ทะลุมิติมาเป็นภรรยารอหย่า ยุค70
ข้อมูลเบื้องต้น
ฟ่านจูเหนิงลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งเจิ้งหาน ต้องมาตายอย่างอนาถหลังถูกพวกเดียวกันหักหลัง ส่งผลให้วิญญาณของเธอลอยล่องไปโผล่ในยุค 1975 ที่ยากลำบาก ในร่างของเสิ่นจูเหนิงหญิงสาวฝาแฝดผู้พี่ซึ่งกำลังตั้งครรภ์ แถมสามีนั้นชิงชังเข้าไส้
เขียนโดย : แมวจิ้งจอก
เรื่องนี้มีฉบับ E-book วางจำหน่ายที่ Dek-D แล้วนะคะ
จิ้มลิงก์นี้เลยยย ⇓
https://novel.dek-d.com/ebook/13567
(ส่วนในรายตอนไรท์จะติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 10 เป็นต้นไปนะคะ..)
หลังจากอัพจบจะทำการขายแบบแพคเกจในราคาใกล้เคียงอีบุ๊กค่ะ
warning
นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยาย รักจีนแนวโรแมนติก/แฟนตาซี/ดราม่า
ไรท์ขอแจ้งไว้ก่อนนะคะว่าเรื่องนี้ เป็นนิยายค่อนข้างดราม่า ย้ำ.. ดราม่าเน้อ..!
(หากท่านใดไม่ชอบแนวเรื่องนี้สามารถเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนคอมเมนต์ด้วยถ้อยคำสุภาพ)
** ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่ ทุกอย่างที่ปรากฏเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่สามารถอ้างอิงกับประวัติศาสตร์ เพียงมีความคล้ายคลึงกับยุค70 ในบางส่วนเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านน้า…
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนค่ะ
…แมวจิ้งจอก…
ข้ามมิติ
Ep.1
ข้ามมิติ
“คุณหนูครับหลบไปก่อน” เสียงชายหนุ่มแสดงความเป็นห่วง หญิงสาวใบหน้าโฉบเฉี่ยว ดวงตาเรียวหงส์ในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีแดง
ปัง ปัง ปัง..!!
เขายิงต่อสู้รับมือกับกลุ่มกระสุนปืนให้ผู้เป็นนายอย่างไม่ลดละ
ด้านหญิงสาวก็ไม่ยอมเช่นกัน “หน็อย..! คิดจะหยามฉันงั้นเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก!” มือเรียวก้มหยิบกระบอกปืนสั้นภายในซองรัดข้อเท้า ออกมายิงต่อสู้กับอีกฝ่ายที่มีมากกว่าหลายเท่าตัว
ปัง ปัง..!!
ใช่แล้วเวลานี้ ฟ่านจูเหนิง ลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียหวังเล่อที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองเจิ้งหาน มณฑลม่านเป่ย กำลังถูกหักหลังจากพวกเดียวกันในขณะเจรจาตกลงธุรกิจที่ไม่ลงตัว ณ บริเวณท่าเรือเกาะเหอเจียง ซึ่งเป็นเกาะที่ห่างออกไปจากตัวมณฑล
สองชายหญิงวิ่งตีคู่ และร่วมมือกันต่อสู้อย่างไม่หวาดหวั่น
แต่ทว่าคนน้อยกว่า… ย่อมเกิดการเสียเปรียบเป็นธรรมดา
