วาจาประกาศิต พรสำเร็จเป็นจริงได้ในทุกวัน!

ข้อมูลเบื้องต้น

เคยมีเรื่องเล่าของชายที่ชื่อว่าอะลาดิน เขานั้นโชคดีได้พบเข้ากับจินนี่และตะเกียงวิเศษ ซึ่งสามารถทำให้ทุกคำขอของเขาเป็นจริงได้สามประการ!
นิทานเรื่องนี้มันคงเป็นจุดเริ่มต้นของความคิด ที่ทุกคนเมื่อได้อ่านหรือได้ดูจนจบ ก็คงต้องมาถามกับตนเองว่าหากเป็นเราที่ได้รับพรสามประการบ้าง ตัวเราจะใช้มันยังไงให้เกิดประโยชน์สูงสุด ซึ่งหนึ่งในคำขอยอดฮิตก็คงไม่พ้น.. ขอให้พรที่มีอยู่สามข้อ กลายเป็นพรที่ไร้ที่สิ้นสุดตลอดกาล!!
“ เรื่องเพ้อฝันในวัยเด็กใช่มั้ยล่ะ ผมเองก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกันครับ ขอให้ร่ำรวยที่สุดในโลก ขอให้เก่งกาจที่สุดในทุกๆด้าน ขอให้ประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ปรารถนา หรือแม้แต่ขอให้มีพลังวิเศษเปลี่ยนโลกได้..
ใช่ครับ.. ตลอดเวลาที่ผ่านมาของการใช้ชีวิตเป็นพนักงานเงินเดือนทั่วไปในเมืองหลวง ผมเองก็มองเรื่องราวแบบนี้เป็นสิ่งเพ้อฝันมาโดยตลอด จนมาวันนี้ที่ปากของผมดันพูดอะไรก็เป็นจริงขึ้นมาได้ พรที่มาจากความต้องการของผมเอง พรที่ไม่จำเป็นต้องร้องขอวิงวอนจากผู้ใด ประกาศิตที่สั่งเป็นสั่งตายได้ทุกอย่าง และที่สำคัญ.. มันไม่ได้มีเพียงสามข้อเหมือนเรื่องเล่า แต่กลับมีเพียงวันละหนึ่งข้อก็เท่านั้น หนึ่งข้อต่อวัน!! ”

แค่คนธรรมดา

“ Breaking News! ฮุนเซนเดือดกลางดึกโพสต์ถึงคนไทย! ลั่นกองทัพกัมพูชาจะถอนกำลังออกจากแผ่นดินเขมรได้ยังไง!? หลังมีเหตุการณ์ปะทะของกลุ่มทหารจากทั้งสองฝ่าย ซึ่งส่งผลให้ทหารกัมพูชาเสียชีวิตทันทีหนึ่งนายในขณะนี้! ”
“ ฮุนมาเนต ลั่นกลางดึก! อยากแก้ปัญหาด้วยสันติวิธี แต่พร้อมใช้กำลังทหารถ้าโดนบุกรุกดินแดนของกัมพูชา!! ”
“ กองบัญชาการทหารสูงสุดกัมพูชาออกแถลงการณ์ 4 ข้อ ยืนยันกัมพูชาจะไม่ถอนกำลังจากจุดปะทะ ด้วยมั่นใจว่าพื้นที่บริเวณนั้นคือเขตแดนของพวกตน อดีตผู้นำลั่น! หากไม่พอใจก็ให้ศาลโลกตัดสินได้เลย เรื่องนี้ทำเอาคนไทยพร้อมใจกันออกเสียงว่า ค. ในทันที!! ”
“ ลือสะพัด! เขมรสั่งเกณฑ์ทหารเร่งด่วน เรียกพลอายุ 17-19 ปี ทั่วประเทศเพื่อเสริมกำลังให้แก่กองทัพ คาดว่าในอีกนานไม่ สงครามระหว่างชายแดนของทั้งสองประเทศได้ปะทุขึ้นมาแน่!! ” เสียงข่าวจากหน้าจอโทรทัศน์ดังขึ้น ท่ามกลางความสนใจของผู้คนทั่วประเทศที่รังเกียจและไม่พอใจในเรื่องนี้!!
“ ให้ตายเถอะไอ้พวกเขมร สร้างเรื่องเรียกกระแสนิยมทางการเมืองอีกแล้วล่ะสิ ไอ้ตัวพ่อมันคงอยากสร้างอำนาจบารมีให้ลูกชาย ก็เลยสร้างปัญหาระหว่างเขตแดนขึ้นเหมือนครั้งก่อนๆ น่ารำคาญซะจริงๆ เมื่อไรกองทัพของประเทศเราจะยิงถล่มเอาให้พวกมันได้รู้ซะบ้างนะ! ” ชายหนุ่มผู้นั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศจนถึงช่วงค่ำ เปิดปากพูดด่าอย่างไม่พอใจ กับจอโทรทัศน์นี้ที่ไม่รู้ว่าใครเปิดทิ้งเอาไว้ ด้วยเป็นตอนนี้ที่ทั้งสำนักงานกลับเหลือตัวเขาอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น ที่ยังคงทำงานอยู่แม้ว่าจะเป็นคืนวันศุกร์สุดสัปดาห์ของเดือนใหม่ ซึ่งทุกคนก็อยากออกไปสังสรรค์กับเงินเดือนที่เพิ่งจะได้รับมา แน่นอนว่าเพื่อนร่วมงานของเขาก็ไปกันหมดแล้ว..
