มิตรสหายของเรา

เป็นการเริ่มต้นที่ดี…

สารจากสถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่านประจำประเทศไทย ได้เห็นแล้วใจชื้นครับ

"….เราขอแจ้งให้ประชาชนชาวไทยทราบว่า ด้วยความร่วมมืออย่างใกล้ชิดระหว่างสองประเทศของเราและรัฐสุลต่านโอมาน เรือไทยลำหนึ่งได้แล่นผ่านช่องแคบฮอร์มุซอย่างสงบสุข เราให้ความสำคัญกับมิตรภาพของเราและจะไม่ลืมมิตรสหายของเรา….”

นี่คือสถานการณ์เชิงบวกสำหรับประเทศไทย

ขณะที่มุมมองผู้นำชาติอื่น หายนะกำลังมา

นายกรัฐมนตรีสเปน เปโดร ซานเชซ เตือนเมื่อวันพุธว่า สงครามในตะวันออกกลางเป็นสถานการณ์ที่ "เลวร้ายกว่า" การรุกรานอิรักในปี ๒๕๔๖ มาก

"…นี่ไม่ใช่สถานการณ์เดียวกับสงครามที่ผิดกฎหมายในอิรัก เรากำลังเผชิญกับสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก เลวร้ายกว่ามาก และมีศักยภาพที่จะส่งผลกระทบในวงกว้างและลึกซึ้งกว่ามาก…"

ก็อยากให้พี่น้องชาวไทยได้รับรู้ว่า สถานการณ์หลังจากนี้ ยังไม่มีอะไรแน่นอน

หัวหน้าฝ่ายสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติ ใช้คำว่า

"…การโจมตีบริเวณโรงงานนิวเคลียร์ของอิหร่านและอิสราเอลอาจก่อให้เกิด หายนะอย่างร้ายแรง…"

"…การโจมตีด้วยขีปนาวุธเมื่อเร็วๆ นี้ใกล้กับโรงงานนิวเคลียร์ทั้งในอิสราเอลและอิหร่านเน้นย้ำถึงอันตรายอย่างยิ่งของการยกระดับที่รุนแรงขึ้น…"

นี่อาจจะเป็นครั้งแรกของโลกก็ได้ที่มีการโจมตีทางทหารใกล้กับโรงงานนิวเคลียร์

ก็ได้แต่หวังครับว่า เมื่อเรือไทยลำแรกผ่านช่องแคบฮอร์มุซอย่างสงบสุขมาแล้ว จะมีลำต่อๆ ไป และต่อๆ ไปขนน้ำมันดิบมายังโรงกลั่นไทย

น้ำมันโดยเฉพาะดีเซลถึงจะแพงแต่ไม่ขาด

อิหร่านในสายตาสหรัฐฯ และอิสราเอล คือปีศาจ แต่สายตาคนไทยส่วนใหญ่อิหร่านคือมิตร คือคู่ค้า ฉะนั้นมิตรสหาย และมิตรภาพ จะต้องยั่งยืนแม้ในยามวิกฤต

ครับ…เรารับรู้รับทราบสงครามในมุมมองของสหรัฐฯ มาเยอะแล้ว ในมุมอิหร่านไม่ค่อยจะมีการพูดถึงในสื่อหลักของโลกสักเท่าไหร่

ศึกษาบทความวิชาการเชิงวิพากษ์ เขียนโดย “นัสเซอร์เรดดิน ไฮดารี” เอกอัครราชทูตสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่านประจำประเทศไทย ดูครับ

----------------------

สหรัฐอเมริกาและอิสราเอลได้ดำเนินยุทธศาสตร์ "ความกดดันสูงสุด" (Maximum Pressure) รวมถึงการรุกรานและการยั่วยุทางทหารมานานหลายทศวรรษ โดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายความได้เปรียบทางยุทธศาสตร์หรือการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองในสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่าน บทความนี้ใช้กรอบแนวคิดทฤษฎีแบบผสมผสาน ได้แก่ สัจนิยมเชิงรุก (Offensive Realism), สัจนิยมแนวนีโอคลาสสิก (Neoclassical Realism), ทฤษฎีวิพากษ์เชิงโครงสร้าง (Constructivism) และทฤษฎีเสถียรภาพอำนาจนำ (Hegemonic Stability Theory) เพื่อวิเคราะห์รากเหง้าของการรุกรานเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม บทความโต้แย้งว่าทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของตะวันตกมักประสบภาวะ "ตาบอดทางการวิเคราะห์" เนื่องจากละเลยขีดความสามารถทางยุทธศาสตร์ นวัตกรรมทางทหารแบบอสมมาตร และชาตินิยมทางอารยธรรมที่มีมานานนับพันปีของชนชาติอิหร่าน

