มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร
ข้อมูลเบื้องต้น
เฉินหนานเด็กหนุ่มผู้มีความฉลาดได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์จนวิญญาณไปยังดินแดนเซียนจนกลายเป็นมหาเทพเซียนทว่าโดนลอบฆ่าจากศัตรูกว่าร้อยคนทำำมให้วิญญาณกลับมาเข้าร่างเดิมเขาจึงตั้งใจจะเป็นคนมีอำนาจในมหานครแห่งนี้
ระดับพลังแบ่งได้สิบเอ็ดขั้น
เริ่มต้น
ก่อเกิด
หล่อกายา
ก่อตั้งรากฐาน
วิญญาณยุทธ์
เซียนขั้นต้น
เซียนขั้นกลาง
เซียนขั้นสูง
เทพเจ้า
เทพเจ้าเทวะ
มหาเทพเซียน
แต่ละขั้นมีขั้นย่อยสามขั้น ต้น กลาง ปลาย
พลังบนโลก
พลังฉีมีระดับ หนึ่งถึงสิบ
แต่ละขั้นมีขั้นย่อยสามขั้น ต้น กลาง ปลาย
หลังจากตัดผ่านข้ามขั้นสิบไปจะเป็นพลังเทวะ จะมีสิบขั้นเช่นกัน แต่ละขั้นมีขั้นย่อยสี่ขั้น ต้น กลาง ปลาย สูงสุด
อธิบายรัดับพลังและการวัดพลังของมั้งสองฟังว่าเทียบเท่ากันยังไง
พลังวิญญาณ. พลังบนโลกพลังฉีและพลังฉีและพลังเทวะ
ขั้น1
ขั้น2
เริ่มต้น.
-ระดับต้น.
-ระดับกลาง. ขั้น3
-ระดับปลาย.
ก่อเกิด
-ระดับต้น. ขั้น5
-ระดับกลาง.
-ระดับปลาย
หล่อกายาขั้น6
-ระดับต้น.
-ระดับกลาง.
-ระดับปลาย. ขั้น7
ก่อตั้งรากฐาน.
-ระดับต้น
-ระดับกลาง. ขั้น8
-ระดับปลาย.
วิญญาณยุทธ์.
-ระดับต้น. ขั้น9
-ระดับกลาง
-ระดับปลาย.
เซียนขั้นต้น. ขั้น10
-ระดับต้นเทวะขั้น1
-ระดับกลาง
-ระดับปลาย
เซียนขั้นกลาง.
-ระดับต้น. เทวะขั้น5
-ระดับกลาง
-ระดับปลาย
เซียนขั้นสูง
-ระดับต้น. เทวะขั้น10
-ระดับกลาง
-ระดับปลาย
เทพเจ้า
-ระดับต้น.
-ระดับกลาง
-ระดับปลาย
เทพเจ้าเทวะ
-ระดับต้น.
-ระดับกลาง
-ระดับปลาย
มหาเทพเซียน
จากที่เห็นพลังเริ่มต้นของพลังวิญญาณก็เท่ากับขั้นสองขอฝพลังฉีแล้วหลังจากพลังวิญญาณมาถึงระดับเซียนขั้นต้นช่องห่างและความแต่กต่างพลังเทวะมากขึ้นเพาะพลังวิญญาณไปถึงรัดับเซียนแล้วหนึ่งขั้นย่อยเกือบมากกว่าสองขั้นใหญ่พลังเทวะเสียอีก
เฉินหนาน
บทที่1 เฉินหนาน
เด็กหนุ่มอายุสิบหกปีได้รับอุบัติเหตุจนทำให้วิญญาณเขาได้ไปอยู่ในดินแดนแห่งเซียนผ่านไปแปดหมื่นปีเขาได้กลายเป็นผู้อยู่เหนือทุกทุกสรรพสิ่ง ทว่าเขากับถูกโดนรุมฆ่าจากศัตรูของเขาจนวิญญาณเขากลับมายังร่างกายเดิมของเขา ทว่าเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งปีเท่านั้น ก่อนหน้านี้เขาเหมือนคนไร้สติหลังจาได้รับอุบัติเหตุที่ช่วยครูและเพื่อนของเขาไปจากอุบัติเหตุรถยนต์
“ไม่”!!!!!! ทุกคนในชั้นต่างตกใจกับเสี่ยงที่เฉินหนานตะโกนออกมา
“นายเป็นบ้าอะไรเฉินหนานอยู่ดีๆก็ตะโกนออกมา”ทุกคนมองเป็นตาเดียวกันที่เขา เฉินหนานมองตัวเองด้วยความประหลาดใจ ก็พบว่าเขากลับมาในร่างเดิม น้ำตาเขาไหลออกมาพร้อมขอโทษเพื่อนๆ เขาจากไปที่แสนไกลใช้ชีวิตคนเดียวกว่าแปดหมื่นปีได้รับทักษะโบราณจึงทำให้เขาได้เป็นถึงสุดยอดในตำนานมหาเทพเซียน เมื่อมีอายุมากขึ้นจึงศึกษาตำราโบราณหลายแขนงจนเข้าถึงทุกศาสตร์ ทว่าเขายังคงคิดถึงแม่และพ่อของเขาตลอดเวลา
“เฉินหนานเลิกเรียนมาพบครูหน่อยนะ”
“ได้ครับ”เฉินหนานไม่พูดอะไร แล้วสำรวจตัวเองว่าวิชาบ่มเพาะของเขามีระดับเท่าไรเขาหลับตาสักพักก็พบว่าตอนนี้ระดับของเขาอยู่ในขั้นเริ่มต้น โชคดีที่ทรัพยากรในโลกไม่ต่างจากดินแดนเซียนมากนัก ทว่าตอนนี้เขาไม่มีเงินจำเป็นต้องหาเงินเสียก่อน กริ๊งงงงๆเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นเขาเดินตามอาจารย์ เมิ่งชิงอู๋นางเป็นสาวงามอายุเพียงยี่สิบสองเท่านั้นก็เป็นอาจารย์แล้วเธอถือว่าเป็นอัจฉริยะเช่นกัน
“วันนี้เธอเป็นอะไรหรือไม่เฉินหนานเธอมีอาการป่วยหรือเปล่า”เธอถามด้วยความเป็นห่วงเธอมีความรู้สึกที่ดีกับเฉินหนานเมื่อปีก่อน เฉินหนานได้ช่วยเธอกับนักเรียนหญิงจากรถหกล้อพุ่งเข้ามาชนจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้เขานอนเป็นผักหลายเดือนหลังจากนั้นสมองเขาก็เลื่อนลอยตลอดเวลาจนตอนนี้เขากลับมายังร่างเดิมอีกครั้ง
“ผมไม่เป็นอะไรครับครูช่วยไปส่งผมที่บ้านได้หรือไม่ครับ”เมิ่งชิงอู๋แปลกใจวันนี้เขาพูดจาเหมือนคนปกติได้แล้ว เธอยิ้มน้อยๆเมิ้งชิงอู๋เป็นสาวงามชั้นยอดรูปร่างหน้าตาแม้แต่ดารายังอายอีกตระกูลยังสูงมากด้วยทำให้ใครหลายคนหมายปองเธอ
“ได้สิ”รถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงเคลื่อนตัวออกไปจากโรงเรียนเมืองวันเดอร์เล่ล์รถหรูมาจอดอยู่หน้าร้านกาแฟสีฟ้ากลางสี่แยกคนเดิน ชั้นบนเป็นบ้านของเฉินหนาน เมิ่งชิงอู๋เข้ามาทักทายแม่ของเฉินหนานเธอมีชื่อว่าลั่วอันอันเธอมีอายุเพียงสามสิบเจ็ดปีเท่านั้นใบหน้างดงามแม้จะดูซีดขาวไปบ้างด้วยการทำงานหนัก พ่อของเฉินหนานคือเฉินปาเป็นทหารหน่วยลับไม่ค่อยได้กลับมาบ้านบ้างครั้งหลายปี โชคดีที่เงินถูกโอนมาให้จากรัฐบาลไม่เคยขาด
“ขอบคุณอาจารย์เมิ่งมากครับที่มาส่งผม”