“ เฮ้อ! แต่ถ้าเกิดสงครามกันขึ้นมาจริงๆ คนซวยก็ต้องเป็นพนักงานระดับล่างแบบผมอีกน่ะสิ ประเทศเรายิ่งมีรายได้จากการท่องเที่ยวอยู่เยอะด้วย หากถูกประกาศสถานะเป็นประเทศที่กำลังทำสงครามขึ้นมา เศรษฐกิจคงวุ่นวายอีกยกใหญ่แน่ๆ แค่นี้ก็จะอดตายกันอยู่แล้ว! ” ชายหนุ่มบ่นก่อนกดเซฟงานที่เพิ่งจัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว เพื่อที่ตัวเขาจะได้จบงานในวันนี้บ้าง
“ ว่าแต่คืนนี้หัวหน้าแผนกจะให้ไปเลี้ยงฉลองด้วยที่ไหนกันนะ ลืมดูไปเลยแฮะ มัวแต่ยุ่งกับงานที่รุ่นพี่เขาโยนกองมาให้ เหตุผลแม่งโคตรโง่เลย ต้องรีบไปเอาโต๊ะร้านเหล้าให้หัวหน้าเนี้ยนะ อยากได้หน้าจนลืมภาระงานขนาดนั้นเชียว สุดท้ายก็ต้องมาโขกสับเด็กจบใหม่ที่เป็นพนักงานระดับล่างแบบเราแทน! ” ชายหนุ่มพูดอย่างใส่อารมณ์ กับออฟฟิศแห่งนี้ที่มีแค่ตัวเขาแล้วจึงพอจะระบายออกมาได้
“ ครับพี่พีช ผมจัดการงานที่พี่ให้ไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ วันจันทร์ตอนประชุมไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว ว่าแต่คืนนี้ผมต้องไปร่วมงานด้วยใช่มั้ยนะ นี่ก็สามทุ่มแล้วด้วยสิ.. ” เขาพูดผ่านสายโทรศัพท์ หลังเห็นว่ารุ่นพี่ในทีมซึ่งมอบหมายงานให้เขาไว้ เป็นผู้ติดต่อเข้ามาสอบถามถึงความเรียบร้อย
“ ต้องมาสิน้องโฮป งานนี้แผนกเรามากันทุกคน โดยเฉพาะทีมของเราที่ต้องทำให้หัวหน้าแผนกรู้สึกชื่นชมให้ได้ กับวันเกิดของเขาที่ต้องออกมาสมบูรณ์แบบ! ตำแหน่งหัวหน้าทีมของพี่จะได้อยู่ดีมีสุข แถมการประเมินขึ้นเงินเดือนรอบหน้า ก็อาจเป็นผลดีต่อพวกเราแบบยกทีมเลยด้วยนะ! ” รุ่นพี่ผู้เป็นหัวหน้าทีมรีบบอก ก่อนส่งโลเคชั่นร้านมาให้อย่างรวดเร็ว!
“ ทำเป็นพูดดีไป หัวหน้าแผนกคนนี้กำลังจะได้เป็นหัวหน้าฝ่ายในอีกไม่นาน ซึ่งตำแหน่งของเขาก็จะว่างด้วย พวกหัวหน้าทีมก็เลยสู้กันเพื่อมาแทนที่สินะ แต่เอาเถอะ.. ยังไงถ้าเราเข้าข้างหัวหน้าทีมที่มีโอกาสชนะในศึกครั้งนี้ ไม่แน่ว่าในอนาคตตัวเราเองก็อาจได้สบายไปด้วย ” โฮป ชายหนุ่มผู้เข้ามาทำงานในเมืองหลวงเพื่อหวังจะได้เติบโตและมีฐานะที่มั่นคงเช่นคนปกติ พูดบอกกับตัวเองอย่างพยายามจะเข้าใจโลก ขณะที่ตัวเขากำลังลงลิฟต์ไปเพื่อเดินทางต่อ..
“ รถเมล์สายไหนถึงพาเราไปแถวทองหล่อได้ล่ะเนี้ย.. ไม่ใช่คนกรุงเทพซะด้วยสิ ไม่รู้ว่าร้านที่ไปกันมันจะแพงขนาดไหน รอบก่อนหารกันมาแล้วก็ตั้งหลักพัน ไม่สงสารคนเงินเดือนแค่สองหมื่นแบบผมบ้างเลย.. ” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างหมดแรง กับงานที่เหนื่อยมากพอแล้ววันนี้ จนรู้สึกอยากกลับไปนอนซะให้รู้แล้วรู้รอด..