“ฟู่เฉิง นายรีบหนีไปเถอะ! ฉันจะรับมือทางนี้เอง!” จูเหนิงผู้เป็นนายสาวเอ่ยกับลูกน้องหนุ่มผู้ภักดี ในขณะที่แผ่นหลังเรียวบางของเธอ และแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขาชนกัน เพราะเวลานี้เธอรับรู้ได้ว่าคนน้อยกว่า ย่อมไม่อาจต้านทานกลุ่มกระสุนที่มีมากกว่าได้
“ไม่ครับ… ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณหนูไปไหนเด็ดขาด!” เขาเหลียวใบหน้าเอื้อนเอ่ยกับนายหญิงสาว
ครั้นได้ยินแบบนั้นจูเหนิงก็ปรายตามองนัยน์ตาคู่คมของฟู่เฉิง และซาบซึ้งในความภักดีของเขาที่มีต่อเธอ
“ขอบคุณนะ แต่นายควรหนีไป! อย่าเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งแบบนี้!” จูเหนิงกล่าวเสียงนิ่งพลางเชิดหน้าขึ้น ตามสไตล์ผู้หญิงมั่น
“ไม่! ผมไม่หนี ถ้าหนีก็ต้องหนีด้วยกัน” ฟู่เฉิงยังคงยืนกราน
“ฮ่า ฮ่า..!! ยอมแพ้ซะเถอะ คุณหนูฟ่าน ยังไงวันนี้พวกแกก็ต้องตาย..!” เสียงชายวัยกลางคนใส่สูทสีดำกล่าวด้วยความมั่นอกมั่นใจ กลุ่มพวกมันราว ๆ สิบคนยืนห้อมล้อมรอบเธอและเขา
“เหอะ ๆ ไม่มีวันซะหรอก!” แน่นอนจูเหนิงจะไม่ยอมตายเพราะกระสุนปืนกระจอก ๆ จากพวกสวะเด็ดขาด เธอจึงส่งสัญญาณทางสายตาให้ฟู่เฉิงลูกน้องผู้ภักดี วิ่งหนีด้วยสปีดความเร็วมาด้วยกันจนถึงริมขอบท่าเรือ
ก่อนที่ทั้งสองจะพยักหน้าอย่างรู้กัน…
และกระโดดดำดิ่งหนีหายลงไปในน้ำทะเลลึกทันที
ตู้มมมม…~
ปัง ปัง ปัง..! เสียงปืนยังคงดังรัวตามอีกเป็นสิบ ๆ นัด ยังใต้น้ำ
“กระโดดตามมันไป อย่าให้มันหนีไปได้.!” เสียงสั่งการของผู้เป็นหัวหน้ากล่าว
.
.
.
ในปีคริสต์ศักราช 1975
ฮึ่ก…!
เปลือกตาเรียวหงส์ในร่างเปียกปอน เรือนผมยาวดำขลับชุ่มไปด้วยน้ำค่อย ๆ ลืมขึ้นมองบรรยากาศโดยรอบ
จูเหนิงงุนงงกับสิ่งที่เกิด เพราะเธอจำได้ว่าเธอได้ดำดิ่งลงไปในทะเลหนีกระสุนปืนจากพวกเศษสวะ เหตุไฉนจึงมาโผล่ที่ข้างท่าน้ำจืดอย่างนี้ได้ แถมยังมีชายหนุ่มหน้าตาไม่คุ้นเคยนั่งอยู่ใกล้ ๆ อีกต่างหาก
“คุณเป็นใคร..?” หญิงสาวรีบยันกายตนเองขึ้นจากพื้นไม้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะถามชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายอย่างไม่รีรอ
ทว่าหญิงสาวไม่ได้รับการตอบกลับจากคนหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ แต่อย่างใด แถมเขายังส่ายหน้าให้กับเธอราวกับเหนื่อยหน่าย
“คุณอย่าแสดงละครอีกเลย จูเหนิง! การที่คุณทำแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนใจมารักคุณหรอก เพราะไม่ว่ายังไง คนที่ผมรักคือ ‘เสิ่นจูอิน’ เท่านั้น!” เสียงแข็งกระด้างเอ่ยก่อนจะลุกและเดินจากไป ปล่อยให้หญิงสาวที่เพิ่งฟื้นตื่นมีอาการฉงน และมึนงงราวกับไก่ตาแตก
“พูดบ้าอะไรของเขาน่ะ แปลกพิลึก..!” เสียงพึมพำในลำคอเอ่ย พลางก้มมองอาภรณ์ในกายตน
ซึ่งนั่นมันทำให้นัยน์ตาเรียวของเธอถึงกับเบิกกว้างทันที ครั้นชุดที่เธอสวมอยู่ในขณะนี้ไม่ใช่ชุดเดรสสีแดงเข้ารูปแต่อย่างใด ทว่ากลับเป็นชุดผ้าฝ้ายสีครามกระดุมตระกร้อเสียอย่างนั้น
“เฮ้.. ทำไมชุดเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ? ยะ..อย่าบอกนะว่าหมอนั่นเปลี่ยนชุดให้ฉันน่ะ.! น่ะ หน็อย..!” ความโกรธเคืองเคลื่อนคล้อยเข้าสู่จิต เนื่องด้วยเวลานี้เธอคิดว่าชายแปลกหน้าคนนั้น คงจะเห็นเรือนร่างของเธอทั้งหมด และนี่มันทำให้เธอยอมไม่ได้ มาถือวิสาสะเปลี่ยนชุดให้เธอโดยพลการได้อย่างไรกัน
แต่…. พลันนั้นเองเธอก็จะเริ่มฉุกคิดได้ว่า ถ้าเปลี่ยนชุดให้เธอจริง เหตุใดมันจึงเปียกอยู่ ถ้าเขาเปลี่ยนชุดให้มันน่าจะต้องแห้งไม่ใช่ชุ่มไปด้วยน้ำเช่นนี้
ขณะที่ห้วงสมองประเดประดังความสับสน จู่ ๆ เธอก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างไม่อาจทนไหว ราวกับมีหลายสิ่งหลายอย่างถาโถมเข้ามาสู่หัวสมอง
“โอ๊ย… ให้ตายเถอะ เกิดเรื่องบ้าอะไรกับฉันเนี่ย!”
และแล้วภาพเหตุการณ์ที่นี่ก่อนหน้านี้ ก็ปรากฏขึ้นให้เธอเห็นในทันใด
พรึ่บ… ~
ไรท์แมวจิ้งจอกมาแน้ววว …. หากชอบแนวนี้ ฝากติดตามด้วยนะคะ
มีอีบุ๊กแล้วนะคะ อ่านรวดเดียวจบ
จิ้มลิงก์เลยยย
https://novel.dek-d.com/ebook/13567
ขอบคุณค่ะ><
ภาพความจำ
Ep.2
ภาพความจำ
“ในเมื่อคุณไม่เคยรักฉัน… งั้นฉันกับลูกจะไปตายให้ดู!!” หญิงสาวที่เผอิญมีใบหน้าเหมือนฟ่านจูเหนิง ไม่มีผิดเพี้ยน กำลังกล่าวกับชายหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ผู้เป็นสามี
“คุณอย่ามาท้าผมอย่างนี้ได้ไหม..!” เขากล่าวด้วยสีหน้าเอือมระอา และไม่อยากสนทนากับเธอต่อ พร้อมพยายามจะสาวเท้าหนีอย่างไม่แยแส
“นังจูอินมีดีอะไรกว่าฉันนักหนา คุณถึงไม่รับรักฉัน คุณก็รู้ว่าฉันท้องกับคุณ” เธอพรั่งพรูความรู้สึกที่อัดอั้น ว่าเหตุใดคนตรงหน้าถึงไม่มีใจให้ตนเสียที
“แต่คุณสวมรอยเป็นจูอิน ไม่อย่างนั้น คืนนั้นคงไม่เกิดขึ้น” ร่างใหญ่ชะงักฝีเท้าและหันหน้ามาพูดเช่นกัน
ยิ่งผู้เป็นพ่อของเด็กในครรภ์กล่าวอย่างนั้น มันยิ่งสร้างความโมโหให้จูเหนิงเป็นอย่างมาก เธอกำลังจะเรียกร้องความสนใจให้ผู้ชายหันมารัก
โดยการแสร้งวิ่งหนีและกระโดดลงแม่น้ำหมู่บ้านให้สามีตามมาช่วยเหลือ
แต่ทว่าในขณะกระโดด เธอคิดว่าจะเอาอยู่ แต่ที่ไหนได้ผิดคาด เพราะลืมไปว่าตนเองว่ายน้ำไม่เป็น หลังจากศีรษะอยู่ใต้น้ำ เธอดันขาดอากาศหายใจตายทันที ซึ่งยังโชคดีที่เด็กในครรภ์ไม่เป็นอะไร
หลังจากนั้นวิญญาณของจูเหนิงลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียแห่งเมืองเจิ้งหานที่กระโดดดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกก็เข้าสู่ร่างนี้แทน
.
