ข้าผู้สายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

ข้อมูลเบื้องต้น

เรื่องราวของตระกูล หลง นั้น ชื่อ หลงหยุน ชายคนหนึ่งที่เขานั้นเป็นขยะของตระกูล เพราะเขานั้นฝึกมาแล้วหลายปี แต่ยังอยู่ที่เดิมเลยโดนดูถูก จากคนอื่น แล้วโดนไล่ออกไป แต่ว่า ดันมีคนคิดจะฆ่า เขาทำให้เขานั้นถึงกลับความตาย แต่แล้วเรื่องเหลือเชื่อ ก็ ปรากฏ ขึ้นเขาปลุกสายเลือดที่ไม่เหมือนใครขึ้นมาจนทำให้ชีวิตเขานั้นถึงกลับเปลี่ยนไปตลอดกาล เรื่องราวของชายหนุ่มผู้มีสายเลือดที่ไม่มีใครเทียบได้ได้เริ่มขึ้นแล้ว

ระดับพลัง

1.พื้นฐาน 1-9

2. ก่อเกิด 1-9

3 กำเนิดลมปราณ 1-9

4. ลมปราณ 1-9

5. หลอมรวม 1-9

6. ปฐพี 1-9

7 นภา 1-9

8. ชั้นฟ้า 1-9

9 . ราชัน 1-9

10. ราชันจักพรรดิ 1-9

11. ครึ่งเทวะ 1-9

12 . เทวะ 1-9

ระดับอาวุธ

1. อาวุธ ต่ำ

2. อาวุธ กลาง

3. อาวุธ สูง

4 . อาวุธ ปฐพี ระดับ ต่ำ- สูง

5 อาวุธ นภา ระดับ ต่ำ- สูง

6 อาวุธ จักพรรดิ ระดับ ต่ำ- สูง

7 อาวุธ ราชัน ระดับ ต่ำ- สูง

8 . อาวุธ ราชันจักพรรดิ ระดับ ต่ำ- สูง

9. อาวุธ กึ่งเทวะ ระดับ ต่ำ- สูง

10. อาวุธ เทวะ ระดับ ต่ำ- สูง

วิชายุทธ

1.วิชา ระดับ ต่ำ

2.วิชาระดับ กลาง

3 .วิชาระดับสูง

4 วิชาระดับ ปฐพี ระดับ ต่ำ- สูง

5. วิชาระดับ นภา ระดับ ต่ำ- สูง

6. วิชาระดับ จักพรรดิ ระดับ ต่ำ- สูง

7 .วิชาระดับ ราชันจักพรรดิ ระดับ ต่ำ- สูง

8. วิชา ระดับศักสิทธิ์ ระดับ ต่ำ- สูง

9. วิชาระดับ เทวะ ระดับ ต่ำ- สูง

อสูร

1. อสูร ระดับ 1-9

2 อสูร ระดับ หลอมรวม ระดับ ต่ำ- สูง

3 อสูร ระดับ กระหาย ระดับ ต่ำ- สูง

4. อสูร ระดับ ปฐพี ระดับ ต่ำ- สูง

5. อสูรระดับ นภา ระดับ ต่ำ- สูง

6. อสูร ระดับ องค์ครักษ์ ระดับ ต่ำ- สูง

7. อสูร ระดับ ราชา ระดับ ต่ำ- สูง

8. อสูร ระดับ ราชาอสูร ระดับ ต่ำ- สูง

9. กึ่งมารอสูร ระดับ ต่ำ- สูง

10. มารอสูร ระดับ ต่ำ- สูง

เอาแค่นี้ก่อนนะครับ

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ.2537 ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนจะมีโทษสูงสุดตามที่พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ได้บัญญัติไว้

ขยะตระกูลโดนไล่ออก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สถานที่แห่งนี้นั้นเกิดสงครามอุบัติเหตุขึ้นจากการโจมตีของสัตว์อสูร สงครามครั้งนี้กินเวลานับ 1000 ปี ได้มนุษย์กับสัตว์อสูรนั้นได้ต่อสู้กันจนทำให้พื้นที่แห่งนี้ เสียหายอย่างหนัก จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆจนมนุษย์นั้นเสียเปรียบอย่างหนักแล้วกำลังจะได้พ่ายแพ้ต่อสัตว์อสูร

แต่แล้ว ก็มีบุคคลของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ทำการปรากฏตัวออกมาเขานามว่า ชิงเทียน เขาได้แสดงความแข็งแกร่งของเขา จนทำให้สงครามจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทำให้เขานั้นนำพาเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ชนะสัตว์อสูรได้ ต่อมาทวีปแห่งนี้ก็ ถูกแบ่งเป็น 4 ทวีป ได้แก่ ทวีป หลานหวง ทวีป อัคคีชาน ทวีปหลงหลิน และ ทวีปดารา 4 ทวีป ได้ถูกแบ่งออกจากกันเพื่อตั้งที่อยู่ของมนุษย์ ส่วนสัตว์อสูรนั้นโดนขับไล่ไปในสถานที่ไหน ก็ไม่มีใครรู้ได้

ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ชายแดนของ ทวีปหลงหลิน เป็นที่อยู่ของตระกูล หลงนั้น เอง ได้มีชายคนหนึ่งนั้นกำลังนั่งฝึกฝนภายในตำหนักอยู่ในตอนนี้ ชายคนนี้ผมยาวสีดำ สีดวงตาใส รูปร่างนั้นเป็นหนุ่มที่โตแล้ว กำลังนั่งฝึกฝนอยู่ตอนนี้

“ หือ โธ่เอ้ย เมื่อไหร่ข้าจะสามารถฝึกทะลวงไปพื้นฐานขั้นที่ 3 ได้ล่ะเนี้ย ”

ชายคนนี้เขาได้ทำการบ่นกลับตัวเอง หลัังจากได้ทำการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ชายคนนี้มีนามว่า หลงหยุน ที่ตอนนี้กำลังอารมณ์เสียเพราะเขาติดอยู่ในระดับ พื้นฐาน ระดับ 2 มานานถึง 2 ปีแล้ว ตอนนี้ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมเขาฝึกได้ช้านักเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“ ชั่งเถอะ ออกไปด้านนอกดีกว่า”

ก่อนที่ตัวของเขาจะได้ทำการลุกขึ้นมาอย่างช้าๆแล้วเปิดประตูขึ้นเพื่อออกไปด้านนอก พร้อมกลับเดินไปที่ สนามประลองศิษย์ของตระกูล เพื่อเขานั่นจะได้มาดูว่าวันนี้มีการต่อสู้อะไรเกิดขึ้นบ้างในวันนี้

“ ฮ่าๆ ที่แท้ใครที่ไหน ขยะของตระกูลหลง เราที่อยู่แค่ขั้นพื้นฐาน ระดับ 2 นี้เอง ไม่นึกว่าว่าจะมาที่สนามประลองด้วย”

ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย มีกระบี่อยู่ที่เอวและแถมระดับพลังอยู่ที่ ขั้น 5 ของ ระดับ พื้นฐานอีกด้วย และก็มีชายอีก 2 คนอยู่ด้านหลัง

โดยรูปร่างดูอ้วน กินขนมอยู่ มีพลังถึงระดับ 4 ระดับพื้นฐานและอีกคนหนึ่ง ก็ชายร่างกายรูปร่างผอมที่เงียบสงบตลอดเวลา พร้อมทำหน้าหยิ่งทะนงเหมือนกับว่าไม่สนใจการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้ามีพลังอยู่ ในระดับ ขั้นที่ 5 พื้นฐาน

“ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยล่ะ หลงชุน!! ”

เขานั้นก็จะมาดูการประลองของศิษย์คนอื่นเฉยๆแท้ๆเชียว แต่ไม่นึกว่าจะได้มาเจอกับคนที่เขานั้นไม่อยากเจอมากที่สุดในสนามประลองของตระกูลหลง ก่อนเขานั้นเขานั้นจะตอบโต้กลับด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา เหมือนไม่อยากสนใจกลับหลงชุนแม้แต่น้อย

“หือ ก็จริงมันไม่เกี่ยวกับข้า แต่ข้านั้นมีเรื่องอยากถามกับตัวเจ้านั้นได้กินโอสถอะไรไปก็มากมาย ที่บิดากับมารดาของเจ้านั้นหามาให้ตั้งมากขนาดนั้นแท้ๆ แต่ทำไมเจ้านั้นยังติดอยู่ในระดับพื้นฐานที่ 2 ล่ะเนี้ย อยู่ขั้น นี้มา 2 ปีหน้าเสียดาย ถ้าเป็นข้าได้กินโอสถพวกนั้น ป่านนี้ข้าคงบรรลุไป ถึงระดับ 7-8 ของขั้นพื้นฐานแล้ว”

ส่วนหลงหยุนนั้นไม่มีการพูดอะไรกับหลงจุนเพราะ มันคือเรื่องจริงทุกปราการที่ตัวของหลงจุนได้ทำการกล่าวออกมา ทั้งที่ตัวของเขาตั้งใจในการฝึกมาอย่างยาวนานแสนนาน

แต่เป็นเพราะอะไรกัน ระดับพลังของเขานั่นยังไม่ทะลวงระดับอีกอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่บิดามารของเขานั้นต่างหาโอสถมาให้กินเเท้เชียว แต่เหมือนกับว่าโอสถพวกนั้นจะเสียเปล่า

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ก่อนที่ตัวของเขานั้นไม่อยากยุ่งกับพวกนี้อีกต่อไปได้ทำการจะหันหน้าเมินเฉยกับคำถามของหลงจุน ก่อนที่จะทำการค่อยก้าวเดินหนีไปจากวายตาของหลงจุนเดินหนีไปแล้วตอนนี้

“นี่เดียวก่อน หลงหยุน !!”

