ทะลุมิติไปเป็นลูกสาวของแม่ม่าย
ข้อมูลเบื้องต้น
ทะลุมิติไปเป็นลูกสาวของแม่ม่าย
ในยุคที่การหย่าร้างก็เหมือนกับการบอกให้ฝ่ายหญิงไปตาย และใช่ พ่อตัวดีเลือกที่จะหย่ากับแม่ของนาง! ตัวนางผู้เป็นลูกสาวของว่าที่แม่ม่ายถึงคราวลำบากเสียแล้ว!
อันอัน นั่งเล่นเกมมือถือข้างถนนอยู่ดี ๆ ก็เป็นอันเกิดเหตุให้ต้องทะลุมิติไปเสียอย่างนั้น ทะลุมิติเหมือนในนิยายที่เธออ่าน! น่าตื่นเต้นจริง ๆ แต่เมื่อได้รู้สถานะของตนเองหลังจากที่ทะลุมิติไปแล้ว อันอันก็ทำได้แค่ตะโกนออกมาว่า ‘เฮงซวย!!!’
E BOOK เล่ม 1
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjYxNTUxNyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI0MjQ0OCI7fQ
E BOOK เล่ม 2 (จบ)
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjYxNTUxNyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI0NTgwNiI7fQ
SET รวม 2 เล่มจบ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjYxNTUxNyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI1NjY0OSI7fQ
ฝากกดซื้อจากลิงค์ที่ไรท์ฝากไว้ เพื่อเป็นค่าขนมเล็ก ๆ น้อยให้ไรท์ด้วยนะคะ
(ค่าขนมส่วนนี้เมบเป็นคนจ่ายค่ะ)
บทที่ 1 จุดเริ่มต้น
บทที่ 1 จุดเริ่มต้น
สาวน้อยอันอันที่กำลังนั่งเล่นเกมมือถืออยู่บนม้านั่งข้างถนนอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ได้ยินเพียงเสียง กึก กึก สองครั้งจากด้านบน ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้แหงนหน้ามองทุกอย่างก็มืดมิดไปเสียแล้ว
หลังจากนั้นเธอก็ล่องลอยอยู่ในพื้นที่สีดำอย่างไร้จุดมุ่งหมาย แต่ในมือยังมีโทรศัพท์มือถือที่กำลังเล่นเกมก่อนจะตายอยู่ด้วย แต่แล้วอย่างไรล่ะ? ไม่ว่าจะพยายามกดเปิดไฟฉายแค่ไหนมือถือกลับไม่ตอบสนองสักนิด จนในตอนที่กำลังตัดใจก็พลันได้ยินเสียง ดึ๊ง ดึ่ง ขึ้นมา
[จะเริ่มบรรจุตัวตนเข้าไปใน 3 2 1]
เสียงราวกับหุ่นยนต์สาวดังขึ้นก่อนที่ร่างกายของอันอันจะสั่นอย่างรุนแรง มือที่กำมือถืออยู่ จู่ ๆ มือถือก็สลายไปต่อหน้าต่อตากลายเป็นแสงสว่างที่พุ่งเข้าใส่ตัวของเธอ! หลังจากนั้น…เธอก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว…
“ฮึก ฮึก ฮือออ…”
[ระบบกำลังประมวลผลและต่อเติมความทรงจำ]
“ท่านแม่ อย่าร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ ท่านหมอกล่าวว่าน้องสามไม่เป็นอันใดก็ต้องไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ”
[กรุณาระมัดระวังในตอนที่ระบบกำลังต่อเติมความทรงจำ]
“เป็นความผิดของแม่เอง ฮึก! เป็นความผิดของแม่เอง!”
เพียะ! เพียะ!
[คำเตือน การต่อเติมความทรงจำจะทำให้คุณปวดหัวอย่างหนัก]
เสียงมากมายที่ดังก้องอยู่ข้างหูและในหัวทำให้อันอันย่นหน้าอย่างหงุดหงิด คนปวดหัวจะตายอยู่แล้วทำไมไม่ปล่อยให้พักผ่อนกันนะ! มารบกวนคนปวดหัวแบบนี้ได้ยังไงกัน!