ซ่าา.. เป็นเคราะห์ซ้ำหรือกรรมซัดก็ไม่อาจพูดได้ กับสายฝนที่โปรยลงมาท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองหลวง ซึ่งนั่นจะทำให้การเดินทางบนท้องถนนเกิดความล่าช้าขึ้นมาในทันที แถมการนั่งรถเมล์ไปก็อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดอีกต่อไปแล้ว ด้วยร้านที่เขาต้องไปนั้น หากตัวเปียกฝนก็คงไม่เหมาะสมซักเท่าไร..
“ เอาว่ะ กัดฟันเรียกแท็กซี่ก็ได้! ” โฮปตัดสินใจกับตนเองหลังดูเวลาว่านี่ก็ดึกมากแล้ว
“ ไปทองหล่อครับพี่ ” ชายหนุ่มพูดบอกกับแท็กซี่ที่จอดเข้ามาพร้อมไฟว่าง
“ โอ้ยน้อง ไปทองหล่อตอนนี้รถติดจะตาย พี่ขอห้าร้อยได้มั้ยล่ะ ฝนตกด้วยขับรถลำบาก! ” เป็นคำพูดจากอีกฝ่ายที่ทำเอาชายหนุ่มผู้ไม่ได้มีเงินทองถึงกับต้องชะงัก
“ ห้าร้อยก็เกินไปพี่ จากสีลมไปทองหล่อพี่เอาห้าร้อยเลยเหรอ! กดมิตเตอร์ไม่ได้เหรอครับ! ”
“ ไม่ไหวๆ ไม่เอาพี่ก็ไม่ไป เดี๋ยวไปรับฝรั่งดีกว่า! ” อีกฝ่ายไม่คิดจะพูดต่อด้วยกับชายหนุ่มที่ดูแล้วคงไม่มีเงินจ่าย ก่อนตัวเขาจะขับรถออกไปในทันที อย่างไม่ได้คิดสนใจว่าฝนกำลังค่อยๆตกหนักขึ้นมาเรื่อยๆ..
“ น้ำใจงามจริงๆนะพี่ชาย เรียกแกร็บเอาก็ได้วะ แพงหน่อยแต่ก็คงถูกกว่าโดนเหมา.. ” โฮปยอมใช้เงินของเขาอีกครั้ง จากการที่รู้ดีว่าถ้าต้องรอให้ฝนตกหนักขึ้นมาเสียก่อน ราคาของทุกอย่างก็จะสูงขึ้นไปมากกว่านี้!
“ สู้หน่อยเว้ยไอ้โฮป ซักวันเดี๋ยวมึงก็ต้องสบายเหมือนคนอื่นเขาบ้าง! ” เป็นเพียงคำปลอบใจที่ตัวเขาเชื่อมั่นซะเหลือเกิน ว่าผู้คนที่กำลังสู้อยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ต่างพูดบอกกับตัวเองอยู่แทบทุกวัน ความหวังที่เป็นสิ่งเดียวซึ่งทำให้ทุกคนยังสู้ต่อ..
“ เปียกไปหมดเลยนะน้องชาย ช่วงนี้ฝนตกหนักทุกเย็นเลยจริงๆ ” รถจากแอพพลิเคชั่นที่เพิ่งเลี้ยวเข้ามาจอด พูดจาทักทายกับชายหนุ่มโดยไม่คิดที่จะต่อว่า กับการที่เขาตัวเปียกเล็กน้อยเพราะต้องวิ่งตากฝนมาขึ้นรถยังจุดนี้
“ ขอโทษด้วยจริงๆนะครับพี่ที่ตัวผมเปียก เดี๋ยวจะพยายามไม่ทำให้รถพี่เลอะมาก.. ” โฮปตอบกลับอย่างเกรงใจ ขณะที่สายตาของเขาก็กำลังมองดูผู้คนที่รอขึ้นรถเมล์อย่างไม่มีทางเลือกอยู่ด้วย..
“ ไม่ต้องคิดมากไปครับน้อง นั่งให้สบายเถอะ วันฝนตกแบบนี้ใครมันจะห้ามไม่ให้ตัวเปียกได้ล่ะ ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะตอบอย่างเข้าใจหัวอกของอีกฝ่าย ขณะที่รถเองก็กำลังมุ่งตรงไปยังเป้าหมายอย่างช้าๆ
“ เห็นข่าวที่ประเทศเราอาจเกิดสงครามขึ้นมาบ้างแล้วใช่มั้ย พี่น่ะนั่งฟังข่าวนี้มาหลายวันแล้วนะ ไอ้พวกกัมพูชานี่มันเลวจริงๆ ล่าสุดข่าวบอกเอาไว้ว่าพวกมันได้ทำการฟ้องศาลโลกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! ” ตัวคนขับหันมาคุยด้วย กับภายในรถที่ก็เปิดฟังข่าวนี้อยู่อย่างตั้งใจ..

