หลินหลินกับระบบมิติผันผวน

ข้อมูลเบื้องต้น

คำโปรยนิยาย

หลินหลิน เศรษฐินีผู้ร่ำรวยไร้รัก…สิ้นใจในเรือนไม้อันเงียบเหงา

ก่อนตาย…นางขอพรสองประการ

หนึ่ง…ขอมีชีวิตดุจเทพเซียนในนิยาย

สอง…ขอพบพ่อแม่บุญธรรมที่พลัดพรากอีกครั้ง!

สวรรค์บันดาลให้นางย้อนเวลากลับไปเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ พร้อม "มิติผันผวน" มิติพลังเวทมหาศาลติดตัวมาด้วย!

ชาติภพนี้…นางจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่า!ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ฝึกยุทธ์ ท่องยุทธภพ

พร้อมกับ "ท่านแม่ทัพเทียนชุน" บุรุษคลั่งรักขั้นสุด! ที่ตามติดนางราวเงาตามตัว…"หลินเอ๋อร์…เจ้าจะหนีพี่ไปไหนไม่ได้!

มิติวิเศษ x แม่ทัพคลั่งรัก x ปริศนาชาติภพก่อน x การผจญภัยสุดป่วน

ติดตามความสนุก ครบรส ได้ใน… หลินหลินกับระบบมิติผันผวน

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของไรท์นะคะ เป็นนิยายยาว 216,590คำ คร้า

มีฉากNC**อายุต่ำกว่า 18 ปีไม่ควรอ่านค่ะ

บทที่1

ระบบ : ตี๊ด ติ๊ด ติ๊ด

ระบบกำลังเชื่อมข้อมูลกับผู้ถูกเลือก

ผู้ถูกเลือกนาม: หลินหลิน (หลินลดา ยศวาติเมศ)

เพศ: หญิง อายุ: 72 ปี

หมายเลข 9551 7489 5156 454

ระบบจะพร้อมใช้ใน 9 8 7 6 5 4 3 2 1 ติ๊ด ๆๆๆ

ระบบเสร็จสมบูรณ์

หลินหลินรู้สึกมึนงง เธอตายแล้วไม่ใช่หรอ? เธอมั่นใจว่าเธอตายแล้วแน่นอน แล้วเสียงนี้คือเสียงอะไร?

### ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

ณ สวนป่าไผ่ที่กินอาณาเขตนับ 100 ไร่ ได้แอบซ่อนเรือนไม้หลังเล็กไว้ใจกลางธรรมชาติ

หญิงชราผมสีดอกเลากำลังหลับตานั่งบนเก้าอี้ไม้ม้าโยกเนื้อดี ที่มีเบาะหนานุ่มเป็นเบาะรองนั่งแบบสั่งทำขึ้นมาพิเศษ เก้าอี้โยกนี้ถูกวางไว้ที่ชานระเบียงไม้หน้าเรือนหลังเล็ก มันถูกติดตั้งระบบโยกอัตโนมัติไว้ให้ผู้นั่งได้ผ่อนคลาย

เบื้องหน้าของเธอคือสวนป่าไผ่อันกว้างใหญ่ที่โอบล้อมบ้านหลังเล็กเอาไว้ บรรยากาศที่นี่จึงสงบร่มเย็น

เสียง วู้ดวู้ด ของลมที่ลู่ไปกับใบไผ่ มาพร้อมกับสายลมที่เย็นสบายที่ทำให้ผู้ที่สัมผัสปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง

"คุณนายหลินคะ อิฉันวางชาดอกไม้ไว้ด้านข้างนะคะ"

ไม่มีเสียงตอบรับจากหญิงชรา มีเพียงเสียงไม้โยก เอี๊ยด เอี๊ยด อันแผ่วเบาเท่านั้น

คนสนิทอย่างเธอย่อมรู้ว่านายหญิงของเธอไม่ต้องการสิ่งใดแล้วนอกจากอยู่เงียบๆ คนเดียว หญิงสาวจึงค่อย ๆ ลุกถอยตัวออกไป

สายลมที่พัดผ่าน จากวินาที เป็นนาที จากนาทีเป็นชั่วโมง หญิงชรายังคงหลับตาซึมซับธรรมชาติแบบที่เธอชอบให้มากที่สุด เพราะเธอรู้ว่าเธอใกล้จะหมดเวลาบนโลกนี้แล้ว ความเงียบสงบผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ในที่สุดดวงตาฝ้าฟางก็เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ความแก่ชราทำให้เธอเหนื่อยเหลือเกิน

เธอคิดทบทวนสิ่งที่ผ่านมา รอยยิ้มเหนื่อยล้าก็ปรากฏบนใบหน้า 20 ปีหลังมานี้เธอถามตัวเองทุกครั้งที่ลืมตาว่า….ในชีวิตนี้เธอยังมีสิ่งไหนที่อยากทำอีกไหม?

ตอนนี้สังขารเธอไม่เอื้ออำนวยอีกต่อไปแล้ว ความปวดเมื่อยตามร่างกายของเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ แค่ขยับตัวเล็กน้อยก็เหมือนเธอโดนทุบตีมาก็ไม่ปาน

คุณนายหลินถอนหายใจเบา ๆ อย่างน้อยชีวิตนี้ เธอก็ทำทุกอย่างเต็มที่ ที่ผ่านมาเธอทุ่มเทให้กับสิ่งที่เธอทำ เธอใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ไม่มีสามีเคียงข้าง ไม่มีญาติพี่น้องคอยช่วยเหลือห่วงใย

แต่เธอก็ภาวนาขอบคุณพระเจ้าทุกครั้งที่ให้โอกาสให้เธอได้พบครอบครัวที่ดี มีเงินทองมากมาย จนสามารถช่วยเหลือหลายๆ ชีวิตบนโลกนี้

ตั้งแต่เกิด เธอเป็นเด็กกำพร้า อยู่ศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้าจวบจนอายุ 8 ปี จนมาเจอพ่อแม่บุญธรรม พวกท่านได้ให้ชีวิตใหม่แก่เธอ พวกท่านรักเธอมาก ไม่เคยบังคับเธอเลยสักครั้ง ของที่ว่าอะไรดีพวกท่านก็หามาให้เธอเสมอ เธอเป็นเด็กเรียนดี…พวกท่านเลยส่งเธอร่ำเรียนจนจบปริญญาเอกก่อนกำหนด และให้เธอสานต่อธุรกิจของพวกท่าน

พอหลินหลินอายุได้ 24 ปี พวกท่านได้จากเธอไป ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ เหตุการณ์ครั้งนั้นได้เปลี่ยนชีวิตเธอตลอดกาล

ทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนมายังชื่อของเธอ เงินที่มีเรียกได้ว่าใช้อีก 100 ชาติก็คงไม่มีวันหมด แต่…มันเหมือนฝันร้าย ที่เธอต้องกลับมาไม่มีครอบครัวอีกครั้ง! ในปีนั้นเธอสูญเสียทั้งครอบครัวและคนรัก เธอจับได้ว่าเขาไม่ซื่อสัตย์ต่อเธอ ความทุกข์ทรมานทำให้เธออยากตายนับร้อยๆ ครั้งต่อวัน

แต่…..เธอเคยสัญญากับพ่อแม่บุญธรรมไว้แล้ว ว่าเธอจะใช้ชีวิตให้ดี…ให้เหมาะสมกับที่พวกท่านให้โอกาสมา

ดังนั้นต่อให้เธออยากตายก็ไม่มีสิทธิ์ตาย ชีวิตนี้มอบให้พวกท่านแล้ว

พอเธออายุได้ 25 ปี จึงตัดสินใจเริ่มรับเลี้ยงเด็กกำพร้าคนแรก ความสุขใจเกิดขึ้นตั้งแต่วินาทีนั้น ทำให้เธอรู้แล้วว่าการให้มันสุขใจมากเพียงใด

ดังนั้น เธอจะมอบมันให้ผู้อื่นไปเรื่อยๆ จนชีวิตจะจบลง

ชีวิตของเธอดำเนินต่อมาเรื่อยๆ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอีกต่อไป ความรักที่เข้ามากี่ครั้งก็เป็นเธอที่ผิดหวัง หากไม่ต้องการเงินของเธอ ก็เป็นคนของศัตรูที่ส่งมาฆ่าเธอ ผู้หญิงคนนึงแค่ต้องการผู้ชายที่รักสักคนและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าคงเป็นคำขอที่มากเกินไป….