ถึงจะคิดแบบนั้นแต่อันอันก็พยายามลืมตาขึ้นมาเพื่อมองแรงใส่คนที่ทำเสียงหนวกหูอยู่ข้าง ๆ ตอนแรกว่าจะพูดเตือนออกมาแต่ลำคอดันแห้งผาก และร่างกายก็ร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด หัวก็หนักเหมือนกับมีก้อนหินอยู่เลยล่ะ อันอันพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างสุดความสามารถเพื่อมองแรงใส่คนที่มารบกวนกัน!
“ท่านแม่! น้องสามขยับแล้วเจ้าค่ะ! น้องสามฟื้นแล้ว!”
เฮ้อ ยิ่งขยับทำไมอีกฝ่ายถึงยิ่งทำเสียงดังกันนะ? อันอันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หัวมันก็หนักเสียเหลือเกิน อาการตุบตุบในหัวทำให้อันอันรู้สึกเวียนหัวจนอยากจะอ้วกออกมาเสียเลย แต่ดันนอนหงายอยู่นี่สิ
[ความทรงจำถูกเติมเต็มแล้ว ยินดีต้อนรับเข้าสู่การทดลอง…แค่ก ยินดีต้อนรับเข้าสู่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ นามของท่านคือ ‘ซูอันอัน’]
เสียงในหัวนี่น่ารำคาญที่สุดแล้วล่ะ! เสียงเหมือนหุ่นยนต์ผู้ชายยิ่งทำให้ใบหน้าของอันอันบู้บี้ ซูอันอันอะไรฟะ? ชื่อเธอออกจะน่ารักอยู่แล้วยังจะเติมซูเข้ามาทำไมอีก? จนเมื่อดวงตาที่หนักอึ้งสามารถเปิดออกได้ในที่สุด อันอันจึงค่อย ๆ กะพริบตาถี่ ๆ แล้วปรับสายตากับภาพเบื้องหน้า
“เสี่ยวอันอันลูกแม่…ฮึก”
ผู้หญิงที่หน้าตามีเสน่ห์สุด ๆ คนหนึ่งกำลังลูบหัวเธออยู่เสียอย่างนั้น? อีกทั้งยังเรียกเธอว่าลูกด้วย? อันอันมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้างุนงง ก่อนจะเสสายตามองหาพยาบาล เผื่อว่าคนตรงหน้าจะเป็นผู้ป่วยความจำเสื่อมที่จำผิดคน แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบด้าน อาคารไม้หลังใหญ่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ทำให้อันอันชะงักค้าง?
โรงพยาบาลที่ไหนเนี่ย? สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง แล้วยังไม่มีสายน้ำเกลือหรือเครื่องมืออะไรรอบเตียงเลย… เตียง? เมื่อฉุกคิดได้อันอันก็เริ่มหันรีหันขวางด้วยใบหน้าตื่นตระหนกมากขึ้น
[ยินดีต้อนรับสู่สองพันปีในอดีต ข้าอี้หูซิน เป็นผู้ดูแลและคอยให้ความช่วยเหลือท่านขอรับ] เสียงในหัวดังขึ้นมาอีกแล้ว! อันอันสะบัดหัวไปมาเพื่อให้คนที่ราวกับอยู่ในหัวกระเด็นออกไป [คำเตือน หากท่านสะบัดหัวมากกว่านี้อาจทำให้คอเคล็ดได้ขอรับ]
“นายเป็นใคร!” อันอันตะโกนออกมาเสียงดังด้วยใบหน้าตระหนกตกใจ คนรอบข้างต่างหยุดชะงักและมองมาที่เธออึ้ง ๆ แต่ขณะที่อันอันกำลังมองหาคนที่กำลังพูดอยู่ในหัวตอนนี้ กลับไม่มีใครสักคนที่ขยับปาก
[เจ้านายจำผมไม่ได้หรือครับ?] เสียงที่ถามกลับมาอย่างน้อยใจทำให้อันอันงุนงง
ถ้าจำได้แล้วจะถามทำไมล่ะไอ้นี่!