เสียงนั้นได้ทำการบอกให้กับตัวของเขาที่คิดจะทำการเดินหนีออกไปจากทั้ง 3 คน ให้ทำการหยุดการเคลื่อนไหวของเขา เขาก็ได้ทำการหันกับไปมองไปเจอต้นตอของเสียงที่ได้ทำการบอกให้กับตัวของเขาหยุด ก็คือชายที่อยู่ข้างๆ ของ หลงชุน ที่เป็นคนผอม ไม่สนใจแล้วนิ่งสงบมาตั้งแต่ตะกี้นี้แล้ว

“เจ้ามีอะไร หลงกัง”

ทาง หลงหนุนนั้นได้เปิดสนทนาก่อนทันที เพราะปรกติตัวของหลงกังนั้นจะไมว่ายุ่งคุยกับใครง่ายแท้ๆ ทางหลงกังหลังจากหลงหยุน หันมาเขาก็ทำสีหน้าดูถูกพร้อมกับ อ่ยทันที

“ท่านผู้นำตระกูลได้บอกให้ข้านั้นมาบอกเจ้าว่า ตอนเย็นนี้ให้รีบไปหาเขากับผู้อาวุโส อื่นๆด้วยนะ ”

หลังจากหลงหยุน นั้นได้ฟังก็ตกใจเป็นอย่างมากที่ผู้นำตระกูลนั้นเรียกตัวเองให้ไปหาอย่างนั้นเหรอ ทำให้ตัวของเขานั้นมีความสงสัยเกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาในทันที เพราะอะไร ถึงผู้นำตระกูลต้องการเรียกเขาไป ทางด้านหลงกังนั้นก็ยิ้มให้ด้วยสีหน้าสบาย แต่แฝงไว้ด้วยหน้าเจ้าเล่ห์

“ ไม่แน่นะหลงหยุน วันนี้เขาอาจจะไล่เจ้าออกไปก็ได้นะในข้อหาที่เจ้านั้นเป็นขยะของตระกูลหลงที่มีเชื่อเสียงของเรา เพราะเจ้านั้นเป็นขยะยังไงล่ะ ฮ่าๆๆ”

หลงชุน หลงกัง และ ชายอีกคนก็อยู่หัวเราะ ด้วยกันทั้งหมด 3 คน ด้วยความสะใจ แต่สีหน้าของหลงหยุนนั้นโกรธ เป็นฟืนเป็นไฟแล้วในตอนนี้ เมื่อได้โดนบอกว่าเขาต้องถูกไล่อออกจากตระกูลอย่างงั้นเหรอ แถมยังมาหัวเราะใส่ตัวของเขาอีก

“ หลงกัง ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้ต่อยหน้าเจ้า อย่ามาเรียกข้าว่า หลงหยุนอีก”

กล่าวจบ หลงหยุนนั้นได้พุ่งเขาไปทำการคิดจะชกไปที่หลงกัง สักหมัดก็ยังดี แต่ทันใดนั้นเอง เมื่อหมัดของเขานั้นกำลังจะเข้าถึงตัวของหลงกัง ก็ได้มีชายที่กำลังกินขนมอยู่ ก็ได้มาบังหน้าหลงกังไว้พร้อมกับซัดหมัดเข้าปะทะกับหมัดของหลงหยุน

ตู้ม!

แล้วเมื่อหมัดนั้นได้ปะทะเข้ากับหลงหยุนที่กำลังพุ่งมาทำให้หลงหยุนนั้น ถึงกลับกระเด็นไปจากแรงหมัดอันทรงพลังของของชายคนนี้ที่มีระดับพลังมากกว่าตัวของเขา จนทำให้ตัวของเขากลิ้งไถลไปกับพื้นดินหลายตลบนอนติดพื้น ทำให้ร่างกายเขสได้รับบาดเจ็บสาหัส ทางด้านหลงหยุน นั้นก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วกล่าว

“ เจ้า หลงหนาน เข้ามายุ่งทำไมกับการต่อสู้ของข้ากัน”

“เจ้ามันก็แค่ขยะไม่ต้องถึงฝีมือของศิษย์พี่หลงกังก็ได้แค่ข้าก็พอแล้วล่ะ”

กล่าวจบ หลงหนานนั้นได้พุ่งไปเตะหน้าของหลงหยุนอย่างรวดเร็ว ที่นอนอยู่กับพื้นได้เด็นไปติดขอบสนามทันที ทำให้หลงหยุนนั้นบาดเจ็บสาหัส ก่อนที่สติของเขาได้ค่อยๆหายไปสลบไปในที่สุด แล้วทั้ง 3 คน ก็ได้ทำการไปดูหลงหยุนที่ตอนนี้นั้นได้สลบไปแล้วนั้นเอง

“ หือ เจ้านั้นสลบไปแล้วเหรอเนี้ย ขยะจริงๆซะด้วย งั้นชั่งมันและกัน ปล่อยมันไว้อย่างนี้นี่แหละ ไปกันเถอะครับ ศิษย์พี่หลงชุน หลงกัง ”

“ ได้ไปกันเถอะ หลงหนาน ”

หลังจากที่ หลงชุนบอกให้ไปแล้วทั้ง 3 คนก็ไปแล้วในตอนนี้ปล่อยให้คนในตระกูล หลงนั้น ดูหลงหยุนนอนอยู่อย่างนั้น และ ทำให้เวลานั้นผ่านพ้นไป เวลา 3 ชั่วยาม ทำให้ถึงตอนเย็นจนได้ในตอนนี้ จนเจาที่กำลังสลบอยู่ได้การลืมตาขึ้นมาแล้ว ก็ค่อยๆได้สติแล้ว หลงหยุนก็ได้ค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกับอาการบาดเจ็บสาหัสในที่สุด

“ นี้มันเกิดไรขึ้น ข้าจำได้ว่า ข้านั้นได้ต่อสู้อยู่กับหลงหนาน ”

เมื่อเขาได้สติกลับมาความทรงจำ ก็ค่อยกลับจนทำให้หลงหยุนนั้นได้นึกออกในที่สุดว่ามันเกิดอะไรขึ้นมาบ้างในช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมด

“นี้ ข้ามันอ่อนแอ ขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย”

หลงหยุนนั้นได้ร้องให้ออกมาเพราะเสียใจที่ตัวเองนั้นเกิดมาอ่อนแอ ขนาดนี้ แต่แล้ว เขานะต้องรีบทิ้งความเศร้านี้ไปก่อนเพราะว่าในตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญเป็นอย่างมากที่ต้องทำ หลงหยุน ก็เริ่มสังเกตุแล้วว่าบนท้องฟ้านั้นตอนี้กำลังเย็นแล้ว

“ แย่แหละ ต้องรีบไปพบท่านผู้นำตระกูล นี้หน่า”

หลงหยุนได้สติ ก็ ได้รีบไปที่ห้องโถงของผู้นำตระกูลทันที เพียงเขาใช้เวลาไม่นานนัก ก็มาถึงตำหนักของผู้นำตระกูล แล้วหลงหยุนไม่รอช้า ได้รีบเปิดประตูเข้าไปทำให้หลงหยุน

เมื่อเขานั้นได้เข้าไปนั้นทำให้เขานั้นตกใจเพราะ ผู้อาวุโส ทุกคนนั้นนั่งอยู่นี้พร้อมกับมีพ่อของเขาด้วยทันใดนั้น หลงหยุน ก็ได้เดินไป แล้วรีบไปทำการเคารพ

“ คารวะ ท่านพ่อ คารวะ ผู้อาวุโสทุกคนและท่านผู้นำตระกูล”

หลงหยุนนั้นได้เห็นแล้วว่า คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บนสุดต้องเป็นผู้นำตระกูลแน่นอน เป็นชายแก่ที่หน้าตานั้น เหี่ยวย่นอยู่ตรงกลางของโถงพร้อมกับใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายดูหน้าเกรงขาม พร้อมกับให้กลิ่นอายที่ไม่ธรรมดานั้นเอง แถมเห็นบอกว่าผู้นำพวกเขาอยู่ที่ระดับก่อเกิด ระดับ 9 อีกด้วย

ส่วนชายชรา เมื่อได้เห็นท่าทีของหลงหยุนที่ทำความเคารพเขานั้น ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอกเพราะว่าเขาที่เรียกเขามาที่แห่งนี้ ก็เพื่อทำอะไรบางอย่าง ก่อนที่ทำการเปิดปากกล่าวอย่างสีหน้าเย็นชา

“ ไม่ต้อง มีวิธีรีความหรอกหลงหยุน เพราะต่อไปนี้เจ้านั้นจะไม่ใช้คนของตระกูลๆหลง เราอีกแล้ว ”

แล้วเมื่อหลงหยุนเขาได้ยินแบบนี้นั้นทำให้เขานั้นตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ได้ยินในตอนนี้ นั้นเอง เขาได้ยินไม่ผิดใช้หรือไม่ที่บอกว่าไม่ใช่คนในตระกูลอีกต่อไปแล้ว ไม่นึกว่าการเรียกเขามา ก็เพื่อ คือการที่ไล่เขาออกจากตระกูล แต่แล้วก็มีเสียงของชายคนหนึ่งได้ดังขึ้นมา

“ ว่าอะไรนะ!! ” ทันใดนั้นเสียงอุทานความตกใจได้บังเกิดขึ้นมาจสกชายผู้หนึ่ง ก็ คือ พ่อหลงหยุนนั้น ที่กำลังนั่งอยู่ได้ตะโกนขึ้นมากลางห้องโถงทัน เมื่อได้ยินว่าลูกชายของตัวเองนั้นกำลังจะโดนไล่ออกจากตระกูลอย่างงั้นหรือเขาไม่มีทางที่จะยอมรับอย่างเด็คคาด

“นี้เพราะอะไรกัน ทำไมข้าถึงไม่ใช้คนตระกูล หลง อีกแล้ว ”

หลงหยุน นั้นได้ถามออกมาด้วยความแตกตื่นถึงขีดสุดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ในเวลานี้เหมือนเขากำลังได้เจอกับข่าวร้ายที่สุด ตั้งแต่ตัวของเขาได้เกิดมาลืมตาดูโลก ทางผู้นำตระกูล ก็ ได้แต่ถอนหายใจ

“ เจ้าควรรู้ตัวเองได้แล้ว ผ่านไปหลายปี เจ้ายังอยู่แค่ระดับ 2 ของพื้นฐาน นี้มันไม่ต่างอะไรจากขยะเลยสักนิด เจ้าเลยสมควรถูกไล่ออกไงล่ะ ”

“แต่ว่า หลงหยุน ก็ ขยันหมั่นเพียรมาตลอดเลยนะครับ ”

คนที่พูดแทรกเข้ามานั้น ก็คือพ่อของหลงหยุนนั้นเอง เขานั้นไม่อยากให้ลูกชายของเขาอย่าง หลงหยุนต้องถูกไล่ออกจากตระกูลเพราะ ว่าการถูกไล่ออกไปนั้น ก็เท่ากับต้องไปเร่ร่อนอยู่ใน ป่าคนเดียว เช่นนี้เขาไม่มีทางที่จะยอมรับกับคำตัดสินแบบนี้อย่างเด็คคาด

“ แล้วอย่างไรล่ะ ขนาดขยันนั้น ก็ยังเป็นพื้นฐานระดับที่ 2 เองนะ หลงอ้าว ถึงเจ้าเป็นพ่อมันก็ตาม เจ้าไม่สามารถที่จะทำการขัดขวางคำสั่งนี้ได้หรอก จงยอมแพ้ซะเถอะ ”

ทางหลงอ้าวก็ กล่าวตอบกลับอะไรไม่ได้เลยสักนิด ได้แต่ก้มหน้ามองด้วยสีหน้าเจ็บใจ พร้อมกลับความโศกเศร้าที่ยากเกินบรรยาย น้ำตาของเขานั้นอยากไหลสู่ที่ดวงตา แต่เขานั้นสะกดมันเอาไว้ เพื่อไม่ให้ใครได้รับรู้

“นี้คือคำตัดสินของผู้นำตระกูล”

