม่ ๆ จาก เพจบันทึกนึกขึ้นได้  ได้บน LINE TODAY ทุกวันศุกร์