(มี E-book) ฉันกลายเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องโปรด
ข้อมูลเบื้องต้น
เหยียนเล่อ ได้หลุดเข้ามาเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องโปรด หากมาอยู่ในช่วงตอนต้นเรื่อง เธอจะไม่ว่าอะไรเลย
แต่เธอกลับมาอยู่ในช่วงที่นิยายจบแล้ว!! แน่นอนว่า… ตอนจบของนิยายตัวร้ายต้องรับกรรม!!
กรรมของนางร้ายนั้นคือสูญเสียเงินทองชื่อเสียง โดนไล่ออกจากบ้าน ต้องหอบลูกแฝดวัย 5 ขวบ ออกไปอยู่กันเอง
สามคนแม่ลูกต้องไปอาศัยอยู่กระท่อมปลายนา ผู้คนต่างรังเกียจไม่มีใครอยากคบหา ที่หนักกว่านั้นคือไม่รู้ว่าใครคือพ่อของลูก!!
"มารดามันเถอะ!! มาตอนไหนไม่มา ดันมาอยู่ในนิยายที่จบแล้ว!!" เหยียนเล่อได้แต่ก่นด่าคนที่ทำให้เธอต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้
ในเมื่อกลับโลกเดิมไม่ได้ เธอเลยต้องสวมบทบาทเป็นนางร้าย เพื่อเลี้ยงดูลูกแฝดชายหญิง
ไม่มีคนคบ… แล้วไง… ใครจะสน!!
อยู่กันสามคนแม่ลูกแสนจะสุขใจ เป็นนางร้ายแล้วอย่างไร นางร้ายก็เป็นคนเหมือนกัน เธอไม่ได้ลงมือฆ่าใครตายทำไมจะต้องกลัว…
*** ภาพปกเป็นภาพที่ผู้เขียนคอมมิชชั่นมาเอง ห้ามนำไปใช้หรือดัดแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาต ***
นิยายเรื่องนี้อ้างอิงช่วงประมาณยุค 70 ของจีน แต่ไม่ได้อ้างอิงทั้งหมด
บางอย่างผู้เขียนแต่งเติมขึ้นมาเอง เพื่อเพิ่มอรรถรสเพียงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาในทางไม่ดีแต่อย่างใด
*** ทุกอย่างเลยไม่เหมือนยุค 70 ของจีนทั้งหมด ***
*** ชื่อบุคคล สถานที่ ไม่มีอยู่จริง โปรดอ่านเพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ***
*** สำคัญ ***
แสดงความคิดเห็น แนะนำ วิจารณ์ได้ แต่ขอความกรุณางดใช้คำหยาบคายนะคะ
บทนำ
เหยียนเล่อ ได้หลุดเข้ามาเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องโปรด หากมาอยู่ในช่วงตอนต้นเรื่อง เธอจะไม่ว่าอะไรเลย
แต่เธอกลับมาอยู่ในช่วงที่นิยายจบแล้ว!! แน่นอนว่า… ตอนจบของนิยายตัวร้ายต้องรับกรรม!!
กรรมของนางร้ายนั้นคือสูญเสียเงินทองชื่อเสียง โดนไล่ออกจากบ้าน ต้องหอบลูกแฝดวัย 5 ขวบ ออกไปอยู่กันเอง
สามคนแม่ลูกต้องไปอาศัยอยู่กระท่อมปลายนา ผู้คนต่างรังเกียจไม่มีใครอยากคบหา ที่หนักกว่านั้นคือไม่รู้ว่าใครคือพ่อของลูก!!
"มารดามันเถอะ!! มาตอนไหนไม่มา ดันมาอยู่ในนิยายที่จบแล้ว!!" เหยียนเล่อได้แต่ก่นด่าคนที่ทำให้เธอต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้
ในเมื่อกลับโลกเดิมไม่ได้ เธอเลยต้องสวมบทบาทเป็นนางร้าย เพื่อเลี้ยงดูลูกแฝดชายหญิง
ไม่มีคนคบ… แล้วไง… ใครจะสน!!
