โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

สาวปรึกษา เลิกงานดึกแต่แฟนไม่มารับ สุดน้อยใจ ควรไปต่อหรือพอแค่นี้

Khaosod

อัพเดต 31 ม.ค. 2566 เวลา 09.02 น. • เผยแพร่ 31 ม.ค. 2566 เวลา 08.56 น.

สาวปรึกษา ทำงานเป็นพยาบาลเลิกเวรดึก แต่แฟนไม่ยอมมารับ ปล่อยให้กลับบ้านเอง สุดน้อยใจ ควรไปต่อหรือพอแค่นี้

เมื่อวันที่ 27 ม.ค. 66 สมาชิกหมายเลขหนึ่งได้ตั้งกระทู้ปรึกษาปัญหาความรัก โดยเล่าว่า เธอคบหากับแฟนมาได้ 3 ปี ตอนนี้อยู่คอนโดด้วยกัน เธอทำงานเป็นพยาบาล เข้าเวร-เลิกเวรดึกสุดเวลา 23.30 น. ประมาณ 5-6 ครั้งต่อเดือน

ส่วนแฟนทำงานบริษัท ต้องตื่น 5.50 น. เลิกงาน 17.30 น. ใช้เวลาเดินทางกลับบ้านประมาณหนึ่งชั่วโมง ในบางสัปดาห์แฟนต้องออกต่างจังหวัด ไป-กลับประมาณ 80-90 กิโลเมตร จึงมีหลายวันที่แฟนมารับเธอไม่ได้ เพราะเหนื่อยล้า

เธอจึงแก้ปัญหาด้วยการนั่งแกร็บวิน เสียค่าใช้จ่าย 90 บาท เธอกังวลเรื่องความปลอดภัยและค่าใช้จ่าย ซึ่งก่อนหน้านี้ เธอเคยทำงานที่อื่นมาก่อน ไม่ต้องเลิกดึกจึงไปกลับเองได้ แต่พอคบแฟนได้สักพัก แฟนก็ขอให้เธอย้ายมาอยู่ด้วย เธอจึงเสนอไปว่าจะยอมย้ายมาทำงานใกล้ที่พัก แต่งานอาจเลิกดึก ซึ่งแฟนโอเคที่จะมารับ-ส่ง แต่ตอนนี้มันไม่เป็นไปตามข้อตกลงจนเกิดเป็นอาการน้อยใจ จึงอยากมาปรึกษาเพื่อน ๆ ชาวเน็ตว่า เธอควรไปต่อหรือพอแค่นี้

ด้านความคิดเห็นของชาวเน็ต ส่วนใหญ่แนะนำว่า ให้เจ้าของกระทู้ไปเช่าหอพักอยู่ใกล้ ๆ โรงพยาบาลจะดีที่สุด หากกลับดึกจะได้ไม่ต้องเสี่ยงกลับบ้านเอง ส่วนแฟนเจ้าของกระทู้จะได้ไม่ต้องเหนื่อยล้าเพิ่มเติม

แต่ทั้งนี้ หากปัญหาทั้งหมดแก้ไม่ลงตัว อยากให้เจ้าของกระทู้ลองพิจารณาเหตุผลต่าง ๆ ให้ดี เช่น แฟนเป็นที่พึ่งพิงให้ได้หรือไม่ ยามที่เราป่วยเขาเอาใจใส่ จัดลำดับความสำคัญดีหรือไม่ สุดท้ายแล้วหากหาข้อสรุปร่วมกันไม่ได้ ก็เลิกรากันไปดีกว่า เพราะสิ่งที่พูดมาเป็นพื้นฐานสำคัญของใช้ชีวิตคู่การอยู่ร่วมกัน

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...