“นาย เป็น ใคร!” อันอันกัดฟันถามอีกครั้งอย่างหงุดหงิด เธอคงไม่ได้มีปัญหาทางสมองจนได้ยินเสียงหลอน ๆ หรอกใช่ไหม และไม่ใช่ว่าตาพร่าเบลอด้วยใช่ไหม? ทำไมผู้คนรอบเตียงของเธอถึงใส่ชุดโบราณแบบนี้ล่ะ? ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในกองถ่ายละครเลย
[ผมคือมือถือของคุณครับ ก่อนคุณตายคุณก็ยังหวงแหนผมอย่างสุดชีวิต และตอนที่คุณตายเลือดของคุณได้อาบย้อมผมครับ ทำให้ผมสลายกลายเป็นระบบที่ติดตัวคุณมาที่นี่ครับ!]
คำอธิบายอย่างกระตือรือร้นทำให้อันอันพอจะเข้าใจได้บ้าง แต่ว่านะ…
“ฉันตายแล้ว?” อันอันถามออกมาอย่างอึ้ง ๆ พอนึกดูดี ๆ ก็เหมือนว่าจะเคยอยู่ในมิติมืด ๆ เสียด้วย
[ต้องพูดว่าข้าสิครับ ตอนนี้เจ้านายทะลุมิติมาอยู่ในยุคสองพันปีก่อน ดังนั้นต้องพูดให้เหมือนผู้คนที่นี่สิครับ]
“…”
อันอันหมดคำจะพูด ทะลุมิติ? นี่เธอทะลุมิติมาเหรอ?! นิยายก็ให้ไม่ได้ เกมหรืออย่าหวังเลย! หลังจากตายแล้วเธอก็ได้ทะลุมิติมางั้นเหรอ? แบบนี้ก็เป็นนางเอกน่ะสิ! กรี๊ดดดด!!!
ระบบกำลังหดหัวเข้ากระดองเมื่อได้ยินความนึกคิดของเจ้านายตนเอง นางเอกบ้าอะไรกัน? ก่อนหน้านี้ที่เจ้านายของเขาจะตายเจ้าตัวกำลังเล่นเกมผจญภัยที่ตัวละครสู้ชีวิตอย่างกับอะไรดี แล้วระบบของเขาก็ได้ส่งเจ้านายให้มาสู้ชีวิตที่นี่…
ไม่ได้! เขาจะพูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด!
บทที่ 2 เรื่องของระบบ
บทที่ 2 เรื่องของระบบ
ตอนนี้อันอันกำลังอารมณ์ดีสุด ๆ ทำไมน่ะเหรอ? ก็นางทะลุมิติมาเป็นนางเอกน่ะสิ วะฮะฮ่า! แบบนี้ก็แปลว่านาง สวย รวย เก่งและโชคดีแบบนัมเบอร์วัน! ตามประสาตัวแม่!
[ระบบกำลังเอานิ้วเขี่ยดินอยู่เงียบ ๆ]
แต่จะดีใจมันก็ดีใจไม่สุดนี่สิ เพราะคนรอบข้างที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดาและพี่น้องดันมีสีหน้าอึมครึมกันหมด ตั้งแต่อันอันฟื้นขึ้นมาในร่างของลูกสาวคนกลาง ทุกคนรอบตัวก็เอาแต่ทำหน้าเศร้าสลด
แต่อย่างว่าแหละนะ บทนางเอกก็มีบททดสอบแรง ๆ เข้ามาประจำนั่นแหละ แต่เดี๋ยวก็จะผ่านไปได้ด้วยดีตามประสาตัวแม่! ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง!