ความผิดพลาดของสวรรค์

“ เห็นข่าวที่ประเทศเราอาจเกิดสงครามขึ้นมาบ้างแล้วใช่มั้ย พี่น่ะนั่งฟังข่าวนี้มาหลายวันแล้วนะ ไอ้พวกกัมพูชานี่มันเลวจริงๆ ล่าสุดข่าวบอกเอาไว้ว่าพวกมันได้ทำการฟ้องศาลโลกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! ” ตัวคนขับหันมาคุยด้วย กับภายในรถที่ก็เปิดฟังข่าวนี้อยู่อย่างตั้งใจ..

“ ติดตามอยู่เหมือนกันครับพี่ คิดว่าครั้งนี้ประเทศเราที่ได้รับบทเรียนมามากแล้วกับพวกเขมร คงไม่คิดจะปล่อยให้พวกมันยึดครองดินแดนไปได้อีกแบบครั้งก่อนๆ ไม่อย่างนั้นประเทศชาติก็คงไม่ต้องมีกันแล้วล่ะทหาร อันนี้ไม่ได้ว่าหรือดูถูกทหารนะพี่ แต่พวกมันหยามหน้าเราขนาดนี้ เป็นผมคงทนไม่ไหว! ” โฮปตอบอย่างต้องแอบมองดูใบหน้าของคนขับอยู่บ้าง ด้วยไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขานั้นจะเป็นคนที่เข้าข้างกับฝ่ายทหารอย่างเต็มตัวหรือไม่ ดังนั้นสกิลเอาตัวรอดของพนักงานของออฟฟิศหน้าใหม่จึงถูกนำออกมาใช้ในตอนนี้..
“ คิดเหมือนกันเลยไอ้น้องชาย ก่อนพี่จะเข้าเมืองกรุงมาขับรถแบบนี้น่ะ พี่เองก็เคยเป็นทหารในเขตชายแดนมาก่อน บอกตรงๆว่าครั้งนี้ก็เดือดแทนเหมือนกัน แต่เชื่อเถอะ ทหารไทยเราสู้ได้! เพียงแต่ถ้าสู้กันจริงๆขึ้นมา คนที่จะเสียเปรียบกว่าในด้านของเศรษฐกิจก็คือพวกเรา รบกับไอ้พวกบ้านั่นมันก็ไม่ต่างจากถอดชุดสูทไปต่อยตีกับคนบ้าเลย ไม่ได้ประโยชน์อะไรกลับมา! ”
“ เห็นด้วยทุกข้อเลยครับพี่ ผมเองก็ทำงานเกี่ยวกับการลงทุนและตลาดหุ้นอยู่ ดังนั้นเรื่องนี้ผมเข้าใจดีเลยล่ะ ถ้าเกิดสงครามขึ้นมาจริงๆ รับรองว่าตลาดหุ้นไทยได้พินาศอีกรอบแน่ๆ เพราะแค่ทุกวันนี้ก็เลวร้ายเกินพอแล้ว.. ” เขาตอบอย่างโล่งใจที่พูดจาเข้าหูคนขับ
“ ทำงานเกี่ยวกับการลงทุนเลยเหรอ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆนะน้องชาย รายได้คงดีมากเลยสินะ! ” เขาดูตื่นเต้นไปด้วยกับการชื่นชมชายหนุ่ม ผู้ซึ่งมีหน้าที่การงานที่แค่ฟังดูก็รู้สึกรวยแล้ว..
“ ฟังดูดีใช่มั้ยล่ะครับ พี่คิดตามผมแบบนี้นะ ถ้าผมได้เงินเดือนเยอะจริง ตอนนี้ผมคงขับรถของตัวเองไปที่จุดหมายแล้วล่ะครับ พูดตรงๆว่าพนักงานใหม่แบบผมน่ะ เดือนชนเดือนยังยากเลย ฮ่าๆๆ ” เขาตอบอย่างติดตลก กับความจริงของชีวิตที่มันไม่ได้สวยหรูแบบที่อีกฝ่ายเข้าใจ
“ หัวอกเดียวกันสินะน้อง เอาน่ะสู้เข้าไว้ น้องเพิ่งอายุแค่นี้ยังมีโอกาสอีกมาก ทำไปซักสองสามปีเดี๋ยวเงินเดือนมันก็เพิ่มขึ้นมาเอง ซักวันนึงน้องอาจได้ขับรถยุโรปหรูๆพวกนั้นก็ได้นะ! ” เขาหันมาพูดอย่างให้กำลังใจ ก่อนชี้ตรงไปยังรถหรูด้านหน้า ที่ก็จอดติดไฟแดงอยู่ด้วยท่ามกลางสายฝน
“ ขอบคุณนะครับพี่ชาย ทุกวันนี้ชีวิตมันเหนื่อยจริงๆ ” โฮปยิ้มรับกับคำพูดดีๆที่อีกฝ่ายมอบให้ แม้ว่าทั้งสองจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน..