อยู่กันสามคนแม่ลูกแสนจะสุขใจ เป็นนางร้ายแล้วอย่างไร นางร้ายก็เป็นคนเหมือนกัน เธอไม่ได้ลงมือฆ่าใครตายทำไมจะต้องกลัว…
*** ภาพปกเป็นภาพที่ผู้เขียนคอมมิชชั่นมาเอง ห้ามนำไปใช้หรือดัดแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาต ***
นิยายเรื่องนี้อ้างอิงช่วงประมาณยุค 70 ของจีน แต่ไม่ได้อ้างอิงทั้งหมด
บางอย่างผู้เขียนแต่งเติมขึ้นมาเอง เพื่อเพิ่มอรรถรสเพียงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาในทางไม่ดีแต่อย่างใด
*** ทุกอย่างเลยไม่เหมือนยุค 70 ของจีนทั้งหมด ***
*** ชื่อบุคคล สถานที่ ไม่มีอยู่จริง โปรดอ่านเพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ***
*** สำคัญ ***
แสดงความคิดเห็น แนะนำ วิจารณ์ได้ แต่ขอความกรุณางดใช้คำหยาบคายนะคะ
เหยียนเล่อ 2022
ตอนที่ 1 เหยียนเล่อ 2022
"ทำไมมันน่าเบื่อแบบนี้… " เหยียนเล่อ เบื่อหน่ายกับชีวิตประจำวัน เธอเป็นสาวใหญ่ที่ลาออกจากงานแล้วมาใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมาย ไม่รีบร้อน ตอนที่ยังทำงาน เธอเคยฝันหาวันว่างวันหยุด อยากทำโน่นนี่นั้นเต็มไปหมด แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันกลับน่าเบื่อกว่าที่คิดไว้เยอะเลย
"หล่อนแค่ขี้เกียจ" หลี่หง คิดว่าเพื่อนขี้เกียจมากกว่าเบื่อหน่าย
"นั่นก็ส่วนหนึ่ง แล้วหล่อนจะไปเลี้ยงหลานจริง ๆ เหรอ" เหยียนเล่อยอมรับว่าทั้งเบื่อทั้งขี้เกียจหรืออาจเพราะอยู่ในช่วงวัยทองเลยทำให้เธอเหมือนคนบ้า วันหนึ่งมีร้อยอารมณ์
"ไปสิ เด็กตัวเล็กน่ารักจะตาย ใครจะไปเหมือนหล่อนล่ะ ลูกหลานก็ไม่มี ไม่สิ… ก่อนจะพูดถึงลูกหลานต้องถามหาผัวเสียก่อน" หลี่หงคิดว่าไม่ควรข้ามขั้นตอนไป ก่อนมีลูกก็ต้องมีผัวแล้วเพื่อนของเธอไม่มีผัวจะไปถามหาลูกหลานได้อย่างไร!!
"มันน่าตบปากจริง ๆ " เหยียนเล่อเบ้ปากใส่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว
"เบื่อมาก ๆ ก็หาหนังสือมาอ่าน นิยายประโลมโลกมีตั้งมากมาย ไปหามาอ่านซะ" เพราะกินหน้านี้เพื่อนบอกว่าเริ่มอ่านหนังสือนิยาย และยังได้ยินว่าชอบนิยายอยู่เรื่องหนึ่งอีกด้วย
"เรื่องที่ชอบจบแล้วนะสิ" เหยียนเล่อเพิ่งเข้าวงการนิยายเมื่อไม่นานมานี่เอง และเธอก็อ่านนิยายจีนย้อนยุคเรื่องหนึ่ง และที่ชอบนั้นเพราะมันมีตัวละครที่มีชื่อเหมือนเธออยู่ในเรื่องนั้นด้วย
"จบก็หาเรื่องอื่น ชอบอ่านอยู่เรื่องเดียวหรือยังไง อีกอย่างอ่านหนังสือเพียงไม่กี่เล่มเขาไม่นับว่านิยายเรื่องนั้นเป็นเรื่องโปรดหรอกนะ ต้องอ่านเยอะกว่านี้จะได้เห็นอะไรที่มากกว่าเดิม" หลี่หงคือคนที่แนะนำกิจกรรมต่าง ๆ ให้เพื่อนได้ลองทำ เพราะรู้ดีว่าเหยียนเล่อนั้นทำงานมาตลอด ชีวิตที่ผ่านมามีแต่งานและงาน พอออกมาแล้วก็ทำตัวไม่ถูกว่าต้องทำอะไรบ้างเลยทำให้เจ้าตัวบ่นเบื่ออยู่เป็นประจำ