หลินลดาจึงหยุดเรื่องราวความรักลงและมุ่งหน้าใช้ชีวิตให้ดี ตอนนี้เธอมีเด็กในอุปถัมภ์มากกว่า 300 คน พวกเค้าได้รับโอกาสเหมือนที่เธอได้รับ พวกเด็กๆ เวียนมาหามาดูแลเธอ จนหลังมานี้เธอต้องบอกพวกเค้าว่า ขอบคุณที่มาหาคนแก่คนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเธอต้องรู้คือคนที่ช่วยเหลือพวกเธอไม่ใช่ฉันคนนี้หรอกนะ

ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาค่อยกล่าวให้ลูกๆ บุญธรรมเข้าใจ

"ฉันเป็นแค่คนที่ส่งต่อโอกาสเท่านั้น คนที่ช่วยเธอจริงๆ พวกท่านไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว"

มืออันเหี่ยวย่นลูบกรอบภาพถ่ายครอบครัวที่หวงแหน

"เมื่อฉันจากโลกนี้ไป …หากพวกหนูอยากจะขอบคุณ ขอให้พวกหนูขอบคุณพระเจ้า เพราะพระองค์มอบโอกาสให้เราได้มาเจอกัน ช่วยเหลือกัน และหนูคือคนที่ได้โอกาสนั้นมา”

“จงอย่าลืม สิ่งที่ท่านประทานให้ ใช้ชีวิตให้ดี ไม่ต้องเก่งที่สุด ไม่ต้องดีที่สุด แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขไม่เบียดเบียนคนอื่น หากมีเหลือก็แบ่งปัน แค่นั้นก็ถือได้ว่าพวกหนูได้ตอบแทนฉันแล้ว"

หลังจากที่พูดกับเด็กคนสุดท้ายที่รับเลี้ยงจบ เธอก็ปลีกวิเวก หยุดการออกสื่อ หยุดการพบแขก หยุดการให้พวกเขาเข้าพบถาวร

ที่ผ่านมาหลินลดา จัดงานการกุศล งานบุญ สร้างวัด สร้างโรงเรียน บริจาคทาน โรงทาน ถุงยังชีพ สมทบทุนสร้างโรงพยาบาล ทุกอย่างเกิดขึ้นในนามของพ่อแม่บุญธรรมของเธอทั้งสิ้นจวบจนทุกวันนี้และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปจนกว่าชีวิตของเธอจะจบลง

เพราะเธอรู้ว่ามันใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว เธอรู้ตัวดี…และไม่มีอะไรที่ต้องกังวลพะวงอีกต่อไป มรดกที่มีมากมายเธอก็จัดการแบ่งไว้เป็น 3 ส่วนแล้ว

ส่วนแรกคือค่าเล่าเรียนของเด็กๆ ที่เธอรับเลี้ยง แต่ละคนเธอจะมีทุนการศึกษาส่งเรียนถึงปริญญาเอกไม่ว่าจะสาขาไหน ใช้เงินมากเท่าไรหากเป็นเรื่องเรียนพวกเขาจะได้รับการดูแลจากเธอ

แต่เธอไม่มีเงินส่วนตัวให้…. ทุกคนต้องดิ้นรนรู้จักที่จะทำงานหาเลี้ยงตนเอง หากไม่ทำงานก็จะไม่มีเงินกิน วิธีนี้เธอฝึกให้พวกเขาได้รู้จักหา ไม่ใช่รอแต่ขอ เพียงอย่างเดียว

เธอคิดว่าเธอได้ให้โอกาสพวกเขามากกว่าเด็กบางคนที่มีครอบครัวเสียอีก เด็กบางคนมีพ่อแม่ แต่ไม่สามารถเรียนต่อได้ มีถมเถไป สิ่งที่เธอมอบให้คือ

การมีทางเลือก มีต้นทุนการศึกษาในชีวิต เธอส่งมอบการศึกษาให้พวกเขา และอยู่ที่พวกเขาแล้วว่าต้องการใช้ชีวิตอย่างไรหากปรารถนาจะเรียนไม่ว่าจะสูงแค่ไหน เธอก็ได้สำรองทุนตรงนี้ไว้ให้พวกเขาแล้ว

แต่ถ้าพวกเขาตัดสินใจไม่เรียน เงินจะถูกส่งต่อไปให้เด็กคนใหม่ทันที นี่คือกฎของเธอว่าเมื่อได้รับโอกาส หากไม่รักษาไว้ ก็ต้องขวนขวายหาเอง

ส่วนที่ 2 คือ พนักงานทุกองค์กรที่เธอบริหาร รวมทั้งแม่บ้าน คนสวน คนขับรถของเธอ พนักงานทุกคนจะได้รับเงินปันผลส่วนแบ่งเป็นหุ้นของบริษัท

ส่วนสุดท้าย เงินทั้งหมดเธอขอบริจาคให้กับการกุศล โรงเรียน โรงพยาบาล มูลนิธิ วัดวาอาราม แต่ที่ต่างจากทุกครั้งคือ นามผู้บริจาคครั้งนี้ถูกเพิ่มเติมขึ้นมานิดหน่อย คือ คุณหลินลดา ยศวาติเมศ ธิดาบุญธรรมของคุณอัคคี และคุณนายวรรณลดา ยศวาติเมศ

ครั้งนี้เธอขอต่อพระเจ้าด้วยความดีที่เธอทำมา…ขอให้เธอได้เจอกับพ่อแม่บุญธรรมอีกครั้ง ให้เธอได้ตอบแทนพวกท่านทั้งสองด้วยเทอญ

และหากเป็นไปได้ เธอก็ขอใช้ชีวิตแบบในนิยาย มีมิติออกผจญภัย เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่ไม่มีใคร…และต้องต่อสู้กับความโลภของคน มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน……

ดวงตาหญิงชราค่อยปิดลงอีกครั้ง พร้อมกับลมหายใจที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ และหยุดลงอย่างสงบ

## กลับมาที่ปัจจุบัน

"ตี๊ด ติ๊ด ติ๊ด"….. "ระบบอะไรนะ เสียงนี้คืออะไร"

"เธอเป็นใคร ออกมาได้ไหม ฉันไม่เห็นใครเลย"

พูดจบหลินลดาก็ต้องตกใจ น้ำเสียงที่เคยแหบพร่าบัดนี้กลับมาสดใสเหมือนเด็กสาวอีกครั้ง ความรู้สึกนึกคิดก็เป็นจิตตอนวัยรุ่นอีกครั้ง จิตใต้สำนึกของหลินหลินรีบมองสำรวจรอบด้าน…

แต่สิ่งที่เห็นคือแสงสีขาวสว่างสุดลูกหูลูกตา พื้นก็ขาว มองด้านซ้ายหรือด้านขวาก็ขาว ด้านบนด้านล่างก็เป็นสีขาว ไม่มีสีอื่น ไม่มีอะไรเลยนอกจากสีขาว

แล้วตอนนี้เธอนี่อยู่ไหนกันนะ มือ…ใช่ดูมือ ไม่มีมือ ขา…ไม่มีขา ไม่มีแม้แต่ร่างกาย…แต่เธอกลับเห็นทุกอย่างงั้นเหรอ หรือว่าเป็นดวงจิตกันนะ

ระบบ: "ตี๊ด ระบบกำลังเชื่อมต่อกับผู้ถูกเลือกหลินหลิน โปรดรอสักครู่"

ระบบงั้นเหรอ หรือจะเป็นอย่างนิยายที่เคยอ่านตอนเด็กนะ

พรึบ! แสงสีฟ้าปรากฏเป็นหน้าจอคล้ายหน้าจอทัชสกรีน

หลินลดามองหน้าจอที่โปร่งใส ที่สำคัญตรงกลางจอมีสัญลักษณ์ของใบโคลเวอร์ ใบไม้แห่งความโชคดี ซึ่งมันไปตรงกับสัญลักษณ์ที่เธอใช้ในตอนที่เธอมีชีวิต…

ระบบ: "ฟังก์ชันเสริมดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์ เปิดระบบพูดคุย 100%"

"สวัสดี ผู้ถูกเลือกหลินลดา ขอแนะนำตัวก่อน ระบบมีชื่อว่า ระบบ"

"ระบบมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยสุดเจ๋งให้กับผู้ถูกเลือก และคนที่ระบบเลือกมาต้องมีคุณสมบัติที่หาได้ยากยิ่ง หากให้คิดเป็นเปอร์เซ็นต์คือ 1 ใน 1,000,000,000,000"

