สุดสะเทือนใจ! พ่อแม่พิการนั่งรถกว่า 400 กม. หวังพึ่งลูก สุดท้ายถูกทิ้งคา บขส. ที่ อุดรธานี
สุดสะเทือนใจ! พ่อแม่พิการนั่งรถกว่า 400 กม. หวังพึ่งลูก สุดท้ายถูกทิ้งคา บขส. ที่ อุดรธานี
พ่อแม่เลี้ยงลูกได้ แต่ลูกเลี้ยงพ่อแม่ไม่ได้ ที่จ.อุดรธานี หดหู่ใจ หัวอกพ่อแม่หอบสังขารพิการนั่งรถมาไกลจาก อ.ลำนาราย์ จ.ลพบุรีเกือบ 400 กม.มาหาลูกสาวที่จ.อุดรธานีขอพึ่งใบบุญลูกในบั้นปลายชีวิต แต่สุดท้ายโดนทิ้งอ้างหอพักแคบ ปล่อยให้พ่อแม่นอนบขส. พ่อและแม่น้ำตาคลอลูกจะทิ้งแม่ก็ไม่ว่า อยากเห็นหน้าลูกก่อนครั้งสุดท้าย พ่อสะอื้นไห้ ขอให้ลูกเจริญๆ นะ ล่าสุด ศูนย์ไร้ที่พึ่งจ.อุดรธานีให้การช่วยเหลือแล้ว
วันนี้ (5 เม.ย.69) เวลา 11.00 น.เจ้าหน้าที่ตร.สายตรวจสภ.เมือง จ.อุดรธานี รับแจ้งจากคุณนก เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของขนส่ง แจ้งว่า มี 2 ตายายพิการอยู่ที่สำนักงานขนส่งแห่งที่ 2 ถนนรอบเมือง ต.บ้านเลื่อม อ.เมือง จ.อุดรธานี มีลักษณะถูกทอดทิ้ง จึงเดินทางไปตรวจพบกับนางมะลิวัลย์ แก้วแสน อายุ 65 ปี และนายทวีป ไกยราช อายุ 67 ปี สองสามีภรรยา มีของพะรุงพะรังทั้งเสื้อผา โดยน.ส.มะลิวัลย์ป่วยอัมพาตต้องนั่งรถเข็นด้วย
นายประทีบ บอกกับเจ้าหน้าที่ตร.ว่า แต่ก่อนก็อยู่จ.อุดรธานี มีบ้านที่ชุมชนเคหะ แต่ตนเองและภรรยาเดินทางไปทำงานที่โรงงานขนมจีนที่อ.ลำนารายณ์ จ.ลพบุรีตั้งแต่ 2565 เกือบ 4 ปีแล้ว แต่พอมาปี 67 ภรรยาคือนางมะลิวัย์ได้ลื่นล้มศีรษะกระแทกพื้นได้รับการผ่าตัดแต่ป่วยเป็นอัมพาต จึงตัดสินใจพาภรรยากลับมาที่จ.อุดรธานี ทราบว่าบ้านที่ชุมชนเคหะที่ลูกสาวและลูกชายอยู่ถูกยึดขายทอดตลาดแล้ว จึงโทรไปหาลูกสาว คือน.ส.ขนิษฐา หรือติ๊ก ซึ่งก่อนเดินทางก็โทรบอกลูกสาว พอมาถึงบขส.เมื่อช่วงค่ำ 2 ทุ่มวานนี้ก็โทรหาลูกสาว แต่ลูกสาวบอกว่า อยู่หอพักห้องแคบ หอเข้ากำหนดคนเข้าออกเป็นเวลา จากนั้นก็ติดต่อไม่ได้เลย จึงพาภรรยานอนรอลูกสาวที่บขส.เผื่อเขามารับแต่จนถึงวันนี้ก็ไม่มา
ส่วนนางมะลิวัลย์ บอกว่า อยากบอกว่า ตนเองไปทำงานกับสามีแต่ป่วยเลยกลับมาอุดรอยากกลับมาเห็นหน้าลูก อยากให้ลูกออกมาหา ทำไมปล่อยแม่ไว้อย่างนี้ แต่หากลูกไม่ให้แม่อยู่ด้วย แม่ก็จะไปเช่าที่อยู่ก็ได้ ตนเองมีลูกสองคน ถ้าลูกสาวและลูกชายฟังอยู่ อยากบอกว่าแม่และพ่อยังรักลูกเสมอ ถ้าไม่พอใจแม่ แม่ขอโทษนะลูก แต่ก่อนแม่จะตายมาหาแม่ก่อนได้ไหม อยากเห็นหน้าลูก หัวอกคนเป็นแม่พูดไปก็สะอื้นร้องไห้ไป
โดยขณะนี้ทั้งนายประทีปและนางมะลิวัลย์ที่พิการนั่งรถเข็นอยู่ในความดูแลของเจ้าหน้าที่ศูนย์ไร้ที่พึ่งจ.อุดรธานีแล้ว เจ้าหน้าที่ฯ พยายามติดต่อน.ส.ขนิษฐา ลูกสาวตามเบอร์ที่ให้ไว้ โทรติดแต่ไม่รับสาย ส่วนลูกชายคือนายอนันต์ ไกรราช เจ้าหน้าที่โทรไปรับสายแต่ไม่พูดจากนั้นก็ติดสายทิ้งทันที ซึ่งต้องรอดูพรุ่งนี้เจ้าหน้าที่ฯ จะลองติดต่อลูกสาวและลูกชายอีกครั้ง หรืออาจะหาทางติดต่อญาติคนอื่นๆ เพื่อหาทางออกที่ยั่งยืน
เรื่องราวนี้สุดหดหู่ใจพ่อแม่เลี้ยงลูกได้ แต่ลูกเลี้ยงพ่อแม่ไม่ได้ ทิ้งไว้เพียงคำถามสะท้อนใจสังคมเกี่ยวกับความกตัญญูที่จางหายไปในวันที่บุพการีอ่อนแรงที่สุด
ภูมิภาค66