จุติเทพยุทธ์จอมราชัน
ข้อมูลเบื้องต้น
[ นิยาย จุติเทพยุทธ์จอมราชัน ] [ เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ :Beijing Yitianxindong Network and Technology Co., Ltd. （Tadu）]
[ ประพันธ์โดย :六界三道(ลิ่วเจี้ยซานเต้า) ] [ แปลและเรียบเรียงโดย :xiaoxian (ฐิติมา เพชรศิริ) ]
--------------------------------------------
“เย่เฉิน”ในฐานะศิษย์ผู้ซื่อสัตย์และภักดี
เขากระทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องโอสถจิตวิญญาณของสำนัก
จนสุดท้ายเพราะการปกป้องจนตัวตายนั้น
ทำให้เขาถูกศัตรูทำร้ายจน ‘จุดตันเถียนถูกทำลาย’
การเสียสละของเขา สมควรถูกยกย่องเทิดทูน ทว่ากลับถูกสำนักขับไล่ !
ทว่า ด้วย ‘เปลวอัคคี’ ปริศนา ที่ตกลงมาจากสวรรค์
จุดตันเถียน ไม่เพียงแต่ฟื้นคืน… ยังขยายเป็น ‘ตันไห่’ที่ทรงพลังยิ่งขึ้น!
ถึงแม้ว่ามันจะแลกมากับการเลื่อนขั้นที่ยากลำบากมากขึ้นก็ตาม
เย่เฉินเริ่มจากฝึกฝน‘วิชาลับ’ พัฒนาตนเองให้แข็งแกร่ง
ฝ่าฝันบททดสอบชีวิตแสนทรหศ ปกป้องพวกพ้องและต่อสู้กับศัตรูมากมาย
กระบี่เทียนเชวียกวัดแกว่งในใต้หล้า…
‘สวะ’ อย่างข้าจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง !!
------------------------------------------------
รีวิว กำลังภายใน โหด มันส์ ฮา(เร็ม)
'จุติเทพยุทธ์จอมราชัน'
---------------------------------
'อ่านมันส์สะใจ' จัดเต็มความสนุกกับนิยายแนะนำที่คัดมาเน้นๆ
ชอบเรื่องไหน คลิกเลย!!
ออกจากสำนัก
“เย่เฉินศิษย์สำนักนอก เนื่องจากตันเถียนแตก ไร้วาสนาฝึกตน นับแต่บัดนี้ถูกขับออกจากสำนัก ไม่อนุญาตให้ก้าวเข้าสู่เขาวิญญาณเจิ้งหยางแม้เพียงครึ่งก้าว”
ในวิหารโอ่อ่าปรากฏน้ำเสียงเยือกเย็นดุจคำพิพากษาจากสวรรค์ เสียงที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจล่วงเกิน
ณ เบื้องล่าง เย่เฉินยืนนิ่งอยู่กลางวิหาร สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ ฟังคำพิพากษาอันไร้ซึ่งความปราณี มือของเขานั้นกำหมัดแน่น และอาจจะเป็นเพราะออกแรงมากเกินไปทำให้เล็บจิกเข้าใจกลางฝ่ามือจนเลือดสดๆ ไหลออกมา
ตันเถียนแตก ไร้วาสนาฝึกตน
เย่เฉินฝืนยิ้ม ทว่าดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเศร้ารันทด
สามวันก่อนเขาลงเขาไปรับยาวิญญาณให้ทางสำนัก แต่กลับถูกยอดฝีมือจากสำนักคู่อริลอบทำร้าย เขาสู้สุดชีวิตเพื่อรักษายาวิญญาณ จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดกลับมาสำนัก และนั้นทำให้ตันเถียนของเขาถูกทำลายจนกลายเป็นคนไร้ค่าโดยสมบูรณ์
เพียงแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าในสายตาของเบื้องบนความภักดีของเขานั้นแทบไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย พวกเขารอที่จะขับไล่เขาออกจากสำนักแทบทนไม่ไหวเหมือนเขาเป็นเพียงขยะไร้ประโยชน์ชิ้นหนึ่ง
“ยังไม่ไปอีก?” เห็นเย่เฉินยังยืนนิ่งไม่ไหวติง ในวิหารก็มีเสียงหมดความอดทนดังขึ้นอีกครั้ง
“ตันเถียนก็ถูกทำลายไปหมดแล้ว อยู่ต่อไปจะยังมีประโยชน์อันใด? แต่ไหนแต่ไรมาสำนักเจิ้งหยางเรามิเคยเก็บคนไร้ค่าเยี่ยงนี้ไว้”
“รักษาเจ้าสามวันก็นับว่ามีเมตตามากแล้ว”
น้ำเสียงดูถูกในวิหารที่ดังบาดหูลอยเข้าหูเย่เฉิน ราวกับเข็มทิ่มแทงหัวใจเขาก็มิปาน
“สำนักเยี่ยงนี้ช่างทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”
เสียงแหบพร่าเจือด้วยความเศร้าโศกดังขึ้น เย่เฉินค่อยๆ หันกายจากไป
นอกวิหาร ทั่วภูเขาวิญญาณเต็มไปด้วยต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน พลังวิญญาณปกคลุมหนาแน่น เมฆหมอกลอยทั่ว นกกระสาร่ายรำ ที่นี่สงบร่มเย็นดุจแดนเซียนในโลกมนุษย์
ที่นี่ก็คือสำนักเจิ้งหยาง สำนักฝึกตนทางตอนใต้ของแคว้นต้าฉู่
ทว่าในวันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างในสายตาของเย่เฉินกลับเยือกเย็นเสียเหลือเกิน มันทำให้เขาอดที่จะกอดร่างอันสั่นเทาของตัวเองไว้ไม่ได้
“ข้าบอกแล้ว! เขาถูกขับออกจากสำนักจริงด้วย!”