คนๆนี้ ก็คือพ่อของหลงซุนเอง เป็นผู้อาวุโสอีกคน ที่อยู่ข้างๆมีนามว่าหลงอ้าว ทางหลงหยุนนั้น หลังจากได้รู้แล้วว่าตัวเองโดนไล่ออกจากตระกูลนั้น ก็ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันทีพร้อมกับความเสียใจอย่างมาก ที่เขานั้นได้โดนไล่ออกไปได้เอง

“ ได้ถ้า พวกท่านอยากให้ข้าออกไปจากตระกูล ข้าจะ ออกไปตอนนี้แหละ และ อย่ามาเสียใจที่หลังล่ะ”

กล่าวจบ หลงหยุนนั้นก็ได้ทำการหันหลังแล้วเดินออกไปจากตระกูลทันที ทางด้านผู้อาวุโส อื่นนั้นก็ไม่เสียใจเลยสักนิดเดียว เพราะว่าถึงอย่างไร พวกเขาก็ไม่สนใจใยดีหลงหยุนแม้แต่น้อย ทางหลงอ้าวนั้นเหมือนใจสลายที่เขานั้นจะไปบอกเมียเขาอย่างไร และ แล้วข่าวตระกูล ก็ได้กระจายออกไปว่า หลงหยุนนั้นได้ถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว

“ ฮ่าๆๆ ไงล่ะเป็นอย่างที่ข้าว่าไหม หลงชุน ”

“ จริงของเจ้าหลงกัง เจ้าขยะนั้นโดนไล่ออกไปแล้ว แต่หน้าเสียดาย ข้าไม่ปล่อยไอเจ้านั้นให้อยู่รอดหรอก ”

“ หมายความว่า ไงหลงชุน ”

“ ก็พ่อข้านั้นได้ส่งยอดฝีมือไปเก็บมันแล้วล่ะ ตอนนี้”

ทางด้าน หลงหนานกับหลงกังนั้น หลังจากที่ได้ยิน ก็ หัวเราะออกมาพร้อมกันพร้อมกับความสะใจ

“ อีกไม่นาน ก็ ถึงวันเลือกศิษย์ของนิกายมังกรฟ้าแล้วสินะ ”

“ ใช้สิหลงหนาน พวกเรา 3 คน ต้องเข้าไปนิกายให้ได้เลย เหมือนพี่ชายข้า”

ทางด้านของหลงหยุนตอนนี้นั้น หลังจากได้ออกมาจากตระกูล ก็ได้มาหาของกินในป่า ที่เป็นผลไม้ทันที เพราะเขาไม่ได้เอาอะไรออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

สายเลือด 12 สัตว์เทพตื่นขึ้น

ณ ภายในป่าแห่งหนึ่งได้มีคนนั้นกำลัง หาเก็บหาเก็บผลไม้ตามต้นไม้กิน พร้อมจับปลากินแถวลำธารเป็นอาหาร ชายคนนี้ไม่ใช้ใครที่ไหนนั้น ก็คือหลงหยุนนั้นเองที่ตอนนี้ยังไม่ไปไหนทั้งนั้น

“ หือ!! ในที่สุดก็หาจับปลาได้สักที และแถมหาผลไม้ได้อีกด้วย คืนนี้น่าจะมีอาหารกินแล้วล่ะ”

หลงหยุนเขาได้ดีใจเป็นอย่างมากนั้นเอง หลังจากเขานั้นได้หาอาหารมาได้แล้วเพราะว่าตอนนี้เขาโดนไล่ออกจากตระกูลมาแล้วเขาเลยไม่มีอาหารให้กินต้องออกหาด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ตอนนี้นั้นเขาได้มองไปที่พุ่มไม้แห่งหนึ่งที่เขาตอนนี้กำลังสงสัยเป็นอย่างมาก

“ว่าแต่ตรงพุ่มไม้นั้นมันมีอะไรนะ สังเกตเห็นออร่าพลังวิญญาณมาตั้งแต่ตะกี้ แล้วนะเนี้ย งั้นไปดูหน่อยดีกว่า ”

หลังจากนั้นหลงหยุน เขาได้วางอาหาร แล้วเตรียมไปดูทันทีเพราะเขาสัมผัส ได้ถึงออร่ามาตั้ง 2 กิโลเมตร ว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่แถวนั้น

เขาใช้เวลามาถึง 5 นาที ในการมาถึงเพราะเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ แต่ถ้าเป็นคนธรรมดาต้องใช้เวลามากกว่านี้อีก

หลังจากที่เขานั้นได้มาถึงเขาก็ไม่รอช้าได้รีบทำการมองไปที่ตรงที่เขานั้นสัมผัสได้ แล้วได้รีบเดินไปในทันที และก็มาถึงในเวลาที่รวดเร็วยิ่งนัก

“ หือตรงนั้นซินะ แหล่งพลังที่ข้านั้นสัมผัสได้ตั้งนาน”

หลงหยุนนั้นได้ทำการเดินไปอยู่ที่พุ่มไม้แล้วแหวกมันออกทันที สิ่งที่เห็นนั้นเขานั้นตกใจเป็นอย่างมาก พลันเปลี่ยนสีหน้าอยากรู้อยากเห็นจู่ๆได้แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าแววตาอันตกตะลึงเหมือนกับว่าเขานั้นได้ฝันไป เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาที่สัมผัสได้มันก็คือ สมุนไพรสีฟ้าที่ปล่อยพลังงานออกมาตลอดเวลาชวนให้สดชื่น

“นี้มัน คือสมุนไพรฟ้าใส ”

หลงหยุนนั้นเคยอ่านอยู่เหมือนกันว่าสมุนไพรนี้มันจะช่วยชำระล้างร่างกายทำให้พลังงานนั้นไม่ติดขัดเพื่อเพิ่มโอกาสในการ ทะลวงพลัง แม้แต่ระดับพื้นฐาน ระดับ 9 ต้องการมันเหมือนเพื่อทะลวงพลังไประดับ ก่อเกิดระดับ 1 เลยนะ

แถมเป็นสมุนไพรระดับ 2 ด้วยหลงหยุนนั้นคิดว่าตอนนี้เขาได้เจอโชคลาภเขาซะแล้วในตอนนี้ เขารีบได้ดึงสมุนไพรแล้วรีบเก็บออกมาใส่ไว้ในกระเป๋าทันที

แล้วได้เร่งรีบวิ่งกลับไปหาของกินที่เขานั้นได้ วางไว้พร้อมกับรอยยิ้มที่มีความสุข ทันใดนั้นหลงหยุนก็ได้กลับมาทำการย่างปลากินกับผลไม้ทันที

หลังจากเขาได้กินอิ่มเรียบร้อยแล้ว หลงหยุนได้ฝึกฝนเพื่อคิดจะทะลวงพลังให้ได้ จากนั้นตัวของเขาหลงหยุนได้เริ่มฝึกฝนในทันทีเพื่อดูดพลังมาเป็นของตัวเอง แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าเขานั้นกำลังจะโดนจับตามองอยู่ ในตอนนี้

“ หือไม่นึกเลยว่า ไอเด็กนี้จะเก็บของดีได้ด้วย แต่น่าเสียดายอยู่ที่ขยะอย่างมัน ถ้าพวกเราได้มาต้องมีประโยชน์กว่านี้มากเห็นด้วยไหมพี่ชาย ”

ชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ก็ได้กล่าวตอบกลับไปทันที

“ใช้จริงด้วยหากพี่ ได้มาพี่อาจทะลวง กลายเป็นระดับ 6 ของก่อเกิดก็ได้นะ ฮ่าๆๆ โชคดีจริงเลยน่ะพวกเราไอน้องรัก ”

“ งั้นพวกเราไปจัดการมันเลยไหมพี่ ไม่ต้องเสียเวลาคอยจับตาดูมันแบบนี้หรอก”

ทางพี่ชายก็กล่าวตอบกลับด้วยสีหน้ามีรอยยิ้มทันที

“แน่นอนไปฆ่าเด็กนั้น แล้วเราจะรางวัล จากท่านหลงเฉินมากมายด้วยนะ”

“ งั้นไปกันเลย ”

เมื่อทั้ง 2 คนนั้นได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 2 ก็ได้คิดจะเปิดเผยร่างของพวกเขาที่กำลังคอยจับตาดูตัวหลงหยุนก่อน ก็ได้ปรากฏตัวไปหาหลงหยุนที่ตอนนี้กำลังฝึกฝนอยู่ในเวลานี้

พวกเขานั้นได้ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้า หลงหยุนก็ทำให้เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วพื้นที่แห่งนี้จากการปรากฏตัวของทั้ง 2 คน ทางด้านของ หลงหยุนที่เขาสามารถรู้สึกก็ได้ลืมตาขึ้นมาทันที และหลงหยุนนั้นได้เห็นคน 2 คนที่ใส่เสื้อคลุมสีดำ ปกปิดใบหน้าตาเอาไว้เกิดอาการเอิกเกริกเข้ามาภายในดวงตาของเขา

“ พวกเจ้า 2 คนเป็นใคร”

หลงหยุนได้แตกตื่นถึงขีดสุด หลังจากคนทั้ง 2 นั้นได้ปรากฏตัวขึ้นมา ทางด้านคนทั้ง 2 ที่เห็นหน้าตาของหลงหยุน ระวังตัวขนาดนั้น ก็ได้ฉีกยิ้มขึ้นมาทำให้ทั้ง 2 คนนั้นดูหน้ากลัวมากกว่าเดิมซะอีก

“ พวกข้าเป็นใครนะเหรอ พวกข้าเป็นคนที่จะเอาชีวิตเจ้าไงล่ะ แล้วส่งเข้าไปอยู่บนนรกภูมิให้เอง ”

ทางด้านหลงหยุนได้ยินแบบนั้นก็ได้ตกใจที่จะมีใครสั่งมาเก็บตัวของเขาแน่นอน แต่มีใครกันล่ะถึงลงทุนบอกให้มาฆ่าเขาเช่นนี้ ไม่ควรจะเกิดขึ้นได้แม้ความแข็งแกร่งของเขานั้นก็ไม่แข็งแกร่งมากมายนักด้วยพวกเขาทำแบบนี้เพื่ออะไรเขาไม่เข้าใจ

“ แล้วคิดหรอว่า ข้าจะยอมให้ฆ่าง่ายๆนะ”

แล้วเมื่อได้ฟังเป้าหมาย ตัวของเขาจะอยู่อันใดเล่า หลังจากนั้นเขาก็ได้ทำการไม่รอช้าเพราะเขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวจากสองคนนี้ต้องมีความแข็งแกร่งจำนวนมากเป็นแน่นอน

หลงหยุนได้ใช้ความเร็วของตัวเองในการรีบวิ่งหนีเข้าป่าไปทันที ส่วนคนทั้งสองคนก็ไม่ได้ยอมให้หลงหยุนคิดจะหนีแม้แต่นิดเดียว

“ตามไปน้องพี่อย่าให้ เจ้านั้นหลบหนีออกไปได้เด็คคาด”