การศึกษานี้สรุปว่า ผู้รุกรานไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการบรรลุเป้าหมาย "การเปลี่ยนแปลงระบอบปกครอง" แต่ยังได้ทำลายระเบียบความมั่นคงที่ตนเองสร้างขึ้น สร้างความเสียหายต่อจิตวิญญาณแห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ และกฎบัตรสหประชาชาติที่มุ่งหวังจะปกป้องคนรุ่นหลังจากการสงคราม การกลับไปสู่ลัทธิจักรพรรดินิยมที่เปิดเผยนี้ได้เร่งกระบวนการเปลี่ยนผ่านไปสู่ระเบียบโลกหลายขั้วอำนาจ (Multipolar Order)

กรอบแนวคิดทางทฤษฎี: รากเหง้าของการรุกราน

ความบาดหมางอย่างต่อเนื่องต่ออิหร่านมักถูกอธิบายผ่าน สัจนิยมเชิงรุก (Offensive Realism) ซึ่งสหรัฐฯ และอิสราเอลทำหน้าที่เป็นผู้แสวงหาอำนาจสูงสุดเพื่อป้องกันการผงาดขึ้นของคู่แข่งในระดับภูมิภาค ในมุมมองของ สัจนิยมแนวนีโอคลาสสิก (Neoclassical Realism) สถานการณ์นี้ถูกซ้ำเติมโดย "สายพานส่งต่อภายใน" โดยเฉพาะอิทธิพลของล็อบบี้สนับสนุนอิสราเอลและกลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารในวอชิงตัน

นอกจากนี้ ทฤษฎีวิพากษ์เชิงโครงสร้าง (Constructivism) ยังเผยให้เห็นว่า "ภัยคุกคามด้านความมั่นคงจากอิหร่าน" ถูกสร้างขึ้นทางสังคมอย่างไร ผู้รุกรานใช้การวาดภาพอิหร่านให้เป็น "ภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่" (Existential Threat) เพื่อสร้างความชอบธรรมในการละเมิดบรรทัดฐานระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตาม วาทกรรมนี้ล้มเหลวในการพยากรณ์ถึงการดำเนินยุทธศาสตร์ของรัฐบาลอิหร่าน ซึ่งปฏิเสธที่จะเล่นตามเกมของมหาอำนาจที่กำลังเสื่อมถอย

โล่แห่งการต่อต้าน: นวัตกรรมอสมมาตรและการสร้างความประหลาดใจทางยุทธศาสตร์

สาเหตุหลักประการหนึ่งของความล้มเหลวในการรุกรานทางทหารคือ ความประหลาดใจทางยุทธศาสตร์ที่เกิดจากวิวัฒนาการทางทหารของอิหร่าน ในขณะที่ทฤษฎีเสถียรภาพอำนาจนำคาดการณ์ว่าเจ้าผู้นำจะสามารถบีบบังคับอีกฝ่ายให้ยอมจำนนผ่านการโดดเดี่ยวทางเศรษฐกิจ แต่ยุทธศาสตร์ "การต่อต้านการเข้าถึงและการปฏิเสธพื้นที่" (Anti-Access/Area Denial - A2/AD) ของอิหร่านกลับพิสูจน์ในทางตรงกันข้าม

การป้องปรามแบบอสมมาตร (Asymmetric Deterrence): อิหร่านประสบความสำเร็จในการสร้าง "ดุลอำนาจแบบอสมมาตร" ผ่านการพัฒนาคลังแสงขีปนาวุธนำวิถีที่มีความแม่นยำสูงและฝูงโดรน (เช่น ซีรีส์ Shahed) การโจมตีฐานทัพ Ain al-Asad ในปี ۲۰۲۰ อย่างแม่นยำ ได้ทำลายตำนานความได้เปรียบทางอากาศอย่างเบ็ดเสร็จของตะวันตก

ความสามารถในการฟื้นตัวจากภายใน (Indigenous Resilience): อุตสาหกรรมป้องกันประเทศของอิหร่านพึ่งพาตนเองเป็นหลัก สี่ทศวรรษของการคว่ำบาตรไม่เพียงแต่ไม่สามารถบั่นทอนขีดความสามารถของอิหร่าน แต่ยังนำไปสู่ "การก้าวกระโดดทางเทคโนโลยี" ที่ทำให้ระบบป้องกันของสหรัฐฯ และอิสราเอลต้องเผชิญกับภาวะชะงักงันและทางตันทางยุทธศาสตร์