“ เดี๋ยวพี่จะพยายามพาน้องผ่านแยกนี้ไปให้ได้ในรอบนี้ ไฟแดงจุดนี้โคตรนานเลย ติดแต่ละครั้งแทบจะไปบวชได้ซักพรรษา ฮ่าๆๆ ” เขาพูดอย่างติดตลกไปด้วย กับไฟเขียวด้านหน้าที่ทำให้รถทุกคนเริ่มเคลื่อนตัว..
“ ผมขอพักสายตาซักหน่อยนะครับ วันนี้มองจอคอมมาเป็นสิบๆชั่วโมงเลย ” โฮปขอเวลาพักผ่อนซักเล็กน้อย ด้วยรู้ดีว่าเมื่อไปถึงยังงานเลี้ยงวันเกิดของหัวหน้าแผนก ตัวเขาก็คงไม่พ้นจะต้องกลายเป็นคนเอนเตอร์เทน เพื่อช่วยสนับสนุนหัวหน้าทีมในการเอาหน้า..
“ ฝนตกหนักมากจริงๆ ไฟเหลืองแล้วด้วยสิ.. ” คนขับพูดเบาๆอย่างพยายามจ่อท้ายรถยนต์คันหน้าเอาไว้ ด้วยจะได้ตามติดผ่านพ้นไฟแดงนี้ไปซะที..
แป้นนนน!! เสียงแตรดังลั่นมาจากอีกฝั่งของถนน กับตัวรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา โดยมีเป้าหมายคือรถยนต์คันสุดท้ายของฝั่งนี้ ที่กำลังต่อท้ายคันหน้าอยู่ใจกลางสี่แยก!
“ ชิปหายแล้วไง! ” คนขับแทบจะไม่อาจตั้งสติได้ กับเสี้ยววินาทีนั้นที่แค่คำพูดนี้ก็ถือว่าหมดเวลาแล้ว..
ปังงง!!!! รถยนต์ที่โฮปนั่งมาถูกบดขยี้เข้าให้ด้วยแรงชนมหาศาล กับรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่คล้ายว่าจะเกิดปัญหากับคันเร่งและระบบเบรก จนไม่อาจหยุดการเพิ่มความเร็วหรือหยุดรถลงได้แม้แต่นิดเดียว!
บึ้มมม!!! เสียงของตัวรถถูกอัดเข้ากับอาคารด้านข้างถนนจนดังลั่น ซึ่งนั่นไม่เพียงจะเป็นการชนอัดธรรมดาทั่วไป แต่มันคือการบีบอัดจนรถทั้งคันกลายเป็นแผ่นเหล็กเรียบๆได้เลย!!
“ แย่.. แย่แล้ว ” คนขับรถบรรทุกที่ก็เจ็บหนักเช่นกันเดินลงจากรถมาอย่างหมดสภาพ ก่อนล้มตัวลงมองดูเหตุการณ์ด้านหน้า ในอุบัติเหตุรุนแรงที่พูดได้เลยว่าอีกฝ่ายคงไม่อาจรอดชีวิต..
“ แค่พักสายตานิดเดียวเอง ทำไมมันถึงได้มืดขนาดนี้นะ.. ” โฮปคิดในสภาพจิตที่ล่องลอยออกมา ก่อนแสงสว่างจะปรากฏขึ้นจนภาพทั้งหมดเริ่มชัดตาม..
“ นี่มันเรื่องอะไร.. อุบัติเหตุนั่นมันคืออะไรกันแน่ แล้วนี่.. ผมตายแล้วเหรอ.. ” เขาพูดเสียงสั่นอย่างใจเสียไปหมดแล้ว กับร่างนี้ที่คงเป็นวิญญาณของชายหนุ่ม ซึ่งทำได้เพียงมองดูจุดเกิดเหตุที่กำลังวุ่นวาย อย่างเต็มไปด้วยตำรวจและกู้ภัยจำนวนมาก!
“ ตายแล้วจริงๆนั่นแหละ ตายแบบไม่รู้ตัวเลยด้วย ” เสียงใสดังขึ้นจากด้านหลัง กับภาพเงาของหญิงสาวที่ลอยตัวเข้ามาพร้อมแสงสว่างอันอบอุ่น..
“ ตายแล้ว.. ผมยังตายไม่ได้สิ ผมยังมีพ่อแม่ที่ต้องดูแล ชีวิตนี้เพิ่งจะทำงานได้ไม่กี่เดือนเอง ผมยังไม่ทันจะทำให้ครอบครัวของเราได้สุขสบายเลยแท้ๆ! ” เขาพูดขณะที่น้ำตากำลังไหลออกมาอย่างเจ็บปวด กับความตายของตนเองที่แม้จะขาดสติไปมาก แต่นั่นก็ยังชัดเจนว่าไม่อาจย้อนกลับไปได้อีกแล้ว..