แต่ก่อนอื่นตัวแม่จะต้องทำตัวให้เหมือนคนในยุคนี้เสียก่อน ไม่งั้นโป๊ะแตกถูกจับไปเผาจะแย่เอาได้ ตัวแม่ย่างไฟมันไม่น่าสนุกสักนิด…
“ท่าน…เอ่อ มะ มะ แม่ ข้าไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ เป็นถึงนางเอก… อุ้ย เป็นถึงคนที่โชคดีขนาดนี้” อันอันกล่าวกับผู้เป็นมารดาของตัวเองในมิตินี้ด้วยความกระดากอายเล็กน้อย เพราะตอนเด็ก ๆ มารดาของนางตายไปตั้งแต่นางยังจำความไม่ได้ ดังนั้นคำว่าแม่จึงแทบไม่เคยออกจากปากเลยสักครั้ง
[คนโชคดีที่ไหนถูกป้ายหล่นทับกันล่ะขอรับเจ้านาย]
เสียงขัดในหัวทำให้มุมปากของอันอันกระตุก เจ้าหมอนี่ไม่เข้าใจเรื่องการลงทุนสักนิด ชีวิตที่แล้วของนางเป็นคนธรรมดาแต่ชีวิตนี้เป็นถึงนางเอก! นี่มันเป็นการลงทุนที่คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!
ระบบหมดคำจะพูดกับเจ้านายของตัวเอง เขาบอกตอนไหนกันว่าอีกฝ่ายเป็นนางเอก คิดเอาเองทั้งเพ!
และเพราะอารมณ์ดีมากจึงมานั่งทำความรู้จักระบบและครอบครัวของตัวเองในตอนกลางคืน ไหนจะความทรงจำของ ‘ซูอันอัน’ ซึ่งเป็นร่างของนางในขณะนี้อีกด้วย นอกจากมีระบบติดตัวแล้วนางยังมีช่องเก็บของราวกับสกิลกระเป๋าของเหล่าตัวละครในเกม เพียงแต่เป็นช่องที่ไม่มีใครมองเห็นนอกจากนาง และช่องเก็บของก็ยังมีน้อยเหลือเกินเหมือนกับตัวละครที่พึ่งเริ่มเข้าเกม อันอันมีช่องเก็บของเพียงห้าช่องเท่านั้นเอง
“แล้วนี่อะไรเนี่ย ทำไมมีเหรียญทองอยู่ด้วย?” อันอันพูดออกมาเพื่อถามระบบของตัวเองอย่างเคยชิน ความจริงแล้วเพียงแค่นางนึกคิดระบบก็จะได้ยินทั้งหมดอยู่แล้ว
[เป็นเหรียญสำหรับตั้งตัวขอรับ สามารถใช้ซื้อของในร้านค้าได้ขอรับ]
แม้จะตงิดใจกับคำว่าตั้งตัวที่ฟังดูแปลก ๆ แต่อันอันก็พุ่งความสนใจไปที่ร้านค้าจนหมด เป็นนางเอกนี่ดีจังเลยน้า มีระบบติดตัว มีเหรียญและยังมีร้านค้า แบบนี้มันสกิลนางเอกชัด ๆ!
ระบบอยากจะส่งเสียงถอนหายใจออกมาให้เจ้านายของตนเองได้ยิน ดัง ๆ ยังไม่ตื่นอีก!
สินค้าในร้านค้าช่างน่าตื่นตาตื่นใจ มีของกิน ของใช้จากยุคปัจจุบันด้วย ยุคนี้ไม่มีไฟฟ้าให้ใช้แต่ในร้านค้าดันมีแผงโซลาร์เซล! แบบนี้ช่วยได้มากเลย แต่ต้องใช้เหรียญถึง 2,000 เหรียญกันเลยทีเดียว แต่ว่านางมีแค่ 1,000 เหรียญเท่านั้นเอง
“แล้วต้องเติมเหรียญยังไงล่ะทีนี้” อันอันเอ่ยถามระบบของตัวเองให้รับผิดชอบในการอธิบาย