.
.
“นี่ฉันตายแล้วเหรอ..” ครั้นรับรู้เหตุการณ์สั้น ๆ จากภาพความจำ หญิงสาวหรี่ตาลงอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิด เพราะทุกอย่างมันรวดเร็วเกินไป เกิดมายังไม่ทันแก่ ก็ตายเสียแล้ว แถมยังมาเกิดใหม่ในร่างคนอื่น
แต่ก็นั่นแหละ ตายปุ๊บเกิดใหม่ปั๊บ แบบงง ๆ ก่อนจะหวนนึกถึงและรู้สึกเจ็บใจ พวกที่หักหลังในโลกก่อน “หน็อย… ไอ้แก่รั่วหยาง ฝากไว้ก่อนเถอะ!” หญิงสาวกัดฟันพลางกำหมัดแน่น ก่อนจะก้มหน้าจับท้องพร้อมมองดูร่างกายตน ที่เวลานี้กำลังมีเด็กในครรภ์
“นี่ฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่ ก็มีลูกเลยงั้นเหรอเนี่ย?”
เธอรู้สึกไม่ชิน เพราะในโลกก่อนเธอเป็นสาวโสดยังไม่ผ่านการแต่งงาน และที่สำคัญยังไม่เคยมีแฟน เพราะเธอมัวแต่ฝึกทักษะการต่อสู้ อีกทั้งต้องช่วยดูแลธุรกิจของตระกูลจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น
หลังจากรับรู้เรื่องราว เธอพยุงร่างของตนขึ้นอย่างช้า ๆ และเดินกลับบ้านสกุลเยว่ตามความทรงจำที่มีราง ๆ เพราะเวลานี้ร่างสูงใหญ่ได้สาวเท้าเดินนำหน้าไปไกลเสียแล้ว
เวลานี้ความจำเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดของเจ้าของร่างเก่ายังไม่มา เธอเห็นเพียงเหตุการณ์ฉากสั้น ๆ เมื่อครู่เท่านั้น
“บ้าเอ้ย..! เดินเร็วชะมัด..” จูเหนิงพึมพำในลำคอ เพราะเวลานี้เธอรู้สึกร่างกายอ่อนแรง เดินไม่คล่องแคล่วเหมือนอยู่โลกก่อน ก็แน่นอน เพราะร่างใหม่นี้กำลังตั้งครรภ์และเพิ่งเกิดอุบัติเหตุมา หมาด ๆ ซึ่งเป็นอุบัติเหตุที่เจ้าของร่างเก่าทำตัวเองแท้ ๆ
สองเท้าก้าวผ่านหมู่บ้านที่ไม่คุ้นตา สภาพบ้านส่วนมากมุงด้วยหญ้าแห้ง และทำจากไม้ผสมอิฐดิน ใช่แล้วมันเป็นยุคเก่าสมัยหลายสิบปีก่อน ต่างจากสภาพที่เธอเคยอยู่อย่างสิ้นเชิง
“ทำไมที่นี่แปลก ๆ เป็นหมู่บ้านเก่าในชนบทเหรอ?” จูเหนิงยังคงสับสนในภาพที่เห็น ก่อนจะเดินตามความทรงจำที่พอมีราง ๆ มาเรื่อย ๆ ในที่สุดเธอก็พบบ้านหลังขนาดกลางมีรั้วล้อมรอบ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านเถาซาน
หลังจากเดินมาถึงจูเหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอสาวเท้าตรงดิ่งไปเปิดประตูห้องนอนส่วนตัวทันที โดยไม่สนใจสามีที่จู่ ๆ ก็มีอย่างกะทันหัน
“เมื่อยตัวชะมัด…” เธอรีบจัดการเปิดตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้ เพื่อหวังเปลี่ยนชุดที่เปียกชื้นเป็นตัวใหม่ ก่อนจะมองเข้าไปและพบว่าเสื้อที่มีอยู่มีแต่แบบโบราณ ๆ “ให้ตายเถอะ ล้าสมัยมาก..” จูเหนิงกลอกตามองบน แสยะมุมปาก พร้อมเลือกชุดใหม่ 1 ชุด และจัดการเปลี่ยนมันทันที ซึ่งได้เป็นชุดกี่เพ้าสีแดงดูเหมือนจะสวยที่สุดแล้ว
