โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

บริษัทสอาด บริษัทรับสูบส้วมเจ้าแรกของสยาม

ศิลปวัฒนธรรม

อัพเดต 09 ก.ค. 2568 เวลา 17.34 น. • เผยแพร่ 09 ก.ค. 2568 เวลา 17.33 น.
ภาพคนกำลัง

บริษัทสอาด บริษัทรับสูบส้วมเจ้าแรกของสยาม สมัยรัชกาลที่ 5

ทุกวันนี้ หากต้องการ “สูบส้วม” เพียงแค่ยกหูโทรศัพท์ “สูบส้วม” ก็พร้อมให้บริการทุกเมื่อ การสูบส้วมก็ใช้เครื่องสูบของเสียจากบ่อสู่ถังแล้วนำไปกำจัดให้ถูกสุขลักษณะ แต่ว่าการสูบส้วมในยุคแรกที่สยามเริ่มใช้ “ส้วม” กลับเต็มไปด้วยความยากลำบาก “บริษัทสอาด” บริษัทรับสัมปทานสูบส้วมเจ้าแรกๆ ก็โดนตำหนิอยู่ไม่น้อย

ย้อนไปในสมัยรัชกาลที่ 5 สยามเริ่มใช้ “ส้วม” อย่างเป็นกิจจะลักษณะ ใช้กันในหมู่ชนชั้นสูง หรือผู้มีอันจะกิน ก่อนจะมีส้วมสาธารณะในเวลาต่อมา เมื่อมีการใช้ส้วม ก็ย่อมต้องมีของเสียจากส้วม และบริษัทแรกที่ทำการสูบส้วมคือ “บริษัทสอาด”

แต่ก่อนที่จะมีบริษัทสอาดในยุคนั้นผู้ที่นำของเสียไปเททิ้งจะเป็นบ่าวไพร่ในเรือน ไม่ก็รับจ้างพวกกุลีจีนนำของเสียขนไปทิ้ง ไม่มีบริษัทหรือองค์กรเข้ามาทำหน้าที่ดูแลเรื่องกำจัดของเสียอย่างเป็นทางการ

จนกระทั่งเมื่อรัฐ (โดยกรมสุขาภิบาล) สร้างส้วมสาธารณะให้ชาวบ้านได้ใช้ ก็จำเป็นต้องมีคนรับหน้าที่นำของเสียขนไปทิ้ง เพื่อจะให้ส้วมสาธารณะมีความเรียบร้อยจึงว่าจ้างขนถ่ายของเสียในรูปแบบบริษัท เป็นการผูกขาดรับเหมาส้วมของรัฐในพระนคร โดยบริษัทแรกที่ได้รับดูแลเรื่องนี้ก็คือบริษัทสอาดนั่นเอง

ข้อมูลของบริษัทสอาดไม่ค่อยปรากฏมากนัก มีผู้บอกเล่าว่าเจ้าของบริษัทนี้คือ พระศิริไอสวรรย์ เดิมทีที่ทำการตั้งอยู่ที่บางขุนพรหม ตรงกับวังของกรมพระนครสวรรค์วรพินิต ซึ่งแต่เดิมเป็นที่โล่งกว้างใหญ่มาก จึงใช้เป็นพื้นที่เก็บรถบรรทุกของเสีย

บริษัทสอาดไม่ใช่บริษัทเดียวที่ดำเนินกิจการเช่นนี้ คาดว่ามีบริษัทอื่นด้วย แต่บริษัทสอาดเป็นรายใหญ่และกว้างขวางที่สุดในยุคนั้น

คนงานของบริษัทสอาดจะเป็นพวกกุลีจีน ทำงานในตอนกลางคืน สำหรับส้วมตามบ้านจะมีถังแจกให้สำหรับใส่ของเสีย เจ้าของบ้านเสียค่าถังเทราวเดือนละ 1 บาท ถึง 6 สลึง ส่วนส้วมสาธารณะรัฐจะเป็นผู้เสียค่าเทถัง

สำหรับ “รถสูบส้วม” ในยุคนั้น จะมีรูปร่างเหมือนตู้สี่เหลี่ยม มี 2 ล้อ โดยล้อเป็นไม้หุ้มด้วยวงล้อเหล็ก และใช้แกนเหล็กเหมือนล้อเกวียน มีคานลาก ตัวรถทั้ง 4 ด้านทำด้วยสังกะสีแผ่น ด้านหลังเป็นบานประตูเปิดได้ ใช้วัว 2 ตัวลากรถ รถคันหนึ่งสามารถบรรจุถังได้ราว 30-40 ถัง

