เลิกหลอกตัวเองทำยังไง? - ดังตฤณ

หลายคนหลอกตัวเองเป็นอาชีพ

หลอกทุกวัน หลอกจนเป็นกิจวัตร

แต่ก็คิดว่าไม่เป็นไร

ไม่ได้ผิดศีล ไม่ได้มุสาหากิน

ก็แค่คนมันอยากมีความสุขกับเรื่องไม่จริง

หลบหนีความจริงที่ไม่เคยเหมือนฝันได้สักที

ดูเผินๆ เหมือนการหลอกตัวเองไม่ได้มีพิษมีภัย

แต่ข้อเท็จจริง คือ ถ้าคุณหลอกตัวเองได้รุนแรง

ถึงขั้นที่แอบเพ้อว่ามันจริง มันล้นสุข

ถ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่าไม่ใช่อย่างนั้น

ทุกข์ก็ท่วมท้นล้นหลั่งประมาณเดียวกันนั่นเอง

จึงไม่แปลกหากโรคชอบหลอกตัวเอง

จะเป็นประตูบานหนึ่งให้เกิดโรคอารมณ์สองขั้ว

สุขมากแบบไม่สมเหตุสมผล

ทุกข์สาหัสแบบเอาไม่อยู่ รู้เหนือรู้ใต้ไม่ได้

หลายคนรู้ตัวอยู่หรอกว่าชอบหลอกตัวเอง

แต่ก็เกินห้ามใจ ไม่อยากยอมรับ

เพราะมักเกี่ยวข้องกับความรู้สึกในตัวตน

ซึ่งเป็นอะไรที่ดิบ และมีพลังเข้าข้างตัวเองเกินต้าน

ในเมื่อทุกคนอยากรู้สึกว่าตัวเองมีค่า

พอโดนทำให้ด้อยค่า ก็ต้องมีขัดขืน

เช่น รักคน แล้วคนเขาไม่รัก 

ก็แอบสังเกตทุกนิมิตหมาย 

เขาเดินมาเหนื่อยๆ

หายใจแรงหน่อยก็เอาแล้ว

กล่าวหาแล้วว่าฉันคงเป็นต้นเหตุ

ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะแน่ๆ

หรืออย่างไปสมัครงานที่ที่อยากทำ

เขาสัมภาษณ์แล้วให้กลับมารอ

รออยู่สองปียังหวังว่าเขาจะนึกถึง

และเปลี่ยนใจโทร.มาเรียกในวันหนึ่ง

ถ้ากล้าสำรวจใจตัวเอง

เราจะค่อยๆ มีความสามารถในการเข้าใจที่มาที่ไป

เริ่มจากตระหนักว่า

การกล้าชนกับความจริงตรงๆ ด้วยใจเต็มๆ นั้น

อาจเหมือนเปิดแผล 

แน่นอนมันแสบร้อน

แต่หากความแสบร้อนปรากฏชัด

โดยเราไม่เบือนจิตหลบไปเสียก่อน

ก็จะเริ่มเห็นแผลทางใจโดยความเป็นสิ่งที่มองดูได้

ไม่ใช่ว่าดูไม่ได้อย่างที่คิดมาตลอด

ลากลมหายใจยาวๆ นิ่มๆ

คงเส้นคงวาเอาทุนนิดหนึ่งก็ดี

แผลไม่ได้อยู่ข้างนอก

แต่เป็นความเสียดแสลงภายใน

ที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงเกินชะโงกดู

ขอเพียงเอาสุขจากการหายใจยาวมาช่วย

และเมื่อรู้จักชะโงกดู

เห็นจิตที่มีอาการปูด อาการบวม

หรือแม้กระทั่งอาการเลือดทะลักเป็นลิ่มๆ

ก็จะค้นพบความจริงอันน่าอัศจรรย์ว่า

ถ้าเราดูมันนานพอ

อาการปูด บวม หรือเลือดทะลักนั้นๆ

จะค่อยๆ สมานให้เห็นจะจะ

ยิ่งดูด้วยท่าทีของผู้สังเกตการณ์นานไป

ก็จะยิ่งเห็นการแสดงความไม่เที่ยงนั้นๆ ซ้ำไปซ้ำมา

กระทั่งได้ข้อสรุปว่า

แผลทางใจเป็นสิ่งเปลี่ยนสภาพได้

เห็นมันไม่เหมือนเดิมได้ 

เห็นมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับใจเราจริงๆ ได้

ที่แท้แผลอยู่รอบนอก พร้อมจะลอกออก

ไม่ใช่อยู่ที่แก่นกลางใจ หายไปไม่ได้เสียหน่อย

แรกๆ ที่ฝึกดู

อาจเหมือนข้างในของคุณมีสองคน

คนหนึ่งอยากยอมรับความจริงเสียที

อีกคนคอยโบกปัด คอยรังควาน 

ไม่ยอมให้มองถนัด ไม่อยากเอาด้วย

คุณไม่จำเป็นต้องสู้กับมัน

แต่ลองสนุกกับการดูไอ้เจ้าสองตัวนั้นมันตีกัน

ระหว่างอยากยอมรับ กับไม่ยอมรับ

เพื่อในที่สุดจะได้ทราบชัดว่า

แม้แต่จิต แม้แต่กลุ่มความคิด

ก็ไม่ใช่ตัวจริงของคุณทั้งคู่

ถึงตรงนั้นคุณแค่เลือกที่จะอยู่ตรงกลาง

ไม่ต้องเป็นกรรมการห้ามมวย

แค่นั่งเอนหลังพิงพนัก

เป็นผู้ดูแถวหน้าอย่างสบายอารมณ์

นั่นแหละ! ถึงจุดหนึ่งจิตของคุณจะเป็นกลางของแท้

จุดนั้นคุณจะไม่พบตัวเองผู้มีแผล

แต่จะพบกับอีกตัวผู้มีแต่ความสะอาดแห้ง

ไร้แผลสด แผลเปื่อย หรือแผลเป็นใดๆ

ใจจะเอาแต่เข้าข้างความจริง

ไม่เข้าข้างตัวเอง 

ไม่เข้าข้างผู้ใดที่อยู่ฝ่ายเท็จอีกเลย!