"หรือหากคำนวณง่ายๆ คือ หักกรรมดีลบกรรมชั่วทุกชาติ ผลลัพธ์ออกมาคือ กรรมดี: 0 กรรมชั่ว: 0 ซึ่งคุณคือคนนั้น"

"ระบบขอแสดงความยินดีด้วย ส่วนคำขอของคุณก่อนสิ้นชีวิตนั้นถูกส่งมาให้ระบบและได้รับการอนุมัติจากเบื้องบนเรียบร้อยแล้ว"

"โปรดกดที่หน้าจอ เพื่อดูข้อมูลชีวิตใหม่ของคุณ"

หลินลดารีบมองไปที่จอสีฟ้า ตอนนี้หน้าจอปรากฏข้อมูลต่างๆ อยู่บนหน้าจอ เธอรีบอ่านข้อมูลที่เห็น เพราะกลัวมันเปลี่ยนหน้าไป

ชื่อ: หลินหลิน อายุ: 15 ปี เพศ: หญิง บิดามารดา: เสียชีวิต ฐานะ: ยากจนมาก พลังเวท: ไม่มี ยุค: จีนโบราณ

ถัดลงมาด้านล่างมีให้กด ยืนยัน / ปฏิเสธ

"เฮ้อ…ไหนว่าคำขอของฉันได้รับการอนุมัติไง ทำไมถึงไม่ได้เจอคุณพ่อคุณแม่ล่ะ ชาติใหม่นี้ฉันก็ยังไม่มีพ่อแม่"

"นี่ระบบ กำลังส่งฉันไปตายอีกรอบหรือเปล่า อายุแค่ 15 เด็กขนาดนั้น ไม่มีพ่อแม่ เงินทองก็ไม่มี พลังเวท…หือ! พลังเวท ระบบจะส่งฉันไปเหมือนในนิยายใช่ไหม คำขออีกข้อของฉันนี่เอง ขอบคุณระบบ"

"แล้ว ที่ๆ จะส่งฉันไป เป็นแบบที่ใช้พลังกันได้ พ่นไฟ ลอยตัวบนอากาศไรงี้ใช่ไหม ระบบ"

(เสียงคาดหวังของหลินหลิน ทำให้ระบบหนักใจเล็กน้อย กลัวผู้ถูกเลือกจะปฏิเสธ เพราะหากผู้ถูกเลือกกดปฏิเสธ เขาจะถูกยกเลิกภารกิจด้วยเช่นกัน ระบบจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ *-*)

ระบบ: "ผู้ถูกเลือกหลินลดา ใจเย็นๆ ก่อน อันนี้เป็นเพียงข้อมูลเบื้องต้นเท่านั้น หากผู้ถูกเลือกหลินลดากดยืนยันตอนนี้ ระบบจะแถมมิติติดตัวไปให้ด้วย แต่หากผู้ถูกเลือกกดปฏิเสธ ระบบจะไม่มีมิติและของวิเศษต่างๆ ให้ท่านแน่นอน และท่านจะไปเกิดที่ใดก็ไม่อาจทราบได้ ระบบอยากให้ท่านคิดดีๆ" (น้ำเสียงข่มขู่)

หลินลดาหรี่ตาจับผิด แต่เพราะเธอยังไม่ทันได้ถามอะไร หน้าจอสีฟ้าก็มีตัวเลขนับถอยหลัง

"ห๊ะ…ระบบทำไมรีบแบบนี้"

5 4 3 2 หลินลดารีบเอื้อมมือไปกดยืนยัน แต่เธอลืมว่าเธอไม่มีมือ… 1

"ยืนยัน ยืนยัน ฉันยืนยันแล้ว"

เสียงตะโกนแทบจะทันที

ระบบ: "ยืนยันเรียบร้อย"

ทำไมเธอรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์แบบแปลกๆ กันนะ แต่ยังดีที่ระบบแถมมิติไปให้อะนะ น่าจะมิติเทพอย่างในนิยาย แบบมีของวิเศษเยอะๆ

หลินลดาตั้งใจมองไปที่หน้าจอ ที่ตอนนี้เปลี่ยนหน้าสถานะรอการอัปโหลดอีกครั้ง 50% 70% 90% ไม่ถึง 2 วินาที ก็อัปไปที่ 90 แล้ว อะไรจะไวปานนั้น

"ระบบให้มิติแบบไหนติดตัวเราไปเหรอ มีของวิเศษอะไรบ้าง"

หลินหลินตั้งคำถามกับระบบ และในตอนนั้นเองที่หน้าจอขึ้น 100% แรงดูดมหาศาลดูดหลินหลินไปยังอีกที่หนึ่ง

"กรี๊ด"…..

หางตาของเธอเห็นหน้าจอสีฟ้าปรากฏคำว่า มิติผันผวน ติดตั้งสำเร็จ

"มิติผันผวน..!!!!. มันดีใช่ไหม ทำไมชื่อมันดูเอาแต่ใจขนาดนั้น อร้ายยยยยยระบบบบ……. "

เสียงจากที่ดังกึกก้องกลับค่อยๆ เบาลง ….เบาลง…..และเงียบในที่สุด

ระบบ: "มิติผันผวน? ผู้ถูกเลือกนี่ช่างเป็นลูกรักพระเจ้าเสียจริง ถึงกลับได้มิติขั้นสูงของนักเวทไปครอบครอง"

บทที่2

"เฮือก"…

หลินลดา รับรู้ได้ถึงการหายใจของร่างกายอีกครั้ง…หายใจ เธอต้องหายใจ…… หลินลดา รู้แค่เธอต้องหายใจ

โกยเข้าไปอีก โกยเข้าไปอีก…. เสียงในหัวมันดังแบบนั้นอยู่เนิ่นนานหลายนาที สายตาที่พร่าเบลอก็ถูกปรับให้มองได้ชัดเจนขึ้น หลินลดากวาดสายตาสำรวจรอบตัวโดยสัญชาตญาณ สิ่งที่เธอมองเห็นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้คือ..

ป่า! ใช่ ป่า ต้นไม้ที่มีลำต้นสูงใหญ่เป็นอย่างมาก ถ้าเทียบจากโลกที่นางจากมา คงเป็นป่าลึก

"โอ้ย!"…. "ฮึก"

ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด หลินลดาต้องเอามือขึ้นมากุมหัว ความเจ็บนี้ทำให้เธอเผลอกัดปากจนเลือดโดยไม่รู้ตัว ภาพต่างๆ ความรู้สึกต่างๆ ของร่างนี้ทยอยเข้ามาในหัวไม่หยุด

หลินลดาได้แต่ทนรับข้อมูลต่างๆ จนในที่สุดความเจ็บก็เบาบางลงไป ความทรงจำทุกอย่างของร่างนี้เธอได้รับมาหมดแล้ว เธอสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกไป หลินลดาทบทวนความจำที่ได้มา

"ฉัน..ไม่สิต้องพูดว่า"

"ข้า ข้าย้อนมาเป็นเด็กสาว 15 ปี ไม่ๆ .. ต้องบอกว่า 15 หนาว"

ยุคจีนโบราณ หน้าตาน่าเอ็นดู ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย แต่เพราะผิวที่คล้ำแดด แตกแห้ง และผอมกะหร่อง ทำให้ความงามลดหายไปในทันตา

จากความทรงจำของหลินหลินคนก่อน นางเป็นเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงโดยป้า บิดามารดาป่วยเป็นไข้ป่าตายจากไปแล้ว

อย่างตอนนี้…ร่างนี้ต้องขึ้นเขาเพื่อมาหาของป่ากลับไปให้ครอบครัวท่านป้าที่เลี้ยงนางมา หากหาได้ของดีนางต้องนำไปขายเพื่อนำตำลึงมาให้ท่านป้า แต่หากเจอเพียงแค่ผักป่า ร่างนี้ต้องนำกลับไปทำอาหารให้ครอบครัวนั้นกิน

ครอบครัวป้าก็เอาเปรียบนางทุกอย่าง ให้กินแต่ของเหลือ หรือน้ำต้มผักอยู่ทุกวัน ร่างนี้จึงป่วยไข้ แต่แม้จะป่วยก็ยังต้องทำงาน ซักผ้า กวาดบ้าน และหาของป่า