"เรื่องนี้มีชื่อฉันเลยเป็นเรื่องโปรด" ที่โปรดเพราะมีชื่อตัวเอง หากไม่มีก็คงไม่ใช่เรื่องโปรด
"แหม่ ๆ เป็นนางร้ายยังจะมาลอยหน้าลอยตา ไปหาเรื่องอื่นอ่านบ้างบางทีอาจมีนางเอกชื่อเหยียนเล่อก็ได้ อีกอย่างควรอ่านนิยายเรื่องยาวจะได้เห็นเรื่องราวเยอะ ๆ ไม่ใช่อ่านเรื่องสั้นที่ไม่ค่อยมีข้อมูลอะไรมากนัก" หลี่หงเคยอ่านเรื่องที่เพื่อนอ่านมาแล้ว เป็นนิยายเรื่องสั้น นางร้ายที่ร้ายแบบโง่ ๆ จ้องจะจับแต่ผู้ชาย และจบแบบอะไรวะ!! ไม่มีเฉลยว่าลูกแฝดของนางร้ายมีพ่อเป็นใคร
หลี่หงยอมรับว่าไม่อยากอ่านเรื่องนี้ เพราะเป็นนิยายเรื่องสั้น แต่เพราะนักอ่านฝึกหัดอย่างเพื่อนของเธอนั้นบอกว่าชอบนิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายเรื่องโปรดเลยก็ว่าได้ เธอเลยเข้าไปอ่านออนไลน์ดูว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง ทำไมยัยเล่อถึงบอกว่าเป็นเรื่องโปรด
พอได้อ่านเท่านั้นแหละ… ลืมไปว่ายัยนี่เพิ่งเข้าวงการนิยายคงไม่รู้ว่านิยายควรต้องมีอะไรบ้าง น่าจะเห็นชื่อนางร้ายเหมือนตัวเองก็คงเลือกว่านี่แหละนิยายเรื่องโปรด!! ทั้งที่นักเขียนไม่ยอมคลายปมตั้งหลายเรื่อง เธอที่อ่านนี่ได้แต่อารมณ์เสีย มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด
"ฉันว่าจะหยุดอ่าน พอดีไปหาฮาวทูแก้เบื่อแล้วคนบอกว่าให้เล่นเกม ฉันเลยโหลดมาแล้วแต่ยังไม่ได้ลองเล่น" เหยียนเล่อยื่นสมาร์ตโฟนโชว์เกมให้เพื่อนดูว่าโหลดไว้แล้ว
"ทำไมไม่เล่นปลูกผักปลูกหญ้าล่ะ อันนี้เกมต่อสู้ไม่ใช่เหรอ" หลี่หงไม่ค่อยสันทัดเรื่องเกมแต่เคยเห็นคนอื่นเล่นเกมปลูกผัก เปิดร้านขายอาหาร และเคยได้ยินว่ามันเพลินดีอีกด้วย
"เดี๋ยวเล่น ๆ ลองดูก่อน อาจเบื่อเหมือนอ่านนิยายก็ได้" ช่วงนี้อยู่ในช่วงปรับตัว ทำงานประจำมาทั้งชีวิต เพิ่งออกมาได้ไม่นานทำให้ เธอยังจับจุดไม่ได้ว่าควรทำอะไรดี
เดือนแรกที่ลาออกจากงานเธอนอนทั้งวันทั้งคืน ตื่นมากิน แล้วก็นอน ใช้ชีวิตแบบที่อยากใช้ พอเดือนที่สองเธอเริ่มดูหนังที่อยากดู เดือนที่สามเธอเริ่มไล่ดูซีรีส์ที่น่าสนใจ เดือนที่สี่เริ่มอ่านหนังสือนิยายสลับกับดูซีรีส์ พอเข้าเดือนที่ห้าเธอคิดว่าเคยทำมาแล้วมันน่าเบื่อเลยอยากลองเล่นเกมดู หวังให้ติดเกมเหมือนที่ดูในข่าว เธอจะได้ไม่ต้องหากิจกรรมอื่นมาแทน
"ลาออกมาก็มีเงิน ทำไมไม่ไปเที่ยวต่างประเทศเหมือนคนอื่นบ้าง แล้วไหนจะเงินเดือนที่ได้ทุกเดือนจนกว่าจะตายนั้นอีกล่ะ" หลี่หงพยายามชักชวนเพื่อนให้ออกมาจากบ้านบ้าง
