นางร้ายคนนี้จะเลิกโง่งมอีกต่อไป
ข้อมูลเบื้องต้น
นางร้ายคนนี้จะไม่โง่งมอีกต่อไป
บทที่ 1
ร่างอวบลืมตาขึ้นมาอย่างตระหนก กวาดตามองไปรอบๆเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา เตียงโบราณ ของตกแต่งโบราณเหมือนในซีรีย์ที่เคยดู ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาด "โอ้ยเจ็บชะมัด" คงไม่ใช่ความฝันแล้วล่ะ เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กวิ่งเข้ามาหา"คุณหนูฟื้นแล้ว นายท่านเป็นห่วงมากเลยค่ะ" ร่างอวบหันไปมองเห็นผู้หญิงแต่งตัวโบราณหน้าตื่นตระหนก แววตาเป็นห่วงเป็นใย "ท่านอ๋องจะมาเยี่ยมเจ้าค่ะ นายท่านส่งคนไปแจ้งท่านอ๋องแล้ว คุณหนูรีบแต่งตัวเถิดนะเจ้าคะ" ร่างอวบกระพริบตาอย่างงงงวย "ท่านอ๋องคือใคร และข้าเป็นใคร" ร่างเล็กมีสีหน้าตระหนกตกใจ "คุณหนูท่านจำอะไรไม่ได้เหรอเจ้าคะ สงสัยที่ตกน้ำเมื่อวานได้รับความกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ" นางอวบชะงักไป"เอาเป็นว่าข้าชื่ออะไร ที่นี่ที่ไหน" ร่างเล็กมีสีหน้าตระหนก "คุณหนูชื่อหลี่ม่านอี้เจ้าคะ ที่นี่คือจวนท่านเสนาบดีหลี่ คุณหนูเป็นบุตรสาวคนโตของท่านเสนาบดีหลี่เจ้าคะ" ร่างอวบทบทวนความทรงจำ ตายแล้วข้าลื่นเปลือกกล้วยเมื่อวานตอนออกไปเซเว่นปากซอย จนวิญญาณหลุดเข้ามาในร่างนางร้ายหลี่ม่านอี้ในนิยายที่เคยอ่าน โถ่ถัง จะข้ามภพทั้งทีทำไมไม่ได้เป็นนางเอก ต้องมารับบทนางร้ายที่ใครก็เกลียดชังโดยเฉพาะพระเอก เรียกว่าเกลียดนางร้ายคนนี้เข้ากระดูกดำ แต่จะว่าไปนางร้ายคนนี้นิยายบรรยายว่างามล่มเมืองนี่นา เอาวะยังมีข้อดีคือจากคนอ้วนน้ำหนักร้อยกว่ากิโล ต้องเข้ามาอยู่ในร่างผอมเพียว สวยงามปานนางฟ้า ฮ่าฮ่าฮา "ไม่ต้องตกใจไป เอากระจกมาให้ข้า หมายถึงอะไรที่ใช้ส่องหน้าน่ะ" ร่างเล็กรีบไปนำคันฉ่องมาให้ นางร้ายเห็นตัวเองแทบตกตะลึง ในที่สุดข้าก็เป็นคนสวยกับเขาสักที ขณะที่กำลังเห่อรูปลักษณ์ใหม่อยู่นั้น "เมื่อกี้เจ้าบอกว่าท่านอ๋องกำลังจะมาเยี่ยมข้าใช่ไหม เอ่อ เจ้าชื่ออะไรนะ " หันไปถามร่างเล็กข้างๆ "ชิงเอ๋อ เจ้าคะ" "โอเค ชิงเอ๋อไม่ต้องตกใจไป ข้าขอตั้งสตินิดหนึ่งก่อน ข้าตกน้ำเมื่อวานทำให้ข้าเสียความทรงจำบางอย่างไป ขอเวลาข้าทบทวนความจำสักพัก ระหว่างนี้เจ้าช่วยเล่าเรื่องราวของข้าเผื่อว่า จะทำให้ข้าฟื้นความทรงจำได้เร็วขึ้น“
นางร้ายจะเลิกรักแล้ว
บทที่ 2
เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ท่านอ๋องมาแล้วขอรับ” เสียงบ่าวรับใช้ชายตะโกนเข้ามา ชิงเอ๋อรีบกระวีกระวาดไปเปิดประตูห้องและหลีกทางให้ร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามา หลี่ม่านอี้ตัวปลอมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามา เมื่อมองเห็นหน้าร่างสูงชัดเจนพลันตาค้างตกตะลึงไปชั่วขณะ โอ้แม่เจ้า ในนิยายบรรยายว่าพระเอกหล่อเหลา ตัวจริงหล่อจนพระเอกซีรีย์ที่เคยดูชิดซ้ายไปเลย มิน่าเล่า นางร้ายถึงพยายามดิ้นรนทุกวิถีทางให้ได้แต่งงานกับเอก ระหว่างที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ ก็ต้องตกตะลึงกับวาจาขอพระเอกหน้าหยก “สร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจจากข้าอีกตามเคย ไม่ว่าเจ้าจะทำยังไง ข้าก็ไม่มีวันสนใจหญิงแพศยาอย่างเจ้าหรอกรู้เอาไว้เสียด้วย” ปากร้ายเสียด้วย หลังจากได้ยินวาจาบาดหูทิ่มแทงใจและสีหน้าแสดงความรังเกียจเดียจ์ฉันท์ของพระเอกอ๋องหยางเล่อ ที่แม้เดินเข้ามาในห้องก็แทบจะไม่อยากจะเข้าใกล้ แม้พูดด้วยก็แทบไม่อยากจะมองหน้า พลันหน้าอกของนางร้ายเจ็บแปลบขึ้นมาทันที ม่านอี้พยายามกลั้นใจและบอกตัวเอง ฉันไม่ใช่หลี่ม่านอี้คนก่อน ตอนนี้ฉันเป็นนิวหลี่ม่านอี้เพราะฉะนั้นคำพูดร้ายกาจของคนตรงหน้าไม่สามารถจะทำอะไรฉันได้อีกต่อไป “ข้ารู้ว่าท่านรังเกียจข้าแม้หน้าก็ไม่อยากจะมอง ต่อไปข้าจะพยายามอยู่ให้ห่างจากท่าน ถ้าไม่จำเป็นจะไม่ไปให้ท่านเห็นหน้าอีก หวังว่าท่านคงจะพอใจนะ” อ๋องหยางเล่อตะลึงงันกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของนางร้าย ที่ปกติเวลาเจอหน้าเขาจะต้องพยายามมาเกาะแกะชวนพูดคุย แม้หลายครั้งเขาจะแสดงท่าทีรำคาญมากแค่ไหน แต่นางไม่เคยใส่ใจ ยังคงพยายามหาเรื่องมาใกล้ชิดไปหาเขาที่จวนบ่อยครั้ง แม้ไปที่แห่งใดมักพบเจอนางเหมือนนางจงใจติดตามเขาไปแทบทุกที่ จนเขารำคาญแต่ไม่อาจสั่งห้ามนาง หรือใช้วิธีรุนแรงเพราะยังเกรงใจเสนาบดีหลี่ “ถ้าเจ้าทำได้อย่างที่พูดก็ดีนะสิ ข้าจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าเจ้าให้รำคาญอีกต่อไป“ พูดจบก็สะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ชิงเอ๋อตกตะลึงงัน จ้องหน้านางร้ายอย่างไม่เชื่อสายตา ”คุณหนูเจ้าขาท่านจะทำได้หรือ ท่านรักปักใจกับท่านอ๋องมาเนิ่นนาน แม้ท่านอ๋องจะพูดจาตัดรอนด้วยถ้อยคำรุนแรงท่านก็ไม่เคยสนใจ ยังตามเฝ้ารักเฝ้าหวง คอยกันสตรีทุกคนที่เข้าใกล้ ยังตามอาละวาดคุณหนูหลันที่ท่านอ๋องมีท่าทีชอบพอทุกครั้งที่เจอทั้งสองอยู่ด้วยกัน หรือแม้เจอคุณหนูหลันที่ไหนท่านก็คอยกลั่นแกล้งทุกครั้งไป“ นิวหลี่ม่านอี้หันมามองหน้าสาวใช้คนสนิทที่มีหน้ากังวล ”อย่าคิดมากไปเลย ตอนนี้ข้าคิดได้แล้ว ว่าคนที่เขาไม่รักคือไม่รัก จะไปบังคับใจคนอื่นให้รักเราทั้งที่เขาไม่ต้องการไม่ได้หรอก อีกอย่างที่ข้าวิ่งตามท่านอ๋องมาหลายปีเขาก็ยังไม่เคยสนใจข้า ทำให้ข้ารู้ว่าคนที่ไม่ใช่ต่อให้พยายามมากเท่าไร่เขาก็มองไม่เห็น ต่อไปนี้ข้าจะรักตัวเองให้มาก มองหาคนที่ข้ารักเขาและเขาก็รักข้าจะดีกว่า ชิงเอ๋อมองหน้าหลี่ม่านอี้ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ”ชิงเอ๋อดีใจที่คุณหนูคิดได้ หลายปีมานี้ไม่เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของคุณหนูมานานมากแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปเราจะเริ่มต้นกันใหม่นะเจ้าคะ“ สองนายบ่าวโผกอดกันแน่น
จะพยายามเป็นคนใหม่
บทที่ 3
เสียงไก่ขันปลุกร่างอวบให้ลุกขึ้นมา หลังจากลงจากเตียงก็สะบัดแข้งขา ยืดเส้นสายเตรียมออกกำลังกาย “คุณหนูตื่นแล้วเหรอเจ้าคะ บ่าวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ จะรับข้าวเช้าที่นี่หรือไปที่เรือนใหญ่เจ้าคะ” นางร้ายบิดตัวไปมาทำท่าโยคะเพื่อยืดเส้นสายไปพลาง “ไปกินข้าวกับท่านพ่อดีกว่า ข้าต้องการทบทวนความทรงจำเพิ่มเติม และไปเดินดูรอบๆจวนด้วย” หลังออกกำลังกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว คนงามก็เดินตรงไปเรือนใหญ่เพื่อพบบิดา “ม่านเอ๋อของพ่อ เจ้าหายดีแล้วเหรอลูก” เสนาบดีหลี่เดินตรงเข้ามาโอบกอดบุตรสาว “เจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกหายดีแล้วเลยมารับอาการเช้าเป็นเพื่อนท่านพ่อ ก่อนที่ท่านจะเข้าวังเจ้าค่ะ” เสนาบดีหลี่สีหน้าสดชื่นขึ้นมาทันทีที่ลูกสาวหายดี พลางประคองลูกสาวเดินไปนั่งโต๊ะเพื่อรับอาหารเช้าด้วยกัน ระหว่างรับประทานอาหารก็คุยกันไปพลางอย่างมีความสุข ”ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกมีเรื่องจะขอร้องท่านพ่อ “มีเรื่องอะไรพูดกับพ่อได้ทุกเรื่อง” เสนาบดีหลี่พูดพลางมองใบหน้าที่สดชื่นขึ้นของบุตรสาว “ลูกไม่ต้องการแต่งงานกับท่านอ๋องหยางเล่อแล้วเจ้าคะ” เสนาบดีหลี่ มีท่าทางตกใจกับคำพูดของบุตรสาว “เกิดอะไรขึ้น