“รับทราบ”

คนน้องนั้นเมื่อได้คำสั่งจากพี่ชายเขาก็ได้ใช้ความเร็วของเขานั้นพุ่งไปดักด้านหน้า ตัวหลงหยุน ด้วยความเร็วที่มากกว่าหลงหยุนหลายขุม จนตัวของเขานั้นเทียบไม่ติด แล้วหลงหยุนเมื่อได้เห็นชายคนนี้ได้มาโผล่ตรงหน้าตัวของเขาเช่นนี้ ก็ทำให้เขามีสีหน้าแววตาตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

“อะไรกัน!! ”

หลงหยุนนั้นได้ตกใจเป็นอย่างมากที่ตัวเองนั้นได้โดนมาดักอยู่ด้านหน้าทั้งที่เขาใช้ความเร็วสูงสุดของเขาแล้ว เพื่อคิดจะทำการหลบหนีออกไปจากที่นี่

งั้นแสดงว่าความเร็วของคนๆนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขานั้นมั่นใจได้แต่แล้วระหว่างเขาที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ได้รีบทำการพุ่งเข้ามาใส่หลงหยุน แล้ว

เมื่อได้เห็นแบบนั้นด้านของหลงหยุนก็คิดที่จะป้องกันโดยจะเอาแขนทั้ง 2 ข้างมารับการโจมตีของชายคนนี้ แต่ว่าความเร็วในการตอบสนองของเขาก็ไม่สามารถจะตามความเร็วการโจมตีของชายคนนี้ได้ทันเลยสักนิด เอาง่ายๆเขาแทบยังไม่ทันขยับร่างกายเลยด้วยซ้ำไป แล้วชายคนนี้ก็ได้ง้างหมัดเตรียมชกใส่ตัวของเขา

“ตายซะเถอะ”

และแล้วหมัดนั้นก็ได้ทำการพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงใส่ตัวของเขาที่ตอนนี้นั้นไม่อาจจะตอบสนองต่อความเร็วของหมัดนี้ได้ทัน

ตู้ม !

หมัดนี้ก็ต่อยไปที่หน้าอกของหลงหยุนทำให้ตัวของเขานั้น กระเด็นไกลหลายเมตร พร้อมกับกระดูกหักแตกสลายออกไปเป็นเสี่ยงๆและกระะอักเลือดออกมาคำโต

เมื่อได้เจอการโจมตีเช่นนี้ร่างกายของเขานั้นกระดูกหักออกเป็นท่อนๆเลือดไหลนองออกมาจากรูขุมขนในร่างกายของตัวของเขาเอง แล้วก็ล้มลงไปไม่สามารถจะลุกขึ้นมาได้

“นี้มันอะไรกันแค่ การโจมตีครั้งเดียวข้าก็ไม่สามารถขยับได้แล้วงั้นเหรอ หือข้านี้มันอ่อนแอจริงๆซินะ ควรยอมรับความจริงที่เป็นอยู่ได้แล้วตอนนี้ ”

หลงหยุนนั้นได้เห็นว่าทั้งกระดูกหักในร่างกายแทบขยับไปไหนไม่ได้ พร้อมกับอวัยวะภายในได้รับความเสียหายอย่างหนัก แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตพร้อมกันเลือดไหลออกมาใหญ่ ตัวของเขาในตอนนี้แม้แต่ที่ใช้ในการขยับตัวก็ไม่สามารถจะทำได้

“ฮ่าๆ ดูสิ ท่านพี่เจ้านั้นโดนแค่ทีเดียว ก็เกือบตายแล้วดีนะ ข้าคนนี้นั้นได้ออมแรงเอาไว้ไม่งั้นมันได้ตายแล้ว ฮ่าๆขยะจริงด้วย มันควรจะยอมรับตัวเองได้แล้วล่ะ ”

แต่ทันใดนั้นพี่ของชายคนนี้ ก็ได้เอามือมาเคาะศรีษะของชายผู้เป็นน้องในทันที ทำให้ชายคนน้องเจ็บนั้นทำให้คนที่เป็นน้องรู้สึกงงเป็นอย่างมากที่ตัวเองนั้นได้โดนเคาะหัวแบบนี้ซะได้

“ท่านพี่ทำไรเนี้ย”

ชายคนน้องนั้นก็ได้แต่งงว่าทำไมพี่ชายตนนั้นถึงได้ทำร้ายตนเอง ทั้งที่ควรจะชมตนเองแท้ๆแต่กับตัวของเขานั้นได้รับบาดเจ็บจากการเคาะศีรษะได้ เมื่อพี่ชายได้เห็นแบบนั้นก็ได้ทำการมองน้องของเขาด้วยแววตาอันดุดันทันที จ้องมองไปที่น้องชายซื่อบื้อคนนี้ ทำให้คนน้องนั้นรู้สึกหวาดเกรงกลัวต่อสายตาที่จ้องมองมาที่ทางของเขาในตอนนี้

“ เจ้าน้องบ้าแกอยู่ระดับที่ 3 ของก่อเกิด ก็ไม่แปลกหรอกที่แกจัดการมันง่ายขนาดนี้โตขนาดนี้แล้วยังไม่มีจิตสำนึกเลย ”

ทางคนน้องก็ไม่มีไรจะเถียงเพราะความจริงนั้นที่เขาอยู่ระดับก่อเกิดระดับ 3 ส่วนหลงหยุนที่เป็นเพียงแค่ระดับ 2 ของระดับพื้นฐานจะเอาอะไรมาสู้กับเขาได้กันเล่าก็เหมือนกับผู้ใหญ่มาแกล้งผู้เยาว์ชัดๆ

แต่แล้วชายคนพี่ได้หันไปหาหลงหยุน ที่ตอนนี้นั้นกำลังล้มอยู่บนพื้นเพราะไม่สามารถขยับไปไหนได้จากอาการที่เป็นในตอนนี้ กระดูกของเขาได้แตกละเอียดไปเรียบร้อยแล้ว จนตัวของเขานั้นไม่สามารถจะ ขยับไปไหนได้

“เจ้าเด็กนี้ใกล้ตายเต็มทีแล้วเต็มที่แล้วสินะ ข้าจะทำให้มันกินนี้ซะ เดี๋ยวตัวของข้าจะทำให้เจ้านั้นได้ตายไวขึ้นไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าจะไม่ต้องทรมานอีกต่อไปแล้ว”

ทันใดนั้นชายคนนี้ก็ได้หยิบเม็ดโอสถสีดำออกมาจากเสื้อทัน ทางคนน้องหลังจากได้เห็นก็ตกใจทันทีเพราะเขารู้นี้คือเม็ดโอสถอะไร เพราะแม้แต่ตัวของเขายังไม่นึกเลยว่าจะเอาโอสถนี้มาให้กับตัวของหลงหยุนที่ตอนนี้กำลังบาดเจ็บขนาดนี้ต้องทำถึงขนาดนี้เลยงั้นหรือ

“ ท่านพี่นั้นมันเม็ดโอสถสลายลมปราณนี้หน่า ถ้าเป็นคนบ่มเพาะระดับสูง ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นคนอ่อนแอและล่ะก็จะสูญเสียการฝึกฝนมาทั้งหมดแล้วเจ็บปวดทรมานเหมือนตายทั้งเป็น นี่ท่านถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยงั้นหรือเราแค่ฆ่ามันธรรมดาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ”

หลังจากนั้นคนเป็นพี่ได้มาโผล่ตรงหน้าของหลงหยุนที่ตอนนี้ไม่สามารถขยับไปไหนได้โผล่มาอย่างรวดเร็วดุจอย่างผีพรายแล้วก็ได้ทำการไปจับปากของหลงหยุน แล้วโอสถยัดเข้าปากทันที

ทางหลงหยุนที่ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้คงได้แต่โดนบังคับกินไปเท่านั้น แล้วเมื่อเขาได้กินโอสถเข้าไปแล้ว โอสถสลายลมปราณเข้าไปในตัวของหลงหยุนทำให้ร่างกายของเขานั้นโอสถมันก็ออกฤทธิ์เจ็บปวดมากกว่าเดิม พร้อมกับดิ้นไปมาที่พื้นอย่างทุรนทุรายความเจ็บปวดที่เขาได้รับในตอนนี้นั้นเป็นสิ่งที่เขาได้รับความเจ็บปวดที่สุดตั้งแต่เขานั้นเกิดมาในชีวิตนี้เลย ต่อให้ตัวของคนอื่นนั้นมาต่อสู้กับเขา เขายังไม่ได้เจ็บปวดเช่นนี้ แต่นี่ก็เหมือนทำให้เขานั้นรู้สึกอยากจะตายทั้งเป็น

“อ้าๆๆๆ เจ็บๆๆ”

“อ้าๆๆๆ”

หลงหยุนดิ้นไปมาเหมือนคนใกล้จะตาย และแล้วก็ผ่านไประยะหนึ่ง จนพลังของเขานั้นหายไปหมดกลายเป็นคนธรรมดาไปเรียบร้อยแล้ว

ทางหลงหยุนนั้นก็ได้แต่เสียใจที่การบ่มเพาะที่เขาฝึกมาทั้งหมดนั้นได้หายไปแล้ว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากร่างกายของเขา ด้วยความแค้นที่ตัวของเขาถูกทำลายการบ่มเพาะทั้งหมดที่เขานั้นได้ฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยนี่เหมือนกับทำลายชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้

“ พวกเจ้าเป็นใคร ถึงอยากฆ่าข้านักข้าไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว ข้า ไปทำอะไรให้ ”

หลงหยุนนั้นได้กล่าวถามออกมาพร้อมกับความโกรธแค้นที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

ทางชาย 2 คนนั้น ก็ได้ทำการเดินไปด้านหน้าของหลงหยุนแล้วทำการเปิดเผยตัวตนทันทีและปรากฏร่างของชายทั้ง 2 คน

ทำให้หลงหยุนนั้นตกใจเป็นอย่างมาก เพราะหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของชายทั้งสองคนนี้ เพราะใบหน้านั้นที่เขาเห็นตอนนี้เขาจำได้เป็นอย่างดีเพราะคือ ผู้อาวุโสของตระกูล หลง คน 1 คือคนบอกเขาว่าคือขยะ อีกคนหนึ่งเขาก็ไม่รู้จักเพราะเคยเจอครั้งเดียว

“ นี้มันอะไรกันทำไมพวกอาวุโสอย่างท่านถึงต้องคิดจะมาฆ่าข้าด้วย ข้าไม่เข้าใจทั้งที่ข้านั้นไม่เคยไปก่อความวุ่นวายอะไรให้กับพวกท่านทั้ง 2 เลยนี่่หน่า ทำไมพวกท่านถึงต้องมาทำร้ายตัวของข้าเช่นนี้”