“ ชื่อโฮป ชื่อที่แม่ตั้งให้ด้วยคิดจะให้ผมเติบโตมาอย่างมีความหวัง ความหวังที่จะมีความสุข ความหวังของครอบครัว.. ” เขาพูดก่อนร้องไห้ออกมาอย่างหนักในตอนนี้ โดยไม่คิดสนใจอีกแล้วว่าอีกหนึ่งคนที่ยืนอยู่ด้วยนั้นจะเป็นใคร ไม่ว่าจะยมทูตหรือนางฟ้านางสวรรค์ที่ไหนก็ตาม!
“ เป็นชื่อที่ดีจริงๆ ต้องขอโทษด้วยเรื่องรถบรรทุกนั่น มันคือความผิดพลาดของสวรรค์เรา.. ตอนแรกจะทำให้คนขับตายเพียงคนเดียว ด้วยตัวเขานั้นกำลังขนส่งยาเสพติดจำนวนมหาศาลผ่านกลางเมืองหลวง แต่เพราะการกระทำที่ผิดพลาด คนตายก็เลยเป็นตัวท่านกับชายอีกคนที่ถูกรับตัวไปก่อนแล้ว.. ” เธอกล่าวในความจริงข้อนี้ ซึ่งนั่นก็ทำเอาตัวโฮปต้องเงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่พอใจ..
“ ผมไม่รู้หรอกนะครับ ว่าสวรรค์ที่ท่านพูดถึงมันคืออะไร แต่สำหรับชีวิตของผมแล้ว แค่คำขอโทษมันไม่พอหรอกนะ ”
“ เช่นนั้นเจ้าต้องการให้ตัวเราชดเชยกับเรื่องนี้ยังไงบ้าง เกิดใหม่ที่ต่างโลกพร้อมพลังสุดโกงดีมั้ย? หรืออยากจะเกิดในโลกเดิมนี้กับชีวิตใหม่ ชีวิตที่เป็นลูกของมหาเศรษฐีน่าสนใจเอาเรื่องเลยนะ ” เธอเสนอกับสิ่งที่เคยทำมาบ้างในอดีต ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็มักจะเลือกไปต่างโลกกันเพราะมันสะใจกว่า..
“ ผมไม่เลือกทั้งสองอย่างครับ! ผมหวังที่จะได้กลับไปมีชีวิต! ชีวิตที่แม้จะไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่ แต่อย่างน้อยก็ยังมีพ่อแม่ของผมที่รออยู่!! ” โฮปกลับเลือกในเส้นทางนี้ เส้นทางที่คนปกติมันจะไม่พูดต่อรองออกมา!

ความหวังและคำขอพร

“ ผมไม่เลือกทั้งสองอย่างครับ! ผมหวังที่จะได้กลับไปมีชีวิต! ชีวิตที่แม้จะไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่ แต่อย่างน้อยก็ยังมีพ่อแม่ของผมที่รออยู่!! ” โฮปกลับเลือกในเส้นทางนี้ เส้นทางที่คนปกติมันจะไม่พูดต่อรองออกมา!

“ ทำให้คนที่ตายไปแล้วคืนชีพกลับมา นั่นไม่ง่ายเลยนะคุณโฮป เลือกทางอื่นเถอะ.. เดี๋ยวฉันจะช่วยมอบพลังพิเศษเทพๆให้คุณโดยเฉพาะ เพื่อจะได้ไปสนุกยังต่างโลกดีกว่ามั้ย ” เธอพูดร้องขออีกครั้ง กับหนึ่งในความลับของสวรรค์ที่หากความตายที่ผิดพลาดไม่ยินยอม พวกเขาก็จะไม่อาจละเลยปล่อยทิ้งไปได้..
“ ผมยืนยันหนักแน่นครับ ชีวิตของผมแม้ว่าจะไม่ได้ยิ่งใหญ่! แต่อย่างน้อยหากมันยังไม่ถึงที่ตายจริงๆ ก็ช่วยให้ผมได้พยายามต่อด้วยเถอะ!! ” เขายังคงให้คำตอบด้วยคำเดิม กับแววตาที่ไม่ยอมแพ้ต่อความตายอันไม่สมควรนี้!
“ ไปเกิดเป็นลูกคนรวยมั้ย ชีวิตนี้ต่อให้กลับไปได้ก็แสนธรรมดานะ! ”
“ มันอาจธรรมดาจนน่าเบื่อ อันนี้ผมยอมรับครับ แต่การมีอยู่ของตัวผมมันพิเศษมากนะ พิเศษกว่าพลังที่ท่านจะมอบให้ผมได้ในต่างโลกซะอีก ไม่เชื่อลองไปถามพ่อแม่ของผมดูสิครับ ถ้าพวกท่านเลือกเงินทองร้อยล้านพันล้านแทนชีวิตของผม ตัวผมก็จะยอมจากไปโดยไม่คิดต่อรองใดๆอีกเลย! ” โฮปกล้าเดิมพันกับเรื่องนี้ ด้วยก็มั่นใจว่าความรักในครอบครัวของเขานั้น มันคือของจริงเช่นกัน!