"ฉันเป็นมนุษย์อินโทเวิร์ต ชอบทำกิจกรรมอยู่บ้าน ไม่ชอบออกไปข้างนอก ตอนที่ทำงานก็เดินทางไปมาหมดแล้ว จะอยากไปอีกทำไม หล่อนอย่ามาหว่านล้อมชวนฉันไปช่วยเลี้ยงหลาน ไปคนเดียวเลย" เหยียนเล่อชอบอยู่บ้านมากกว่าไปที่อื่น
"อยากจะตบ ไปทำงานต่างประเทศกับไปเที่ยวต่างประเทศมันแตกต่างกันนะ สมองน่ะหัดใช้บ้าง ไม่ใช้นาน ๆ เดี๋ยวมันจะฝ่อ" หากเป็นเธอคงไปตะลอนทั่วยุโรปแล้ว
"ฉันกลับดีกว่าจะไปหัดเล่นเกม" เหยียนเล่อไม่สนใจ อยากพูดอะไรก็พูดไปเลย
"คือมาส่งฉันขึ้นเครื่องไม่ใช่เหรอ ตามมารยาทคนมาส่งต้องรอให้คนที่จะเดินทางเข้าไปในเกตก่อน หล่อนเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าย่ะ" หลี่หงแยกเขี้ยวใส่เพื่อน
"หล่อนก็เข้าไปได้แล้วฉันจะได้กลับบ้าน" เหยียนเล่อดันเพื่อนให้เข้าไปด้านใน เธออยากจะกลับบ้านแล้ว
"เออ ๆ ถึงแล้วทักมาบอกทิ้งไว้ด้วยล่ะ" หลี่หงเตือนเพื่อนอีกรอบ
"ควรเป็นฉันมากกว่าที่จะพูดว่าถึงที่หมายแล้วทักมาบอกด้วย" เหยียนเล่อส่ายหน้าไปมากับคำพูดของเพื่อน
"โอเคแล้วเจอกันย่ะ" หลี่หงเดินนวยนาดเข้าไปด้านในตามที่เพื่อนบอก
เหยียนเล่อเชื่อตามที่ยัยนั่นบอกว่าเดี๋ยวเจอกัน เพราะใช้ชีวิตบินไปมาแบบนี้อยู่เป็นประจำ ถึงปากจะบอกว่าบินไปอังกฤษเพื่อเลี้ยงหลาน แต่ยัยนั่นอาจอยู่เลี้ยงหลานไม่นาน เพราะเป็นคนขี้เบื่อไม่ต่างจากเธอ มั่นใจได้เลยว่าอีกไม่นานต้องมาโผล่ที่บ้านก่อกวนเธออีกตามเคย!!
เธอเข้าใจว่าเพื่อนต้องการให้ออกไปใช้ชีวิตไปหาความสุข แต่ความสุขของเธอคืออยู่บ้าน อาจมีเบื่อบ้าง เพราะทำอะไรแบบเดิม ๆ แต่เธอคิดว่าอยู่บ้านดีกว่าออกมาอยู่ข้างนอก เธอเป็นเด็กกำพร้ามีโอกาสได้ทุนเรียนจนจบและก็มาทำงานใช้ทุนกับบริษัทขนาดใหญ่ตั้งแต่แรก จากตำแหน่งพนักงานธรรมดาก็ขยับขึ้นมาตามอายุงาน จนเธอได้ขึ้นมาเป็นหัวหน้างานฝ่ายการตลาด
เธอเดินทางไปต่างประเทศได้รู้ได้เห็นหลายอย่างแล้ว เมื่อคนเราถึงจุดจุดหนึ่งมันก็เริ่มอิ่มตัว และเมื่อไม่นานมานี่เธอก็ได้รับข้อเสนอให้ลาออกจากตำแหน่ง เพราะทางบริษัทต้องการให้ลูกหลานของตัวเองมานั่งตำแหน่งแทนเธอ มันไม่ควรเป็นแบบนั้นเพราะมันน่าเกลียดเกินไป แต่ใครเล่าจะสนใจ เธอทำงานมาหลายปีแล้ว เธอก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน เธอเลยเรียกร้องเงินก้อนโตจากพวกเขาทันที ทำเหมือนว่าตัวเองนั้นยังอยากทำงาน เพราะรักงานนี่มาก แต่ก็พร้อมจะลาออกหากมีข้อเสนอที่สมน้ำสมเนื้อ