หลงหยุนนั้นได้กล่าวกับทั้ง 2 คน ทางทั้ง 2 คนนั้นก็กล่าวตอบอย่างเยือกเย็น โดยไม่ชายตามองให้ตัวของหลงหยุนเลยสักนิดเดียว เพราะว่าพวกเขานั้นไม่อยากจะตอบคำถามเขาสักเท่าไหร่หรอก แต่ไหนๆแล้วตัวของหลงหยุนจะตายอยู่แล้ว พูดคุยด้วยหน่อยก็คงไม่เป็นไร

“เพราะพวกข้าได้รับคำสั่งมาคนหนึ่งนะสิ แล้วแถมมีรางวัลล่อใจซะด้วย งานง่ายๆแค่นี้ไม่ทำไม่ได้หรอก”

“แล้วใครกันที่เป็นคนบอกมาให้ฆ่า ข้า คือใครกันแน่ ”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เพราะอย่างไรเจ้าก็ต้องตายอีกไม่นานแล้ว อีกอย่างที่ข้าทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้เจ้าไปโลกภายนอกแล้วบอกเป็นคนของตระกูลหลง ไม่งั้นพวกเราทั้งตระกูลคงต้องอัปอายที่มีขยะเช่นเจ้าแน่นอน ที่นี้ก็ตายไปได้แล้ว”

ทันใดนั้นผู้อาวุโสคนพี่ก็จับคอหลงหยุนแล้วยกตัวขึ้นมาทันทีแล้วกล่าว

“ ลาก่อน ”

แล้วมือของผู้อาวุโสได้ทำการพุ่งไปที่ กลางอกของหลงหยุนจนได้แทงทะลุร่างของหลงหยุนกลายเป็นรูขนาดใหญ่ตรงกลางหน้าอก โดยที่หลงหยุนนั้นไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนที่ผู้อาวุโสจะทำการดึงมือออกมาแล้วก็ทำการก็ได้ปล่อยมือ จนร่างกายของหลงหยุนนั้นตกอยู่กับพื้นที่ตอนนี้นั้นได้มีเลือดไหลนองออกมาจากร่างกายเต็มพื้นดินไปหมด

“สำเร็จแล้วนะ ท่านพี่”

น้องชายของผู้อาวุโสนั้นที่อายุไล่เลี่ยได้แสดงความดีใจ ทางคนเป็นพี่ก็ได้พยักหน้าตอบรับแล้วกำลังจะเดินจากไปนั้นเอง จนตอนนี้นั้นทั้งสองคนหลังจากได้ทำภารกิจที่เขาได้รับมาสำเร็จแล้ว ทั้งสองคนก็ได้คิดแต่กลับไปที่ตระกูลของตัวเอง

ทางหลงหยุนนั้นที่ตอนนี้นอนอยู่บนพื้นพยายามหายใจอยู่ในตอนนี้ ทำให้น้องชายผู้อาวุโสสังเกต

“ หือ ยังไม่ตายอีกหรอเจ้านี้มันอึดไม่ใช้เล่นเลยนะ พวกเราควรไปซ้ำมันดีหรือไม่ให้มันตายไปเลยดีกว่า”

“ช่างมันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรอีกไม่นาน ก็ตายแล้ว ลมหายใจของมันอยู่ได้อีกไม่นานนักหรอกปล่อยมันไปเถอะ ส่วนพวกเราควรรีบไปเถอะก่อนมีคนมาเห็นเข้า ”

ทั้ง 2 คนก็ได้ค่อยเดินไปปล่อยให้หลงหยุนนั้นมองดูอยู่บนพื้น โดยที่ตัวของหลงหยุนกำลังบ่นทึมพำกับตัวเองในตอนนี้ที่ไม่สามารถจะต่อต้านได้แม้แต่น้อยกับพลังที่ห่างกันถึงเพียงนี้ สีหน้าใกล้ตายเต็มทีแล้วในตอนนี้

“ทำไมกัน ทำไมข้ามันกระจอกขนาดนี้ ถ้าเป็นไปได้อยากแก้แค้น แล้วมีพลัง มากกว่านี้ มีพลังที่สามารถจะบดขยี้ทุกสิ่งทั่วใต้หล้าแห่งนี้ให้จมอยู่ในกำมือของข้าไม่สามารถต่อต้านได้ ถ้าข้ามีพลังแบบนั้นและก็สักวันหนึ่งข้าจะกลับไปแก้แค้นเจ้าพวกที่มารังแกข้าให้หายออกไปจากโลกใบนี้ให้สิ้นซากเลย แต่คงไม่มีหวังแล้วล่ะ ”

หลงหยุนเขานั้นอยากรู้มากว่าทำไมตัวของเขานั้นถึงไม่มีพลังในการจัดการกับคนพวกนี้ได้กันแน่ทั้งที่ตัวเขาตั้งใจฝึกฝนมาตลอด แต่ทำไมพรสวรรค์ของเขาถึงก็ได้กระจอกขนาดนี้ เขานั้นได้ก้นด่าตัวเองว่าทำไมตัวเองถึงเกิดมาเป็นคนไร้พรสวรรค์อย่างนี้นั้นเอง

แต่แล้วดวงตาของเขาก็ค่อยจะปิดลงแล้ว พร้อมกับลมหายใจที่ริบหรี่เต็มทีแค่หายใจได้นั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องปาฏิหาริย์มากแล้ว สภาพของเขาในตอนนี้นั่นเอง แต่ว่าตอนนี้ดวงตาของเขาก็ได้ค่อยๆปิดตัวลงทีล่ะนิด ตัวของเขานั้นเริ่มทนไม่ไหวจากอาการบาดเจ็บแล้วอยากให้รีบตายออกไปจากโลกใบนี้ซะ

แล้วเมื่อดวงตาเขาปิดลงเขาก็ได้เข้ามาในภายในจิตสำนึกของเขาที่เขานั้นไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วเมื่อเขาได้เข้ามาเขาก็รู้สึกงงเป็นอย่างมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวของเขากัน

แต่แล้วสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าคือมีแต่ความมืดมิด จากนั้นก็ได้มีแสงสว่างออกมาทันใดนั้นเขาก็ได้ทำการมองไปที่แสงนั้นคราวนั้นได้เห็นรูปภาพต่างๆมากมาย ค่อยๆไหลเข้ามาในความทรงจำของเขา

“ หือ นี้มันความทรงจำอะไรนะ”

หลงหยุนที่ได้ใกล้ตายเต็มทีจู่ๆก็ได้เห็นภาพในวัยเยาว์ที่กำลังเมื่อครั้งยังเป็นทารก และมีหญิงคนหนึ่งอุ้มอยู่ โดยเขานั้นไม่เห็นหน้าตาของนาง แต่คิดว่าต้องสวยงดงามแน่นอน และไม่ใช้แม่ของเขาแน่นอนของตระกูล หลง

แต่เขาก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวนางนี้นั้นเป็นใครกันแน่ เขาก็ได้ทำการเก็บความสงสัยเอาไว้เท่านั้น แต่แล้วทันใดนั้นตัวของหญิงสาวก็ได้ทำการกล่าวอย่างอ่อนโยนจนทำให้พื้นที่โดยรอบนั้นต่างหยุดนิ่งจากเสียงอันไพเราะของตัวนาง

“ หลงหยุน ลูกตื่นเถอะๆ”

ทันใดนั้นหญิงคนนั้นได้กล่าวคำแรกขึ้นมาในภายจิตสำนึกของหลงหยุน ทำให้หลงหยุนนั้นใจเต้น แปบๆ ขึ้นมาจนไม่รู้ว่าตัวของเขานั้นเป็นอะไรกันแน่ แค่ได้ฟังคำพูดของหญิงสาวแค่คำเดียวกับทำให้ใจของเขานั้นถึงกับเต้นขึ้นมาอย่างแพบๆ

จากนั้นน้ำตาของเขาก็ได้ไหลออกมาโดยไม่สามารถห้ามได้มาก่อนในชีวิตนี้ ถึงเขาไม่รู้มาก่อนว่าเป็นเป็นเพราะอะไรกันแน่ เขานั้นรู้สึกว่าหญิงสาวนางนี้มีความสำคัญต่อตัวของเขา

แต่เขาไม่มีความทรงจำอยู่เลยเสียงของหญิงสาวนั้นเขาอยากได้ยินอีกสักครั้งหนึ่งแต่เขาก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวนางนี้นั้นอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่แล้วเสียงของหญิงสาวก็ได้ดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

“หลงหยุน ลูกจะต้องแข็งแกร่งเหนือกว่าใครจำไว้นะว่าแม่จะอยู่กลับเจ้าเสมอไม่ว่าเจ้าเป็นอะไรก็ตาม ข้าจะคอยปกป้องเจ้าตลอดไปคอยจับตามองดูเจ้าในการเจริญเติบโต ข้าหวังว่าจะได้มองเห็นตัวของเจ้าในวันที่เจ้านั้นทำการเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแกร่งอย่างกล้าหาญ”

หลังจากนั้นภายในจิตสำนึกของหลงหยุน ทันใดนั้นร่างของหญิงนางนั้นก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาทำให้หลงหยุนนั้นตกใจอย่างมาก โดยที่เขาไม่รู้เลยว่านางนั้นปรากฏตัวมาได้อย่างไร เมื่อตัวของนางโผล่มานั้นแววตาของนางนั้น ดูดุดันเป็นอย่างมากแล้วไม่พอใจโกรธเคืองอย่างถึงที่สุด ที่ได้เห็นตัวของหลงหยุนในสภาพแบบนี้ ก่อนจะได้ทำการชี้หน้าไปที่ตัวของหลงหยุน

“ หลงหยุน เจ้ามัวทำอะไรอยู่ปล่อยให้เศษสวะแบบพวกนั้นทำร้ายเจ้าได้อย่างไร เจ้าเป็นลุกข้าของพวกข้านะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว”

หญิงนางได้กล่าวกับหลงหยุนได้ความน่าเกรงขาม แต่สิ่งที่หลงหยุนสัมผัสได้นั้นมันมีแต่ความอ่อนโยน ที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต เหมือนกับตัวนางนั้นไม่ได้คิดจะทำการด่าตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นการปลุกแรงใจให้เขานั้นกลับไปในการต่อสู้

“เจ้าคือคนที่จะต้องแข็งแกร่งที่สุด จะยอมมาตายอย่างนี้ได้เช่นไร ลุกขึ้นมาสิ ”

หญิงนางนี้ได้กล่าวออกมาทำให้หลงหยุนนั้น คิดได้ว่าเขาจะมาตายที่นี้ได้อย่างไร หญิงนางนั้นเห็นสีหน้าของหลงหยุนแล้ว เธอก็ได้เอามือไปแตะหน้าผากของหลงหยุนทันที

ส่วนเมื่อหลงหยุนเขานั้นได้สัมผัสกับตัวของนางนั้นทำให้เขารู้สึกว่าทำไมเขานั้นเหมือนเคยเจอคนๆนี้มาก่อน อาจจะเป็นแม่จริงๆของเขาก็ได้ เป็นสัมผัสที่เขาอยากได้มาตลอดในชีวิต ตลอดชีวิตนี้นั้นเขาต้องเจอกับคำดูถูกมากมายก่ายกอง จนไม่อาจจะนับได้เลยว่าตัวของเขานั้นได้โดนดูถูกอะไรไปบ้าง

จากนั้นตัวของหญิงสาวนางนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มที่สง่างามราวกับจะทำให้โลกใบนี้นั้นต่างหยุดนิ่งที่ได้เห็นรอยยิ้มตัวนาง

“ จงปลุกสายเลือดที่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่มีสิ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมีสายเลือดนี้เพราะมันกำเนิดมาพร้อมกับเจ้า ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องทำได้เพราะไม่ว่าอย่างไร ตัวของเจ้านั้นก็เป็นลูกของข้าและก็ของเขาคนนั้น ”

ทันใดนั้นร่างหญิงสาวนางนั้น ก็ได้หายไปพร้อมกับรอยยิ้มของนาง หลังจากนั้นหลงหยุน ก็ได้พลันได้สติขึ้นมาจากในห้วงภวังค์จิตสำนึกของตัวเองนั้นเอง

ที่ตอนนี้ตัวของเขาได้กลับมาพร้อมกับสภาพบาดเจ็บสาหัส เขานั้นได้นึกถึงคำพูดของหญิงสาวคนนั้นและแล้วความทรงจำมากมายก็ไหลเข้ามาในความทรงจำของเขาและทำให้เขานั้น ได้เห็นคำอะไรบางอย่างขึ้นมาเป็นอักษรอะไรก็ไม่รู้ แต่ไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ตัวของเขานั้นสามารถอ่านอักษรพวกนี้ได้เขานั้นก็ได้คิดจะทำการลองอ่านมาในทันที ถึงตัวของเขาจะใกล้ตายเต็มทีแล้วได้ทำการฝืนกล่าวออกมา พร้อมกระอักเลือดออกมาอีก

“ นามแห่งข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพหนึ่งเดียวในโลกนี้แห่งนี้ในจักรวาล ข้าขอฝ่าฟัน ต่ออุปสรรคทั้งหลายชะตากรรมข้าจะกำหนดเอง ผู้มีสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดถือกำเนิดมาเพื่อเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด ข้าจะขอเดินทางในสู่วิถีชีวิต เปลี่ยนแปลงชะตากรรมฟ้าลิขิต ปกครองสรวงสวรรค์ทำลายล้างนรก ข้าจะขอกำเนิดมาอีกครั้งหนึ่ง ในห้วงบรรพกาล ผู้ที่นามแห่งนั้น ข้าก็คือหลงหยุน ข้าขอสั่งจงตื่นขึ้นมาสายเลือดของข้าทั้งหลายเอ๋ย จงตื่นขึ้นมาจากห้วงภวังค์ได้แล้ว!!!”

ตู้ม !

เสียงตะโกนดังสนั่นทะยานสู่ฟากฟ้า ทันใดนั้นตัวของเขานั้นก็ได้ระเบิดพลังในร่างกายออกมาแต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็คือ ร่างกายของหลงหยุนได้เปล่งแสงสีทองที่หน้าเกรงขามออกมา

จากร่างกายของเขาแล้วพร้อมกับพลัง ทำให้ผู้อาวุโสทั้ง 2 นั้น ถึงกับต้องหันกลับไปมอง เมื่อได้เห็นการระเบิดตะกี้นี้ว่ามันคืออะไรกันแน่

แต่เมื่อทั้งสองคนนั้นได้มองหันกลับไปก็ทำให้พวกเขาเจอสิ่งที่น่ากลัวที่สุดตั้งแต่ชีวิตนี้พวกเขาเคยพบพานมาเลย เพราะหลงหยุนนั้นได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับดวงตากลายเป็นสีทองพร้อมปลดปล่อยพลังออกมา แล้วหน้าผากเขียนว่า 12 สัตว์เทพ หลังจากนั้นภาพของสัตว์ทั้ง 12 ตัวก็ได้โผล่ออกมาข้างหน้าพวกเขาที่เป็นพลังงานพร้อมกับคำรามเหมือนกับสามารถบดขยี้พวกเขาได้ตอนไหนก็ได้ ก่อนผู้อาวุโสคนน้องนั้นพลันได้สติขึ้นมาก่อน พื้นที่ที่อยู่ในแห่งนี้นั้นต่างถูกทำลาย

เมื่อถูกตัวของหลงหยุนทำการเดินผ่านพื้นที่แห่งนั้นเหมือนกับพลังของเทพเจ้าที่จะสามารถบ่งขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้าตัวของพวกมันให้สิ้นซากไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

“ ท่านพี่ ”

ทันใดนั้นร่างของคนพี่ก็พลันได้สติ เมื่อได้ถูกตัวของผู้อาวุโสคนน้องนั้นได้ทำการเรียกสติของเขาขึ้นมา

“มีไร ”

“ลองดูบนฟ้าสิ ด้านบนมันเกิดอะไรขึ้น ”

ทันใดนั้นทั้งผู้อาวุโสทั้ง 2 คนได้มองขึ้นไปอยู่ท้องฟ้าตอนนี้นั้นมี เมฆสีดำ พร้อมกำลังมีสายพิโรธ ดังสนั่นลั่น มันมีรัศมีประมาณหลาย 100 เมตรทำให้ทั้ง 2 คนนั้น ดูไม่ต่างจากฝันร้าย

เมื่อไหร่พบปรากฏการณ์เช่นนี้เป็นปรากฏการณ์ที่พวกเขานั้นไม่เคยเจอมาก่อนในตลอดชีวิตตั้งแต่เขามีชีวิตอยู่ที่โลกใบนี้ ทางคนในตระกูลหลงนั้นก็ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกันพวกเขานั้นได้มาดูปรากฏการณ์ การที่พวกเขานั้นเห็นแล้วไม่กล้าขยับไปไหนเพราะ กลัวจนขาพวกเขานั้นสั่นไปหมดจนทางผู้อาวุโสคนอื่นก็ได้มาดูปรากฏการณ์ในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน เพราะที่แห่งนี้ไม่เคยมีปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อนตลอด 1000 ปีที่ผ่านมานี้

สายเลือดแรกที่ใช้ได้

หลังจากที่หลงหยุนนั้นได้ตื่นขึ้นมาในสภาพพลังมหาศาล ตอนนี้ 2 พี่น้องผู้อาวุโสของตระกูลหลงนั้นได้ตกใจสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้

เพราะตรงหน้าพวกเขาคือคนที่พวกเขามองว่าจะเป็นขยะของตระกูลเสมอมา แต่ได้ปล่อยพลังได้ขนาดที่พวกเขาเทียบไม่ติด จนไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองที่กำลังเห็นในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย นี้มันแทบเป็นไปไม่ได้อย่างเด็คคาด พวกเขาไม่ยากจะมีความเชื่อสักนิดเดียว

“พี่ชายเจ้าเด็กนั้นมันอะไรกัน พลังที่ปล่อยออกมาและปรากฏการณ์ด้านบนฟ้านี้มันไม่ใช้คนในระดับพื้นฐานระดับที่ 2 จะสามารถมีได้นี้หน่า พลังที่สัมผัสมันเหนือกว่าระดับก่อเกิดอย่างไม่รู้กี่เท่า นี้มันคือพลังระดับอะไรกันแน่ไอเจ้าหนูนี่ที่ถูกเก็บมาเลี้ยงแท้ๆ ตัวของข้าไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย”

ผู้อาวุโสคนน้องนั้นเขาไม่เข้าใจเลยว่าตัวของหลงหยุนตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวของหลงหยุนกันแน่ เพราะเขานั้นสามารถสัมผัสได้ว่าพลังที่ตัวของหลงหยุนปลดปล่อยออกมาในตอนนี้มันทำให้ตัวของพวกเขารู้สึกว่าไม่อาจจะเทียบเคียงได้แม้แต่นิดเดียว

เขานั้นไม่อยากจะเชื่ออย่างเด็ดขาดที่ขยะของตระกูลในตอนนั้น มันนั้นจะมีพลังขนาดนี้ได้อย่างไรกัน แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขานี้ก็มีเพียงแต่ความจริงที่ตัวของเขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ มันทำให้เขาถึงกับเเสดงสีหน้าอันแปลกประหลาด บิดเบี้ยวไปมาจนไม่เป็นรูป

“ เองถามข้าแล้ว ข้าจะถามใครล่ะแม้แต่ท่านผู้นำยังปลดปล่อยสิ่งที่หน้ากลัวแบบนี้ไม่ได้แน่นอน นี้อาจจะเป็นพลังระดับอะไรไม่รู้ที่พวกเรานั้นยังไม่เคยเห็นมาก่อนก็ได้ คงมีแต่ต้องทำการหนีออกไปจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด แล้วเอาข้อมูลนี้ไปบอกกับคนอื่นที่อยู่ในตระกูล บอกให้อย่างไวห้ามมายุ่งกับเจ้าเด็กนี้อีกไม่งั้นทั้งตระกูลหลงของพวกเราถึงจุดจบแน่”

หลังจากนั้นอาวุโสคนพี่นั้นได้หันไปหาหลงหยุนที่ตอนนี้ยังคงปลดปล่อยพลังออกมาเรื่อยๆ แต่สิ่งที่ตกใจที่สุดที่แม้ตัวของเขานั้นยังรู้สึกสั่นเกรงกลัวต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขากลายเป็นสีหน้าซีดเซียวและขนลุกไปถึงกระดูก เพราะว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านี้คือ บาดแผลของหลงหยุนที่เป็นรูขนาดใหญ่ กำลังสมานตัวด้วยความเร็วจนมองเห็นด้วยตาเปล่า

และทันใดนั้นบาดแผลตรงหน้าอกของหลงหยุนเพียงเวลาไม่นานไม่ถึง 5 วิด้วยซ้ำไป บาดแผนได้สมานหายสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือสีผมของหลงหยุนนั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีทองอาร่าม ออร่าศักสิทธิ์ที่สามารถทำให้คนที่เห็นนั้นทำให้ใจสงบลงได้เลย แต่ตอนนี้คือออร่าที่เกรงขามเป็นอย่างมาก

“ จะหนีไปไหน ผู้อาวุโสทั้ง 2 ”

หลงหยุนนั้นได้กล่าวออกมาทำให้ทั้ง 2 คนนั้นขนลุกไปถึงกระดูกจนเสียวสันหลังวาบ หลังจากทั้ง 2 ตั้งสติได้ก็คิดจะรีบหนี ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

แต่แล้วตัวของหลงหยุนก็ได้ทำการใช้ความเร็วของเขามาดักหน้าของผู้อาวุโสทั้ง 2 คน โดยทั้งสองคนนั้นไม่สามารถที่จะหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ได้เลยแม้แต่น้อย เพราะตัวของพวกเขาไม่สามารถจะตามความเร็วของหลงหยุนได้ทัน