“ ย่อมได้มนุษย์ผู้ตายอย่างผิดพลาด หากเจ้ามั่นใจกับเรื่องนี้เช่นนั้นตัวฉันก็จะขอลองดู! ” หญิงสาวผู้งดงามเผยรอยยิ้มออกมา กับการท้าทายนี้ที่ไม่เคยจะมีผู้ใดเคยทำมาก่อน!
“ ขอเวลาเพียงไม่นาน ตอนนี้เทวดาผู้ช่วยของฉันกำลังจัดการทดสอบพ่อแม่ของคุณอยู่ ” เธอกล่าวขณะหลับตาลงเพื่อรับทราบผล
“ เป็นไปได้ยังไง.. ทดสอบซ้ำอีกครั้งสิ.. ” เธอเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมา กับคำตอบที่ได้รับซึ่งเกินคาดไปมาก..
“ เฮ้อ.. แสนล้านพวกเขาก็ไม่เอาอย่างนั้นเหรอ ยังมีคนเช่นนี้อยู่ในโลกของเราจริงๆสินะ ” จากสีหน้าที่จริงจังไปด้วยความเครียด กลับแปรเปลี่ยนกลายเป็นยิ้มแย้มได้อีกครั้ง ด้วยลึกๆก็แอบชื่นชมครอบครัวของชายหนุ่มจริงๆ ที่แม้แต่ในความฝันซึ่งได้พบเจอเทวดา พวกเขาก็ไม่คิดจะแลกชีวิตของลูกชายกับเงินพันล้านหมื่นล้านหรือแสนล้านเลย!
“ ฉันยอมแพ้คุณในครั้งนี้ แต่การจะคืนชีพให้ก็ยังเป็นอะไรที่พลังของฉันไม่อาจทำได้ นอกเสียจากว่า.. ” เธอพูดก่อนนิ่งเงียบ
“ นอกเสียจากว่าตัวคุณจะเป็นผู้ขอพรเอง กับพลังวิเศษที่ฉันหรือแม้แต่สวรรค์จะไม่เคยมอบมันให้ผู้ใดมาก่อน พลังวิเศษระดับสูงสุดเทียบเท่าลิขิตแห่งสวรรค์.. ” เธอกล่าวหลังการนิ่งเงียบเมื่อครู่นั้น จะไม่เพียงแต่ต้องจมอยู่ในความคิด แต่ยังมีหนึ่งเสียงกระซิบจากเบื้องบนที่บอกให้เธอต้องทำแบบนี้ด้วย..
“ ขอพรด้วยตนเอง.. ผมไม่เข้าใจที่คุณพูดเลยครับ.. ” โฮฺปถามเสียงเบาอย่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดเรื่องอะไรกันแน่..
“ สวรรค์ได้เลือกคุณแล้ว คุณโฮป ต่อจากนี้ไปคุณคือผู้ได้รับเลือกจากสวรรค์ เพื่อครอบครองวาจาประกาศิต ประกาศิตลิขิตสวรรค์!! ” เธอพูดเพียงเท่านี้ก่อนร่างกายจะเปล่งแสงจ้าออกมา เช่นเดียวกับสวรรค์เบื้องบนที่ก็ส่องสว่างขึ้นมาด้วย!
“ ในทุกวันตัวคุณจะสามารถขอพรอะไรให้เป็นจริงก็ได้หนึ่งข้อ ยกเว้นเพียงการขอให้คนอื่นที่ตายไปแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมา ซึ่งวิธีการใช้งานพลังนี้ก็ง่ายแสนง่าย เพียงคุณพูดว่า.. วาจาประกาศิต แล้วตามด้วยสิ่งที่คุณต้องการในหนึ่งวัน! ” เธอกล่าวเพียงเท่านี้แทนคำอธิบายของพลังที่เขาได้รับ
“ มันชุบชีวิตไม่ได้นี่ครับ.. ”
“ ขอให้คนอื่นไม่ได้ แต่ขอให้ตัวเองได้ในเรื่องนี้ ซึ่งนั่นก็แปลว่าตัวคุณไม่มีวันตาย ขอเพียงวันนั้นยังมีพรหลงเหลืออยู่ ไม่ก็รอให้ข้ามวันหากยังไม่ถูกยมทูตมาเอาดวงวิญญาณไป ตัวคุณก็จะสามารถคืนชีพได้เสมอ! ” เธอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายร่างไปจนเหลือเพียงชายหนุ่ม ผู้ยืนมองเหตุการณ์อยู่คนเดียว ท่ามกลางกู้ภัยที่กำลังพยายามนำร่างศพของทั้งสองคนออกมา..
“ ขอพรได้หนึ่งข้อในทุกวันอย่างนั้นเหรอ.. ” เขาพูดก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้ว่าจะไม่ได้มีร่างกายอยู่แล้วก็ตาม..