“ฉันก็มาที่ร้านเธอเป็นประจำอยู่แล้วไม่ถือว่ารบกวนอะไรนิ”
“อาจารย์เมิ่งทั้งสวยและใจดีแบบนี้ผมว่าต้องมีสามีรวยๆแน่ครับ”เมิ่งชิงอู๋หน้าแดงมองไปที่เฉินหนานแล้วถลึงตาใส่เขา
“เธอว่าอะไรนะดูเหมือนพรุ่งนี้เธออยากอยู่ทำเวรนะ”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆฝืนยิ้มออกมา
“วันนี้เธอดูแปลกๆไปนะ”
“ความจริงผมก็ว่าอย่างนั้นเพียงแต่ผมรู้สึกว่าหน้าตาผมดีขึ้นแค่นั้นเอง”แค่กๆเมิ่งชิงฮู๋สำลักกาฟาทันที
“เอาล่ะฉันไปดีกว่า”เธอหน้าแดงแล้วรีบออกไปจากร้าน เฉินหนานเป็นชายหนุ่มรูปงามในสายตาสาวๆเขาคือคนที่โดดเด่นมาก ทว่าต่อมาเมื่อเขาเอ๋อไปจึงทำให้เขาไม่ได้รับความชื่นชอบแถมยังโดนคนที่อิจฉาแกล้งบ่อยๆ แฟนที่คบกันมาก็บอกเลิกไป เฉินหนานออกจากบ้านไปตลาดสมุนไพร แม่ของเขาได้ให้เงินเขาทุกเดือนดังนั้นเขาจึงมีเงินอยู่บ้าง เฉินหนานขั้นรถเมล์มาทางเหนือของวันเดอร์เลล์ก็พบตลาดสมุนไพรขนาดใหญ่ มันถูกแบ่งเป็นล็อกๆมีทั้งหมดสิบแปดล็อกทุกล็อก เต็มไปด้วยร้านสมุนไพรขนาดแตกต่างตั้งแต่พ่อค้าเร่ไปจนถึงร้านระดับสูง เมื่อเฉินหนานมาถึงก็พบกับคนที่ยืนกันเป็นกลุ่มหน้าทางเข้า
“ว่าไงหมอรักษาแม่ผมได้หรือไม่”!!!!ชายวัยกลางคนทำสีหน้าลำบากใจฝืนยิ้มออกมา
“ผมจนใจจริงๆนายน้อยฟู่”
“อะไรนะที่คุณจะบอกว่าแม่ฉันกำลังจะตายงั้นหรือ”หญิงสาวแผดเสียงดังลั่น เธอคือลูกสาวคนโตชื่อฟู่รินกับน้องชายที่ประคองแม่ที่นอนหลับอยู่ชื่อฟู่หลง
“คุณหนูผมจนปัญญาจริงๆ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงขอโทษ เวลาเดียวกันเฉินหนานก็แหวกฝูงชนเขามาเขามองไปยังหญิงอายุประมาณสี่สิบปี แต่รูปร่างยังคงสาวเหมือนสามสิบห้าอยู่ เขามองก็รู้ทันทีว่าเธอได้กินของล่ำค่ามากมาย เพื่อชะรอความชราจึงได้ยังดูสาวขนาดนี้เขาเห็นว่าเธอมาพลังงานแปลกๆขวางทางชีพจรของเธออยู่
“ใครก็ได้ถ้ารักษาแม่ฉันได้ฉันให้ร้อยล้านหยวน”เงินจำนวนนี้หากเป็นคนอื่นพูดคงหาว่าโกหกทว่าไม่ใช่กลับคนตระกูลฟู่ทรัพย์สินทั้งหมดของเขามีมูลค่าหลายพันล้าน หลายคนไม่กล้าเขาไปเพราะไม่มันใจ ขนาดหมอที่เก่งที่สุดในเมืองยังรักษาไม่ได้
“พี่สาวให้ผมลองรักษาดูได้หรือไม่”ฟู่รินหันมาที่เฉินหนานแล้วมองอย่างสำรวจแม้เธอจะเป็นลูกคนโตแต่อายุยี่สิบสี่เท่านั้นเธอมองแล้วก็เกิดความรูดสึกดีที่ เด็กคนนี้มีน้ำใจมาก
“น้องชายขอบใจมากแต่ว่าขนาดหมอที่เก่งๆยังรักษาไม่ได้เลยนะ”
“พี่สาวผมเองก็ศึกษาตำราแพทย์มาพอสมควรหากรักษาได้ก็เป็นเรื่องหน้ายินดีหากว่าไม่ได้ก็ไม่เสียหายนี่ครับ”ทั้งสองมองหน้ากันจากนั้นก็ตกลง เฉินหนานจับชีพจรของเธอแล้วยิ้มออกมา
“ผมขอเข็มเงินหน่อยครับใครมีบ้าง”
“ร้านใครมีเข็มขายบ้างเอาดีที่สุกมาให้น้องชายคนนี้หน่อย”ร้านขายเข็มก็นำกล่องเข็มอย่างดีมาให้เขา เฉินเหนานกางมันออกจากนั้น เขาวาดมือราวกับร่ายรำเข็มก็พุ่งปักไปที่กลางหน้าผากและจุดต่างๆ
“นี่มันการฝักเข็มแบบไหนกันช่างรวดเร็วและแม่นยำขนาดนี้”พี่น้องฟู้ถึงกับตะลึงกับภาพนี่
“อย่าบอกนาว่าเด็กคนนี้เป็นปรมาจารย์การแพทย์จีน”
“เขาเก่งเกินไปแล้ว”
“สุดยอดมากๆ”สองพี่น้องคิดในใจว่าแม้จะรักษาไม่ได้ก็จะไม่ว่าอะไรน้องชายคนนี้และจะมอบเงินให้ครึ่งหนึ่งอีกด้วย หลังจากที่ถอนเข็มออกมาเฉินหนานก็นวดไปตามร่างกายของไป๊หยุนซวง ไม่นานควันสีขาวก็ออกมาจาร่างกายของเธอ ตามรูขุมขนกลิ่นเหม็นๆก็ออกมาพร้อมกับควันด้วยหลายคนปิดจมูกไว้ จากนั้นเฉินหนานก็นั่งหมดแรงเขาใช้พลังวิญญาณไปมาก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่นานเธอก็ได้สติขึ้นมาทั้งสองโห่ร้องทว่าคนรอบข้างต่างเงียบสนิท
“งั้นผมไปก่อนนะครับผมมีของต้องซื้อ”เฉินหนานกำลังเดินจากไป
“หนุ่มน้อยรอก่อนเธอช่วยฉันไว้เธอชื่ออะไร”ไป๊หยุนซวงเอ่ยถาม
“ผมชื่อเฉินหนานครับจริงสิ”เฉินหนานเขียนสูตรยาให้เธอ
“ต้มยาตามนี้กินทุกเช้าสามวันก็จะหายแล้วครับ”เฉินหนานยิ้มอย่างอ่อนแรง
“จริงสิอย่าลืมไปอุดหนุนร้านกาแฟแม่ผมด้วยแล้วกันร้านอยู่สี่แยกใกล้โรงเรียนวันเดอร์เลล์ครับผมไปล่ะ”เฉินหนานเข้าไปตลาดสมุนไพรและทำหาซื้อสมุนไพรจำนวนมาก เขาตกใจมากที่สมุนไพรบางอย่างนั้นมีในโลกแห่งเซียนที่เขาจากมาด้วย แถมราคามันถูกอย่างเหลือเชื่อ รากมังกร ที่โลกเซียนมันไม่อาจประเมินราคาได้ที่นี่กลับมีราคาสองร้อยหยวนมันทำให้เขาแทบกระอักเลือด หลังจากได้สมุนไพรจนครบเขากลับมาที่บ้านและหลอมยาด้วยพลังวิญญาณ เหงื่อเขาผุดออกมาเต็มตัวจนเสื้อผ้าเปียกไปหมด เนื่องจากเขาไม่มีเตาหลอมยาเขาจึงใช้เปลวไฟวิญญาณแทน พลังวิญญาณควบแน่นไปที่สมุนไพรทั้งหมดจากนั้นมันก็กลายเป็นเม็ดยาสีเขียวเขารีบกินทันที แล้วบ่มเพาะพลังแสงสีฟ้าโอบอุ้มร่างกายเขาเอาไว้ ตูม!!! พลังของเขาจากเริ่มต้นไปอยู่ระดับก่อตั้งรากฐานทันที