ก่อนที่นางจะตายจากโลกนี้ไป หลินหลินนางโดนทุบตีอย่างหนักเพราะผู้เป็นป้าอารมณ์ไม่ดี ร่างนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางต้องทำอย่างไร ให้ป้าพอใจ …..ป้องกันตัวเองไม่ได้ เพียงได้แต่จำยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ผู้เป็นป้าตีจนเหนื่อยและหมดแรงไปเอง

รุ่งเช้ามา…ผู้เป็นป้าก็สั่งให้หลินหลินขึ้นเขามาหาของป่าไปให้คนที่บ้านกิน หากหาไม่ได้ไม่ต้องลงมา ครั้งนี้หลินหลินตั้งใจเข้าป่าให้ลึกหน่อยเพื่อจะได้มีของกลับไปเยอะๆ แต่ดวงชะตาไม่เข้าข้างนาง ร่างนี้หลงป่า และหมดสติจากพิษไข้ ตกตายจากไป -จนหลินหลินคนใหม่ได้เข้ามาแทน

"เห้อ…ชีวิตรันทด น่าสงสารจริงๆ ระบบข้าไม่อาจใช้ชีวิตในร่างของนางต่อได้ หากไม่ขอนางก่อน ข้ารู้สึกเหมือนมาขโมยร่างคนอื่นใช้….. ข้าสามารถติดต่อกับเจ้าของร่างเดิมได้หรือไม่"

ระบบ: "ขอทำการตรวจสอบให้สักครู่"

…..

ผ่านไปหลายอึดใจ ก็มีเสียงระบบดังขึ้นมาอีกครั้ง….. 5 นาทีเท่านั้น

แสงสีฟ้าของหน้าจอปรากฏขึ้น พร้อมกับรูปหลินหลินคนเดิมในหน้าจอ หลินลดามองผ่านหน้าจอ มุมบนขวามือมีตัวเลขนับถอยหลัง 04.59

หลินลดารีบเข้าเรื่องทันที

"สวัสดี ข้าชื่อหลินลดา เป็นคนที่เบื้องบนเลือกให้มาใช้ร่างของเจ้า หลังเจ้าหมดอายุไขกับร่างนี้ไปแล้ว"

"ข้าไม่ได้มาขออนุญาตเพราะเราทั้งสองคนไม่สามารถตัดสินใจเลือกที่จะอยู่หรือไปจากร่างนี้ได้ ดังนั้นสิ่งที่ข้าจะบอกคือ…ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะไม่ใช้ร่างของเจ้าในทางที่ไม่ดี และข้ามีคำถาม"

"เจ้าต้องการให้ข้าแก้แค้นแทนหรือไม่ ไหนๆ ก็มาแทนเจ้าแล้ว ข้าสามารถแก้แค้นแทนเจ้าได้"

หลินหลินร่างเดิมกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ความเศร้าตีรวนขึ้นในใจของนางทำให้น้ำตาที่เอ่อล้นไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น

หลินลดามอง นางเป็นเพียงแค่เด็กสาวชาวบ้านใช้ชีวิตธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ในดวงตาไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าคำว่าใช้ชีวิตต่อไปในทุกๆ วัน

หลินลดามองภาพนี้ช่างเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ร่างนี้ตกตายเพราะคนพวกนั้นกลับไม่แค้นใครเลยสักคน

"ถ้าอย่างนั้นอยากให้ข้าทำอะไรให้ไหม"

หลินหลินคนเก่า: ร่างบางส่ายหน้าอีกครั้ง รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏเบาบาง

"ข้าพอใจแล้วเจ้าค่ะ"

"พอใจ? เจ้าพอใจสิ่งใดกัน"

คิ้วสวยขมวดเป็นปม

หลินหลินคนเก่า: "สิ่งที่ข้าปรารถนาคือการได้ไปพบท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ ตอนมีชีวิตอยู่ข้าทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ อยากจะชดเชยให้ท่านป้า ดังนั้นแม้จะเป็นความตาย ข้าก็ปรารถนามัน…. "

"หากเส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ทำให้ข้าได้มีโอกาส ได้พบท่านพ่อท่านแม่เพื่อกล่าวขออภัยสักครั้งเจ้าค่ะ"

"และข้าไม่ได้อยากเป็นตัวโชคร้ายของใคร ที่พวกเขาเกลียดชังข้า เป็นเพราะท่านพ่อไปยืมเงินมารักษาข้าตอนข้าป่วย ยังไม่ทันได้ใช้คืนท่านพ่อท่านแม่ก็จากไปเสียก่อน เป็นพวกเขาที่ต้องใช้แทน ไม่แปลกที่พวกเขาจะเกลียดชังข้าเจ้าค่ะ"

ระบบ: "01.10 เวลากำลังจะหมด 1.00 น. สุดท้าย"

หลินลดา: "ข้าเข้าใจแล้ว"

หลินหลินคนเก่า: "ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ และท่านใช้ร่างกายนี้ได้เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ใช่เจ้าของมันอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ"

หลินลดา: "ขอให้เจ้าสมหวัง พบเจอกับครอบครัวอันเป็นที่รัก"

00.00 ตื้ด… สัญญาณถูกตัดกับภาพสุดท้าย คือรอยยิ้มแห่งความหวัง

นางคงมีความหวังที่จะได้พบบิดามารดาอีกครั้ง เธอเข้าใจความรู้สึกนี้ดี….. ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอเอาใจช่วยให้เจ้าสมปรารถนานะ สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน คล้ายรับรู้สิ่งที่นางพูด

"เห้อ..เริ่มต้นใหม่กัน คนก็ตายไปแล้ว ข้าไม่คิดแก้แค้นเพราะร่างเดิมก็ไม่ได้ต้องการ หรือหากให้ตอบแทนยิ่งไม่มีวันเพราะนางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้น ต่างคนต่างอยู่อย่ามาทำร้ายนาง นางก็จะปล่อยไป"

ระบบ: "ระบบเลือกคนไม่ผิด กรรมดีไม่มี กรรมชั่วไม่ปรากฏ"

หลินลดารู้สึกเหมือนถูกด่า แต่ช่างเถอะ เธอขี้เกียจจะใส่ใจเพราะต้องใช้ชีวิตในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ เธอต้องหาข้อมูลและศึกษาอะไรอีกเยอะ ร่างเดิมไม่ค่อยมีความทรงจำอะไรมากมาย แทบไม่มีความรู้เลย ดีนะที่ความรู้ในชาติก่อนตามติดนางมาด้วย ไม่เช่นนั้นนางคงแย่แน่ๆ

"หลินลดา เธอต้องทำได้ มาเรียนรู้โลกใบใหม่นี้กัน สู้ๆ"

****หลังจากนี้จะเรียกนางเอกว่าหลินหลินนะคะ*****

ระบบ: "ของขวัญต้อนรับผู้ถูกเลือกหลินหลิน กดดูได้ที่มิติ"

หลินหลินหันไปสนใจหน้าจอตรงหน้าอีกครั้ง ปรากฏข้อความให้รับของขวัญแลกเข้า นางกดตกลงทันที มุมขวามีแสงแวบผ่านและขึ้นตัวเลข

**10 เหรียญทอง** นางมีเงินในระบบ 10 เหรียญทอง! นางรวยใช่หรือไม่นะ?

"ระบบ ข้าจะเข้าไปในมิติได้อย่างไร"

"แค่ท่านกำหนดคำว่า 'เข้า' ผ่านจิตที่นึกถึงมิติ ท่านก็จะเข้าไปได้เลย"

"ขอบคุณ 'เข้ามิติ'"

วูบบบบ

หลินหลินมองภาพตรงหน้า อ้าปากค้าง !