หลังเปลี่ยนชุดเสร็จ เธอก็มานั่งเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูแข็ง ๆ ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หวังให้นอนสบาย “ไอ้รั่วหยาง นะไอ้รั่วหยางเศษสวะ! แกทำให้ฉันต้องมาโผล่ที่นี่!!” เสียงขุ่นแค้นยังคงปะทุอย่างไม่ลดละ
ซึ่งในจังหวะที่เธอกำลังนึกถึงเหตุการณ์โลกก่อน และสองมือเช็ดผมอยู่นั้น จู่ ๆ เธอก็ได้รับการปวดศีรษะรอบที่ 2 ขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนต้องหรี่ตาพลางยกมือกุมขมับข้างหนึ่ง
“โอ๊ย เกิดอะไรขึ้นกับฉันอีก”
ทันทีทันใดนั้นเอง… มันทำให้เธอได้รู้ความจริงทั้งหมดว่า เธอนั้นได้ทะลุมิติมาในปี 1975 ณ หมู่บ้านเถาซาน มณฑลเหลียงโจว ในร่างของ ‘เสิ่นจูเหนิง’ พี่สาวฝาแฝดของ ‘เสิ่นจูอิน’ บุตรสาวผู้กองเสิ่นเหลียงเต๋อ โดยทั้งคู่นั้นอายุ 22 ปี ซึ่งมีใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะแทบแยกไม่ออก ถ้าไม่สังเกตการพูดจา
เสิ่นจูอินเป็นคนรักของ ‘ผู้หมวดเยว่หยวนหมิง’นายทหารหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาคมเข้ม ร่างสูงใหญ่ วัยเบญจเพส ทั้งคู่รักกันมานาน ตั้งแต่จูอินไปเยี่ยมพ่อที่กองทหารและพบกับเขา ทว่าจูเหนิงพี่สาวฝาแฝดของเธอที่มาพบหมวดหยวนหมิงทีหลัง กลับดันอิจฉาทั้งคู่ แน่นอนเพราะหล่อนก็หลงรักหมวดหยวนหมิงเช่นกัน แต่หมวดหยวนหมิงไม่เคยคิดกับหล่อนมากไปกว่าน้องสาวเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งทั้งคู่แสดงความรักต่อกันมากเท่าไร มันยิ่งทำให้หล่อนแทบอกแตกตาย หล่อนเกลียดและอยากได้ความรักนั้นมาครอบครองเสียเอง จึงได้คิดแผนอุบายชั่วในกลางดึก เพื่อลักลอบเข้าไปหาเขาในที่พัก โดยการปลอมตัวเป็นน้องสาวฝาแฝดเสิ่นจูอิน และทำการสวมเสื้อสีที่จูอินชอบใส่ รวมถึงเปลี่ยนการพูดจา และแสร้งว่าตนเองได้รับยาปลุกกำหนัดจากชายในหมู่บ้านที่แอบชอบหล่อน ก่อนจะขอร้องให้หยวนหมิงช่วยปลดปล่อยความต้องการ
ทว่าในช่วงแรกหมวดหยวนหมิงปฏิเสธ เพราะเขาไม่อยากล่วงเกินหญิงที่ตนรักก่อนที่จะแต่งงาน ทว่าจูเหนิงที่ปลอมตัวเป็นจูอินยังคงคะยั้นคะยอ และหว่านมารยาทหญิงเข้าไป
…จนชายทั้งแท่งอย่างเขาไม่อาจทนไหว
และนั่นก็ส่งผลให้ค่ำคืนนั้น… สมใจหมาย จูเหนิงตกเป็นเมียของผู้หมวดเยว่หยวนหมิงโดยปริยาย
.