แล้วหลังจากนั้นมือทั้งสองข้างของ หลงหยุนก็ได้ทำการพุ่งไปจับคอของผู้อาวุโสทั้งสอง แล้วยกขึ้นมาโดยทั้ง 2 คนนั้นไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย

เมื่อเจอกับพลังที่เหนือชั้นกว่าพวกเขามาก ทางทั้ง 2 คน ก็ได้พยายามแกะมือออกแต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็เปล่าประโยชน์โดยสิ้นเชิง มันเหมือนกับหมาที่พยายามหนีเอาตัวรอดให้ได้แบบสุดชีวิต

แต่สิ่งที่อยู่ด้านหน้าของเขาจะเป็นใครไปได้มันคือ เทพแห่งความตายที่สามารถสังหารเขาได้ทุกเมื่อทุกที่และทุกเวลา

“ หลงหยุนข้าขอร้องแหละปล่อยพวกข้าพวกเราไปเถอะ ยกโทษให้ตัวของพวกข้าที่ตามืดบอดได้มาทำร้ายตัวของเจ้าเถอะ ”

คนพี่นั้นที่ตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าตัวเองในจะตอนนี้นั้นไม่สามารถจะต่อกรกับตัวของหลงหยุนได้เช่นนี้ ก็มีแต่ต้องขอร้องขอชีวิตตัวเองให้อยู่รอดต่อไปเท่านั้น

คนน้องก็ไม่ต่างกันที่รู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่น่ามาทำภารกิจนี้เลยสักนิด ถ้าเขารู้แบบนี้ต่อให้มีรางวัลมาล่อใจแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางมายุ่งกับหลงหยุนเด็คคาด แต่มันสายเกินไปที่เขาจะสำนึกแล้วล่ะ

แววตาของหลงหยุนในตอนนี้ของเขาไม่ได้แสดงถึงความเมตตาให้กับทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย เขานั้นได้ฉีกยิ้มขึ้นมาอย่างสะใจและน่าสยดสยองใส่ทั้ง 2

“นี้คิดจริงเหรอว่าหลังจากที่พวกเจ้าทั้ง 2 คนจะฆ่าข้าแล้ว จะให้ข้ายอมปล่อยงั้นหรือฝันไปเถอะ เจ้าจงจำไว้ต่อหน้าข้าในตอนนี้ข้าจะสามารถทำอะไรก็ได้ เพราะความต้องการของข้านั้นในตอนนี้ก็คือ การเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของโลกใบนี้ และเจ้านั้นเหรอจะมาบังอาจสั่งข้าได้ หึ! ตายไปซะ”

เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดของหลงหยุนได้พูดสวนใส่ทั้ง 2 ตะคอกไปอย่างรุนแรงจนทั้ง 2 คนนั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออกสักนิด ได้แต่สั่นด้วยความกลัวเพียงเท่านั้น

ทางทั้ง 2 คนนั้นก็หวาดกลัวถึงขีดสุดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะมันเป็นความจริงที่พวกเขานั้นคิดจะฆ่าหลงหยุนโดยไม่คิดจะปล่อยให้มีชีวิตเลยสักนิดเดียว แต่พวกเขาไม่คิดว่าจะได้เจอกับสิ่งเลวร้ายแบบนี้

นี้ก็ไม่แปลกหรอกหลงหยุนทำไมต้องการสังหารตัวของเขานักล่ะ

“ อย่านะ !!หลงหยุน อย่า!!”

ผู้อาวุโสทั้งสองเขานั้นได้ทำการขออย่าให้หลงหยุนอย่าทำอะไรพวกเขาเลย เพราะตอนนี้พวกเขานั้นหวาดกลัวหลงหยุนอย่างสิ่งที่สุด จนไม่อาจทำอะไรได้เลยในตอนนี้

หลังจากได้เห็นพลังของหลงหยุนถ้าพวกเขารู้อย่างนี้ก็เขาจะไม่มาทำภารกิจนี้แน่นอน เพราะความโลภของพวกเขานี้เองเลยต้องทำให้พวกเขานั้นมาถึงจุดจบแบบนี้

แต่ว่าหลงหยุนนั้นไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ได้ทำการบีบคอของผู้อาวุโสทั้ง 2 คน จนเมื่อโดนแรงบีบของหลงหยุนในตอนนี้หัวของเขานั้นถึงกับแตกสลายหายไปในทันที โลหิตสาดกระจายไปทั่วพื้นที่แห่งนี้บริเวณถูกอาบไปด้วยโลหิตของทั้ง 2 คน

พร้อมกับลมหายใจที่หายไป เลือดสาดกระจาย หล่นสู่พื้นดินก่อนที่ตัวของเขาจะทำการโยนร่างกายที่ไร้วิญญาณนี้ทิ้ง แล้วไม่สนใจใยดีอีก

หลังจากนั้นหลงหยุนก็ได้เดินไปด้านหลังต่อไปดูพลังของตัวเองที่ปรากฏออกมาเป็นรูปพลังงานร่างสัตว์ ทันใดนั้นร่างทั้ง 12 ร่างก็ได้กลับลอยกลับเข้าไปในตัวของหลงหยุนอย่างรวดเร็ว

ทำให้ฟ้าเปิดออกจากมีเมฆดำที่ปิดฟ้าอยู่ได้เปิดออกหายไปอย่างไร้ร่องรอย หลงหยุนจากนั้นลืมตาขึ้นมา เขาสัมผัสได้ว่าตัวเองยังเป็นระดับพื้นฐานระดับ 2 อยู่

แต่เขานั้นสามารถสัมผัสสิ่งอยู่ข้างในตัวเองได้อย่างดีว่าชื่อสายเลือด 12 สัตว์เทพนั้นเอง

“หือนี้น่ะเหรอพลังสายเลือด 12 สัตว์เทพ แต่ตอนนี้ดูเหมือนข้าไม่สามารถใช้มันได้ซินะ รู้สึกว่าพลังของข้าไม่เพียงพอตอนนี้เพื่อปลดล็อกพลังของพวกมัน และเหมือนจะสามารถใช้พลังได้แค่สายเลือดเดียวเท่านั้น และเมื่อทะลวงพลังไประดับอื่นที่ลองรับได้มันปลดล็อกสายเลือดออกมาเอง แต่ก่อนอื่น ไหนมาดูสิ ข้าสามารถใช้สายเลือดอะไรได้อันแรก ”

ทันใดนั้นเองหลงหยุนก็ได้ทำการเข้าไปจิตสำนึกภายในร่างกาย สิ่งที่เขาได้เห็นคือ มังกรสีฟ้าทองตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่มากมายมหาศาล ดูจากขนาดตัวของมันแล้วน่าจะมีขนาดใหญ่มากกว่า 10,000 เมตร พร้อมกับพลังที่น่าเกรงขามของมันได้ทำการปลดปล่อยออกมา พร้อมกับชื่อมันก็ปรากฏออกมาให้เขาได้รับรู้มันกับจ้องมองหลงหยุนดูหน้ายำเกรงจนเกินไป และลืมตาขึ้นมา

“หือ สายเลือดอันนี้มันคือ ราชาเทพมังกรบรรพกาล งั้นเหรอ”

หลังจากที่หลงหยุนได้เห็นสัตว์ตัวแรกเขาก็ได้ตกใจอย่างมาก เพราะมันคือมังกร ถึงเขาไม่รู้ว่ามังกรตัวนี้คือสายพันธุ์อะไรก็ตาม แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นมังกรก็ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน มังกรแต่ล่ะตัวนั้นมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากเคยว่าเอาไว้ถิ่นไหนที่มันไปมังกรจะสามารถทำลายทุกอย่างให้หายไปได้ในวันเดียว แต่ตัวของเข้าในตอนนี้สนใจความสามารถที่เขาจะได้มากกว่าว่ามันมีอะไรบ้าง

“ไหนดูสิ หลังจากสายเลือดตื่นขึ้น ความสามารถอันแรกจะได้อะไรมาบ้าง”

หลงหยุนนั้นได้ลองเข้าไปดูแล้วภายในจิตวิญญาณของเขา ปรากฏวิชาหนึ่งออกมา ภายในจิตสำนึกของเขาทำให้ตัวของเขานั้นได้เห็นว่ามันมีวิชาหนึ่งได้เขียนอยู่ภายในจิตสำนึกวิญญาณของเขา และเขานั้นสามารถเห็นว่ามันเป็นภาษาโบราณ แต่เขาสามารถอ่านมันออกได้อย่างไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

“ มันอะไรกันนะ วิชานี้ชื่อว่า วิชา 12 เทพสัตว์ ”

ทันใดนั้นหลงหยุน ก็ตกใจทันทีหลังจากได้เห็นวิชานี้ เพราะเขาไม่รู้ว่ามันคือวิชาระดับไหน แล้วก็ไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าวิชานี้มันมาอยู่ในร่างกายของเขาได้อย่างไร

แต่เขานั้นก็ได้คิดว่าคงเป็นวิชาที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เพราะมันเป็นวิชาหลังจากสายเลือดของเขาได้ตื่นขึ้นมาแล้วเพื่อมอบให้แก่เขส หลงหยุนไม่รอช้ารีบเปิดอ่านทันที

“หือ! วิชา 12 เทพสัตว์ สามารถโคจรพลังเขามาในร่างกายได้ตลอดเวลาเพื่อเพิ่มการฟื้นฟูร่างกายและพลังปราณ ยังมีวิชา ของสายเลือดทั้ง 12 สัตว์ทั้งหมด และทำให้ตัวเองมีลมปราณมากว่าคนอื่นหลายเท่า ทำให้ร่างกายนั้นมีความสามารถจนถึงขีดสุดของร่างกายออกมาได้”

หลังจากหลงหยุนได้เห็นความสามารถนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่นึกเลยว่าบนโลกใบนี้จะมีวิชาที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่ด้วย

ถ้าบนโลกใบนี้รู้ว่ามีวิชานี้อยู่กับตัวของเขา คงไล่ฆ่าเขาเอาเป็นเอาตายเพื่อเอาวิชานี้มาอย่างแน่นอน

แต่น่าเสียดายเพราะว่าวิชานี้มันผูกอยู่กับจิตสำนึกวิญญาณของเขา ถ้าหากเขาตายวิชานี้ก็ยังคงสลายหายไปด้วย นั้นเลยเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะอย่างนั้นเขาควรไม่ให้ใครรู้ว่าเขามีวิชานี้อยู่กับตัวเด็ดขาด ไม่งั้นจะทำนำพาอันตรายมาสู่ตัวของเขาเอง และจากนั้นหลงหยุนเขาก็ได้สังเกตถึงอะไรบางอย่าง

“แต่ดูเหมือนจะมีบางอันถูกปิดผนึกอยู่ซินะ ข้าคงต้องรออีกหน่อยแล้วล่ะ”