เย่เฉินเพิ่งจะก้าวออกมาก็มีเหล่าศิษย์ต่างพากันชี้ไม้ชี้มือ บ้างก็เยาะเย้ยถากถาง บ้างก็ทอดถอนใจ
“จะว่าไปศิษย์พี่เย่ช่างน่าสงสารนัก ก่อนหน้านี้เขาดีกับพวกเรามาก พวกเราไปส่งเขากันเถอะ!”
“ส่งทำไมกัน พวกเราเป็นผู้ฝึกตน ส่วนเขานับเป็นตัวอะไร”
“ตอนนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว”
เสียงหัวเราะเยาะและเสียงถอนหายใจรอบด้านทำให้เย่เฉินก้มหน้าลง เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดของเขานั้นกลับติดอยู่ในคอราวกับว่าถูกก้างปลาทิ่มแทงคอ เวลานี้เขาเหมือนนักโทษที่ถูกแห่ประจานรอบเมือง เป็นผู้ที่ถูกโลกทอดทิ้ง
ใช่สิ! เขาไม่ใช่เย่เฉินคนก่อนอีกต่อไปแล้ว
นับจากวันนี้ไปเขาไม่ใช่ผู้ฝึกตนเป็นเพียงแค่คนไร้ค่าผู้หนึ่งที่ตันเถียนถูกทำลาย ความภาคภูมิใจในอดีตบัดนี้ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว เขาต้องเผชิญหน้ากับโลกที่แสนเย็นชา และทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับมัน
โอ๊ะโอ!
เสียงหัวเราะขบขันดังมาจากข้างหน้า ศิษย์ชุดขาวในมือถือพัดผู้หนึ่งเดินเข้ามา สายตาเต็มไปด้วยความขบขันจ้องมองเย่เฉิน “นี่ใครกัน! นี่มิใช่ศิษย์พี่เย่ของพวกเราหรอกหรือ!”
เย่เฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองคนที่เดินเข้ามาผ่านเส้นผมที่ปรกใบหน้า เขามีใบหน้าขาวหมดจด ริมฝีปากบางแฝงแววร้ายกาจ เขานับว่ามีใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับมีดวงตาดุจหงส์
“จ้าวคัง” เย่เฉินจำชื่อคนผู้นี้ได้ จ้าวคังในตอนนั้นมิได้มีท่าทางเย่อหยิ่งเฉกเช่นตอนนี้ ตอนนั้นเขาเคารพศิษย์พี่เย่อย่างเขายิ่งนัก
จุ๊ๆ!
ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะลง จ้าวคังเดินวนรอบเย่เฉินหนึ่งรอบ พลางกวาดสายตามองประเมินอีกฝ่าย ปากก็ส่งเสียงไม่หยุด “ศิษย์พี่เย่! วันนี้ไฉนจึงมีสภาพตกอับเช่นนี้เล่า เห็นศิษย์พี่แล้วข้าช่างปวดใจเสียจริง!”
เย่เฉินรู้ว่านี่เป็นคำถากถาง เขาจึงไม่คิดจะพูดอะไรให้มากความ พลางก้าวเดินต่อทันที
“หยุดก่อน!” จ้าวคังก้าวเข้ามาขวางเย่เฉิน พลางโบกพัดเบาๆ มองเย่เฉินด้วยท่าทางสนุกสนาน
“ถอยไป”
“กลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว ยังจะทะนงตนอีก” จ้าวคังรวบพัดเข้าด้วยกัน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันสลายไป “เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็นเย่เฉินคนเดิมอยู่อีกหรือ?”
เย่เฉินร่างสั่นสะท้าน อยากจะโต้ตอบกลับไป แต่ไม่มีแรงจะเอ่ยปาก
“อยากไปงั้นหรือ? ย่อมได้” จ้าวคังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พูดพลางกางขาออก มองเย่เฉินอย่างขบขัน “คลานลอดหว่างขาข้าไปสิ! บางทีข้าอาจจะให้หินวิญญาณเป็นค่าเดินทางกับเจ้าสักสองสามก้อนก็ได้”
“จ้าวคัง” มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมอง ในดวงตามืดดำไร้แสงของเย่เฉินมีประกายเยือกเย็นวาบผ่าน
“ศิษย์พี่จ้าวคัง ท่านทำเช่นนี้…” ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบด้านมีเสียงศิษย์ดังขึ้น เขาคิดจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้เย่เฉิน เพียงแต่เขานั้นช่างอ่อนแอยิ่งนัก คำพูดจึงไร้น้ำหนัก
“รนหาที่ตาย?” จ้าวคังหันหน้าไปตวาดกร้าว ถลึงตาจ้องศิษย์ผู้นั้น รอบด้านพลันเงียบสงัด คล้ายหวาดกลัวในพลังของจ้าวคัง กระทั่งหายใจก็ยังไม่กล้าส่งเสียงดัง
เมื่อกำราบศิษย์รอบด้านลงได้ จ้าวคังก็มองไปทางเย่เฉินอีกครั้ง พลางหัวเราะเยาะ “เย่เฉิน เจ้าจะคลานหรือไม่คลาน? ข้า…”
พูดยังไม่ทันจบจ้าวคังก็หยุดไว้ก่อน เพราะไม่ไกลออกไปเขาเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามา
ผู้มาเยือนอาภรณ์พลิ้วไหว ผมยาวราวกับคลื่นทะเลเป็นประกาย ใบหน้างดงามหมดจดจนทำให้คนหยุดหายใจ นางเปรียบเสมือนเซียนหญิงที่ลงมาเยือนโลกมนุษย์ บริสุทธิ์เหนือโลกีย์
“เป็นศิษย์พี่จีหนิงซวง” ศิษย์รอบด้านดวงตาเป็นประกาย
โดยเฉพาะบุรุษเพศ ในดวงตายิ่งเจือประกายร้อนแรง เผยให้เห็นความชื่นชมและความปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง นางเป็นถึงเซียนหญิงผู้งดงามไร้ที่ติแห่งสำนักนอกเจิ้งหยาง เป็นที่หมายตาของบุรุษทั้งหลาย