.
.
มีอีบุ๊กแล้วนะคะ อ่านรวดเดียวจบ
จิ้มลิงก์เลยยย
https://novel.dek-d.com/ebook/13567
ขอบคุณค่ะ
ไม่มีวันรัก
Ep.3
ไม่มีวันรัก
ในรุ่งเช้าฟ้าสว่างมองเห็นทุกสิ่งได้ชัดเจน ครั้นหมวด หยวนหมิง ตื่นขึ้นมา และรู้ความจริงว่าเสิ่นจูเหนิงหลอกลวง ต้มเขาจนเปื่อย เขาเกิดอาการโมโหเป็นอย่างมาก เนื่องด้วยตอนแรกคนหนุ่มคิดว่าตนได้หลับนอนกับหญิงที่ตนรัก แต่ทว่ากลับไม่ใช่
แค่นั้นยังไม่พอ จูเหนิงยังวางแผนแต่แรกเพื่อให้จูอินโผล่มาเห็นภาพบาดตาบนเตียง ซึ่งนั่นมันได้ทำให้จูอินได้รับความเจ็บปวดและเสียใจเป็นอย่างมาก
และยิ่งรู้ว่าเดือนต่อมาพี่สาวของตนเองได้ตั้งครรภ์กับชายที่ตนรัก อีกทั้งผู้กองเสิ่นเหลียงเต๋อผู้เป็นพ่อได้ออกคำสั่งบังคับให้หมวดหยวนหมิงแต่งงานเพื่อรับผิดชอบเด็กในครรภ์ มันยิ่งทำให้หัวใจของเธอสลายไม่อาจที่จะทนอยู่บนโลกนี้ได้อีกต่อไป
เธอค่อย ๆ ตรอมใจ และล้มป่วยลงภายใน 1 สัปดาห์และเสียชีวิตหลังจากนั้น
และนั่นมันสร้างความเศร้าโศกเสียใจให้กับหมวดเยว่หยวน หมิงเป็นอย่างมาก เขาโทษตัวเองว่าเขาทำผิดพลาด และมันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ เขาผิดต่อจูอินหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ หญิงสาวที่เขาอยากจะสร้างอนาคตมีลูกด้วยกัน หญิงสาวที่สัญญาต่อกันว่าจะรักและดูแลกันไปจนแก่เฒ่า แต่ทว่าทุกอย่างมันดันผิดพลาดไปอย่างแก้ไขไม่ได้แล้ว
หลังจากจูอินตายไป หมวดหยวนหมิงก็ได้จำใจเข้าพิธีสมรสและแต่งงานกับจูเหนิงพร้อมจดทะเบียนตามกฎหมายด้วยความจำยอม
“คุณจำคำของผมไว้นะจูเหนิง ผมจะแต่งงานกับคุณเพราะลูกเท่านั้น ผมไม่มีวันรักคุณ เพราะคนที่ผมรักคือจูอินเท่านั้น จำไว้..!” หมวดหยวนหมิงกล่าวกับจูเหนิงในวันร่วมหอ และตั้งแต่สมรสกันเขาก็ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวจูเหนิงเลยแม้แต่น้อย
เพราะคนที่เขานั้นรักสุดหัวใจ.. นั้นก็คือจูอิน หญิงสาวที่อ่อนโยน จิตใจดี… แม้ว่าจูอินจะจากไปแบบไม่มีวันหวนกลับแล้วก็ตาม
ซึ่งแน่นอนการที่น้องสาวฝาแฝดตายจากไป แล้วผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกในครรภ์ยังคงพร่ำเพ้อหา มันได้สร้างความไม่พอใจแก่แฝดผู้พี่อย่างเธอเป็นอย่างมาก เธอเกลียด เกลียดแม้น้องสาวแท้ ๆ จะจากไปแล้วก็ตาม
“แกตายไปแล้ว พี่หยวนหมิงยังไม่เลิกรักแก! แกนี่มันนางมารหัวใจฉันจริง ๆ นังจูอิน!” จูเหนิงกัดฟัน และทำลายข้าวของล้มระเนระนาด
เพล้ง…. !