“ วาจาประกาศิต ” เขาพูดอย่างช้าๆก่อนจะปรากฏเป็นแสงสว่างเรืองรอง ดุจพลังศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์ขึ้นรอบตัวในทันที!
“ ผมขอให้ตัวผมกลับคืนสู่การมีชีวิต ไม่ใช่ความตาย! ” สิ้นคำนั้นภาพทั้งหมดในสายตาของชายหนุ่มก็ดับลงในทันที ก่อนแทนที่ด้วยแสงสว่างและเสียงของสายฝนที่กำลังตกหนัก!
“ คุณครับ.. คุณครับ.. เป็นอะไรไปนะ.. น้องชาย!! ” เสียงดังช่วยเรียกสติตัวเขา กับพนักงานหน้าร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งนี้ ที่เห็นว่าชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มานานมากแล้ว โดยที่ไม่ได้คิดจะตรวจบัตรเข้าร้านหรือทำอะไรเลย..
“ ค.. ครับ.. ” โฮปตอบอย่างไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รวมถึงตัวเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..
“ จะตรวจบัตรเข้าร้านมั้ยครับ วันนี้ฝนตกหนักทางร้านจึงต้องขอพื้นที่ให้กับลูกค้าของเรา.. ” พนักงานของทางร้านบอกอย่างจำเป็น ด้วยพื้นที่หน้าร้านเองก็ไม่ได้มีอยู่มาก..
“ ครับ.. เข้าครับ.. ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนนะ ”
“ ไหวมั้ยเนี้ยน้อง ทำงานเยอะจนเบลอเลยสิท่า ” เขาส่ายหน้าให้อย่างพอจะเข้าใจอยู่บ้าง ก่อนช่วยพูดอธิบายว่าร้านแห่งนี้คือที่ไหน ซึ่งนั่นก็ตรงกับชื่อที่รุ่นพี่หัวหน้าทีมได้บอกไว้ก่อนหน้านี้..
“ เมื่อกี้เราตายไปแล้วนี่นา.. ” โฮปพูดเสียงเบากับตนเองพร้อมตรวจดูเสื้อผ้าที่ก็ยังเป็นปกติ ไม่มีร่องรอยเหมือนคนที่ถูกรถบรรทุกชนอัดก็อปปี้จนสิ้นใจตายเลย..
“ หรือว่าเราแค่ขอพักสายตาแล้วฝันไป ตื่นมาก็ถึงที่นี่แล้วเลยยังตั้งสติไม่ได้สินะ.. ” เขาพยายามพูดปลอบใจตนเองเพื่อให้ได้สติ กับคำอธิบายที่น่าจะสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว
“ ฮ่าๆๆ วาจาประกาศิต!!.. เงียบแฮะ ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นเลย แค่ฝันไปจริงๆด้วยสินะ! ” โฮปลองทำตามกับสิ่งที่จดจำได้มาจากความฝัน ก่อนจะพบว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยกับตัวเขา ไม่มีแม้แต่แสงสีสว่างตาของพลังจากอะไรซักอย่าง..
“ ไอ้โฮป! กว่าจะมาถึงได้นะน้อง ล่อเอาซะเกือบสี่ทุ่ม คนจากทีมอื่นมันเอาใจหัวหน้าแผนกไปถึงไหนแล้วรู้มั้ย! นี่ไม่ได้เปียกฝนมาใช่มั้ยวะ มาๆ รีบไปช่วยพี่เอนเตอร์เทนหัวหน้าแผนกเขาเลย ทีมของเรามีแต่ผู้หญิงซะส่วนใหญ่ แถมยังไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าซะด้วย ใช้การไม่ได้ซักคนเลยจริงๆ! ” พี่พีชผู้เป็นหัวหน้าทีมของเขา บังเอิญมาเห็นชายหนุ่มที่เพิ่งเข้าร้านมาอย่างพอดี จึงเป็นตัวเขาที่รีบดึงแขนมุ่งตรงกลับโต๊ะไป เพราะถือว่านี่คือกำลังเสริมของตนเองในค่ำคืนนี้ ค่ำคืนแห่งการแข่งขันก่อนจะมีคนได้เลื่อนตำแหน่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า!!
“ น้องเล็กในทีมของผมมาถึงแล้วครับหัวหน้าแผนก น้องโฮปคนนี้คอแข็งแบบสุดๆเลยนะ สายดื่มตัวพ่อที่พร้อมจะกินเหล้าตลอดคืน!! เขาเป็นเด็กใหม่ที่ผมตั้งใจสอนงานให้เป็นอย่างดี เพื่อส่งเสริมแผนกของเราให้เติบโตขึ้นได้ในอนาคต! ” พี่พีชเร่งพูดแนะนำเสียงดัง กับกลุ่มชายวัยกลางคนที่นั่งดื่มกันอยู่อย่างคอแข็งแบบสุดๆ จนพนักงานที่เป็นลูกน้องต่างไม่กล้าที่จะนั่งใกล้!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้