“นี่มันจะเร็วไปแล้ว”ระดับพลังแบ่งได้สิบเอ็ดขั้น เริ่มต้น ก่อเกิด หลอมกายา ก่อตั้งรากฐาน วิญญาณยุทธ์
เซียนขั้นต้น เซียนขั้นกลาง เซียนขั้นสูง เทพเจ้า เทพเจ้าเทวะ มหาเทพเซียน เฉินหนานพอใจมากในตอนนี้เขาสามารถใช้พลังพิเศษได้แล้ว
เช้าวันต่อมาเฉินหนานเดินทางไปโรงเรียนด้วยการเดินเพื่อฝึกร่างกายเขาตื่นแต่เช้า เพื่อจะได้ใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือสอบไม่งั้นแม่เขาเอาตายแน่ๆ
“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”เฉินหนานมองไปตามเสียงพบรถสีดำจอดขวางทางรถหรูมีชายสวมชุดสูทสีดำกำลังพยามทำร้ายหญิงสาว หน้าตางดงามหน้าอกของเธอใหญ่จนเฉินหนานถึงกับหน้าแดง อย่างไรก็ตามการแต่งตัวของทั้งสองโลกแตกต่างกัน ในโลกนี้ผู้หญิงแต่งตัวค่อนข้างเปิดเผย ด้านหลังมีชายอายุสี่สิบกว่าๆล้มลงมีเลือดออกที่หัว
“คุณพ่อคะเป็นอะไรไหม พวกแกต้องชดใช้ที่ทำร้ายพ่อฉัน”ชายชุดดำทั้งสี่หัวเราะ
“คิดว่าพวกฉันกลัวหรือไงมากับเราเสียดีๆ”เฉินหนานเดิมทีไม่อยากยุ่งแต่พอเห็นคนทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้ก็อดไม่ได้ที่ต้องสอดมือ
“คุณลุงช่วยปล่อยพี่สาวกับพ่อของเธอได้หรือไม่”ทั้งสี่มองมาที่เฉินหนานแล้วหัวเราะ
“ถ้าเราไม่ปล่อยแกจะทำไม”เมื่อหญิงสาวเห็นเธอก็ตกใจกลัวว่าหนุ่มคนนี้จะได้รับอันตราย
“น้องชายหนีไปพวกมันอันตรายมาก”เฉินหนานรู้สึกดีกับเธอในขณะที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดยังจะห่วงเขาอีก กลัวว่าเขาจะได้รับอันตรายไปด้วย
“งั้นผมขอโทษด้วยคุณลุงทั้งสี่ด้วย”เฉินหนานพุ่งไปหาชายทั้งสี่เขาต่อยไปที่หน้าชายที่ยืนคุยกับเขาร่างชายกำยำปลิวไปดุจใบไม้ ปัง!!! กระแทกกับรถของพวกมันจนประตูยุบลงไป อีกสามคนชะตาก็ไม่ต่างดันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวพวกมันสาหัสทันทีในโลกนี้มีกฎหมายอยู่เขาจึงไม่สามารถฆ่าใครได้จึงพอเท่านี้
“ลุงเป็นอย่างไรบ้างให้ผมดูอาการหน่อย”ทั้งสองยังตะลึงไม่หายแต่เมื่อได้ยินเฉินหนานพูดจึงคืนสติ
“น้องชายขอบใจมากงั้นรบกวนช่วยดูให้หน่อยแล้วกัน”เฉินหนานจับชีพจรแล้วถอนใจ
“คุณลุงมีปัญหาเกี่ยวกับการนอนไม่หลับมานานแล้วใช่หรือไม่และมีอาการปวดที่หลังอยู่ใช่ไหมครับ”ทั้งสองตาโต
“หลานชายรู้ได้ยังไง”
“ผมเป็นหมอแผนจีนน่ะครับ”ทั้งสองตาโตนั่นเพราะอายุของเขาเด็กน้อยมากแต่กลับเป็นหมอ
“ถ้าคุณเชื่อใจผมสามารถรักษาคุณได้นะ”ดวงตาหญิงสาวเป็นประกาย
“งั้นน้องชายตามเรามาที่บ้านได้หรือไม่”
“แต่ผมต้องไปเรียนก่อนตอนเย็นคุณมารับผมแล้วกัน ผมเฉินหนานเรียนอยู่ที่วันเดอร์เล่ล์”ทั้งสองส่งนามบัตรให้
“ตระกูลเหยาเจ้าของธุรกิจงานศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน”ดวงตาเฉินหนานเป็นประกาย
“ทำไมไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยเราก็มีฝีมือด้านศิลปะอยู่บ้างนี่อาจทำเงินได้บ้าง”เขาคิดอยู่ในใจ
“งั้นเย็นนี้พวกเราจะมารับนะเฉินหนาน”
“งั้นผมฝากเรื่องคนพวกนี้ด้วยนะครับแต่ทำไมเขาต้องทำร้ายพวกคุณด้วย”
“มันเพราะว่าเขาอยากแต่งงานกับฉันเพื่อความมั่นคงในธุรกิจแต่เขาเลวเกินไปฉันไม่ชอบเขา”
“เขาเป็นใครหรือครับอ่อผมขอโทษที่ถามมากไปยังไงไม่เกี่ยวกับผมอยู่ดีผมไปก่อนดีกว่า”เหยาหลันก็แปลกใจกับท่าทีของเฉินหนานแต่ก็ไม่คิดอะไรมาก
เฉินหนานมาที่ห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบ เขาอ่านจนครับทุกวิชาที่เขาหายไปหนึ่งปีและยังอ่านร่วงหน้าจนถึงการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะอ่านหนังสือที่รวดเร็วเพราะเขามีพลังสมาธิขั้นสูงสุด
“นั่นเขานี่”หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาข้างๆเธอคือหญิงหน้าตางดงามชื่อว่าหวังซีเธอคือแฟนที่เคยบอกเลิกเขาไป
“ใช่แล้วทำไม”
“เธอไม่คิดจะไปทักเขาหน่อยรึ”
“ไม่จำเป็นหลอกฉันทิ้งเขาไปแล้ว”เฉินหนานได้ยินแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เขากลับมามาที่นี่เขาตั้งใจไว้ว่าจะไม่ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวอีกเขาจะมีเมียให้เยอะที่สุดเท่าทีจะมีได้ แล้วผู้หญิงนั้นต้องเป็นหญิงชั้นยอดเท่านั้นแค่หวังซีเขาไม่แม้แต่มองด้วยหางตาเขาเดินผ่านเธอไปอย่างไม่แยแส
“จองหองนักแค่คนเอ๋อๆคนหนึ่งทำเป็นยะโส”เฉินหนานไม่ได้สนใจอะไรทว่ามีเสียงหนึ่งทำให้เขาหยุดเดิน
“เธอกล้าดียังไงมาว่าเพื่อฉัน”เสียงของหญิงสาวแผดดังไปทั่วมองหวังซีอย่างไม่พอใจ
“แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอฉางเย่”
“เขาแคยเป็นแฟนเธอนะไม่เพียงเธอเลิกกับเขาในช่วงที่เขาแย่ที่สุดแต่เธอยังมาว่าเขาอีกฉันไม่พอใจ”เฉินหนานรีบเดินมาดึงมือฉางเย่ออกมาทันที
“ฉันกับหวังซีไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้วเธออย่าไปอยู่กับเขาเลยเราไปเรียนกันดีกว่า”ฉางเย่มีท่าทีประหลาด
“นาย”เขายิ้มให้เธอ
“ไม่ต้องพูดแล้วเดี๋ยวอาจารย์เมิ่งก็ให้ฉันทำเวรอีกถ้าไปสาย”
“นี่นายหายแล้วหรอฉันดีใจมากๆเลยนะ ถ้านายไม่ช่วยฉันตอนนั้นนายคงไม่บาดเจ็บหลอก”
“ถ้ามันเกิดขึ้นอีกฉันก็จะทำมันอีกเธอเป็นเพื่อฉันนี่”ฉางเย่ยิ้มกว้างความจริงแล้วเธอก็ถือว่าเป็นดาวโรงเรียนคนหนึ่งหนุ่มๆตามจีบเธอทุกวัน แต่เธอใช้เวลาส่วนมากดูแลเฉินหนานที่เม่อลอยตลอด มันทำให้เธอเจ็บปวดมากเธอได้แต่โทษตัวเองเป็นต้นเหตุ
“นี่เธอเป็นสิวหรือ”ฉางเย่แลบลิ้นอย่างหน้ารัก
“ช่วงนี้ใกล้สอบฉันอ่านหนังสือหนักไปหน่อย”ดวงตาเฉินหนานเป็นประกายเขาตบหน้าผากทำไมเขาไม่เคยคิดเขามีสูตรยามากมายในหัวยาที่สามารถบำรุงผิวหน้าหรือลบรอยแผลเป็นนั้นไม่ยากสำหรับเขาเลย
“รวย รวยแล้วทีนี้”เขากอดเธอด้วยความดีใจแล้ววิ่งไปที่ห้องเรียนทิ้งไว้ให้ฉางเย่ตัวร้อนด้วยความเขินอาย เวลาผ่านไปรวดเร็วรถหรูจอดหน้าโรงเรียนทำให้นักเรียนทั้งหมดมองกันตาเป็นมัน ที่ยืนพิงรถอยู่คือสาวงามอันดับต้นของเมืองเธอมีใบหน้าเรียบเฉยสวมแว่นกันแดดสีดำหน้าหลงใหล เมื่อเห็นเฉินหนานเดินออกมาเธอก็ยิ้มออกมาทันทีพร้อมถอดแว่น
“ให้ต่ายนั่นคือเหยาหลันไม่ใช่หรือ”
“ตัวจริงสวยกว่าในทีวีอีก”
“เธอมารอใครกัน”
“อย่าบอกนะว่าเธอมีแฟนที่นี่”
ขายภาพวาด
บทที่2 ขายภาพวาด
เฉินหนานเดินมาหาเหยาหลันทุกสายตาต่างจ้องมองไม่อยากเชื่อว่านางฟ้าอย่างเหยาหลันมารับไอ้คนปัญญาอ่อนอย่างเฉินหนาน
“อย่าบอกนะว่าเธอกับมันเป็นแฟนกัน” หลายคนอิจฉาเฉินหนานจนแทบหนังหัวจะระเบิดออกมา
“พี่สาวทำไมถึงมารับเองเลยล่ะผมโดนฆ่าจากพวกนี้แน่” เธอยิ้มอย่างมีความสุข
“ไม่ต้องเรียกว่าพี่สาวเลยนะเรียกว่าเหยาหลันไม่งั้นฉันโกรธ” ในตอนนี้เธอไม่เหมือนผู้จัดการบริษัทเหยาสักนิดเหมือนเด็กสาวมากกว่า
“ได้เหยาหลันเราไปกันเถอะ” เธอยิ้มออกมาเมื่อเฉินหนานเรียกว่าเหยาหลันอย่างสนิท สายตาจากคนทั้งโรงเรียนเปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดเมื่อเห็นภาพนี้รวมไปถึงหลินซีที่ทำสีหน้าน่าเกลียดกว่าทุกคนเธอไม่คิดเลยว่าคนที่เธอทิ้งไปกลับมีความสัมพันธ์กับคนที่มีอำนาจในเมืองขนาดนี้ เมื่อฉางเย่เดินผ่านหลินซีไปก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ
เมื่อเฉินหนานมาถึงบ้านหลักของตระกูลเหยาเขาก็ต้องตกใจในความร่ำรวยของพวกเขาเฉินหนานมองไปรอบๆ พบว่าที่นี่มีฮวงจุ้ยที่ดี
“ดูเหมือนว่าเธอจะรวยมากเลยนะ” เธอหันมายิ้มให้เฉินหนานอย่างอ่อนโยน ไม่นานเหยาหลางก็เดินมารับเขาหน้าประตูบ้านเฉินหนานเห็นก็ตกใจ
“คุณลุงบาดเจ็บอยู่ไม่ต้องออกมาก็ได้ครับ”
“ได้ยังไงกันท่านปรมาจารย์มาทั้งทีผมต้องมาต้อนรับเองถึงจะถูก” ด้านข้างมีหญิงที่หน้าเหมือนกับเหยาหลันหลายส่วนเธอคือหลี่ชิงเหม่ยเป็นแม่เหยาหลันตระกูลหลี่เองก็เป็นตระกูลดังเช่นกัน
“เรียกผมว่าหลานชายก็พอครับผมยังเป็นนักเรียนอยู่เลย” หลี่ชิงเหม่ยมองด้วยสายตาอบอุ่น
“เด็กคนนี้ไม่ทะนงตัวเกินไปและไม่อ่อนน้อมจนอ่อนแอเขาวางตัวดีมากจริงๆ” เธอคิดในใจ
“งั้นก็ได้เชิญด้านในหลานชาย” เฉินหนานให้เหยาหลานนอนลงจากนั้นเขาก็ฝังเข็มไปทั่วร่างด้วยการวาดมือที่หน้าเหลือเชื่อทั้งสองรวมไปถึงสาวใช้หลายคนต่างมองตาค้าง
“เขาเป็นนักเรียนจริงหรือต่อให้เป็นปรมาจารย์ฝังเข็มยังไม่เก่งเท่านี้เลย” เมื่อเฉินหนานเอาเข็มออกจากร่างเขาจับเหยาหลงลุกขึ้นแล้วกระแทกฝ่ามือไปที่ด้านหลังพลังเซียนไหลเวียนเข้ามาในร่างจากนั้นเขาใช้นิ้วกดไปตามจุดต่างๆ ในร่างกายเหงื่อของเขาผุดออกมาท่วมร่างควันสีขาวลอยออกจาร่างของเหยาหลางจากนั้นน้ำสีดำถูกขับออกมาจากร่างกายของเขามีกลิ่นเหม็นๆ ออกมา จากร่างของเหยาหลาง เฉินหนานนั่งลงอย่างอ่อนแรง
“รบกวนคุณป้าพาคุณลุงไปอาบน้ำทีนะครับต่อจากนี้ผมจะเขียนสูตรยาให้”
“ได้เลยป้าจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้” เฉินหนานเขียนสูตรยาแล้วส่งให้เหยาหลัน
“ต้มกินเช้าเย็นห้าวันก็จะหายสนิท” ดวงตาของเธอเป็นประกายทันที”
“ขอบคุณคุณมากเลยถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย” เฉินหนานคิดสักพักก็ยิ้มออกมา
“งั้นฉันขอให้เธอช่วยเรื่องหนึ่ง” เฉินหนานบอกเธอไปจากนั้นเหยาหลางก็สั่งคนของเธอไปซื้อสมุนไพรและเตรียมของมาให้เฉินหนาน มันเป็นผ้าใบขนาดหนึ่งเมตรพร้อมสีน้ำมัน วางที่สวนหน้าบ้านของเธอไม่นานเหยาหลางก็เดินมาพร้อมหัวเราะร่า
“สุดยอดมากฉันหายปวดหลังไปเลยในทันทีเป็นไปได้ยังไงหมอที่เก่งในประเทศจีนฉันหามาหมดแล้วไม่มีใครรักษาได้สักคนทว่าหลานชายคนนี้ไม่สิลูกชายคนนี้กลับรักษามันได้”
“นี่คุณอย่าบอกนะว่าจะให้เหยาหลัน”
“หากเธอมีใจฉันก็ไม่ว่าอะไรนี่เธอรู้ไหมว่านอกจากเขาเป็นหมอแล้วเขายังเป็นผู้ฝึกตนด้วยความสามารถรอบด้านแบบนี้หากไม่ได้เป็นลูกเขยคงเสียใจแน่”