หลงหยุนนั้นได้เห็นว่ามันขาดหายไป ถึง 11 ช่องในหนึ่ง 12 ช่องเหมือนเขาจะสามารถเข้าถึงได้อันเดียวเท่านั้นเอง

เพราะช่องที่เหลือนั้นมันไม่ขาดหายไปกลายเป็นสีดำ ยังไม่ส่องสว่างเหมือนอีกอันหนึ่ง ที่มันนั้นส่องสว่างแล้วสัญลักษณ์ของมันนั้นเป็นรูปลายของมังกรนั้นเอง

และดูเหมือนว่ามันเป็นของสายเลือดของเขาคือของวิชาของสายเลือดราชันเทพมังกรบรรพกาลนั้นเอง แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่เพราะว่าเขาในตอนนี้สนใจในการทะลวงพลังมากกว่า

“หือ เอาไว้ก่อนดีกว่าตอนนี้ขอลองฝึกทะลวงพลังซะหน่อย ”

จากนั้นเขาได้หันไปมองศพของทั้ง 2 ที่เขาได้โยนทิ้งไป หลงหยุนได้เดินไปที่ศพของผู้อาวุโสทั้ง 2 ทันที แล้วหยิบถึงกระเป๋ามิติมา ตัวของเขาได้ทำการเปิดมันดู

“ หือโอสถก่อพื้นฐาน 20 เม็ด มี 2 คนด้วย รวมได้ 40 เม็ด และโอสถก่อเกิดถุงล่ะ15 เม็ด รวมเป็น 30 เม็ด มีเงิน 200 เหรียญเงินงั้นหรอไม่เลวๆ ถือว่าช่วยข้าได้มากทีเดียว ”

เพราะหลงหยุนนั้นรู้กันอยู่ สกุลเงิน 100 ทองแดง เท่ากับ 1 เหรียญเงิน

100 เหรียญเงินเท่ากับ 1 เหรียญทอง แถมเขานั้นยังได้โอสถมาเป็นของเขาอีกด้วยนั้นเอง เพราะปกติตอนที่อยู่ในตระกูลเขานั้นได้แต่โอสถของพ่อแม่มามากมายได้ก็จริง

แต่ว่าก็ไม่สามารถช่วยเขาในการเลื่อนพลังได้ เพราะตอนนั้นเขาเหมือนกับว่าฝึกพลังแต่พลังพวกนั้นได้หายไปเหมือนกับได้โดนหลุดขนาดใหญ่ในการดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอยและไม่เคยมีอยู่ ตัวเขาคิดว่าเพราะพรสวรรค์ของเขาอ่อนเกินไป ในการฝึกฝนแต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

“ เอาล่ะ โอสถพื้นฐานทั้ง 40 เม็ดมาดูกันว่าจะสามารถทำให้ข้าทะลวงพลังไปในระดับได้บ้าง”

หลงหยุนที่ได้เอาโอสถของผู้อาวุโสที่เขาได้ฆ่าไปกับมือนั้น ไม่รอช้าหลงหยุนได้ทำการยัดเข้าปากโอสถก่อพื้นฐาน 40 เม็ดลงท้องทันที

ทันใดนั้นหลงหยุนก็สามารถสัมผัสถึงพลังมากมายมหาศาลที่กำลังพวยพุ่งเข้าไปในร่างกายของตัวเอง

ทำให้ตัวของเขานั้นรู้สึกถึงคลื่นพลังที่มากมายมหาศาลในร่างกายของเขาที่ได้ปะทุขึ้นมาภายในตัวเขา แต่หลงหยุนไม่รอช้ารีบโคจรพลังในร่างกายต่อเพื่อทำให้พลังงานในร่างกายของเขานั้นถูกย่อยสลายลงไปในร่างกายของเขา

และหลังจากนั้นเวลาล่วงเลยผ่านไปนาน พลังงานในร่างกายอันมหาศาล เขาก็ได้ค่อยๆถูกย่อยสลายหายไปทำให้ตัวของเขามีพลังเพิ่มขึ้นมากมายมหาศาล

ตู้ม !!

เสียงระเบิดได้ดังกึกก้อง สนั่นไปทั่วพื้นที่แห่งนี้เพื่อแสดงว่าในที่สุด เขาได้ทำสิ่งที่ตนพยายามมาตลอดมาสำเร็จนั้นคือการทะลวงระดับใหม่

“ในที่สุดระดับ 3 หลังจากติดอยู่ใน ระดับ 2 พื้นฐานมาหลายปีข้าก็สามารถทะลวงระดับได้แล้ว แต่ดูเหมือนว่าตัวของข้ายังสามารถทะลวงระดับได้อีก ”

หลงหยุนไม่รอช้ารีบฝึกฝนต่อทันทีทันใดนั้นการฝึกฝนก็ทะลวงอีกแล้ว

“ ระดับ 4 5 6 7 ในที่สุดข้าก็มาถึงระดับที่ 7 ของพื้นฐานแล้วสินะ”

หลงหยุนนั้นได้ดูว่าพลังในร่างกายนั้นถูกย่อยไปหมดแล้ว ก็เสียใจอยู่นิดๆ แต่มันก็คุ้มที่เขานั้นสามารถทะลวงพลังมาได้มากมายขนาดนี้ ถ้ามีคนมาเห็นแบบนี้ต้องทำให้ทุกคนนั้นตกใจหัวใจวายตายอย่างแน่นอน

“ ดูเหมือนว่าหลังจากสายเลือดข้าตื่นขึ้นมันทำให้ข้านั้นแข็งแกร่งขึ้นมากเลยนะเนี้ย คราวนี้แหละข้าจะจัดการพวกมันให้เข็ดเลย ไอพวกที่ว่าข้าเป็นขยะน่ะ ”

หลงหยุนได้ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าร้าย แววตาแสดงถึงจิตอำมหิต หลังจากที่เขานั้นได้นึกถึงตอนที่คนจากตระกูลหลงพวกที่บังอาจมาดูถูกเขานั้นเอง เขานั้นจะทำให้พวกนั้นชดใช้อย่างสาสมที่กล้ามาท้าทายเขา

ตัดมาที่ฝั่งของตระกูลหลงตอนนี้หลังจากที่ได้เห็นปรากฏการหายไปแล้วตอนนี้ ทำให้พวกนั้นตกใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้ในห้องโถงนั้นได้มีการประชุมกันเกิดขึ้น

“หือท่านผู้นำตระกูลคิดว่าปรากฏการณ์ที่น่ากลัวนั้นเกิดจากอะไร พวกเราไม่เคยเห็นอะไรน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลยตั้งแต่อยู่มานานหลายปี ”

ทางผู้นำตระกูลนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สิ่งที่เขาคิดรู้แน่ๆนั้นก็คือในป่าแห่งนั้นเป็นสถานที่พวกเขาตระกูลหลงไม่สมควรเข้าไปยุ่งอย่างยิ่ง จากปรากฏการณ์ครั้งนั้นทำให้แม้แต่ตัวของเขายังรู้สึกหวาดเกรงกลัวต่อปรากฏการณ์ครั้งนั้น

“ข้าเองก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ที่รู้ๆต้องมีอะไรบางอย่างในป่านั้นแน่นอน ที่พวกเราไม่ควรไปยุ่ง จงจำไว้อย่าเข้าไปในป่าอีก นี้คือคำสั่งใครฝ่าฝืนถูกลงโทษสถานหนักเข้าใจไหม ”

หลังจากนั้นผู้อาวุโสทั้งหมดก็ได้พยักหน้าแล้วปฏิบัติตามสั่งทันที และแล้วเวลา ก็ได้ผ่านไปถึง 7 วันด้วยกัน

ทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นถูกลืมเลือนไป ทางหลงหยุนที่ตอนนี้อยู่ในป่าได้ฝึกพร้อมกับตอนนี้เขาได้หาอาหารง่ายๆอย่างจับปลา และฝึกฝนวนเวียนอย่างนี้ โดยไม่เว้นวันแม้แต่น้อย

“ หึบ ในที่สุดข้าก็ทำพลังของข้าจนชินได้สักทีตอนนี้ ”

หลังจากทะลวงพลังมาถึงขั้น 7 หลงหยุนนั้นไม่รอช้าได้ทำการฝึกพลังในร่างกายให้คงที่ซะก่อน เพราะว่าเดี๋ยวรากฐานของเขานั้นจะมั่นคงที่จะทำให้รากฐานของเขานั้นเสียหายเอาได้

“เอาล่ะถึงเวลาหาวิชามาฝึกฝนได้แล้ว เพราะอีกไม่นานก็จะมีการเปิดรับสมัครศิษย์นิกายแล้วซินะ ว่าแต่ลองนั้นหน่อยดีกว่า ”

หลังจากนั้นหลงหยุนได้เดินไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า ตัวของเขาต้องการทดลองอะไรบางอย่าง และแล้วหลงหยุนได้ตั้งท่า แล้วทำมืออ้าออกเหมือนกรงเล็บ แล้วโจมตีใส่ต้นไม้ทันที

“ เอานี้ไปซะ กรงเล็บมังกร ”

ทันใดนั้นมือขวาของเขาก็ได้เป็นกรงเล็บโดยกรงเล็บนี้นั้นกลายเป็นของกรงเล็บมังกร ที่เป็นสีทองครามเหมือนกับสายเลือดของเขาไม่มีผิดเลยสักนิดเดียว กำลังได้ทำการพุ่งเข้าไปโจมตีใส่ต้นไม้ขนาดใหญ่ มีพลังที่สามารถฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้าให้หายลบออกไปจากสิ่งที่ขวางหน้าของมันได้

ตู้ม !

ตู้ม!

ทันใดนั้นร่างของต้นไม้ที่สูงนั้นได้หักโคร่มลงในที่สุด จากการที่โดนพลังทำลายล้างของกรงเล็บนี้เข้าไปทำให้ตัวของมันนับถือกลับหักโค่นลงมาในทีเดียว

โดยการโจมตีเดียวของหลงหยุนที่เขานั้นได้ทำการโจมตีใส่ต้นไม้ต้นนี้นั้นเอง

“ เย้ๆ ไม่นึกเลยความสามารถแรกที่ได้ตอนอยู่ระดับพื้นฐานคือกรงเล็บมังกร เพราะทุกครั้งเปลี่ยนระดับจะได้ความสามารถไหมแต่ล่ะอันมา อันแรกนั้นที่ได้จากสายเลือด ราชันเทพมังกรบรรพกาลนั้นก็คือ กรงเล็บมังกรที่จะทำให้มือของตัวเองนั้นกลายเป็นกรงเล็บของมังกร ถ้าไประดับก่อเกิดต้องเปิดความสามารถไหมออกมาแน่นอน ”

หลงหยุนนั้นได้ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ขนาดแค่สายเลือดเดียวยังแกร่งขนาดนี้ ไม่อยากคิดที่เหลือเลย

“ เอาล่ะไปฝึกวิชาของราชันเทพมังกรบรรพกาลหน่อยดีกว่า ว่ามีวิชาฝึกได้ไหมนะ ”

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้