ทั่วทั้งสำนักเจิ้งหยางมีใครบ้างไม่รู้ ยามจีหนิงซวงอยู่เบื้องหน้าเหล่าศิษย์นางเย็นชาราวกับกีดกันผู้คนออกไปพันลี้ ทว่ามีเพียงอยู่ต่อหน้าเย่เฉินเท่านั้นนางถึงจะเผยด้านอ่อนหวานออกมา พวกเขาทั้งคู่ได้รับยกย่องให้เป็นดั่งกิ่งทองใบหยกแห่งสำนักเจิ้งหยาง
แน่นอนว่าภาพเช่นนั้นเป็นเพียงอดีตไปเสียแล้ว
บัดนี้เย่เฉินตกต่ำลง จีหนิงซวงผู้สูงส่งไม่มีทางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวานดั่งในวันวานอีกต่อไป
“จีหนิงซวง” เย่เฉินเอ่ยเสียงแหบพร่า เขาไม่ได้หันไป ทว่าในดวงตากลับเจือแววสลับซับซ้อน
นางเป็นคนที่เขาเคยยอมทุ่มชีวิตปกป้อง แต่นับจากที่ตันเถียนของเขาถูกทำลาย และสูญเสียพลังฝึกฝน จีหนิงซวงที่มักจะยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวานตอนนี้กลับกลายเป็นมีท่าทีเย็นชา
นับตั้งแต่บัดนั้นเย่เฉินก็เข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกและมิตรภาพที่เคยหนักแน่นดุจขุนเขา ทั้งหมดล้วนสลายไปแล้ว
“ศิษย์น้องหนิงซวง” ทางด้านจ้าวคังกางพัดออกด้วยท่าทางสบาย ใบหน้ายิ้มต้อนรับอีกฝ่าย ต่างจากท่าทางร้ายกาจก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน
จีหนิงซวงเพียงพยักหน้ารับอย่างสุภาพให้จ้าวคังที่ยิ้มให้ ทว่าสีหน้ายังคงเย็นชา ราวกับว่าความวุ่นวายใดๆ ในโลกล้วนไม่อาจทำให้ดวงตาอันงดงามของนางปรากฏระลอกความรู้สึกได้
นางค่อยๆ เดินมาตรงหน้าเย่เฉิน แม้ในใจจีหนิงซวงจะมีความเสียใจ แต่ทว่าในดวงตากลับมีเพียงความเย็นชา คล้ายกำลังกล่าวว่า พวกเราไม่ได้เดินบนเส้นทางเดียวกันอีกแล้ว
“เดินทางปลอดภัย” เพียงสี่คำสั้นๆ แม้จะไพเราะดุจเสียงสวรรค์ แต่กลับไม่สามารถปกปิดความเย็นชาในน้ำเสียงของจีหนิงซวงได้
“ท่าทางเช่นนี้ของเจ้า เวทนาหรือ?” เย่เฉินไม่ได้หันมองจีหนิงซวง เขาทำเพียงก้มลงเก็บย่ามที่ตกอยู่บนพื้น ในคำพูดปราศจากความอบอุ่นเช่นวันวาน คำพูดเช่นนี้ทำให้คนฟังปวดใจยิ่งนัก
จีหนิงซวงไม่กล่าวอันใด ความรู้สึกในอดีตเหลือเพียงความทรงจำอันเลือนลาง
“ข้าไปล่ะ” เย่เฉินปัดฝุ่นบนย่าม แล้วค่อยๆ หมุนตัวเดินจากไปอย่างเหนื่อยล้า ใต้แสงจันทร์เงาร่างผอมแลดูอ้างวางโดดเดี่ยว
------------------------------------------------
เพื่อไม่พลาดทุกการอัปเดต
กด 'ติดตาม' ตรงนี้ได้เลย
.
.
.
ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านนิยายนะคะ
เพลิงจากฟ้า
กลางคืนอันแสนมืดมิดบนถนนสายเก่าที่แสนเงียบเหงา มีม้าผอมตัวหนึ่งกำลังเดินอยู่อย่างเชื่องช้า เสียงเกือกม้ากระทบกับพื้นดังเป็นจังหวะ
เย่เฉินเอนตัวนอนหมดแรงอยู่บนหลังม้า เงยหน้าขึ้นมองฟ้าอันว่างเปล่าอย่างเงียบๆ
นับตั้งแต่วันที่เขาออกจากสำนักเจิ้งหยางเขาก็นอนซบอยู่บนหลังม้ามาโดยตลอด ม้าผอมตัวนี้แบกเขาไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่ามุ่งหน้าไปยังสถานที่ใดและไม่รู้ว่าจะสามารถเดินทางไปยังที่ไหน ตั้งแต่เล็กเขาก็เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ถูกสำนักเจิ้งหยางเก็บมาเลี้ยง ไม่มีบ้าน ไม่มีบิดามารดา ไร้ญาติขาดมิตร
เขาเห็นสำนักเจิ้งหยางเป็นบ้านมาโดยตลอด ส่วนเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องก็คือญาติของตน
บัดนี้เขาถูกขับออกจากสำนัก กลายเป็นเด็กไร้บ้าน ต้องประสบกับความโดดเดี่ยวที่ไม่เคยพานพบ จนทำให้เขาอดที่จะนอนขดกอดตัวเองไว้ไม่ได้
“บ้านข้าคือหนใด!” ในค่ำคืนที่มืดมิดมีเสียงพึมพำดังขึ้นชัดเจน ดวงตาของเย่เฉินนั้นเริ่มพร่ามัวโดยไม่ทันรู้ตัว ความเหนื่อยล้าทำให้เขาเผลอหลับไปในที่สุด
ขณะที่ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว ทันใดนั้นเองบนท้องฟ้าอันมืดดำพลันกลับมีดวงดาวพร่างพราวตกลงมา ดาวตกดวงนั้นส่องสว่างเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ผุดลุกขึ้นนั่ง มองไปยังจุดที่ดาวดวงตกเคลื่อนที่ไป ดาวดวงนั้นมีสีทองสว่างไสว ดูคล้ายกับรวบรวมดวงดาวหลายพันล้านดวง ราวกับว่าอาศัยอยู่มาตั้งแต่โบราณกาล ดุจเผชิญโลกมาอย่างโชกโชน แสงทองร้อนแรงพุ่งดิ่งลงมาส่องสว่างไปทั่วท้องนภา
“นั่น…นั่นมันอะไรกัน” เย่เฉินมองท้องฟ้าด้วยความตกใจ เขามองเห็นสายฟ้าเชื่อมต่อกันเป็นสายทาง
ตูม!
