ฮือฮา! ชาวประมงแม่น้ำโขงพบปลาจระเข้ติดไซลั่น น้ำหนัก 4.4 กก.
ฮือฮา! ชาวประมงแม่น้ำโขงพบปลาจระเข้ติดไซลั่น น้ำหนัก 4.4 กก.
เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน นายเทง จันทะวงค์ อายุ 60 ปี ชาวประมงบ้านดอนที่ ต.ริมโขง อ.เชียงของ จ.เชียงราย ได้นำเรือเล็กลงน้ำเพื่อสำรวจไซลั่น ซึ่งเป็นอุปกรณ์หาปลาพื้นบ้าน ริมแม่น้ำโขง ที่ใส่ทิ้งเอาไว้ประมาณ 2 เดือน โดยมีการย้ายบ้างเมื่อน้ำขึ้น-ลง โดยขณะที่ได้สำรวจไซลั่นอยู่ พบว่ามีไซลั่น 1 อัน ประตูได้ปิดลงมา จึงเข้าไปสำรวจ
ปรากฏว่าภายในมีปลาติดอยู่ ซึ่งปลามีลักษณะแปลก ไม่เหมือนปลาแม่น้ำโขงทั่วไป จึงได้เรียกนายสมศักดิ์ นันทะรัตน์ อายุ 46 ปี ชาวประมงในหมู่บ้านเดียวกันมาช่วยดูว่าเป็นปลาชนิดใด
หลังจากที่นายสมศักดิ์ เข้าไปดูที่ไซลั่น ครั้งแรกคิดว่าเป็นปลาสเตอร์เจียน ซึ่งพักหลังจับได้กันมาก แต่พบว่าเกล็ดสีขาวและขนาดใหญ่ จึงคาดว่าจะเป็นปลาช่อนอเมซอน จึงได้นำขึ้นฝั่งเพื่อเปิดไซดู แต่เมื่อนำออกมาพบว่ามีปากคล้ายจระเข้ แต่ตัวเป็นปลา สร้างความแตกตื่นให้แก่ผู้พบเห็น โดยนายสมศักดิ์ระบุว่า ปลาดังกล่าวเป็นปลาอัลลิเกเตอร์หรือปลาจระเข้ คาดว่าจะเป็นปลาที่มีคนเลี้ยงไว้เมื่อโตเต็มที่แล้วนำมาปล่อยเพราะเลี้ยงไม่ไหว หรืออาจจะหลุดมาจากบ่อที่เลี้ยงไว้ก็ได้
นายสมศักดิ์กล่าวต่อว่า หลังจากนี้จะได้นำไปมอบให้สมาคมแม่น้ำเพื่อชีวิต ให้ดูแลและทำการวิจัยถึงการมีอยู่และการที่อยู่ในแม่น้ำโขงจะมีผลกระทบกับปลาพื้นถิ่นหรือไม่
ดร.ชัยวุฒิ กรุดพันธ์ อาจารย์สาขาวิชาประมง คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (มอบ.) กล่าวว่า ปลาชนิดนี้ เป็นปลาขนาดใหญ่ 5-10 กิโลกรัม มีพื้นถิ่นฐานอยู่ในอเมริกาตอนใต้ มีการนำเข้ามาเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม และมีการเพาะเลี้ยงเพื่อสันทนาการ ปลาชนิดนี้ ทนต่อภาวะออกซิเจนน้อย ปรับตัวได้ดี ที่ผ่านมามีการบริโภคปลาชนิดนี้โดยนำเนื้อไปปรุงสุก แต่ไข่มีพิษ เพื่อเป็นการเลี่ยงอันตราย ควรหลีกเลี่ยงการบริโภคเนื้อด้วย
“ในไทยยังไม่มีการติดตามเรื่องนี้นัก ที่ผ่านมาพบปลาชนิดนี้ในแหล่งน้ำหลายแห่งทั้งภาคเหนือ ภาคกลาง และอีสาน คาดว่าหลุดมาจากการนำมาเลี้ยง หรือตั้งใจปล่อยเพราะเลี้ยงไม่ไหว ส่วนการขยายพันธุ์ จะเป็นไปได้ยากในธรรมชาติ หากว่าสภาพแวดล้อมแหล่งน้ำธรรมชาติยังมีการจัดการที่ดี ปลาท้องถิ่นจะกั้นไม่ให้ปลาต่างถิ่นเข้ามามีโอกาสขยายพันธุ์ได้” ดร.ชัยวุฒิกล่าว
ในส่วนของ สเตอร์เจียน ที่พบบ่อยในแม่น้ำโขง มีการพบในแม่น้ำโขงพื้นที่ จ.เชียงราย ในฝั่งลาว จนถึงภาคอีสาน ปัจจุบันพบว่ามีการนำมาเลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร และหลุดลอดมาในแม่น้ำโขง ส่วนกรณีของปลาอัลลิเกเตอร์ ยังไม่ได้เป็นปลาที่นิยมนำมาบริโภค จึงคาดว่าจะเป็นการหลุดหรือนำมาปล่อยเพราะเลี้ยงไม่ไหว