เจ้ามีเรื่องขัดใจอะไรกับท่านอ๋องหรือเปล่า ” ม่านอี้โบกมือพลางส่ายหน้า“ไม่ได้มีเรื่องอะไรขัดใจกันเจ้าคะ แต่ลูกคิดได้แล้วว่า คนที่ไม่รัก ต่อให้เราพยายามมากแค่ไหนเขาก็ไม่เห็นคุณค่าของเรา สู้หยุดตั้งแต่วันนี้ดีกว่าที่จะเสียเวลาเสียใจไปมากกว่านี้เจ้าคะ“ เสนาบดีมองตาบุตรสาวเพื่อหาร่องรอยความเสียใจแต่ไม่เห็นอะไรในนั้น ”หากลูกตัดใจได้ พ่อก็ดีใจ เพราะไม่อยากเห็นลูกเสียใจเพราะคนที่ไม่เห็นค่าของเรา ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ไม่ต้องขอร้องฮ่องเต้ให้พระราชทานสมรสให้เจ้ากับท่านอ๋องอีกแล้ว”เสนาบดีหลี่ยิ้มที่เห็นลูกสาวคิดได้ “เจ้าค่ะท่านพ่อ ต่อไปลูกจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ จะหาอะไรใหม่ๆทำดูบ้าง เสียเวลาทำเรื่องไร้สาระมามากแล้ว” ”หากลูดคิดได้อย่างนี้พ่อก็สบายใจ พ่อจะเข้าวังแล้ว ลูกไปพักผ่อนเถิดนะ ”พลางหันไปสั่งคนสนิทให้เตรียมตัวเข้าวัง เสนาบดีหลี่พูดจบก็เดินออกจากห้องไปพร้อมคนสนิทใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เห็นลูกสาวมีความสุข หลังทานอาหารเช้าแล้วม่านเอ๋อชวนสาวใช้ออกไปเดินเล่นที่ตลาด อยากเห็นบรรยากาศตลาดจีนโบราณมานานมากแล้ว ครั้งนี้เป็นโอกาสแล้ว จะเที่ยวทุกที่ๆอยากไปให้ชุ่มปอดไปเลย สองนายบ่าวลงจากรถม้าที่หน้าตลาด สั่งให้คนขับนำรถไปจอดแล้วตอนบ่ายค่อยมารับ หลังจากนั้นเดินชมตลาดอย่างมีความสุข มีร้านขายของสองข้างทางตลอดแนว มีร้านเครื่องประดับสวยๆหลายร้าน ร้านเครื่องสำอางค์สตรี ร้านเครื่องแต่งกายบุรุษและสตรี ร้านขายของเล่น ถ้วยชาม เครื่องครัว ร้านขายยาจีนโบราณ เดินเข้าออกหลายร้านจนมาถึงร้านเครื่องประดับ เกือบเดินชนคนตัวสูงที่หน้าร้าน เงยหน้าขึ้นมองเพื่อจะขอโทษ พบเจอใบหน้าที่คุ้นเคยมองมาด้วยสายตาเย็นชา หลี่ม่านอี้พลันกลับหลังหันออกไปจากร้านโดยลากชิงเอ๋อไปด้วยกัน ร่างสูงยืนอึ้งงันกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของนางร้ายคนงาม ปกติถ้านางเห็นเขาจะต้องรีบเดินคล้องแขน เกาะแกะ ชวนพูดคุย ส่งสายตาหวานจนเอียนให้เขาทุกครั้ง น่าแปลกที่ครั้งนี้นางหันมาเจอหน้าเขาแล้วเมินหน้าหนี สายตานางที่มองสบตาเขาเปลี่ยนไป เขามองไม่เห็นความรักใคร่ ลุ่มหลงในนั้น ในอกพลันมีความรู้สึกแปลบนิดๆ แต่ก็ดีแล้วนี่ ที่นางไม่มาวุ่นวายเกาะแกะเช่นเคย เขาน่าจะดีใจ เป็นอิสระไม่ต้องมีใครคอยตามหึงหวงจนน่ารำคาญ