ขณะที่เขากำลังตกตะลึงอยู่ก็พลันมีเสียงดังสนั่นขึ้น ดาวดวงนั้นตกลงมา ทำให้พื้นดินโดยรอบเกิดการสั่นสะเทือน เจ้าม้าผอมคงจะรู้สึกตกใจ มันสะบัดตัวเปล่งเสียงร้องจนเขานั้นตกลงมาจากหลังของมัน
ดาวตกจากฟ้า ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์ยิ่งนัก
เย่เฉินรีบหยัดกายขึ้น ก้าวไปบนเศษซากพื้นดิน เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้กับคลื่นความร้อนนั้น
และเมื่อเดินเข้าไปใกล้เขาจึงพบว่าด้านในนั้นคือดวงดาวที่ตกลงมาจากท้องนภา อีกทั้งมันยังคงมีเปลวอัคคีสีทองขนาดเท่าฝ่ามือส่องสว่างอยู่
ณ เวลานั้นเย่เฉินชะงัก ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเจอเปลวอัคคีที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์สั่นสะเทือนขนาดนี้
ไม่นานนักแสงสีทองก็สลายไป เปลวอัคคีนั้นเปล่งแสงดุจเปลวโคม มันล่องลอยอยู่อย่างเดียวดายตรงนั้น แม้จะเป็นเปลวอัคคี แต่เย่เฉินกลับไม่รู้สึกถึงความร้อนเลยสักนิด เปลวอัคคีดวงนั้นกวัดแกว่งไปมา มันช่างดูโดดเดี่ยวคล้ายกับเด็กที่ไม่มีบ้าน
“เจ้าเองก็ไม่มีบ้านหรือ?” คล้ายกับสภาพจิตใจที่โดดเดี่ยวทำให้เย่เฉินยืนมือออกไปสัมผัสมันเบาๆ อย่างอดไม่ได้
เปลวอัคคีนั้นคล้ายดั่งมีจิตวิญญาณแฝงอยู่ มันเคลื่อนตัวไปยังฝ่ามือของเย่เฉินดุจเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา มันเล่นสนุกอยู่บนฝ่ามือของเขา
“น่าสนใจ” เย่เฉินยื่นมือออกไปจิ้มเปลวอัคคีดวงนั้นอย่างอดไม่ได้
เพียงแค่เขาสัมผัสมันเบาๆ เปลวอัคคีดวงนั้นก็กลายร่างเป็นแสงทองสายหนึ่ง พุ่งตรงเข้าสู่ร่างของเขาทันที
“เจ้า…” เย่เฉินหน้าเปลี่ยนสี ชะงักไป
ส่วนเปลวอัคคีดวงนั้นดูซุกซนยิ่งนัก มันเคลื่อนตัวเป็นวงกลมอยู่ภายในร่างกายของเขา ก่อนจะพุ่งตัวไปยังใจกลางตันเถียนที่แตกของเขา
ไม่นานเขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนแผดเผาบริเวณท้องน้อย จนต้องรีบก้มลงไปมอง
และเขาก็พบกับภาพน่าตกใจเข้า เปลวอัคคีดวงนั้น ทำให้ตันเถียนที่เคยแตกสลายของเขากลับสมานตัวอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ความอบอุ่นไหลเวียนทั่วร่างกายเขาดุจเหมันตฤดูในเดือนสิบสองที่ถูกอาบด้วยแสงตะวันอันร้อนแรง
“นี่…” เย่เฉินอ้าปาก
มันยังไม่จบเพียงเท่านั้น
เปลวอัคคีดวงนั้นยังคงโลดแล่นอยู่ในตันเถียนของเขา ราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงความเล็กของตันเถียน เปลวอัคคีดวงน้อยขยายตัวใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วแตกตัวออกมาเป็นแสงทองเปล่งประกาย ก่อนจะกลายเป็นทะเลอัคคีสีทอง ขณะที่มันกลายร่างเป็นทะเลอัคคีนั้น ตันเถียนของเย่เฉินก็ขยายใหญ่ขึ้นไปพร้อมกัน
โอ๊ย!
เย่เฉินกุมท้องพร้อมกับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เขาล้มลงกับพื้น รู้สึกราวกับร่างของเขานั้นกำลังฉีกขาดตั้งแต่ท้องน้อยลามไปทั่วทั้งตัว
ผัวะ!
มีเสียงดังขึ้นท่ามกลางความมืด ตันเถียนที่เพิ่งฟื้นตัวของเย่เฉินพลันแตกออกอีกครั้ง เพราะถูกเปลวอัคคีตีแตก กลายเป็นสีขาวดั่งประกอบขึ้นเป็นฟ้าดิน ด้านบนมีหมอกขาวปกคลุม ด้านล่างมีแสงทองพร่างพราว
จวบจนบัดนี้เปลวอัคคีดวงนั้นจึงหยุดลง มันลอยไปลอยมาราวกับว่ากำลังเดินสำรวจบ้านที่สร้างขึ้นใหม่ของตนเอง
มันดูเหมือนไม่เป็นไร แต่เย่เฉินกลับดูสภาพไม่สู้ดีนัก
เขานอนหอบอยู่บนพื้น ตลอดร่างมีเหงื่อโทรมกาย เจ็บปวดอย่างรุนแรง จนหน้าผากของเขามีเส้นเลือดนูนขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง แม้แต่ใบหน้าก็ยังบิดเบี้ยว
ไม่รู้ว่าเวลาใดความเจ็บนี้ค่อยๆ จางหายไป พร้อมเกิดความรู้สึกอบอุ่นจู่โจมไปทั่วร่างแทนที่ และนั่นทำให้เย่เฉินได้สติขึ้นมา
เวลานี้เขามองไปยังตันเถียนที่เปลี่ยนแปลงชนิดพลิกฟ้าคว่ำดินของตนเองอย่างตกตะลึง เขาอ้าปากค้าง ลำคอเปล่งเสียงอันแหบแห้งออกมา “นี่…นี่คือทะเลลมปราณหรอกหรือ?”