[สามารถใช้เงินในยุคนี้เติมเหรียญได้ขอรับ หนึ่งร้อยอีแปะแลกได้ 1 เหรียญทอง หนึ่งตำลึงเงินแลกได้ 10 เหรียญทอง และหนึ่งตำลึงทองแลกได้ 100 เหรียญทองขอรับ และระบบร้านค้ามีความพิเศษอยู่อีกอย่างขอรับ หากท่านเลือกซื้อแบบเติมได้ไม่จำกัด ของที่ซื้อไปจะถูกเติมเต็มทันทีหลังจากใช้จนหมดขอรับ ตัวอย่างเช่นอาหารที่หมดจานหรือครีมที่หมดขวด เพียงแต่ราคาจะสูงมากสำหรับการเติมได้ไม่จำกัด อย่างเช่นข้าวสวยหนึ่งหม้อใช้เงิน 1 เหรียญทอง แต่หากซื้อแบบเติมได้ไม่จำกัดจะต้องจ่ายที่ราคา 20 เหรียญทองขอรับ]
“อ้อ…” อันอันพยักหน้ารับเมื่อนี่เป็นระบบร้านค้าที่ค่อนข้างช่วยเหลือเจ้าของระบบมากทีเดียว อีกทั้งสินค้าในร้านค้ายังมีให้เลือกกว่า 1,000 ชนิด! มากเสียจนนางไล่ดูไม่หมด มีของกินจากอนาคตมากมายวางขายอยู่ด้วย ไหนจะอุปกรณ์ห้องครัว ห้องน้ำ และห้องนั่งเล่น เลื่อนผ่าน ๆ ยังแอบเห็นว่ามีไม้เบสบอลและไม้หน้าสามเสียด้วย คงไม่ใช่ว่าต้องนำไปตีซอมบี้ใช่ไหม? เวลานางเล่นเกมที่มีของแบบนี้ทีไรหากไม่ตีกับสัตว์ก็ตีกับซอมบี้
[มีให้เลือกซื้อช่องเก็บของด้วยนะขอรับ เจ้านายอาจจะไม่รู้ว่ามีสินค้าใดบ้าง เมื่อถึงตอนนั้นให้ออกคำสั่งของที่อยากได้ รายการสินค้าก็จะขึ้นมาให้ขอรับ และช่องเก็บของสามารถเก็บของชนิดเดียวกันได้ไม่จำกัดจำนวนขอรับ เช่นช่องเก็บเงิน ช่องเก็บไม้ ช่องเก็บผักและช่องเก็บอาหาร หากช่องนั้นใส่อาหารชนิดไหนไว้ก็สามารถใส่ได้แต่อาหารชนิดนั้นขอรับ]
อันอันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ การใช้งานไม่มีอะไรซับซ้อน แต่นางเอกอย่างนางจะมีอะไรให้เก็บนักหนากันล่ะ? คงมีเอาไว้เก็บเงินเสียมากกว่าน่ะสิ ดังนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องซื้อช่องเก็บของเพิ่มสักนิด
“ข้าเข้าใจระบบแล้ว ถ้างั้นมาต่อกันที่ครอบครัวของข้าดีกว่า”
อันอันทำท่าบิดคอไปมาเมื่ออาจจะต้องรับรู้ว่าตัวเองเป็นลูกสาวบ้านขุนนางยศต่ำที่ไปถูกตาต้องใจองค์ชายที่ไหน ตายจริง ถ้าเจอพระเอกจะทำยังไงดีนะ? แกล้ง ๆ ตกใจดีไหมนะ? แต่นางดันเป็นพวกบ้าพระรองเสียด้วยสิ ทำยังไงดีล่ะ? แบบนี้ต้องหักอกพระเอกไหมนะ? คงต้องรอดูก่อนว่าพระเอกกับพระรองเรื่องนี้ใครโง่มากกว่ากัน ฮิฮิ
[ระบบกำลังหนักใจ…]
“แหม เสี่ยวอี้นี่ก็ เข้าใจความกลุ้มใจของข้าสินะ ฮ่า ๆๆๆ”
บทที่ 3 ซูอันอัน
บทที่ 3 ซูอันอัน
แต่หลังจากทบทวนความทรงจำที่ได้รับการเติมเต็มเมื่อได้มาเข้าร่างนี้แล้ว อันอันก็ถึงกับต้องแน่นิ่งไปเมื่อนี่มันไม่เหมือนกับที่นางคิดเอาไว้
อะไรคือคุณหนูที่ใกล้จะตกอับ!?