แน่นอนว่าเธอได้เกษียณในวัย 40 ที่เรียกเกษียณเพราะเธอเรียกร้องเงินเดือนจนกว่าเธอจะตายด้วย ไม่ใช่แค่เงินก้อนเดียวเท่านั้น แค่นี้บั้นปลายชีวิตของเธอก็อยู่ได้อย่างสบายแล้ว เพราะเธอมีบ้านสองชั้นหลังหนึ่งอยู่แล้ว ไม่มีภาระหนี้สินอะไร ตัวคนเดียวกินง่ายอยู่ง่าย ลาออกนอนรับเงินอยู่บ้านสบายใจกว่า คนอื่นอาจคิดว่าเธอถูกรังแก แต่เชื่อเถอะว่าหากรู้ว่าเธอกำลังเบื่อและคิดจะลาออกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกเขาคงไม่คิดแบบนั้นแน่นอน…
แจ้งค่าาาา
ไฟล์นี้เป็นเพียงไฟล์ต้นฉบับที่เหมยเทียนตรวจทานคำผิดด้วยตัวเอง
ยังคงมีคำผิด คำขาด คำตกหล่น ถ้าอ่านเจอสามารถบอกเหมยเทียนได้ตลอดเลยนะคะ
ถ้าไฟล์ตรวจพิสูจน์อักษรมาแล้ว เหมยเทียนจะนำมาแก้ไขให้นะคะ
ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้นให้เหมยเทียนด้วยนะคะ
เกมเปลี่ยนชีวิต
ตอนที่ 2 เกมเปลี่ยนชีวิต
เหยียนเล่อใช้ชีวิตอย่างปกติสุขเหมือนกับทุกวัน เธอชอบสั่งอาหารออนไลน์ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่ปรุงสำเร็จหรือวัตถุดิบมาตุนเอาไว้ทีละเยอะ ๆ เพราะเสียค่าส่งแล้วก็ต้องสั่งให้คุ้มทีเดียว
บ้านของเธอเป็นบ้านสไตล์มินิมอลสองชั้นหลังกะทัดรัด มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอย่างครบครัน หลังบ้านยังมีโครงการจะปลูกผักออร์แกนิก เธอสั่งอุปกรณ์และเมล็ดพันธุ์ผักแต่ละชนิดมาไว้หมดแล้ว เหลือแค่ลงมือทำเท่านั้น แต่เพราะเธอยังขี้เกียจอยู่เลยเอาคำว่าเบื่อมาเป็นข้ออ้างไม่ลงมือสักที เธอเป็นประเภทซื้อเก็บ อยากทำตอนไหนก็หยิบทำได้เลย เธอเลยไม่ทุกข์ไม่ร้อนว่าจะมีของหลายอย่างที่วางไว้เต็มหลังบ้าน
เช่นเดียวกับอาหาร อยากกินก็หยิบออกมาอุ่นได้เลย หรืออยากทำก็มีวัตถุดิบพร้อม ไม่ใช่อยากทำแล้วค่อยสั่ง เธอไม่นิยมแบบนั้น สั่งของแต่ละครั้งเลยทำให้เธออยู่ได้เป็นเดือน ๆ ในเมื่อมีทุกอย่างอยู่ที่บ้านเธอจะออกไปข้างนอกให้วุ่นวายทำไม…
"เอ๋… แล้วเราต้องทำยังไงล่ะเนี่ย" เหยียนเล่อนั่งอ่านข้อมูลหลังจากเล่นเกมเสร็จก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ
เกมที่เธอเล่นนั้นต้องเล่นเป็นกลุ่ม ต้องออนไลน์พร้อมกัน และช่วยกันทำภารกิจจนกว่าจะชนะ และหากชนะจะมีไอเทมต่าง ๆ แน่นอนว่าเธออ่อนด้อยมาก เล่นมั่วไปหมด ยังดีที่มีทีมดีถึงเอาชนะมาได้ แต่ถึงแพ้เธอก็คงไม่รู้สึกเสียดายอะไร
"เล่นยากเหลือเกิน… ท่าจะไม่รุ่ง" เหยียนเล่อถอนหายใจออก
เธอเสียเงินเติมเกม เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเพื่อนร่วมทีม อันไหนดีอันไหนเด็ดก็จัดมาจนครบ จากไม่รู้ว่าดันเจี้ยนคืออะไรก็ต้องไปหาข้อมูลจนรู้ว่ามันคือพื้นที่พิเศษมีไว้สำหรับทำภารกิจแล้วจะได้รางวัลเป็นไอเทม เธอก็อ่านมาทั้งหมด แต่ก็ยังไม่เก่งอยู่ดี
ติ่ง!!