มืด…มันมืดมาก มองอะไรไม่เห็นเลย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้

"ระบบบบบบบบ!!! เรียกไม่ตอบหูดับเลยนะ "

หลินหลินใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏออกมา

"เปิดมิติ"

แสงสว่างเกิดขึ้นจากใต้เท้าของนาง….จากวงกลมเล็กๆ ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นและวิ่งขยายตัวออกไปเหมือนแสงแรกของวันใหม่ มันเป็นภาพที่สุดยอดมาก

"ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ชีวิตข้าได้พบสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้"

เบื้องหน้าของหลินหลินมีจอสีฟ้าติดตามไปด้วยทุกแห่ง นางจะสำรวจมิติที่ได้รับมาสักหน่อย

ตอนนี้นางอยู่หน้าประตูทางเข้าฟาร์มเหมือนในเกมอย่างไงอย่างนั้น มือบางเอื้อมไปเปิดประตูรั้วไม้ที่สูงแค่เอว นางมองทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่สุดสายตา ที่น่าแปลกใจทางขวามือ มีเรือนไม้ของนางมาอยู่ที่นี่ด้วย นางมองเก้าอี้ไม้โยกเบาะรองที่นางสั่งทำมาพิเศษก็ติดตามมาด้วย วิเศษ วิเศษมาก

"ขอบคุณระบบ"

หลินหลินเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตัวโปรดอย่างคุ้นเคย แค่คิดเล่นๆ ว่ามันจะโยกอัตโนมัติได้ไหมนะ เจ้าเก้าอี้รู้ใจก็โยกให้นางเบาๆ

"ฮ่าๆ ช่างรู้ใจเสียจริง"

นางเหม่อมองออกไปในทุ่งหญ้า และกำลังวางแผนว่าจะเอาอย่างไรต่อดี

คงต้องศึกษามิตินี้ก่อน หลังจากนั้นค่อยออกไปดูวิถีชีวิตคนที่นี่ ไหนจะธรรมเนียม ค่าเงิน กฎต่างๆ อีก เรียนรู้กันใหม่หมดเลยสินะ สู้ๆ หลินหลิน คงไม่มีอะไรยากไปกว่าชาติที่แล้วหรอกน่า

ในชาติก่อนหากคนนอกมองเข้ามาจะพูดว่าเธอนั้นโชคดีที่ได้รับเงินมากมายมหาศาล มีกินมีใช้ตลอดชีวิต เป็นหนูตกถังข้าวสาร แต่ใครไหนเลยจะรู้ว่าเธอต้องพบเจออะไรบ้าง

การถูกตามฆ่าไม่เว้นวัน ถูกทรยศจากคนใกล้ตัว ไม่ว่าจะเป็นการใส่ร้ายต่างๆ เธอเจอมาทุกรูปแบบ แต่ในความโชคร้าย เธอก็พบความโชคดีเช่นกัน

ในวันที่เธอถูกตามฆ่า เธอเสียท่าเพราะคนสนิทหักหลัง แต่ดวงเธอคงยังไม่ถึงฆาต จึงเกิดเรื่องที่พลิกชีวิตเธอไปตลอดกาล

ในวันนั้นเธอบังเอิญหนีเข้าไปในถิ่นของคุณอาริชาร์ด เพื่อนสนิทของพ่อบุญธรรม อาริชช่วยชีวิตเธอไว้…แต่เธอไม่สามารถซ่อนตัวได้ไปตลอด

และในตอนนั้นเอง อาริชถามเธอว่าหลังจากนี้จะเอาอย่างไร วงการนี้มันมีแค่ 2 ทางเลือก คือ 1 หนีไปจนตาย หรือ 2 จะสู้จนตาย ตอนนั้นเธอตัดสินใจเลือกที่จะสู้จนตาย เพราะอย่างไรก็ต้องตาย ถ้าอย่างนั้นก็ขอสู้ให้สุดไปเลย

เธอได้รับการฝึกจากอาริช ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ด้วยมือเปล่าหรือ ปืน มีด ธนู ดาบ ทุกอย่างถูกใช้ให้เป็นอาวุธได้หมด ไม่เว้นแม้แต่แหวนที่เธอใส่ ของเครื่องประดับทุกชิ้นถูกสั่งทำพิเศษ มันจะมีกลไกเพื่อเป็นอาวุธ รวมถึงการใช้สารพิษ เพียงเพื่อให้เธอได้มีคำว่า …โอกาส โอกาสมีชีวิตต่อไป

ประสบการณ์ในชาติก่อน เรียกว่าเธอใช้สิ่งที่เรียนมาอย่างคุ้มค่าเลยทีเดียว

หลินหลินนึกอยากรู้ว่าภายในเรือนไม้ของเธอยังคงเดิมหรือไม่ สองขาก้าวลุกจากเก้าอี้ไปทางประตู มือเรียวใช้มือทาบกับประตูที่ไม่มีลูกบิดเพราะมันใช้การสแกนลายนิ้วมือทั้ง 5 ของเธอเท่านั้น รอไม่นานประตูก็เปิดออก

หลินหลินหลุดยิ้มออกมาทันที ด้านในยังเหมือนเดิม ของที่เธอสะสมไว้อยู่ครบ ภาพถ่ายครอบครัวที่เธอหวงแหนติดตามมาด้วย ต้องขอบคุณระบบ สิ่งที่ระบบมอบให้มามันมีคุณค่าทางจิตใจมากจริงๆ

ภายในห้องไม่ได้มีอะไรมาก ด้านซ้ายมือมีเพียงเตียงนอนที่เป็นเตียงไม้โบราณถูกปูทับด้วยเบาะที่หนานุ่มมากเป็นพิเศษ แค่มองดูด้วยตาก็รู้ว่ามันนุ่มมากเพียงใด ความหนานุ่มนี้หากใครได้สัมผัสคงไม่อยากลุกออกจากมันแน่นอน

หลินหลินกวาดสายตามองรอบห้อง ทุกอย่างยังเหมือนเดิม บนผนังตรงกลางเป็นรูปครอบครัวของเธอ หลินหลินยิ้มให้รูปตรงหน้า

"สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะคุณแม่ หลินคิดถึงพ่อกับแม่มากเลยค่ะ คิดถึงอ้อมกอดของแม่ และเสียงดุของพ่อ "

หลินหลินพูดไปพลางหัวเราะน้อยๆไป

"ตอนนี้พระเจ้าให้โอกาสหลินมาพักผ่อนท่องเที่ยวในโลกที่ไม่มีใครรู้จักเรา ไม่มีใครตามฆ่าเรา เหมือนได้ชีวิตใหม่ตามคำขอเลยค่ะ พ่อกับแม่อยู่ทางโน้นสบายดีกันไหมคะ อย่าลืมคิดถึงหลินบ้างนะคะ… และเอาใจช่วยหลินด้วยนะคะ"

รอยยิ้มบางเบาถูกส่งไปยังภาพอย่างเคยชินอีกครั้ง เธอทำแบบนี้มาจนนับครั้งไม่ถ้วน ภาพนี้เป็นภาพที่มีความหมายต่อเธอที่สุด

หลินหลินตัดใจละสายตาออกจากภาพ มองไปมุมขวามือที่มีเพียงโต๊ะหนังสือที่เป็นโต๊ะไม้เก่าๆ เธอมองหนังสือเก่าๆ ที่กองทับกัน แต่ใครไหนเลยจะรู้ว่านี่คือทางเข้าห้องลับ

หลินหลินขยับหนังสือเล่มที่ 3 ไปทางขวา ขยับเล่มที่ 4 ไปทางซ้าสุดให้ตรงกับล๊อคของกลไก รอไม่นานพื้นตรงกลางห้องด้านล่างก็เปิดออก หลินหลินเดินลงไปด้านล่างทันที

พื้นที่ด้านล่างนั้นกว้างมาก ตอนสร้างหลินหลินสั่งให้สร้างเป็นห้องโล่งๆ กินพื้นที่ถึง 30 เมตร ทุกอย่างที่ใช้เป็นสีขาวทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นพื้นหรือผนังของห้องนี้ ถูกปูด้วยหินอ่อนสีขาว หลอดไฟแบบฝังผนังแต่ขอบนั้นเป็นคริสตัลส่องแสงระยิบระยับ ทุกอย่างดูหรูหราต่างจากข้างบนลิบลับ

หลินหลินกวาดตามองทรัพย์สิน เงินสดเต็มตู้เซฟ ทองคำ เพชร พลอย เครื่องประดับ อาวุธต่างๆ อยู่ครบ

แต่ที่เธองงคือ ทำไมเงินถึงตามมาด้วย เพราะที่นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน เรียกได้ว่าเป็นมิติคู่ขนานจะดีกว่า ตามประวัติศาสตร์โลกของเธอไม่มีพลังเวท ไม่มีของวิเศษพวกมิติ ดังนั้นต้องคนละโลกกันแน่นอน

เมื่อสำรวจจนพอใจแล้วหลินหลินก็กลับขึ้นมาด้านบน เธอเดินออกมานั่งมองทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

"ระบบ มิตินี้ใช้งานยังไง"

ระบบ: "ใช้การสั่งการผ่านหน้าจอ คล้ายกับการเล่นเกมในยุคก่อนของท่านขอรับ"