ในจวนตระกูลซูแห่งนี้ มารดาของนาง หลันซืออวี้ เป็นถึงฮูหยินเอกของนายท่านตระกูลซู ซูจินกวง นางที่ถือเป็นบุตรของภรรยาเอกใยจะต้องมีสิ่งใดให้กังวลใช่หรือไม่? แต่ผิดแล้ว! เพราะบิดาของนางที่เป็นผู้นำตระกูลซูในตอนนี้มีอนุภรรยามากกว่า 20 คน! บ้าไปแล้ว! แม้ฐานะภรรยาเอกจะสูงกว่าสตรีคนอื่น ๆ ในจวนและบิดาของนางก็ดูจะรักมารดาของนางไม่น้อย ถึงแม้จะมีดอกไม้งามล้อมรอบก็ตาม แต่ว่าฐานะฮูหยินเอกที่ควรจะมั่นคงกลับไม่มั่นคงเอาเสียเลย!
หลันซืออวี้มารดาของนางให้กำเนิดทายาทตระกูลซูถึง 5 คน แต่คนทั้งหมดล้วนเป็นสตรี! ในขณะที่อนุภรรยาต่างให้กำเนิดทายาทเป็นบุรุษออกมาอยู่เรื่อย ๆ แต่ฮูหยินเอกที่ควรจะมีทายาทชายมาสืบทอดตระกูลซู กลับไม่สามารให้กำเนิดทายาทชายออกมาได้
แต่ถึงกระนั้นบิดาของนางก็ไม่ได้เดือดร้อนใจอะไร จนกระทั่งมารดาของนางให้กำเนิดบุตรคนที่ห้าเมื่อห้าเดือนก่อน แต่ก็ยังเป็นผู้หญิงอีกแล้ว! ครานี้แหละ ตำแหน่งฮูหยินเอกก็ฮูหยินเอกเถอะ! เกรงว่าจะรอดยาก! ตราบใดที่มารดาของนางไม่สามารถให้กำเนิดทายาทชายออกมาได้ อย่างไรในอนาคตตำแหน่งฮูหยินผู้เฒ่าก็หมดหวังแล้ว ทั้งที่บิดาโปรดปรานมารดาของซูอันอันมากที่สุดจนถึงขนาดมีลูกด้วยกันถึง 5 คน แต่ทั้ง 5 คนดันกลายเป็นสตรี! เมื่อเป็นเช่นนี้ต่อให้มีความรักมากล้นเพียงใดก็คงไม่อาจมองผ่านไปได้อีกแล้ว
เพราะทายาทรุ่นถัดไปจะมาจากบุตรอนุได้อย่างไร? หากเป็นเช่นนั้นไม่ถือว่าเป็นราคีรึ? เมื่อเป็นเช่นนั้นอนุที่ให้กำเนิดทายาทชายออกมาได้จึงพยายามดันหลังลูกชายสุดฤทธิ์ให้ถูกเลือก เพื่อที่ตนเองจะได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งฮูหยินเอกตระกูลซู เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วมารดาของนางเล่า?
ก็กระเด็นน่ะสิ! อาจถูกลดขั้นเป็นอนุภรรยา หรือหนักสุดอาจกลายเป็นเมียบ่าวและลูกสาวทั้ง 5 ก็จะแย่ไปด้วย ลูกสาวทั้ง 5 ที่รวมถึงตัวของนางด้วย!