ชาตินิยมทางอารยธรรม: ปัจจัยหลายพันปี

ทฤษฎีกระแสหลักของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศมักละเลยอัตลักษณ์และประวัติศาสตร์ของอิหร่าน อิหร่านคือ "รัฐอารยธรรม" (Civilization-State) ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายพันปี

เกราะป้องกันทางอารยธรรม: รูปแบบการต่อต้านในปัจจุบันได้เชื่อมโยงแนวคิดอิสลามเข้ากับแนวคิดโบราณของอิหร่านเรื่องบูรณภาพแห่งดินแดน "ชาตินิยมแห่งสหัสวรรษ" นี้สร้างภูมิคุ้มกันทางจิตวิทยาต่อการครอบงำจากภายนอก แรงกดดันจากภายนอกแทนที่จะสร้างความแตกแยก กลับนำไปสู่ปรากฏการณ์ "การรวมตัวรอบธงชาติ" (Rally 'round the flag) และเสริมสร้างจิตสำนึกแห่งชาติของชาวอิหร่านในฐานะป้อมปราการต่อต้านลัทธิจักรพรรดินิยมสมัยใหม่

ความย้อนแย้งของจักรพรรดินิยม: การเสื่อมสลายของจิตวิญญาณรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ และกฎบัตรสหประชาชาติ

การกลับไปสู่ลัทธิจักรพรรดินิยมของสหรัฐฯ เพื่อปิดล้อมอิหร่าน ไม่เพียงแต่ทำให้เอเชียตะวันตกขาดเสถียรภาพ แต่ยังสร้างความเสียหายอย่างลึกซึ้งต่อโครงสร้างทางกฎหมายและจริยธรรมภายในของสหรัฐฯ เอง

สาธารณรัฐกับจักรวรรดิ: การแสวงหาอำนาจนำระดับโลกจำเป็นต้องมี "ความเป็นประธานาธิบดีแบบจักรพรรดิ" (Imperial Presidency) ซึ่งเด่นชัดขึ้นในยุคของประธานาธิบดีทรัมป์ ที่ซึ่งฝ่ายบริหารหลีกเลี่ยงการตรวจสอบจากสภาคองเกรสเพื่อดำเนินแคมเปญ "ความกดดันสูงสุด" การก่อสงคราม และการลอบสังหารที่ผิดกฎหมาย

ความเสื่อมถอยของหลักนิติธรรม: สหรัฐฯ ได้ทำลายระเบียบที่ใช้กฎเกณฑ์ (Rules-based Order) ที่ตนเองสร้างขึ้น โดยการใช้ระบบการเงินระหว่างประเทศเป็นอาวุธและการละเมิดสนธิสัญญา (เช่น JCPOA) ลัทธิของทรัมป์ได้เร่งความเสื่อมถอยนี้ โดยนำ "สัจนิยมเชิงแลกเปลี่ยน" (Transactional Realism) มาแทนที่บรรทัดฐานเชิงสถาบัน การหันเข้าหาหลักการ "อำนาจคือธรรม" (Might is Right) นี้ได้ทำให้จิตวิญญาณของรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ ว่างเปล่า และทำลายบูรณภาพภายในของสาธารณรัฐเพื่อสังเวยแก่จักรวรรดิที่กำลังล้มเหลว พร้อมทั้งทำให้จิตวิญญาณแห่งความมั่นคงร่วมกันตามกฎบัตรสหประชาชาติต้องสลายลง

บทสรุป: รุ่งอรุณแห่งความจริงในโลกหลายขั้ว

รัฐผู้รุกราน (สหรัฐฯ และอิสราเอล) ได้มาถึงทางตันทางยุทธศาสตร์ ความพ่ายแพ้ของพวกเขาไม่ใช่แค่ในเชิงยุทธวิธี แต่เป็นในเชิงระบบ: ۱. ความพ่ายแพ้ทางทหาร: พวกเขาถูกยับยั้งด้วยอำนาจแบบอสมมาตรที่สร้างสรรค์ของอิหร่าน ۲. ความพ่ายแพ้ในระดับโลก: ด้วยการทำลายระเบียบความมั่นคงระหว่างประเทศเพื่อมุ่งเป้าไปที่อิหร่าน พวกเขาได้ "ขุดหลุมฝังศพ" ให้กับยุคขั้วอำนาจเดียว ۳. ความพ่ายแพ้ภายใน: การไล่ตามเป้าหมายจักรพรรดินิยมของทรัมป์ได้ทำลายความน่าเชื่อถือทางศีลธรรมและรัฐธรรมนูญภายในของสหรัฐฯ