หลินหลินเปิดหน้าจอขึ้นมาก็พบกับข้อความต้อนรับ และต้องเบิกตากว้างขึ้นเมื่อมันคือ มิติฟาร์มเวอร์ชั่นล่าสุด ที่เด็กบุญธรรมของเธอเขียนมันขึ้นมาและเคยเอามาให้เธอเล่น

"พระเจ้าขอบคุณพระองค์ แค่นี้ก็ไม่มีทางอดตายแล้ว"

หลินหลินเริ่มกดเริ่มสร้างทันที

อย่างแรกที่เธอลองเลือกคือ แปลงข้าว และข้าวโพด ในหน้าจอพื้นที่มันเริ่มให้ที่ 10 แปลงเธอจึงแบ่งให้เป็น ข้าว 5 แปลง ข้าวโพด 5 แปลง

เมื่อเธอเลือกเสร็จก็ต้องตกใจอีกครั้ง เพราะมิติเธอเปลี่ยนแปลงทันที มันไวมาก มองตามแทบไม่ทัน แปลงข้าว และแปลงข้าวโพดที่ถูกไถและหว่าน ปรากฏตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว

หลินหลินกลับไปสนใจที่หน้าจออีกครั้งและทำการเริ่มซื้อทันที เธอมี 10 เหรียญทอง ดังนั้นสิ่งที่ควรซื้ออย่างแรกคือ เพิ่มแปลงที่นาก่อน หลินหลินซื้อที่นาไปอีก 10 แปลง มันถูกจำกัดซื้อได้สูงสุดเพียงเท่านี้ ตามด้วยเล้าไก่ 5 เล้า เล้าเป็ด 5 เล้า คอกหมู 3 คอก และโรงงานแปรรูปอาหารสัตว์ทั้ง 3

กดซื้อเสร็จเธอต้องปวดใจเพราะเงินของเธอเหลือเพียง 1 เหรียญทอง นี่ขนาดเธอใช้ส่วนลด 50% ของการเข้าใช้มิติวันแรกนะเนี่ย ถ้าไม่มีส่วนลดเธอคงไม่อยากจะคิดเลย

"ระบบ เหรียญจะเพิ่มจากการขายของในระบบใช่ไหม"

"ใช่ ท่านสามารถขายของที่ท่านปลูก เช่น ข้าว ข้าวโพด หรือสัตว์ที่ท่านเลี้ยง แต่หากมีภารกิจแล้วท่านทำสำเร็จ ช่องแลกเปลี่ยนข้ามมิติจะถูกเปิดใช้งาน"

"ภารกิจ? แล้วตอนนี้มีภารกิจให้ทำไหม"

"ตอนนี้ไม่มีภารกิจ แต่มีสารขอความช่วยเหลือจากผู้ถูกเลือกหมายเลข 8798451444765 ท่านต้องการเปิดดูหรือไม่"

"ข้าต้องการ"

พรึบ! "นี่มัน………… "

บทที่3

ระบบ: "ตอนนี้ไม่มีภารกิจ แต่มีสารขอความช่วยเหลือจากผู้ถูกเลือกหมายเลข 8798451444765 ท่านต้องการเปิดดูหรือไม่"

"ข้าต้องการ"

พรึบ! นี่มัน…..เด็กที่เธอเคยอุปถัมภ์นี่ เธอจำชื่อนี้ได้เพราะเด็กคนนี้เป็นลูกครึ่ง แม่นำมาทิ้งที่สถานเด็กกำพร้าตั้งแต่เกิด เด็กไม่มีใบแจ้งเกิด เธอจึงให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ารับของเด็กคนนี้ และรับรองการแจ้งเกิดให้…..ชื่อนี้เธอเป็นคนตั้งให้เอง ส่วนนามสกุลใช้เป็นของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สุรกิจพล

สารขอความช่วยเหลือ: เร่งด่วน

จากผู้ถูกเลือกหมายเลข 8798451444765 อเล็กซ์ สุรกิจพล

ต้องการแลกเปลี่ยน: ทองคำ (จำนวนมาก)

ของตอบแทน: หินเวททุกธาตุ (กรุณาระบุธาตุที่ต้องการรับมาด้วย)

อัตราแลกเปลี่ยน: 1:1

เวลาคงเหลือของสาร: 1:35:02 วินาที

"ระบบ ทองคำที่ข้ามีในตู้เซฟสามารถแลกเปลี่ยนไปได้ไหม และข้าสามารถติดต่อกับผู้ถูกเลือกคนนี้ได้ไหม"

"ท่านสามารถทำได้ เพียงแค่ตั้งจิตนึกถึงสิ่งนั้น และระบุจำนวนที่จะแลกเปลี่ยน สิ่งนั้นจะถูกนำเข้าระบบแลกเปลี่ยนทันที ส่วนการติดต่อ ท่านสามารถส่งสารไปทางกล่องข้อความได้ขอรับ"

หลินหลินมองหน้าจอที่ มีกล่องสี่เหลี่ยมให้เราระบุข้อความไป คล้ายการส่งอีเมล์ มีชื่อผู้ส่ง และผู้รับเป็นหมายเลขประจำตัวของผู้ถูกเลือกแต่ละคน

ผู้ส่ง: หลินหลิน หมายเลข 955174895156454

ผู้รับ: อเล็กซ์ สุรกิจพล หมายเลข 8798451444765

ข้อความ: สวัสดี อเล็กซ์ ฉันยินดีแลกเปลี่ยนทองคำกับคุณ ไม่ทราบว่าคุณต้องการมากแค่ไหน และไม่ทราบว่าตอนนี้คุณอยู่ในยุคไหน ฉันเองก็เคยอยู่ในยุคที่คุณอยู่ 2024 เผื่อมีสิ่งใดที่สามารถช่วยเหลือกันได้ หากคุณต้องการอะไรพิมพ์บอกมาได้เลย ฉันพร้อมจะช่วยคุณ

หลินหลินกดส่งข้อความทันที

ตี๊ดดิ๊ง: ส่งข้อความสำเร็จ

ติ๋ง! จดหมายใหม่ เปิดอ่าน กดยืนยัน?

ผู้ส่ง: อเล็กซ์ สุรกิจพล 8798451444765

ผู้รับ: หลินหลิน หมายเลข 955174895156454

ข้อความ: คุณใช่..คุณแม่ของผมไหมครับ หากใช่ได้โปรดบอกผม ผมดีใจมากหากพระเจ้าเมตตาให้ผมพบคุณอีกครั้ง รูปที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้คุณเด็กมาก แต่ผมมั่นใจว่าคุณน่าจะใช่คุณแม่หลินลดาของผม

ส่วนทองคำผมต้องการจำนวนมากครับ ผมได้ระบบเก็บของเก่ามา มันมีแต่แร่ ซึ่งหากผมขายมันในยุค 2024 ผมคงโดนจับ ตอนนี้มีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่หนึ่งกำลังจะถูกปิด ผมต้องการเงินจำนวนมาก เพื่อช่วยเหลือพวกเขา หากคุณมีทองคำได้โปรดแลกกับผมโดยด่วน ขอบคุณครับ

ตี๊ดดิ๊ง: ส่งข้อความสำเร็จ

"แสดงว่า อเล็กซ์ ยังอยู่ในยุคเดิมสินะ"

"ระบบ ข้าเปิดเผยตัวตนได้หรือไม่"

"ไม่มีกฎข้อห้ามในเรื่องนี้ เพราะอีกฝ่ายก็เป็นผู้ถูกเลือกเช่นกัน"

"แสดงว่าห้ามบอกคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ถูกเลือกใช่ไหม"

"มีข้อยกเว้นหลายประการ ขอให้ผู้ถูกเลือกค่อยๆ ทำความเข้าใจไปทีละน้อย"

"อืม เข้าใจแล้ว"

หลินหลินหลับตานึกถึงทองคำ 200 ก้อน ปรากฏมิติมีข้อความส่งกลับมาว่า

"กรุณากดยืนยันนำทองคำเข้าระบบจำนวน 200 ก้อน"

หลินหลินรีบกดยืนยันที่หน้าจอ ในช่องเก็บของของเธอมีทองคำขึ้นมาและมีช่องว่างอีก 2 ช่อง แต่ที่เธอต้องกรี๊ดคือ ข้อความข้างๆ ที่โชว์ขึ้นว่า

"คุณต้องการแลกเป็นเหรียญทองเข้าระบบหรือไม่"