หลังจากฟ่านจูเหนิงลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียแห่งเจิ้งหานที่เข้ามาอยู่ร่างจูเหนิงสะใภ้เยว่ได้รับรู้เรื่องราวมากขึ้น มันยังทำให้เธอขมวดคิ้วเข้าหากันในเรื่องราวบ้า ๆ แบบนี้ เพราะเธอคิดว่าจะมีแต่แค่ในนิยายเสียอีก ชีวิตจริงก็มีอย่างนั้นเหรอ เพียงแค่คิดหัวของเธอก็ส่ายไปมาอย่างเสียไม่ได้
“นี่ฉันหลงมาอยู่ในร่างนางร้ายขี้อิจฉา แถมยังเป็นยุคเก่าอีกเหรอ?” จูเหนิงสมเพชตัวเอง ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นฟ้าและหัวเราะร่วนในลำคอเบา ๆ เพราะเธอรู้มาว่ายุคนี้นั้นเป็นอย่างไร ทั้งเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ที่ยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ เข้ามา
แค่คิดก็ถอนหายใจรัว ๆ ออกมาทันที ก่อนความทรงจำจะแว็บเข้ามาในหัวอีกว่า จูเหนิงคนเก่านั้นไม่ต้องทำงานเกษตรระบบนารวมแบบคนอื่น เนื่องด้วยเธออาศัยเกาะกินเงินเดือนจากพ่อ เพราะขี้เกียจสันหลังยาว ผิดจากน้องสาวที่ขยันขันแข็ง ทั้งงานบ้านงานเรือนและออกไปทำงานนอกบ้าน
หลังจากที่แต่งงานจูเหนิงก็ใช้มารยาต่อว่าตนท้องไม่สามารถทำงานได้ และเธอวางแผนว่าหลังจากคลอดก็ต้องเลี้ยงลูกต่อ จูเหนิงคนเก่าพยายามหาช่องทางสบายที่ตนไม่ต้องทำงานอยู่เสมอ ดังนั้นหมวดหยวนหมิงจึงจำใจต้องส่งเงินเดือนมาให้เธอพร้อมคูปอง
พอรับรู้เรื่องราวทั้งหมดเข้าสู่สมอง เธอก็เช็ดผมจนแห้งสนิท ก่อนจะพึมพำในลำคอ “ไม่แปลกที่ผัวจะเกลียด?” ถึงเธอจะรู้เรื่องราวทั้งหมด และสมเพชตัวเองบ้างที่ต้องมาอยู่ในร่างนี้ แต่ทว่าก็ไม่ตื่นตระหนกมาก เนื่องจากเป็นลูกสาวมาเฟีย ที่มีความอดทนในทุกสถานการณ์
จูเหนิงต้องการนอนพักฟื้นร่างกาย เนื่องจากเวลานี้สภาพร่างกายที่ได้รับใหม่เกิดความอ่อนแอลงจากเดิม แม้หน้าตาจะเหมือนกันทุกสัดส่วน แต่ทว่าร่างกายนั้นกลับไม่ได้แข็งแรงเท่าในโลกก่อนนัก ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องพักฟื้น เพื่อเรียกให้ความแข็งแกร่งกลับมา
หลังจากเธอเอนหลังลงเตียง จูเหนิงถึงกับถอนหายใจพลางส่ายหัว ครั้นสัมผัสได้ว่าเตียงไม้ที่มีอยู่นอนไม่สบายตัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอต้องจำใจยอมนอนเตียงแข็ง ๆ แน่นอนมันก็ดีกว่านอนพื้น ก่อนจะเผลอหลับยาว
….และมันยาวไปถึงรุ่งเช้า
.
.
.
มีอีบุ๊กแล้วนะคะ อ่านรวดเดียวจบ
จิ้มลิงก์เลยยย
https://novel.dek-d.com/ebook/13567
ขอบคุณค่ะ