“คุณนี่จริงๆ เลย” ทั้งสองเดินมาที่ห้องรับแขกไม่พบใครจึงถามสาวใช้จึงรู้ว่าอยู่ที่สวนหน้าบ้าน
สายตาของเหยาหลันแข็งค้างไปกับท่าทางของเฉินหนานที่กำลังวาดภาพราวกับร่ายรำสีละปลายพู่กันสะบัดไปมาราวกับมีชีวิต ภาพที่เขาวาดเป็นต้นไม้ที่มีเงาทอดลงมายังพื้นที่พื้นมีกวางกำลังมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งใบให้ร่มเงาแก่กวางสามตัวใบไม้ที่ปลิวราวกับมีชีวิตชีวาทำให้เหยาหลันน้ำตาไหลเธอเห็นงานศิลป์มากมายไม่เคยเห็นภาพที่กินใจขนาดนี้ไม่ต่างจากทั้งสองที่ตามมาทีหลังต่างตกอยู่ในภวังค์ที่ได้เห็นภาพนี้เช่นกันเมื่อปลายผู้กันสุดท้ายสะบัดเขาก็หยุดวาดแล้วหันกลับมาหาเหยาหลัน
“ผมวาดเสร็จแล้วรบกวนช่วยขายมันทีได้หรือไม่” เหยาหลันคืนสติกลับมาทันที
“ชื่อภาพนี่คือ”
“ร่มเงาบรรพบุรุษ” เมื่อทั้งสามได้ยินชื่อก็สะท้านไปทั้งร่างกวางสามตัวนี้ก็เปรียบได้กับพวกเขาที่มีบรรพบุรุษคอยดูแลจนเติบโตขึ้นมานั่นเอง
“ชั่งลึกซึ้งยิ่งนักไม่คิดเลยว่าเธอจะวาดภาพได้กัดกินไปถึงหัวใจขนาดนี้”
“ขอบคุณมากครับผมแค่อยากหารายได้สักก้อนเท่านั้นผมฝากขายด้วยแล้วกัน”
“ได้เลยฉันจัดการเอง” เหยาหลันรับคำทันที
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับนี่ก็ค่ำแล้ว” ทั้งสามยิ้มให้
“หลานชายรับนี้ไป” เหยาหลานส่งคีย์การ์ดให้เขา
“นี่คือ”
“มันเป็นคอนโดของตระกูลเหยานี่เป็นห้องที่ดีที่สุดในโครงการถือเป็นคำขอบคุณที่รักษาอาการบากเจ็บให้วันนี้” เฉินหนานมองไปที่เขา
“มันมากเกินไปครับนี่” เหยาหลานยกมือห้าม
“ไม่ต้องคิดมากรับไปเถอะถึงยังไงลุงก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอยู่แล้วแถมมันยังใกล้โรงเรียนเธอด้วย”
“งั้นก็ของคุณมากๆ ครับ” เหยาหลันขับรถมาส่งเขาถึงบ้านแล้วรีบเขาไปแนะนำตัวกับแม่ของเขาทันที
“ลูกพาใครมากันสวยมากเลยนะ”
“คุณป้าคะหนูสวยจริงๆ หรือคะ” เฉินหนานได้แต่ส่ายหน้า นี่เธอจะสนิทกับแม่เขาเร็วเกินไปแล้ว เฉินหนานมองทั้งสองคุยกันอย่างสนุกก็อดหัวเราะไม่ได้ ลั่วอันอันรู้ทันทีว่าเหยาหลันชอบลูกชายเธอแน่ๆ จึงคุยกับเธอเป็นการใหญ่
“แม่ครับพอดีพ่อของเหยาหลันให้ห้องใกล้โรงเรียผมมาห้องหนึ่งผมอาจไปนอนที่นั่นบ้างเพราะจะได้มีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้นนะครับ”
“ลูกไปรับของมีราคาแพงอย่างนั้นได้ยังไง”
“ไม่ไปไรค่ะคุณป้าห้องนั้นไม่แพงอะไรมากเดิมทีไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอยู่แล้วให้เขาไปอาจจะดีกว่า”
“ขอบคุณพ่อหนูมากนะ” เหยาหลันยิ้มกว้างเฉินหนานเดินไปส่งเธอที่รถ
“แล้วเจอกันนะ” เฉินหนานพยักหน้า
เช้าวันต่อมาเฉินหนานไปโรงเรียนสายตาทุกคู่มองมาที่เขาด้วยความอิจฉาที่มีเหยาหลันมารับเมื่อวานเขาทำตัวไม่ถูกเช่นกันเมื่อถึงช่วงโฮมรูมครูเมิ่งก็มีสายตาแปลกๆ มองเขา
“เอาล่ะใกล้สอบแล้วหวังว่าทุกคนจะตั้งใจอ่านหนังสือไม่ใช่เอาเวลาไปเที่ยวกับสาวๆ เข้าใจไหม” เฉินหนานถึงกับสำลักลมหายใจเมื่อได้ยินรู้ทันทีว่าเธอหมายถึงเขาสายตาเธอมองมาแบบดุๆ แล้วเดินออกจากห้องไป
“วันนี้นางฟ้าของเราเป็นอะไรดุจัดเลย”
“สงสัยมีใครทำให้ครูเมิ่งโกรธเอา”
“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ เลย” หายคนโหวกเหวกกันไปลั่นห้องเฉินหนานอดไม่ได้ที่จะถอนใจ
“เฉินหนานนายไปทำอะไรให้ครูโกรธรึเปล่า” ฉางเย่ถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันจะไปทำอะไรหล่อนได้ล่ะคงเพราะคิดว่าฉันเอาแต่เที่ยวมั้ง” ฉางเย่ขำ
“สงสัยว่าเมื่อวานครูเมิ่งรู่ว่านายไปกับคุณเหยารึเปล่า” เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ
“แล้วฉันทำผิดกฎโรงเรียนตรงไหนเนี่ย” เธอหัวเราะ
“นายต้องเข้าใจว่าเมื่อปีที่แล้วคะแนนของนายต่ำมากครูเลยห่วงนายมากไง” เฉินหนานทุบอกตัวเอง
“ครั้งนี้ครูต้องตกใจแน่ๆ เมื่อเห็นคะแนนฉัน”
“ดูนายมั่นใจจังเลยนะ”
“แน่นอนฉันหายป่วยแล้วนี่อีกอย่างเดิมทีฉันก็เป็นอัจฉริยะอยู่แล้วนี่”
“ฉันขอด่านายได้ไหมเนี่ย” ทั้งคู่หัวเราะ
เวลาผ่านไปรวดเร็วจนถึงเย็นเฉินหนานเดินออกมานอกโรงเรียนก็พบกับเหยาหลันมารอเขาที่หน้าโรงเรียนอีกครั้ง
“เธอมารอฉันทำไมเนี่ย”
“ก็คุณให้ฉันขายภาพวาดให้ไม่ใช่หรือไง”
“มันก็ใช่แต่มันเกี่ยวกับที่เธอถึงต้องมาหาฉันด้วยหรือ”
“ก็คุณพ่อบอกว่าภาพของนายดีเกินไปต้องประมูลเท่านั้นไม่มีใครสามารถประเมินราคาได้”
“เป็นงั้นเองหรอ”
“แล้วเธอจะพาฉันไปไหนล่ะ”
“คุณตามฉันมาเถอะน่า”
“ก็ได้ๆ” จากนั้นเหยาหลันก็พาเฉินหนานมาห้างอันดับหนึ่งในวันเดอร์เล่ย์แล้วเข้าร้านเสื้อผ้าแบนเนมเธอเลือกราวกับว่าเลือกเสื้อผ้าให้สามี
“ฉันไม่มีเงินจ่ายหลอกนะราคาขนาดนี้น่ะ” เธอหันมายิ้ม