กดยืนยัน หลินหลินมองดูเวลาของ อเล็กซ์ เธอรีบส่งให้ อเล็กซ์ ก่อน

"เหรียญทองรอแม่ก่อน เดี๋ยวแม่มาแลกนะลูก ฮ่าๆๆๆๆ"

หลินหลิน: อเล็กซ์ เธอคือดาวนำโชคของฉัน และใช่ฉันคือหลินลดา ฉันส่งทองคำให้เธอ 200 ก้อน ขอให้เธอใช้ชีวิตให้ดี และหากไม่รู้จะนำแร่นี้ขายที่ไหน เธอสามารถติดต่อส่งมาขายให้ฉันได้

อเล็กซ์: ขอบคุณครับคุณแม่ ผมจะส่งแร่ทั้งหมดที่มีให้คุณแม่ครับ และผมคงส่งข้อความหาคุณอีกเร็วๆ นี้ไม่ได้ เพราะผมต้องถึงเลเวลถัดไปก่อน สิ่งที่ผมอยากบอกมากที่สุด ขอบคุณที่ตั้งชื่อให้ผม และรับเลี้ยงผม ให้ผมได้มีโอกาสได้เรียน และทำสิ่งที่อยากทำ ตอนนี้ผมได้ช่วยคนอื่นเหมือนคุณแม่สอนแล้วนะครับ ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ ขอบคุณครับ

หลินหลินขมวดคิ้ว

"ทำไมของเธอไม่เห็นมีการจำกัดข้อความเลย หรือว่าระบบแต่ละอันไม่เหมือนกัน"

ระบบ: "ใช่แล้วผู้ถูกเลือกหลินหลิน ระบบเจ๋งกว่า รุ่นใหม่กว่าของเด็กนั่นมาก จงภูมิใจที่มีระบบมาเป็นบัดดี้ได้เลย"

แค่กๆๆๆ หลินหลินแทบสำลักอาการหลงตัวเองของระบบทันที

หลินหลินตั้งจิตคิดถึงเงินสด 10 ก้อน (10 ล้านบาท) กดยืนยันเข้าระบบ ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วแทบจะทะลุออกมา เมื่อช่องข้างๆ เหรียญทอง ปรากฏช่องเหรียญเงินขึ้นมา

แต่ที่ต้องกรี๊ดหนักกว่านั้นคือข้อความแจ้งว่า มันสามารถนำออกไปใช้นอกระบบได้

" อร้ายยยยยย รวยแล้ว"

หลินหลินรีบกดยืนยันทันที ดวงตาเบิกกว้างหัวใจสั่นระริก ไม่ใช่ดีใจแต่ตกใจกับอัตราแลกเปลี่ยน

"10 ล้านได้มาแค่ 1000 ตำลึงเงินเนี้ยนะ โอ้วแม่เจ้า ทำใจแปป………"

เมื่อตั้งสติได้แล้ว หลินหลินนึกถึงทองคำระบุจำนวน 10 ก้อน เพชร 10 ก้อน กดแลกเข้าระบบทันที เธอได้เหรียญทองมา 10 เหรียญ และข้างเหรียญทอง ก็ปรากฏสัญลักษณ์เพชรขึ้นมาอีก 1 เพชร

"โอ้วจะเป็นลม ระบบใช้อัตราอะไรแลกเปลี่ยนเนี้ย"

ระบบ: "ค่าเงินในมิติผันผวน จะเปลี่ยนทุกๆ 5 วินาที ดังนั้นผู้แลกเงิน ทอง หรือเพชรในมิตินี้ต้องพึ่งดวงเท่านั้น เพราะค่าเงินจะผันผวนไปเรื่อยๆ อย่างตอนที่ผู้ถูกเลือกหลินหลินแลกนั้น ยังไม่ใช่ค่าเงินที่ต่ำที่สุด"

"หืมมมม มีต่ำกว่านี้อีกหรือนี่"

ระบบ: "ใช่แล้วผู้ถูกเลือกหลินหลิน ท่านโชคดีมาก"

"เอาล่ะ หลินหลิน เราอยู่ในมิติผันผวน ท่องจำไว้ฮึย….."

หลินหลินตั้งจิตกำหนดเงินสด 10 ล้านและส่งไปให้อเล็กซ์ พร้อมข้อความว่า จะใช้อะไรให้คิดให้ดี อย่าใช้เพราะความอยากได้ หรือใช้เพราะความสงสาร จงใช้เพราะสติปัญญา เพราะฉันคงไม่ได้ส่งเงินมาให้เธอได้อีกแล้ว

เธอไม่คาดหวังว่าเขาจะใช้อย่างถูกต้อง แต่เพราะเธอคิดว่า อเล็กซ์ เป็นคนเดียวที่ใช้ประโยชน์ได้สูงสุดตามค่าเงิน เธอได้แต่หวังว่า มันจะช่วยเขาหรือคนอื่นๆ ได้ก็เท่านั้น เหมือนที่เธอทำบุญต่างๆ เธอก็ไม่ได้รู้ทุกแง่มุมอยู่ดีว่าเงินของเธอไปทางไหน ดังนั้นให้ก็คือให้ ให้แบบไม่เดือดร้อนก็พอ

อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มี 1000 เหรียญเงิน 10 เหรียญทองในระบบ 1 เพชรที่ยังไม่รู้ว่าใช้อะไรได้

หลินหลินละสายตาจากหน้าจอสั่งการมิติ ตั้งใจว่าจะมองทุ่งหญ้าหวังผ่อนคลาย พอเงยหน้าขึ้น กลับต้องตกใจกับรวงข้าวเหลืองอร่าม ข้าวโพดฝักใหญ่ๆ เต็ม 10 แปลง และที่ดินพร้อมปลูกอีก 10 แปลงที่อยู่ติดกัน หลินหลินรีบหันไปดูเล้าไก่ เล้าเป็ด และคอกหมูทางด้านซ้ายมือ ทุกอย่างมีสัญลักษณ์พร้อมเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว

"โอ้ว….ไวขนาดนี้เลยหรอ"

โรงงานแปรรูปอาหารสัตว์ก็พร้อมใช้แล้ว มือบางถูมือเข้าหากัน

"เอาล่ะ มาสร้างความมั่งคั่งกันจ้า ข้าพร้อมแล้ว…."

ผ่านไปหลายชั่วยาม หลินหลินยังคงจดจ่ออยู่กับการเก็บเกี่ยวข้าว ข้าวโพด และผลผลิตจากสัตว์ทั้ง 3 เก็บ ขาย เก็บขาย วนไปอย่างนี้หลายชั่วยาม จนมีเสียงแจ้งเตือนให้อัปเดตโกดัง….

ตอนนี้ผลิตผลของเธอเต็มโกดังแล้ว ข้าว 300 กระสอบ ข้าวโพด 200 กระสอบ เนื้อหมู 100 ชั่ง ไข่ไก่ 500 ฟอง ไข่เป็ด 500 ฟอง

หลินหลินมองหน้าจอที่ให้อัปเดตโกดัง แต่อัปเดตโกดัง…นางจะต้องอัปเดตมิติก่อน และใช้เงินมากถึง 5 เหรียญทอง …

นี่ถ้าเธอไม่ได้โชคดีมีข้าวของเงินทองที่เก็บไว้ติดตามมาด้วย คงไม่ได้อัปเดต ระบบง่ายขนาดนี้

หลินหลินสั่งการอัปเดตระบบทันที แสงสว่างวงกลมไล่ขยายพื้นที่ออกไป มันเกิดขึ้นเหมือนตอนเธอเปิดมิติอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเริ่มต้นที่ไกลๆ เหมือนพื้นที่เธอถูกขยายออกไปด้วย

"เอาล่ะ มาอัปเดตโกดังกัน มีอะไรให้ซื้อบ้างนะ"

หลินหลินขยายโกดังเป็น 3 เท่า ใช้เงินไปถึง 5000 เหรียญเงิน ดีที่เธอขยันขายของเข้าระบบถึงมีตำลึงมากพอ อีกอย่างเธอต้องรีบอัปโกดังก่อนอย่างอื่น เพราะหลังๆ มันแพงกว่านี้แน่นอน แต่..เธอก็ไม่หวั่นเพราะเงินสดในตู้เธอเยอะ