ถึงพี่น้องผู้หญิงของนางจะเป็นคนที่เก่งและฉลาด แต่ตราบใดที่ไม่มีโจ้ยยังไงก็ไม่มีวันต้องตาบิดา ย้อนมาอยู่ในยุคที่สังคมชายเป็นใหญ่ก็เป็นเช่นนี้แหละหนา… จะให้แก้ไขปุบปับก็ดูจะสาหัสเหลือเกิน
ที่น่าตกใจกว่าก็คือ ตัวนาง ซูอันอัน ดันไปแอบได้ยินบิดาของตัวเองกล่าวว่าจะแต่งตั้งอนุนางหนึ่งขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก เพื่อผลักดันลูกของนางให้เข้าสู่หนทางของผู้นำตระกูล เคราะห์ร้ายยังถูกอนุภรรยาผู้นั้นจับได้ และข่มขู่ว่าหากไม่ทำตามคำสั่ง มารดาของนางและลูก ๆ จะไม่มีวันอยู่ในจวนซูได้อย่างปลอดภัยแน่ ๆ ดังนั้นก่อนที่อันอันจะมาเข้าร่างนี้ เจ้าของร่างก็ได้รู้ความลับร้ายแรงเข้าและต้องคอยรับใช้ทุกคราที่ถูกอนุผู้นั้นเรียกใช้ให้ไปทำอะไร ราวกับบ่าวผู้หนึ่ง ทั้งที่ตัวเจ้าของร่างมีศักดิ์สูงกว่าอนุผู้นั้นเสียอีก จนร่างกายที่ไม่เคยทำงานหนักถึงกับล้มป่วย
ยังไม่ทันได้มีอำนาจก็ใช้อำนาจเสียแล้ว ซูอันอันส่ายหน้าไปมาเมื่อทบทวนความทรงจำ อนุผู้นั้นเป็นที่โปรดปรานอย่างมาแรงแซงทางโค้งทุกคน อีกฝ่ายมาจากบ้านเก่าที่ค่อนข้างร่ำรวยเงินทอง จึงประโคมลูกชายของตัวเองให้ดูดีอย่างถึงที่สุด อีกทั้งยังจ้างอาจารย์มาพร่ำสอนลูกชายของนางที่จวน จนฉายแววฉลาดหลักแหลมโดดเด่นที่สุดในบรรดาลูกชายทั้งหมด เมื่อเป็นเช่นนั้น บิดาของนางจึงไม่รอช้าที่จะผลักดันลูกชายของอนุผู้นั้น
แม้จะสามารถนำลูกชายทั้งหลายมาให้ผู้เป็นฮูหยินเอกเลี้ยงดูและถือว่ามีฐานะเป็นลูกของภรรยาเอกได้ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งเป็นย่าของซูอันอันดันไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น อีกทั้งยังกล่าวกับลูกชายของตนเองอย่างเด็ดขาดว่าห้ามพรากแม่พรากลูก แต่ความจริงแล้วฮูหยินผู้เฒ่านั้นไม่ชอบมารดาของซูอันอันต่างหาก เพราะลูกสะใภ้ที่อีกฝ่ายเล็งไว้ไม่ถูกเลือก ก็เลยชิงชังและหวังจะดีดมารดาของนางให้กระเด็นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
[สถานการณ์น่ากังวลมากนะขอรับ ระดับความไม่ปลอดภัยสูงถึง 8 จาก 10]
เสียงแจ้งเตือนทำให้ซูอันอันกัดริมฝีปากครุ่นคิด ไม่น่านึกอยากเป็นนางเอกเล้ยยย เป็นไงล่ะ ถึงจะเป็นคนที่ดวงดีที่สุดแต่ชีวิตดันอาภัพและมีบททดสอบเข้ามามากกว่าใคร ปิ๊บ ๆ ขอเปลี่ยนบทค่าผู้กำกับขา
[ระบบกำลังปิดตัวลงใน 3…2…]
ทิ้งกันเชียวนะเฟ้ย!
อยู่ในบ้านที่มีแต่คนเกลียดแบบนี้มันดีตรงไหนกัน? แถมอีกฝ่ายยังเป็นมารดาของบิดาตัวเองอีกด้วย นี่มันสงครามแม่ผัวลูกสะใภ้ชัด ๆ และเท่าที่ดูในความทรงจำ มารดาของนางก็ไม่สู้คนเอาเสียเลย อีกทั้งยังมองโลกในแง่ดี๊ดีสมกับเป็นมารดาของนางเอกเช่นนาง (ฮุฮุ)
แต่เท่าที่ดูในความทรงจำ บิดาของนางออกจะรักมารดาของนางมากถึงขนาดนั้น คงไม่มีทางจะทิ้งมารดาของนางไปแน่อยู่แล้ว อย่างน้อย ๆ เสี้ยวหนึ่งของความรักบิดาของนางก็ยังมอบให้มารดา คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนักหรอก… ซูอันอันคิดอย่างสบายใจแล้วล้มตัวลงนอนอย่างไม่คิดอะไรให้มากมายนัก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ดีขึ้นเองนั่นแหละ นางคิดเช่นนั้นก่อนจะนอนหลับไป