สิทธิพิเศษสำหรับลูกค้าคนพิเศษ
[ลูกค้าสามารถซื้อประกันชีวิตภายในเกมได้ สิทธิประโยชน์มากมาย]
[หากซื้อตอนนี้ลูกค้าจะได้พื้นที่พิเศษสร้างฟาร์มดันเจี้ยนขนาด 200 ตารางวา และสามารถเลือกได้ว่าจะใช้แรงงานจากสิ่งไหน]
[หากมีฟาร์มพิเศษ สามารถปลูกผักแล้วนำมาขาย เพื่อซื้อไอเทมหรือซื้อวัตถุดิบที่ต้องการจากเกมต่าง ๆ ที่อยู่ในเครือเดียวกันได้]
[การซื้อขายแลกเปลี่ยนในเกมจะได้ในราคาที่ถูกกว่าราคาปกติ]
"ไม่เห็นบอกราคาประกันชีวิตเลย และไม่เห็นบอกเลยว่าจะฟื้นคืนชีพแบบไหน" เหยียนเล่ออ่านข้อความที่เกมส่งมาให้แล้วก็ไม่สนใจ เพราะมันไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรมาก ช่วงนี้มิจฉาชีพยิ่งเยอะมาหลากหลายรูปแบบแม้แต่ในเกมยังมีทำประกันชีวิต และมีข้อมูลแค่นิดเดียวเอง เธอไม่หลวมตัวแน่นอน
เหยียนเล่อปิดบ้านเพื่อเตรียมตัวเข้านอน ก่อนที่เธอจะนอนนั้นก็เปิดเข้าไปที่เว็บนิยายออนไลน์แน่นอนว่ายังวกกลับไปอ่านเรื่องเดิมที่เป็นนิยายเรื่องโปรด ถึงบางช่วงจะรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันแปลก ๆ แต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามันคือนิยายเรื่องสั้น และที่เป็นเรื่องโปรดเพราะมีนิยายที่เธออ่านเพียงไม่กี่เรื่อง เรื่องนี้เลยกลายเป็นเรื่องโปรด ที่สำคัญคือมีชื่อของเธออยู่ในเรื่องนี้ด้วย!!
ติ่ง!!
[ขอต้อนรับสมาชิกที่เข้ามาใหม่]
[ขอบคุณที่ซื้อประกันชีวิต]
"เดี๋ยวก่อน!! ซื้อตอนไหน ไม่ได้ซื้อ!!" เหยียนเล่อรีบท้วงทันที ไม่ได้กดซื้ออะไรทั้งนั้น เพราะคิดว่าเกมที่เล่นยากเกินไปไม่น่าจะใช่ทางของเธอ ก่อนนอนเธอยังคิดว่าจะเลิกเล่นอยู่เลย จะซื้อประกันชีวิตไปทำไม!!
[ตอนนี้ลูกค้าตายจากโลกเดิมแล้ว มั่นใจหรือว่าจะไม่ซื้อประกันชีวิต หากไม่ซื้อนั้นเท่ากับว่าลูกค้าจะไม่มีอะไรติดตัวไปยังโลกเบื้องหน้า]
"หืม… " เหยียนเล่ออ่านข้อความบนหน้าจอก่อนจะมองสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัวที่มีเพียงความว่างเปล่าอยู่รอบบริเวณ
[ลูกค้าต้องการซื้อประกันชีวิตหรือไม่]
"ซื้อ…" เธอไม่ได้เชื่อทั้งหมด เธอคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ในเมื่ออยู่ในความฝันทำอะไรก็ไม่มีผลตอนที่ตื่นมาอยู่แล้วก็ซื้อ ๆ ไปนั่นแหละจะได้จบ ๆ
[ขอบคุณที่ใช้บริการประกันชีวิตก่อนเดินทางไปโลกเบื้องหน้า]
[หากไปถึงแล้วทุกอย่างจะเชื่อมต่อกันโดยอัตโนมัติ]
[ขอให้คุณลูกค้าสวมร่างใหม่อย่างราบรื่น…]
"เดี๋ยวก่อน!!" เหยียนเล่อยังอ่านไม่ครบเลย
"ช่วยด้วย!!" เธอร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นทันทีที่รู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลมาหอบเอาร่างของเธอให้หลุดลอยไปไกลแสนไกล…