ผู้ฝึกตนแบ่งออกเป็นหกขั้นด้วยกัน ได้แก่ รวมพลัง พลังธาตุ พลังหยาง ฝึกวิญญาณ สมานญาณและผสานฟ้า
ที่เย่เฉินตกตะลึงขนาดนั้นเป็นเพราะทะเลลมปราณนั้นเป็นขั้นสูงกว่าตันเถียนระดับหนึ่ง มีเพียงฝึกถึงขั้นสมานญาณจึงจักสามารถเบิกจุดทะเลลมปราณได้อย่างแท้จริง จะว่าอย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่าเปลวอัคคีดวงนั้นไม่เพียงแต่ช่วยรักษาตันเถียนของเขาแล้ว ซ้ำมันยังช่วยเขาเบิกทะเลลมปราณอีกด้วย
ทันใดนั้นเองพลังปราณวิญญาณฟ้าดินก็พลันกระเพื่อมตัว
และไม่นานพลังปราณวิญญาณฟ้าดินก็ไหลมารวมตัวอยู่ตรงหน้าเย่เฉิน แล้วก่อตัวขึ้นเป็นวังวนพลังวิญญาณรอบตัวของเขา มันไหลเข้าสู่รูขุมขนทั่วกาย ทั้งยังไหลเข้าไปภายในร่างของเขา ก่อนที่มันจะไหลไปยังทะเลลมปราณ ร่างกายของเขากลืนกินพลังปราณวิญญาณฟ้าดินราวกับบ่อที่ไร้ก้น
เวลานี้เปลวอัคคีดวงนั้นกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง พลังวิญญาณที่ไหลเข้าสู่ทะเลลมปราณกลับถูกเขาหลอมเป็นพลังปราณสีทอง ทะเลลมปราณของเขาที่เพิ่งถูกเบิกและค่อนข้างแห้งเหี่ยวพลันเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เต็มไปด้วยพลังปราณสีทอง
เย่เฉินจ้องมองทะเลลมปราณอย่างตกตะลึง ดวงตาของเขาพร่ามัวเล็กน้อย ร่างกายสั่นไหวเบาๆ พร้อมทั้งล้มลงบนพื้น
ค่ำคืนอันไร้เสียง ชั่วพริบตาก็รุ่งอรุณเสียแล้ว
ยามรุ่งสาง มีสายตาอันอบอุ่นทอดมองอยู่บนหน้าเย่เฉิน
ดวงตาของเขาทั้งสองข้างค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ และเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็พบกับใบหน้าเล็กๆ อันอ่อนเยาว์ และดวงตากลมโตสองดวงกำลังจ้องมองเขาอยู่
“พี่ชาย ท่านตื่นแล้ว” เด็กหนุ่มเอ่ยปากพูดเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวสวย
“เจ้าเป็นใคร!” เย่เฉินสะดุ้งตกใจผุดลุกขึ้นมา มองเด็กหนุ่มผู้นั้นพลางมองไปรอบด้าน เขารู้สึกไม่คุ้นเคยยิ่งนัก “ที่นี่มันที่ใดกัน ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“ข้ามีนามว่าหู่หวา” เด็กหนุ่มท่าทางซื่อๆ ยิ้มอย่างจริงใจ “ที่นี่คือสวนแห่งวิญญาณของสำนักเหิงเยว่ วันก่อนท่านสลบอยู่ในป่า ข้ากับท่านปู่จึงพาท่านกลับมาด้วย”
“สำ…สำนักเหิงเยว่?” เย่เฉินตกใจ
แคว้นต้าฉู่มีหนึ่งตำหนักสามสำนัก ตำหนักซื่อเสี่ยครอบครองดินแดนทางตอนเหนือ ส่วนสำนักเจิ้งหยาง สำนักชิงอวิ๋นและสำนักเหิงเยว่ครองดินแดนทางตอนใต้ และยังกล่าวได้ว่าสำนักเจิ้งหยางกับสำนักเหิงเยว่นั้นยังเป็นศัตรูกันอีกด้วย
ไม่ว่าอย่างไรเย่เฉินก็คิดไม่ถึงว่าตัวเขาที่เพิ่งจะถูกขับออกสำนักเจิ้งหยางได้ไม่นาน บัดนี้ได้มาอยู่ที่สำนักเหิงเยว่ซึ่งเป็นคู่ปรับกัน
“ท่านคงจะหิวแล้วกระมัง! ข้าไปเอาอาหารมาให้ท่านหน่อยดีกว่า” เห็นเย่เฉินมีท่าทางตกใจ หู่หวาพูดพลางวิ่งออกไป
เย่เฉินนอนงงอยู่บนเตียงไม้ไผ่ เขาเริ่มค่อยๆ รวบรวมสติได้ และความทรงจำเรื่องเมื่อคืนค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