ดังนั้น เจ้าแม่หลินหลินคนนี้……จะสร้างมิติฟาร์มในฝัน! หลินหลินเติมเหรียญเงิน เหรียญทองและเพชรไปครึ่งตู้ เธอจดจ่อกับเกมตรงหน้า ตอนนี้มิติเธอขยายถึงระดับ 5 แล้ว

พื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา พื้นที่เพาะปลูกกว่า 200 แปลง เธอปลูกข้าว ข้าวโพด กะหล่ำปลี ผักบุ้ง แครอท ผักกาดขาว พริก ต้นหอม ผักชี และผักต่างๆ เล้าไก่ตอนนี้อัปเดตเป็นโรงเรือน 2 โรงใหญ่ เป็ด 2 โรงเรือน หมู 3 โรงเรือน แพะ 10 คอก ไก่งวง 1 โรงเรือน ปลารวมสายพันธุ์ 1 บ่อใหญ่ ซึ่งนางตรวจดูแล้วในนี้มีหอย ปูและกุ้งอยู่ด้วย

แต่นางชอบคือ… ชันโรง ตอนแรกที่ระบบปลดล็อก นางก็งง ว่าชันโรงคืออะไร

แต่พอรู้ว่าชันโรงเป็นแมลงอีกหนึ่งชนิดที่สามารถผลิตน้ำผึ้งได้เหมือนผึ้ง แต่ไม่เป็นอันตรายเพราะไม่สามารถต่อยได้ มันยังช่วยผสมเกสรให้กับไม้ผล พืชผักในมิติ ทำให้เพิ่มผลผลิตขึ้นได้ ส่วนน้ำผึ้งที่ได้จากชันโรงก็มีคุณค่าทางสารอาหารและราคาสูงกว่าน้ำผึ้งปกติอีกด้วย

หลินหลินทอดตามองผลไม้ของเธออย่างภาคภูมิใจ สตรอว์เบอร์รี แอปเปิล ฝรั่ง แคนตาลูป องุ่น มะม่วง กล้วย เงาะ ลำไย ที่ขาดไม่ได้คือทุเรียน……

"ฮ่าๆๆๆ ไม่อยากออกจากมิติเลย"

หลินหลิน: "ระบบ ข้าอยู่ในมิติมากี่เดือนแล้วหรอ"

หลินหลินรีบถามระบบเพราะเธอรู้แค่ว่าเธออยู่ที่นี่นานมาก เธอกว่าจะผ่านระดับ 5 ได้ คาดว่าต้องมี 3 เดือนแน่นอน

ระบบ: "ท่านอยู่ในนี้มา 3 เดือนกว่า แต่ภายนอกคือ 3 วันเท่านั้น"

"ห๊ะ!!! เวลาห่างกันขนาดนี้เลยหรอ"

3 เดือนที่ผ่านมานี้เธอกินนอนที่เรือนไม้ของเธอ ตอนนี้เธอต่อเติมครัวน้อยขึ้นมาทางด้านหลัง มองเห็นน้ำตก ส่วนที่อาบน้ำของเธอสร้างติดกันกับตัวเรือนด้านซ้าย เพราะเธอซื้อแบบสำเร็จรูปมาจากระบบ มันสะดวกและเข้ากับตัวบ้านเรือนไม้ของเธอ

ดีที่ในระบบมิติ มีอ่างอาบน้ำ และโถส้วมมาด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่แน่ๆ เพราะเธอไม่ชอบเข้าห้องน้ำร่วมกับคนอื่น…

หลินหลินมองของที่อยู่ในโกดังที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะตอนนี้เธอได้อัปเดตให้ระบบเก็บเกี่ยวอัตโนมัติ เธอไม่ต้องทำอะไรเลย แค่รอระบบแจ้งเตือนให้อัปเดต

หรือซื้อของลงมิติเพิ่มเท่านั้น หลินหลินเลื่อนหน้าจอไปที่โรงงานแปรรูปต่างๆ น่าแปลกที่ระดับ 5 แล้ว แต่โรงงานแปรรูปกลับมีแค่พวกอาหารสัตว์ในมิติเท่านั้น เธอเข้าไปดูที่ร้านค้า หน้าจอก็เป็นสีเทา ยังไม่สามารถซื้อได้หลินหลินตัดใจออกจากหน้าร้านค้า และนั่งมองฟาร์มของเธอ

"วันนี้ฉันอยากกิน ต้มยำปลาใส่เห็ด แต่ขาดเห็ด"

"ระบบ ข้าอยากได้เห็ด ในระบบไม่มีขายหรือแลกเปลี่ยนหรอ"

ระบบ: (แอบยิ้มร้ายกาจ พร้อมเสียงตอบที่ไม่ให้มีพิรุธว่า)

"ข้างนอกมีเห็ด ท่านสามารถเก็บเห็ดจากป่าข้างนอกได้"

"งั้นหรอ… อืม ออกไปยืดเส้นยืดสายบ้างก็ดีนะ แต่ชุดของยุคนี้มีแค่ชุดของร่างนี้ที่สวมใส่ไว้เท่านั้น ชุดอื่นในมิติมีแต่ของยุคปัจจุบัน เธอเคยขอแลกเปลี่ยนในระบบก็ไม่มีใครแลกมาเลย คงต้องใส่ชุดนี้ไปก่อนล่ะนะ"

"ออกมิติ"

พรึ่บ! หลินหลินกวาดตามองสถานที่เดิม ที่เธอลืมตาที่นี่เป็นครั้งแรก

"ป่า ป่าจริงๆ ด้วย หึ้ย! หนาว ขนาดตอนกลางวันอากาศยังหนาวขนาดนี้เลยหรอเนี่ย"

"ระบบ ออกจากป่าทางไหน มีระบบช่วยนำทางไหม"

ระบบ: "กำลังติดตั้งดวงตานำทาง กรุณารอสักครู่"

หลินหลินรอไม่นาน ดวงตาของเธอก็มีการเปลี่ยนแปลง ในสายตาของเธอ เหมือนเห็นป้ายบอกทางเต็มไปหมด รวมทั้งคำเตือนต่างๆ

คำเตือน!

พอนางอ่านแล้วก็ยกเลิกการเก็บเห็ดออกไปก่อน นางควรที่จะเริ่มเรียนรู้โลกข้างนอกมิติได้แล้ว ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรามาใช้ชีวิตกันเลย ข้าพร้อมแล้ว!

หลินหลินไล่อ่านป้ายแต่ละป้ายก็หัวเราะออกมา

"โอ้ว… มีอะไรเจ๋งไปกว่าหลินหลินผู้นี้อีกหรือไม่ จงเรียกข้าหลินหลินลูกรักพระเจ้าได้เลย ฮ่าๆๆ"

ความทะเล้นของหลินหลินทำให้ระบบอดไม่ได้ที่จะกรอกตามองบนด้วยความหมั่นไส้ แทบจะยึดดวงตาตรวจสอบคืนทันที แต่ก็จริงอย่างที่นางว่า เบื้องบน ส่งของขวัญระดับ 20 มาให้ทั้งที่ผู้ถูกเลือกที่อยู่เพียงแค่ระดับ 5… ระดับนี้ความจริงจะได้ความสามารถรับรู้ทิศทางเท่านั้น…..แต่นางกลับได้ ดวงตาตรวจสอบ!

ไปทางนั้น….

หลินหลินอ่านป้ายต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ป้ายไปเก็บเห็ดหลินจือ ป้ายไปเก็บมัน ป้ายไปรังนกกระจอกเทศ ป้ายระวังงูพิษ ป้ายไปถ้ำหมี..จนไปเจอป้ายออกจากป่า

สองเท้าก้าวเดินไปตามทางที่ป้ายบอก ผ่านไปประมาณ 1 ก้านธูป (30 นาที) ป่าเริ่มบางตา ตามทางเริ่มมีรอยทางเดิน น่าจะเป็นเส้นทางที่คนในหมู่บ้านใช้เดินเข้าป่ากันหาของป่ากัน เดินอีกไม่นาน หลินหลินก็พ้นชายป่า เห็นบ้านหลังแรกในสายตา บ้านที่นี่เป็นบ้านดินมุงด้วยหญ้าแฝก บ้านแต่ละหลังที่เห็นไม่ได้อยู่ติดกัน

หลินหลินเดินตามป้ายนำทางไปยังบ้านเดิมของร่างนี้ นางตั้งใจขอไปดูสักหน่อยแต่ไม่คิดว่า……

"อีนังหลานเฮงซวย! แกกลับมาทำไมห๊ะ!!!"

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้