สำหรับของเสียก็จะนำไปเททิ้งตามแม่น้ำลำคลอง ไม่ได้ทำเป็นระบบถูกสุขลักษณะ บ้างเทที่คลองบางขุนพรหม คลองเตย คลองบางกะปิ ในบางครั้งหากน้ำในคลองลดต่ำ ของเสียเหล่านั้นก็ส่งกลิ่นเหม็นเป็นที่รำคาญของชาวบ้าน เมื่อนำไปทิ้งในแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวบ้านที่อาศัยตามเรือนแพท้ายน้ำก็ได้รับผลกระทบ กุลีจีนของบริษัทสอาดบ้างถูกคนนำสิ่งของขว้างปาใส่ บ้างถูกทุบตีทำร้าย ชาวบ้านพากับรังเกียจติเตียน

ไม่เพียงแต่ชาวบ้านจะตำหนิติเตียนบริษัทสอาดเท่านั้น รัชกาลที่ 5 ก็ทรงไม่พอพระราชหฤทัยการทำงานของบริษัทสอาด ซึ่งบางครั้งทำไม่เป็นเวลา และกลิ่นเหม็นของบริษัทก็สร้างความเดือดร้อนให้กับพื้นที่โดยรอบ เนื่องจากเป็นทางผ่านไปพระราชวังดุสิต

รัชกาลที่ 5 ทรงเคยมีพระราชหัตถเลขา ความว่า “ด้วยตั้งแต่ไปมาที่สวนดุสิตเกือบจะ 5 เดือนเข้านี้แล้ว ยังไม่ได้เหม็นที่บริษัทสอาดเหมือนวานนี้เลย พ้นวิสัยจะทนทานได้ ผ้าเช็ดหน้า ทั้งผืน อุดปากอุดจมูกก็บางไป กลับมาออกขุนนางแล้วกลับเข้ามาข้างในยังเหม็นติดอยู่ต่อไม่หายเป็นนาน ถ้าเป็นอยู่เช่นนี้นานไป ขืนไปมาอยู่เสมอทางนั้นเห็นจะเป็นโรคฝีในท้องฤๅอันใดอันหนึ่ง จำเป็นต้องให้ย้าย…”

อย่างไรก็ตาม กลิ่นเหม็นไม่ได้มีสาเหตุมาจากบริษัทสอาดแต่เพียงเจ้าเดียว กลิ่นเหม็นยังมาจากเหตุอื่น เช่น ส้วมของวัดเอี่ยมวรนุช เป็นต้น

บริเวณบางขุนพรหมจึงไม่เหมาะกับการเป็นที่ตั้งของบริษัทสอาด ประกอบกับบริเวณนั้นเริ่มมีผู้คนอยู่อาศัยหนาแน่น และเป็นอีกเส้นทางสัญจรสำคัญของพระนคร ต่อมา บริษัทสอาดได้โยกย้ายไปอยู่ที่อื่น จนเมื่อดำเนินกิจการไปได้ประมาณ 20 ปี ก็โอนกิจการให้แก่ “บริษัทออนเหวง”

แม้กิจการของบริษัทสอาดอาจไม่ราบรื่นอยู่บ้าง คงเพราะคนไทยสมัยนั้นยังไม่คุ้นเคยกับการมีส้วมใช้ การจัดการความสะอาดของบ้านเมืองก็เพิ่งจะเป็นยุคตั้งไข่

แต่ก็นับว่า ในยุคตื่นตัวของการจัดการเรื่องการขับถ่ายของคนไทย “บริษัทสอาด” ได้ทำการ “สูบส้วม” ขจัด “ของเสีย” นำ “ความสะอาด” มาสู่ชาวพระนครอย่างแท้จริง

อ่านเพิ่มเติม :

สำหรับผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม แง่มุมต่าง ๆ ทั้งอดีตและร่วมสมัย พลาดไม่ได้กับสิทธิพิเศษ เมื่อสมัครสมาชิกนิตยสารศิลปวัฒนธรรม 12 ฉบับ (1 ปี) ส่งความรู้ถึงบ้านแล้ววันนี้!! สมัครสมาชิกคลิกที่นี่

อ้างอิง :

มนฤทัย ไชยวิเศษ. “ส้วมสาธารณะ” ในหนังสือ “ส้วมและเครื่องสุขภัณฑ์ในประเทศไทย”. กรุงเทพฯ : มติชน, 2545

เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 13 มิถุนายน 2567

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : บริษัทสอาด บริษัทรับสูบส้วมเจ้าแรกของสยาม

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.silpa-mag.com

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...