“เมื่อคืน?” เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเย่เฉินก็รีบสำรวจร่างกายทันที ทะเลลมปราณสีทองอร่ามคล้ายกับโลกดวงหนึ่งปรากฏขึ้น ด้านบนปกคลุมไปด้วยหมอกขาว ส่วนด้านล่างนั้นมีพลังปราณสีทองไหลเวียนอยู่
“ข้าไม่ได้ฝันไป ทุกอย่างเกิดขึ้นจริง”
เย่เฉินหายใจหอบเล็กน้อย เมื่อตื่นขึ้นมาตันเถียนที่เคยแตกนั้นไม่เพียงแต่แค่ฟื้นตัว ซ้ำยังเบิกจุดทะเลลมปราณอีกด้วย แม้แต่พลังปราณสีทองในทะเลลมปราณก็ยิ่งบริสุทธิ์ขึ้น เมื่อกำหมัดเขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการฝึกตนและพละกำลังที่ห่างหายไปนาน นี้เป็นการบรรลุขั้นที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน
และทั้งหมดทั้งมวลล้วนต้องยกความดีความชอบให้กับเปลวอัคคีสีทองนั้น
เมื่อนึกถึงเปลวอัคคีสีทองนั้น เย่เฉินก็มองไปยังเปลวอัคคีสีทองที่ลอยอยู่ในทะเลลมปราณโดยไม่รู้ตัว มันกวัดแกว่งเปลวไฟไปมาดูคล้ายกับเด็กที่กำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
“เจ้าคงไม่ใช่อัคคีเที่ยงแท้กระมัง!” เย่เฉินฉุกคิด เรียกเปลวอัคคีมายังใจกลางฝ่ามือ
เพียงชั่วพริบตาเดียวอุณหภูมิในห้องก็พุ่งสูงขึ้น แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความร้อนสูงนั้นเลย กลับรู้สึกเพียงสนิทสนมกับเปลวอัคคีดวงนั้น
“นับจากนี้ไปเจ้าก็อยู่กับข้าแล้วกันนะ” เย่เฉินยิ้ม สัมผัสอัคคีเที่ยงแท้ดวงนั้นเบาๆ ใจปิติจนไม่อาจบรรยาย
“พี่ชาย ออกมากินข้าวเถอะ!”
“มาแล้วๆ” เย่เฉินเก็บเปลวอัคคี ก่อนจะพลิกตัวลงจากเตียง
------------------------------------------------
เพื่อไม่พลาดทุกการอัปเดต
กด 'ติดตาม' ตรงนี้ได้เลย
.
.
.
ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านนิยายนะคะ
เย่เฉินผู้กล้า
เย่เฉินเดินมาออกจากห้อง แล้วมองไปรอบๆ เขาก็พบว่าที่แห่งนี้เป็นสวนเล็กๆ มีเนื้อที่เพียงยี่สิบจ้าง1 และในสวนแห่งนี้มีต้นผลไม้วิญญาณอยู่หนึ่งต้น
นอกจากเด็กน้อยนามว่าหู่หวาผู้นั้นแล้ว ในสวนแห่งนี้ยังมีชายชราอาศัยอยู่อีกคน
ทั้งสามคนนั่งล้อมอยู่หน้าโต๊ะหินขนาดไม่ใหญ่มาก ด้านข้างมีนกอินทรีตัวใหญ่ตัวหนึ่งนั่งอยู่ พร้อมกับจ้องมองอาหารบนโต๊ะตาเป็นมัน ในโลกของผู้ฝึกตนนั้นนกชนิดนี้ถูกเรียกขานว่า สัตว์วิญญาณ พวกมันมักถูกใช้เป็นพาหนะเดินทางของเหล่าผู้ฝึกตน
หลังจากสนทนากันเย่เฉินจึงได้รู้ว่าชายชราที่ช่วยเหลือเขาเมื่อคืนนั้นมีนามว่า จางเฟิงเหนียน เพราะกระทำความผิดจึงถูกทำลายวรยุทธ์ ลดตำแหน่งในสำนัก ด้วยเหตุนี้จึงมาพำนักอยู่ตรงตีนเขาวิญญาณใกล้ๆ กับสำนักเหิงเยว่
“มานี่มาเจ้านกน้อย ชิ้นนี้ของเจ้า” หู่หวาโยนเนื้อตากแห้งในชามชิ้นหนึ่งให้เจ้านกยักษ์ ซ้ำยังไม่ลืมยื่นมือเล็กๆ ไปลูบหัวเจ้านกยักษ์ ปฏิบัติต่อเจ้านกยักษ์ด้วยท่าทางเสมือนญาติ
ทางด้านจางเฟิงเหนียนยิ้มอย่างอ่อนโยน มองไปทางเย่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เจ้าเองก็เป็นผู้ฝึกตนกระมัง!”