“คูณอยู่เฉยๆ เถอะน่า” หลังจากนั้นเหยาหลันก็ซื้อเสื้อผ้าให้เขาหลายชุดเมื่อเขาเปลี่ยนชุดก็ทำให้เขาหล่อขึ้นมากดวงตาเหยาหลันเป็นประกาย
“เธอมองฉันทำไมกันฉันดูไม่ดีงั้นหรอ”
“ไม่หลอกคุณดูดีมากๆ เลยเราไปกันเถอะ” จากนั้นเหยาหลันก็พาเขาไปที่แกลลอรี่ของตระกูลเหยาเพื่อไปงานประมูลภาพที่อยู่ชั้นบน…
ตระกูลหนาน
บทที่3 ตระกูลหนาน
ทั้งสองมาที่งานประมูลเหยาหลันกอดแขนเฉินหนานพามานั่งที่ประธานของงานระหว่างทางเจอคนมีหน้ามีตาในตระกูลดังๆ จำนวนมากมางานเนื่องจากตระกูลเหยาเป็นตระกูลใหญ่มากในวันเดอร์เล่ล์รวมไปถึงตระกูลหนานด้วย
“ว่าไงที่รักไม่ได้เจอหลายวันเรื่องแต่งงานเธอว่าไง” เขาพูดโดยไม่แยแสเฉินหนานที่อยู่ข้างๆ เหยาหลันเพราะเขาไม่เห็นเขาอยู่ในสายตะ
“นายฝันไปเถอะ” หนานฮาวมองไปที่เฉินหนานเมื่อเห็นว่าเหยาหลันกอดแขนของเขาอยู่
“เด็กน้อยฉันขอเตือนเอามือของแกออกไปจากเธอและอย่ายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีก” เฉินหนานยิ้ม
“เหยาหลันเธอเป็นพลผู้หญิงของเขางั้นหรือ” เฉินหนานพูดโดยไม่มองหน้าของหนานฮาว
“ไม่นะฉันยังไม่มีใครเลย” ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อมองเฉินหนาน
“ถ้างั้นเมื่อกี้คงเป็นเสียงของลมอ่อฉันหมายเสียงถึงลมๆ แล้งๆ แถวนี้แน่ๆ” เหยาหลันหัวเราะ
“คุณนี่ปากร้ายจริงๆ เลยนะ”
“แก” หนานฮาวโกรธจัด เฉินหนานไม่สนใจเดินออกมาจากหนานฮาวเพื่อเข้าไปข้างในและหาที่นั่งจากนั้นงานประมูลก็เริ่มขึ้น ทิ้งหนานฮาวที่กำลังแค้นไว้ด้านหลังอย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าอาละวาดในงานเขาไม่ใช่คนโง่มีตระกูลใหญ่ๆ มาร่วมงานมากหากเขาไปล่วงเกินผลที่ตามมากคงไม่สวยแน่ ของชินแรกมีคนประมูลไปถึงห้าล้านหยวน
“ดูเหมือนว่าคนที่นี่ชอบศิลปะกันมากนะใช้เงินเป็นล้านเลยในการซื้อภาพวาด”
“ใช่แล้วการได้ชื่นชมและเก็บเป็นของตัวเองนั้นเป็นความสุขของคนรักงานศิลป์เลยนะ” เฉินหนานยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของเธอ ทำให้เขาคิดถึงผู้หญิงที่คอยตามจีบเขาในโลกเซียนหลายร้อยคนรวมถึงคนที่เป็นสาวงามที่สวยที่สุดในโลกเซียน ทว่าเขาในตอนนั้นบ้าในการเป็นมหาเทพเซียนมากเกินไปจนไม่สนใจสิ่งใดเขาเข่นฆ่าและสร้างศัตรูไปทั่วจนทำให้ต้องมาตายลงและมายังโลกนี้อย่างไรก็ตามเขาดีใจมากที่ได้กลับมาพบครอบครัวอีกครั้งและตั้งใจจะไม่ทำแบบเดิมอีก
“คุณ…คุณคิดอะไรอยู่กัน” เฉินหนานได้สติ
“พอดีฉันนึกถึงเรื่องเก่าๆ น่ะ” เหยาหลันมองไปที่เฉินหนาน
“คุณไม่เหมือนเด็กเลยเหมือนกันตาเฒ่าเหลี่ยมจัดมากกว่า” เฉินหนานยิ้ม
“เธอว่าฉันแก่งั้นหรือฉันอายุสิบเจ็ดนะ” เหยาหลันหัวเราะ
“คุณได้เงินแล้วจะเอาไปทำอะไร” เฉินหนานยิ้ม
“ลงทุน” ดวงตาของเหยาหลันยิ่งเป็นประกาย หากบอกว่าเฉินหนานเป็นคนอายุสามสิบเธอก็เชื่อความคิดการวางตัวของเขาไม่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดเลยความโดดเด่นนี่มันคืออะไรกันเธอใจสั่นแล้วจริงๆ
“คุณจะลงทุนอะไร” เฉินหนานยิ้ม
“ความลับทางธุรกิจน่ะ” เหยาหลันทำหน้าโกรธๆ
“เอาน่าบอกตอนนี้เธอคงไม่ตื่นเต้นน่ะสิ” เธอเปลี่ยนมายิ้มทันที เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำตัวเป็นเด็กเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินหนาน เวลาผ่านไปจนถึงสามทุ่ม ภาพของเขาถูกนำออกมาแสดงเมื่อทีมงานของเหยาหลันเปิดผ้าคลุมออก ทำคนที่เข้าใจงานศิลป์ต่างเงียบงันแม้เสียงเข็มตกตอนนี้ก็คงได้ยินเสียงของมันอย่างชัดเจน เวลาผ่านไปไม่นานเสียงของผู้ดำเนินรายการประมูลก็ดังขึ้น
“นี่คือภาพจากศิลปินลึกลับเขาไม่ยอมบอกชื่อทางเราจึงตั้งให้เขาว่าศิลปิลลึกลับ และภาพนี้มีชื่อว่าร่มเงาบรรพบุรุษราคาเริ่มต้นยี่สิบล้านหยวน และต้องเพิ่มครั้งละหนึ่งแสนหยวน เฉินหนานได้ยินก็ตกใจแพงแบบนี้แล้วจะขายได้ยังไงกัน หรือว่าเหยาหลันคิดจะแกล้งเขาแล้ว เฉินหนานหันไปมองเธอก็พบว่าเธอมองเขามาอยู่ก่อนแล้ว เฉินนานจึงไม่พูดอะไรแต่สิ่งที่ทำให้เฉินหนานตกใจยิ่งกว่าภาพของเขาถูกประมูลในราคาเก้าสิบหกล้าน ผู้ซื้อเป็นหญิงชราคนหนึ่งข้างๆ มีหลานสาวและหลานชายเฉินหนานมองจากด้านหลังอายุคงประมาณยี่สิบขึ้น เมื่อจัดการเรื่องเงินเรียบร้อยแล้วเฉินหนานก็ถูกเหยาหลันลากตัวไปทานมื้อค่ำ ทว่าก่อนไปที่หนานฮาวก็มาดักรอเขาอยู่หน้าประตูทางออก ระหว่างทางพนักงานต่างทำความเคารพเธอและเฉินหนานตลอดทางมันทำให้เขาอึดอัดมาก
“หนานฮาวนายต้องการอะไร” เหยาหลันเธอโกรธมากหนานฮาวแสยะยิ้ม
“ฉันต้องการพาเธอไปดินเนอร์ในคืนนี้นะสิถามมาได้เราเป็นแฟนกันนี่”
“นายฝันไปหรือเปล่าฉันเนี่ยนะเป็นแฟนนายฉันมีนัดแล้วนายหลีกไป” หนานฮาวหัวเราะ
“อย่าบอกนะว่าเธอจะไปกับไอ้เด็กหนุ่มกระจอกงอกง่อยนี่” หนานฮาวและคนของมันกว่าห้าคนหัวเราะลั่น
“ฉันไปกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับนายไปซะ”
“นี่เธอคิดว่าเป็นใครมาไล่ฉัน”
“ฉันเป็นเจ้าของแกลลอรี่แห่งนี้ทำไมถึงจะไล่นายไม่ได้” สายตาหนานฮาวเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก
“น้องชายถ้าไม่อยากมีปัญหาก็หนีไปซะ” เฉินหนานมองหนานฮาวไม่ต่างจากตัวโง่งมคอยตามผู้หญิงเหมือนคนไร้ค่าเขาไม่อยากจะเสียเวลาด้วยจึงเดินไปที่รถเหยาหลัน
“เราไปกินข้าวกันเถอะดึกแล้วส่วนนายดูเหมือนว่าจะเมาอยู่กลับไปก่อนแล้วค่อยมาหาเธอใหม่ผู้หญิงเขาจะมาชอบคนที่เมาอาละวาทก็แบบนี้ได้ไงหากมีก็คงมีแต่พวกไร้สมองแล้ว”
“แก” หนานฮาวระเบิดความโกรธพุ่งไปหาหนานฮาว ส่วนเหยาหลันได้ยินคำพูดของเฉินหนานเธอเขาใจได้เลยว่าชายคนนี้มีความสุขุมมากมีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากๆ เปรี้ยงเฉินหนานต่อยหน้าของหนานฮาวถอยออกไปหลายเมตรสลบทันทีคนที่เหลือวิ่งเขาไปที่เฉินหนาน ตูมๆๆ เฉินหนานถีบไปที่ใบหน้าของคนที่เข้ามาคนแรกจากนั้นก็ต่อยไปที่ท้องของคนที่ตามมาจากนั้นม้วนตัวถีบไปที่หน้าอกข้องชายร่างใหญ่อีกสองคนที่พุ่งมาทีหลังเฉินหนานเตะไปที่ก้านคอแล้วต่อยไปที่ใบหน้าทั้งหมดเขาจัดการไม่ถึงสามวินาที เหยาหลันรู้ว่าเฉินหนานเก่งการต่อสู้แต่นี่มันก็เกินไปไหมลูกน้องหนานฮาวมากสำนักมังกรทองเชียวนะ คนทั้งหมดสลบไปในการโจมตีเดียว
“เอาล่ะไปกินข้าวได้แล้ว” เฉินหนานนั่งในรถหยิบบัตรเงินสดออมมาดูพร้อมยิ้มอย่างพอใจ เหยาหลันเห็นก็ยิ้มออกมา
“ฉันขอเบอร์คุณหน่อยสิ” เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ
“ฉันไม่มีโทรศัพท์หลอกนะ” ที่จริงโทรศัพท์ของเขาพังไปเพราะโดนเพื่อนเอาไปทิ้งน้ำ ตอนนี้เขายังเอ๋ออยู่เขาไม่มีโทรศัพท์มาหลายเดือนแล้ว ส่วนมากแม่เขาจะโทรหาครูเมิ่งไม่ก็ฉางเย่มากกว่า เหยาหลันขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ถามต่อ แล้วชวนคุยเรื่องทั่วไปของเฉินหนานแต่เขาก็ไม่ค่อยบอกอะไรเยอะ หลังจากทานมื้อค่ำอันโรแมนติกในความคิดของเหยาหลันในโรงแรมห้าดาว พวกเขาก็เดินออกมาเฉินหนานตัดสินใจว่าวันนี้จะไปนอนคอนโดเสียหน่อยพรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องตื่นเช้า เมื่อมาถึงห้องในคอนโดหรูเขาก็ตกใจห้องของเขาถึงกับมีสองชั้นและห้องอีกสี่ห้องเล็กการตกแต่งหรูหลามาก
“ดูเหมือนว่าตระกูลเหยารวยไม่น้อยถึงกับให้ของมีค่าระดับนี้มาให้กับเขา เฉินหนานจึงคิดว่าต่อไปคงต้องช่วยเหลือตระกูลเหยาอีกสักนิด”
เช้าวันต่อมาเฉินหนานคิดว่าเดินไปเรียนเช่นเดิม ทว่าก่อนออกจากห้องเหยาหลันมารอเขาหน้าประตูและส่งโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุดให้เขา เฉินหนานแปลกใจผู้หญิงอะไรบุกมาห้องผู้ชาย แต่พอนึกได้ว่าคอนโดนี้เป็นของเธอ และนี่ก็เป็นยุคสมัยใหม่แล้วเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี และรับรู้ได้ว่าเหยาหลางให้คอนโดนี้มาเพราะแบบนี้นี่เองความจริงเหยาหลันก็ย้ายมาคอนโดทันที ทว่าเธออยู่ชั้นล่างเพื่อไม่ให้จงใจเกินไป
“ขอบใจเธอมากเขามาก่อนสิ” เธอทำเป็นเกรงใจ
“จะดีหรือ”
“ก็ได้งั้นเราออกไป” ไม่ทันที่เฉินหนานพูดจบเธอก็เข้ามานั่นในห้องของเขาทันที เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ จากนั้นฉินหนานก็ถามเรื่องธนาคารเขาจะเปิดบัญชีเสียหน่อยเพื่อความสะดวกในการใช้งาน เธออธิบายพร้อมพาเขาไปทำที่ธนาคารเมืองวันเดอร์เล่ล์ พอรู้ว่าเธอจะมาธนาคารผู้อำนวยการธนาคารก็ต้อนรับอย่างดีไม่นานเงินแปดสิบหกล้านก็เขาไปในบัญชี เขาปวดใจน้อยๆ ที่โดนหักค่าใช้จากในการประมูลไปสิบล้าน เมื่อทานข้าวเข้ากับเธอเฉินหนานก็กลับไปเรียนตามปกติสิ่งที่ทำเขาลำบากใจคือเธอขับแลมโบกินี่สี่แดงรุ่นล่าสุดไปส่งเขานี่เธอคงอยากให้คนเกลียดเขาหรือไง
“ไอ้อ้วนส่งเงินมาให้ฉันเดียวนี้” กลุ่มวัยรุ่นยืนกันห้าหกคนล้อมเด็กร่างอ้วนเอาไว้ ถึงแม้จะอ้วนแต่เขาก็ดูดีหน้าตาและผิวกายเขาคือจงจินเปาเพื่อนเฉินหนานนั่นเอง ปีที่แล้วมีคนแกล้งเฉินหนานเขาจึงไปช่วยเฉินหนานไว้ตอนนี้จึงผิดใจกับขาใหญ่ในโรงเรียนหลายคน
“ฉันไม่ให้พวกนายหลอกพวกนานมันไร้สาระอยู่ไปวันๆ”
“ไอ้อ้วนนี่ปากดีนักตบแม่งเลย” เฉินหนานกำลังจะกลับบ้านก็เห็นเหตุการณ์เข้า
“ปล่อยเขาแล้วชั้นจะไม่หักแขนพวกนาย” ทุกคนหันมาเมื่อเห็นเฉินหนานก็หัวเราะ
“เฉินหนานหนีไปพวกมันจะแกล้งนาย” เฉินหนานไม่พูดอะไรแต่ก็ซึ่งใจที่จินเปาหวังดีกับเขาแม้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย
“หุบปากไอ้อ้วน” จากนั้นทุกคนก็พากันเขาไปอัดเฉินหนาน
“เหอะ…เว้นที่ให้เดินกลับไปเดินในน้ำเน่า” เปรี้ยงๆ ตูมๆ ไม่นานพวกนั้นก็นอนหงายเจ็บหนัก ดวงตาของจิงเขาเบิกกว้าง
“ลูกพี่หนานนายหายแล้วหรือแต่ว่าทำไมนายต่อยเก่งแบบนี้” เฉินหนานหัวเราะ