ในท้ายที่สุด การอยู่รอดและบทบาทที่เพิ่มขึ้นของอิหร่านคือข้อพิสูจน์ถึงชัยชนะของรัฐอารยธรรมเหนือลัทธิอำนาจนำที่สุดโต่ง ยุคของการแทรกแซงฝ่ายเดียวได้สิ้นสุดลงและถูกแทนที่ด้วยความเป็นจริงของโลกหลายขั้ว ที่ซึ่ง "ความยืดหยุ่นทางยุทธศาสตร์" และ "อัตลักษณ์โบราณ" ทรงพลังยิ่งกว่าเครื่องมือที่ล้าสมัยของลัทธิจักรพรรดินิยมในศตวรรษที่ ۲۰

ในช่วงเวลาที่สำคัญนี้ ขณะที่เงาของความบาดหมางทอดทับความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐฯ และอิหร่าน การกลับไปสู่ภูมิปัญญาพื้นฐานของ "ผู้ปลดปล่อยผู้ยิ่งใหญ่ของอเมริกา" อย่าง อับราฮัม ลินคอล์น อดีตประธานาธิบดีผู้ล่วงลับ คือความจำเป็นที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ลินคอล์นได้กล่าวในสุนทรพจน์รับตำแหน่งครั้งแรก ขณะที่เห็นคนในชาติอยู่บนขอบเหวแห่งความแตกแยกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนว่า: "เราไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นมิตร… เราต้องไม่เป็นศัตรูกัน" ท่านได้กล่าวถึง "ทูตสวรรค์แห่งธรรมชาติที่ดีกว่าของเรา" (The better angels of our nature) ซึ่งหมายถึงสัญชาตญาณอันสูงส่งของมนุษย์ ความมีเหตุผล และความเห็นอกเห็นใจที่ควรปกครองชะตากรรมของมนุษย์

ทูตสวรรค์ในวันนี้ต้องถามชาวอเมริกันว่า สงครามที่ทำลายล้างซึ่งเริ่มต้นจากการรุกรานอิหร่าน การสังหารผู้นำและพลเมือง และการทำลายโครงสร้างพื้นฐานนั้น รับรอง "ทูตสวรรค์แห่งจิตวิญญาณอเมริกัน" หรือเป็นเพียงการรับใช้ผลประโยชน์ของผู้แสวงหาอำนาจนำในภูมิภาค (ระบอบอิสราเอล) และซ้ำเติมวิกฤตการณ์กันแน่?

หากเป็นดังที่อับราฮัม ลินคอล์น ประกาศอย่างยิ่งใหญ่ที่เกตตีสเบิร์ก ว่ารัฐบาลต้อง "ของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน" เช่นนั้นแล้ว เจตจำนงที่แท้จริงของชาวอเมริกันควรทุ่มเทให้กับการปกป้องชีวิตและการใช้การทูตเพื่อป้องกันโศกนาฏกรรมจากสงครามครั้งใหม่ในตะวันออกกลางที่ต้องแลกด้วยราคาแพง

ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ผู้นำทางการเมืองของสหรัฐฯ จะซื่อสัตย์ต่อมรดกของลินคอล์น โดยหลีกเลี่ยงเส้นทางแห่งการทำลายล้างและการรุกรานบูรณภาพแห่งดินแดนและอธิปไตยของอิหร่าน เช่น โศกนาฏกรรมที่โรงเรียนเด็กหญิงในเมืองมินาบ และหันมาช่วยเหลือประชาชนทั้งสหรัฐฯ และอิหร่านจากโศกนาฏกรรมการสู้รบที่ไม่มีชนชาติใดต้องการ?

-----------------

ครับ…มีประโยคหนึ่งของ “ลินคอล์น” ที่ “โดนัลด์ ทรัมป์” ควรจะจำให้ขึ้นใจ

“Force is all conquering, but its victories are short lived.”

“…กำลังนั้นชนะทุกสิ่ง แต่ชัยชนะนั้นอยู่ได้ไม่นาน…”.