ขณะที่เย่เฉินกำลังยัดอาหารเขาปากอยู่นั่น เมื่อได้ยินคำพูดของจางเฟิงเหนียน เขาก็รีบวางชามกับตะเกียบลง ยิ้มพยักหน้ารับ
“เจ้าเป็นคนของสำนักใด”
“ผู้อาวุโส ข้าไร้สำนักไร้สังกัด แค่ฝึกไปเรื่อย”
“เช่นนั้นก็น่าเสียดายนัก” จางเฟิงเหนียนถอนหายใจเบาๆ “คนหนุ่มมีความสามารถก็ควรหาสำนักบ่มเพาะถึงจะถูก อย่างไรในสำนักก็มีอาวุธฝึกฝนที่เจ้าจำเป็นต้องใช้ ไม่เช่นนั้นเจ้าอายุเท่านี้แล้วจะเพิ่งฝึกถึงแค่ชั้นที่หนึ่งของขั้นรวมพลังหรือ”
“ผู้อาวุโสกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” เย่เฉินยิ้มอีกครั้ง ยังคงปกปิดอดีตของตนเองไว้ เมื่อสามารถฝึกฝนพลังได้อีกครั้ง เขาต้องหาสำนักอื่นอยู่อย่างแน่นอน
จางเฟิงเหนียนกล่าวได้สมเหตุสมผล ในการฝึกตนสิ่งที่เป็นปัญหาจริงๆ ก็คืออาวุธสำหรับฝึกฝนพลัง หากเป็นศิษย์ในสำนักย่อมแตกต่างออกไป อย่างน้อยสำนักก็พึ่งพาได้ เรื่องอาวุธฝึกฝนย่อมต้องมีให้อย่างแน่นอน
เห็นเย่เฉินทำท่าทางครุ่นคิด จางเฟิงเหนียนก็ยิ้มอ่อนโยน “เจ้าหนุ่ม เจ้าสนใจจะมาเป็นศิษย์ของสำนักเหิงเยว่หรือไหม”
“ข้าย่อมต้องสนใจแน่นอน” เย่เฉินรีบยิ้มตอบ
ในใจเขาเองก็คิดเช่นนี้ สำนักเหิงเยว่นั้นแข็งแกร่ง ไม่ด้อยไปกว่าสำนักเจิ้งหยางเลย อีกทั้งเวลานี้เขาเองก็ไม่มีที่ใดให้ไป หากอยู่ที่สำนักเหิงเยว่ ที่นี่จะต้องเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเขาอย่างแน่นอน
กล่าวได้ว่าเวลานี้เขามีกำลังใจอันเต็มเปี่ยม อยู่ที่สำนักเจิ้งหยางเขาเองก็เป็นศิษย์ที่โดดเด่น เขาเชื่อว่าด้วยความช่วยเหลือจากอัคคีเที่ยงแท้นั้น เมื่ออยู่ที่สำนักเหิงเยว่ ในอนาคตอันใกล้เขาจะต้องสามารถวาดลวดลายได้อย่างแน่นอน
“ผู้อาวุโส สำนักเหิงเยว่รับศิษย์ไม่ง่ายกระมัง!” เย่เฉินมองจางเฟิงเหนียนพลางเอ่ยถาม
“ไม่มีปัญหา ข้าจะเขียนจดหมายแนะนำให้ ข้าเชื่อว่ามันจะช่วยให้เจ้าได้เข้าฝึกเป็นศิษย์ได้”
จดหมายแนะนำ?
เมื่อได้ยินสี่คำนี้ เย่เฉินลอบมองประเมินชายชรา แม้เขาจะเป็นคนที่ไม่อาจฝึกตนได้ แต่เขาก็ไม่ได้ธรรมดาดั่งเปลือกนอก
ปัง!
ทันใดนั้นเองประตูสวนแห่งวิญญาณก็ถูกคนผู้หนึ่งยกเท้าถีบออกจากกัน ก่อนที่ชายหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งจะเดินเข้ามา
“กินข้าวกันอยู่หรือ?” ชายหนุ่มชุดขาวแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ
“จางเทา เจ้ามาทำอะไรที่นี่” หู่หวาผุดลุกขึ้น จ้องมองชายหนุ่มชุดขาวด้วยความโกรธ ส่วนสีหน้าของจางเฟิงเหนียนเองนั้นก็เคร่งขรึมขึ้น แม้แต่เจ้านกยักษ์ที่อยู่ด้านข้างเองก็ส่งเสียงร้องดังขึ้นมาไม่หยุด พร้อมทั้งกางปีกใหญ่ขึ้นปกป้องหู่หวาไว้ด้านหลังของตน
เย่เฉินชำเลืองมองจางเทา เขาก็รับรู้ได้ว่าคนผู้นี้นั้นเป็นศิษย์ของสำนักเหิงเยว่ เพราะว่าบนชุดคลุมของเขานั้นมีอักษรเหิงเยว่สองตัวปักอยู่ อีกทั้งเขายังมองออกว่าอีกฝ่ายบรรลุถึงขั้นรวมพลังชั้นที่สอง
ฮึ!
จางเทาแค่นเสียงออกมา มองไปทางจางเฟิงเหนียนด้วยท่าทางดุร้าย “ไอ้แก่ นำมันออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจล่ะ”
“ข้าไม่มีของที่เจ้าต้องการ” จางเฟิงเหนียนสูดหายใจลึก ใบหน้าแก่ชราพลันซีดขาว
“ข้าไว้หน้าเจ้าแล้วยังจะปากแข็งอยู่อีก” จางเทาตวาดกร้าว ยกเท้าถีบโต๊ะจนคว่ำ ท่าทางอันธพาลยิ่งนัก ราวกับโจรบ้าเลือด
ฟึบฟับ!
เจ้านกยักษ์ที่อยู่ด้านข้างกระพือปีกพุ่งตัวเข้ามา แม้มันจะเป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำ แต่กลับมีสติปัญญาสูง ในดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความรู้สึกเฉกเช่นเดียวกับมนุษย์ ที่สะท้อนอารมณ์โกรธออกมา
“เจ้านี่มันรนหาที่ตาย” จางเทาแววตาเยือกเย็น นิ้วมือปล่อยพลังปราณออกมา พริบตาเดียวมันก็รวมตัวกันเป็นใบมีดพลัง พุ่งตรงไปยังร่างของเจ้านกยักษ์ทิ้งรอยแผลไว้แห่งหนึ่ง
เจ้านกยักษ์เลือดกระเซ็น ล้มพับลงกับพื้น
“เสี่ยวอิง” หู่หวารีบปรี่เข้ามาดู
แกว่กๆ!
เจ้านกยักษ์ร้องด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านทว่าไร้กำลัง แม้จะบาดเจ็บเช่นนี้แต่มันก็ยังใช้ปีกอันใหญ่ของมันปกป้องหู่หวาไว้ใต้ร่างของตนเอง
“เจ้าคนชั่ว” จางเฟิงเหนียนเกิดโทสะ ชี้หน้าจางเทาด้วยมืออันสั่นเทา เขาแทบจะทรุดลงกับพื้น
“มอบมันให้ข้า มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจ…” จางเทาเข้ามาประชิดอีกก้าว ยังมิทันได้เอ่ยคำว่าใจร้ายออกมา เขาก็ถูกเย่เฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างนั้นตบเข้าไปที่ใบหน้า
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือดังกังวาน
จางเทาโดนตบจนตกตะลึงไปชั่วขณะ ทั้งยังพบว่าข้อมือของตนเองนั้นถูกเย่เฉินกระชากจนร่างเสียสมดุล ลอยขึ้นจากพื้น และถูกเหวี่ยงจนลอยกระเด็น
ตึง!