“ฉันดูหนังจีนมาเยอะน่ะ” ทั้งสองหัวเราะ แล้วกอดคอเดินออกจากโรงเรียน จินเปามีรถจากที่บ้านมารับตระกูลจงเองก็ร่ำรวยพอสมควรดังนั้นจึงมีคนขับรถมารับมาส่งทุกวัน ส่วนเฉินหนานก็เดินกลับมาถึงบ้านก็ตกใจมีรถหรูมาจอดที่หน้าร้านกาแฟของแม้เขาหลายคัน ด้วยความเป็นห่วงแม่ของเขาจึงเขาไปในร้านก็พบคนกำลังทะเลาะกันอยู่
“พวกแกเป็นใครมาขวางทางฉัน”
“เราเป็นใครไม่สำคัญแต่นายมาทำร้ายร้านคุณป้าแบบนี้ไม่ได้” เสียหญิงสาวแผดดัง ในร้านมีข้าวของพังเต็มไปหมดกระจกร้านแตกเครื่องชงกาแฟพัง
“ฉันมาหาเฉินหนานเพื่อสั่งสอนให้มันอยู่ในที่ของมัน”
“นายน้อยหนานคุณคงไม่อยากผิดใจกับพวกเราหรอกใช้หรือไม่”
“ใครจะสนพวกแกกัน”
“อาหลงอย่าไปใส่สนใจมันไล่มันออกไป” หญิงวัยกลางคนบอกเตือนเธอกำลังกอดลั่วอันอันที่กำลังร้องไห้อยู่อีกด้านเป็นหญิงสาวเธอคือฟู่รินวันนี้ตระกูลฟู่ตั้งใจจะมาขอบคุณเฉินหนานที่รักษาไป๊หยุนซวงหญิงวัยกลางคนคือไป๊หยุนซวงนั่นเอง
“ถ้าฉันบอกว่าฉันคือฟู่หลงแห่งบริษัทฟู่ซุนกรุ๊ปล่ะ” หน้าของหนานฮาวขาวซีดบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีนแม้ว่าตระกูลหนานจะใหญ่พอๆ กับตระกูลเหยาทว่าตระกูลฟู่มีผลประโยชน์ต่อตระกูลหนานพอสมควร
“ซวยแล้วพ่อกำลังทำโครงการและต้องได้รับความช่วยเหลือจากฟู่ซุนกรุ๊ปไม่งั้นโครงการล่มแน่” หนานฮาวคิดในใจ
“นายนี่มันเด็กน้อยจริงๆ นะมีเรื่องกับใครควรรู้เบื้องหลังคนที่นายหาเรื่องด้วยไม่งั้นมันจะชักนำตระกูลไปสู่หายนะ” ตุบ หนานฮาวคุกเข่าลง
“นายน้อยหลงโปรดให้อภัยผมด้วยผมไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นเพื่อนคุณหวังว่าคุณจะไม่ลดตัวมายุ่งกับผม”
“เรื่องนั้นฉันไม่ได้ตัดสินใจนายร่วงเกินผู้มีพระคุณที่รักษาแม่ของฉันแล้วคิดว่าฉันควรทำไงนายถึงกับทำร้ายจนเธอบาดเจ็บและพนักงานในร้านอีกหลานคนนายคิดว่านี่เล็กน้อยจนฉันมองข้ามได้งั้นหรือ”
“คุยกับมันไปก็เปล่าประโยชน์ฟู่หลงพี่โกรธมากที่มันมาทำกับคุณป้าขนาดนี้หากวันนี้เราไม่มาคุณป้าคงโดนหนักกว่านี้แล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น” !!!! เฉินหนานมองไปรอบๆ เห็นสภาพร้านก็อดไม่ได้ที่จะโกรธจัด เขาเห็นหนานฮาวที่กำลังคุกเข่าอยู่และคนแปลกหน้าอีกสามคนที่เขาคุ้นหน้าแต่จำไม่ได้ เขาเห็นแม่ที่มีเลือดออก กำลังร้องกำลังร้องไห้จึงรีบไปดู ไม่นานเขาก็ถอนใจและเดาสถานการณ์ได้ทันที
“ขอบคุณพวกคุณมาที่มาช่วยแม่ผมไว้” เขาประคองแม่ขึ้นและรักษาให้เธอโชคดีที่แผลไม่ลึกมาก
“น้องชายจำพวกเราได้หรือไม่”
“พวกคุณคือ”
“ที่ตลาดสมุนไพรไงเธอรักษาฉันไว้”
“พวกคุณนั่นเองอาการเป็นยังไงบ้างครับคุณป้า” หยุนซวงยิ้มกว้าง
“หายสนิทเลยล่ะ”
“ลูกรู้จักพวกเขาด้วยหรือลูก”
“ลูกของเธอเคยช่วยฉันไว้น่ะวันนี้พวกเรามาขอบคุณเขาสามีฉันกำลังตามมาเพื่อจะของคุณเธอกับเด็กคนนี่
“เป็นเช่นนี้เอง”
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับผมแค่เห็นคนป่วยช่วยได้ผมก็ช่วยนั่นเป็นสิ่งที่ผมสมควรทำ” ดวงตาของหยุนซวงเป็นประกายหันไปทางฟู่รินอย่างมีความใน
“เธอเลี้ยงลูกได้ดีจริงๆ ฉันชอบเด็กคนนี้แล้วสิเธอดูแล้วฉันหน้าจะแก่กว่าเธอเรียกฉันว่าพี่หยุนซวงแล้วกัน
“ค…คุณ”
“ไม่ใช่คุณพี่ต่างหาก” หยุนซวงยิ้มให้อันอัน
“ได้ค่ะพี่”
“แม่บาดเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่าครับ”
“แม่ไม่เป็นไรแต่ร้านของแม่พังหมดแล้วค่าซ่อมคงมากทีเดียวและยังเสี่ยวมี่และยี่ซีอีกที่บาดเจ็บ”
“แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ผมจัดการเอง” เฉินหนานเดินไปตรงหน้าหนานฮาว แล้วตบไปที่หน้าหนานฮาวจนฟันกระเด็นไปสองซี่ด้วยการตบครั้งเดียว ต่อหน้าแม่ของเขาเฉินหนานทำมากกว่านี้ไม่ได้ หากว่าเป็นข้างนอกเขาฆ่าหนานฮาวตายไปแล้วที่ทำร้ายแม้เขา
“ฉันไม่คิดเลยว่านายมันจะสิ้นคิดแบบนี้ เหยาหลันไม่ชอบนายและฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรกับหล่อน แต่นายกลับเอามันมาลงที่ฉันไม่พอยังจะมาทำร้ายครอบครัวฉันโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องด้วย แถมยังทำร้ายแม่ของฉันเอาล่ะชั่งเถอะเอาเงินมาห้าสิบล้านเพื่อเป็นค่าซ่อมร้านและค่ารักษาและค่าทำขวัญคนของแม่ฉัน ไม่งั้นฉันจะทำให้นานอยากตายก็ตายไม่ได้และหากนายชอบใครก็ควรใช้ความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่ทำแบบนี้มันน่าอาย” แน่นอนว่าประโยคนี้แม่เขาไม่ได้ยินแต่ฟู่หลงได้ยินเต็มๆ ฟู่หลงนับถือเฉินหนานขึ้นมาจากใจ คำพูดเช่นนี้ไม่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดจะพูดได้
“ได้ครับคุณเฉินผมจะทำตามผมจะโอนให้เดี๋ยวนี้เลย” เฉินหนานส่งเลขบัญชีให้หนานฮาวไป
“นายกับคนของนายไปซะไม่งั้นฉันจะหักแขนนาย” …