ตามมาด้วยเสียงดังลั่น จางเทาที่หยิ่งผยองในตอนแรกนั้นตอนนี้กลับถูกเย่เฉินโยนลงกับพื้น จนพื้นแข็งๆ ถูกกระแทกเห็นเป็นรูปร่างคน
เอื๊อก!
จางเทากระอักเลือด เขาถูกเย่เฉินเหวี่ยงร่างจนอวัยวะภายในเคลื่อนที่
เมื่อจางเฟิงเหนียนเห็นภาพนั้นก็ตกตะลึง ทางด้านหู่หวาเองก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่มองเย่เฉินว่าช่างกล้าหาญยิ่งนัก จางเทาผู้มีวรยุทธ์ขั้นรวมพลังชั้นที่สองเมื่อประจันหน้ากันกลับถูกเย่เฉินโยนจนร่างปลิว
ความจริงแล้วเป็นเย่เฉินอาศัยจังหวะลอบโจมตีอีกฝ่าย ทว่าพลังของเขาก็ยังค่อนข้างทำให้ผู้คนประหลาดใจ
พวกเขาไหนเลยจะรู้ว่าในตัวเย่เฉินนั้นมีทะเลลมปราณอยู่
หากสู้กันจริง วรยุทธ์อยู่ขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่ง แต่พลังปราณในทะเลลมปราณของเย่เฉินนั้นมีมากกว่าพวกเขาสามเท่า หากนับเช่นนี้แล้วแม้เย่เฉินนั้นจะอยู่ในขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่ง แต่กลับเทียบได้กับขั้นรวมพลังชั้นที่สาม
“คนเราทำอะไรสวรรค์ล้วนมองอยู่ หัดสั่งสมความดีเอาไว้บ้าง”
เย่เฉินตวาดเสียงดัง โยนจางเทาที่ถูกตีจนเลือดไหล ออกจากสวนแห่งวิญญาณ
ตกดึกเย่เฉินก็ถ่ายทอดพลังปราณให้เสี่ยวอิง เพื่อช่วยชีวิตมัน แต่ทว่าช่วยได้แค่ในชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น สัตว์วิญญาณอย่างเจ้านกยักษ์ผู้ซื่อสัตย์นี้คงยากที่มันจะกลับมาบินบนฟ้าได้อีกครั้ง
“สหายน้อย วันนี้ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ” จางเฟิงเหนียนนั่งอยู่บนขั้นบันไดหิน ท่าทางแลดูแก่ชรายิ่งนัก เขาถูกศิษย์ของตนเองลงมือทำร้าย สำหรับชายชราที่ใจดีอย่างเขา มันน่าเจ็บปวดเกินจะเปรียบ
“ผู้อาวุโสกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” เย่เฉินยิ้มตอบ
เฮ้อ!
จางเฟิงเหนียนถอนหายใจ ในดวงตาของชายชราขุ่นมัวเต็มไปด้วยแววหวนรำลึกความหลัง ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องเศร้าในอดีต “ข้าเคยเป็นผู้อาวุโสของสำนักเหิงเยว่ แต่ทำผิดครั้งใหญ่ ถึงถูกลดขั้นให้มาอยู่สวนแห่งวิญญาณนี้ ส่วนจางเทาผู้นั้นก็เคยเป็นศิษย์ของข้า ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง เป็นข้าที่ไม่อาจอบรมศิษย์ให้ดี”
“อาจารย์เพียงเป็นผู้นำทาง การฝึกตนล้วนต้องอาศัยตนเอง” เย่เฉินกล่าวปลอบ “ผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องโทษตนเอง มันเป็นเพราะนิสัยของเขาเอง”
“เขาอยากได้คาถาวิญญาณสวรรค์ของท่านปู่” หู่หวาที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยโทสะ มือเล็กกำหมัดแน่น “สิ่งที่ท่านปู่สะสมมาหลายปีล้วนถูกเขาช่วงชิงไปหมดแล้ว กลับยังจะมารังแกพวกเราอยู่ทุกวัน”
คาถาวิญญาณสวรรค์?
เย่เฉินไม่รู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อนี้ สำนักเหิงเยว่มียันต์วิเศษนามว่า ‘คาถาวิญญาณสวรรค์’ เมื่อใดที่ได้ประทับลงบนร่างคนแล้ว มันจะสามารถผนึกพลังปราณของคนผู้นั้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ยันต์สะกดชนิดนี้มีชื่อเสียงไปทั่วสามสำนักมานาน
ยันต์สะกดนี้ล้ำค่ายิ่งนัก แต่ไหนแต่ไรมาไม่ถ่ายทอดให้กับคนนอก เย่เฉินคิดไม่ถึงว่าจางเฟิงเหนียนจะรู้วิชายันต์สะกดนี้
“สหายน้อย ข้าเขียนจดหมายแนะนำให้เจ้าเสร็จแล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็ขึ้นเขาไปฝึกตนเถิด! เจ้ามีพรสวรรค์ไม่น้อย อย่าเก็บมันไว้กับตัวเลย” ขณะที่เย่เฉินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จางเฟิงเหนียนก็ยื่นจดหมายม้วนหนึ่งใส่มือของเขา “กระดาษม้วนนี้คือหนังสือแนะนำเข้าสำนักเหิงเยว่ ว่างๆ เจ้าก็ลองอ่านดู”
“ขอบคุณผู้อาวุโสมาก”
1 จ้าง คือ หน่วยวัดของจีนโบราณ เทียบได้กับ 3.333 เมตร
------------------------------------------------
เพื่อไม่พลาดทุกการอัปเดต
กด 'ติดตาม' ตรงนี้ได้เลย
.
.
.
ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านนิยายนะคะ