2 ด้านแห่งความเป็นไทย!!!
ถ้าดูจากตารางการสรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ ณ วันที่ 29 ก.ย.ที่ผ่านมา…ประเทศไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮา ต้องเรียกว่า เอาเรื่อง อยู่พอสมควรทีเดียว คือผงาดขึ้นเป็นอันดับ 5 ตามหลังจีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ อุซเบกิสถาน ที่เป็นอันดับ 1-2-3-4 มาตามลำดับ เหนือไปกว่ามหาอำนาจแห่งตะวันออกกลางอย่างอิหร่าน ที่ทุกวันนี้…ขึ้นชั้นกลายไปเป็นมหาอำนาจระดับโลกเป็นที่เรียบโร้ยย์ย์ย์แล้ว อันเนื่องมาจากขีดความสามารถทางทหารที่สามารถเล่นงาน ทั้งบด ทั้งบี้ กองทัพแห่งศตวรรษที่ 20 ของคุณพ่ออเมริกาแบบชนิดเดี้ยงแล้ว-เดี้ยงอีก…
คุณปู่อิหร่านนั้น…ท่านมาเป็นอันดับ 7 ห่างจากไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮาถึง 2 ขั้น และที่น่าซู้ดๆ ซ้าดๆ ยิ่งไปกว่านั้น ก็คือกระทั่งประเทศมหาอำนาจเศรษฐกิจอันดับ 4 อันดับ 5 ของโลกอย่างคุณปู่อินตะระเดีย ที่มีจำนวนประชากรนับเป็นพันๆ ล้าน ยังตามต้อยๆ มาแค่อันดับ 10 เท่านั้นเอง คว้าไปแค่ 6 เหรียญทอง 21 เงิน และ 25 เหรียญทองแดง ขณะที่กองทัพนักกีฬาทวยไทยทั้งหลาย ประชากรแค่ 60-70 ล้าน แต่คว้ามาได้ถึง 12 ทอง 9 เงิน และ 12 ทองแดง รวม 33 เหรียญ ส่วนคุณพี่จีน มหาอำนาจคู่แข่งอเมริกาที่กำลังมาแรง แซงโค้ง ใกล้เบียดใกล้แซง แถวๆ โค้งวัดเบญจฯ ขึ้นเป็นมหาอำนาจอันดับ 1 ของโลกในอีกไม่นาน-ไม่ช้า อันนั้น…คงไม่ต้องเสียเวลาพูดถึง เพราะท่านกวาดเหรียญใส่กระสอบไปถึง 254 เหรียญ ทองปาเข้าไป 143 เงิน 62 ทองแดง 49 อันเป็นตัวสะท้อนถึงขีดความสามารถในแทบทุกด้าน ไม่ว่าการเมือง เศรษฐกิจ การทหาร หรือการกีฬาก็ตามที…
แต่การที่ประเทศไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮา มาแรง แซงโค้ง ได้ถึงขั้นนี้ ไม่ว่ากีฬา กรีฑา ประเภทโน้น ประเภทนี้ ไม่ได้ถึงกับน้อยหน้า เสียหน้า ประเทศใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย ใครมีโอกาสได้ดูการประชันฝีเท้า ฝีตีน ในรายการวิ่งแข่ง 100 เมตร 200 เมตร อันถือเป็นเกมส์ระดับ ราชาแห่งกรีฑา ได้เห็นคุณหลาน บิว-ภูริพล บุญสอน นักกีฬาทีมชาติไทย สับฝ่าเท้าพุ่งลิ่วปานจรวดไฮเปอร์โซนิก ทำลายสถิติเอเชียนเกมส์ไปเป็นที่เรียบร้อย ยังไงๆ…น่าจะอดซี้ดๆ ซ้าดๆ ขึ้นมามิได้ ไปจนถึงคุณหลาน วิว-กุลวุฒิ วิทิตศานต์ แห่งกีฬาลูกขนไก่แบดมินตัน ที่ไม่เพียงแต่สามารถคว้าเหรียญทองเอเชียนเกมส์ได้เป็นครั้งแรก ยังหวนกลับมาผงาดเป็น มือวางอันดับ 1 ของโลก อีกด้วยต่างหาก…
เรียกว่า…บรรดาประเทศอาเซียน เพื่อนบ้านใกล้ชิด ติดพัน กับประเทศไทย ไม่ว่าจีดีพง จีดีพี จะโตในระดับโตโยต้าไปถึงขั้นไหนต่อขั้นไหน แต่ในแง่ของเกมกีฬาแล้ว คงต้อง อะแซหวุ่นกี้ หรือต้องชักม้ามาดูตัวนักกีฬาชาวไทย อย่างมิอาจดูเบา มิอาจหมิ่นประมาทใดๆ ได้เลย ไม่ว่าจะวิ่ง ตีลูกขนไก่ ตีลูกวอลเลย์บอล ที่กระทั่งถึงขั้นเล่นเอาคุณพี่จีน คุณพี่ญี่ปุ่น-ยุ่นปี่ หน้าแหกเป็นริ้วๆ นั่นยังไม่รวมไปถึงการบันเทิง เริงรมย์ ที่ได้เกิดปรากฏการณ์ระดับใกล้ๆ จะเป็น อุปาทานหมู่ ไปแล้วก็ว่าได้ หรือก่อให้เกิดอาการซี้ดๆ ซ้าดๆ ไปทั่วทั้งประเทศ ไม่ว่าการบินไปคว้าแชมป์รายการ America’s Got Talent ถึงประเทศอเมริกาของคุณหลาน เนเน่ รอยัล หรือ รัตติกานต์ อำลอย หรือการคว้ารางวัล Best Pop ของ MTV ประจำปี 2026 โดยคุณหลาน ลิซ่า หรือ ลลิษา มโนบาล ฯลฯลฯลฯ…
อะไรต่อมิอะไรเหล่านี้…เลยน่าจะทำให้ความเป็น ทวยไทย เป็นอะไรที่น่าปลื้ม น่าดื่มด่ำ กันโดยทั่วไปมิใช่น้อย แต่ก็นั่นแหละ…เมื่อดันต้องเจอกับ ฝนพันปี หรือ ฝนแสนห่า ก็แล้วแต่จะเรียก เพียงแค่ โครม เดียวเท่านั้น บรรดาเสียงซี้ดๆ ซ้าดๆ ซู้ดๆ ซ้าดๆ ทั้งหลาย ก็ดันต้องแปรสภาพ ต้องกลายไปเป็น เสียงด่า ไปซะนี่!!! อะไรที่เคยก่อให้เกิดความปลาบปลื้ม ดื่มด่ำ ความร่าเริง ยินดี ต่อความเป็นทวยไทยทั้งหลาย ต่างโดนฝนพันปี ฝนแสนห่า พัดพาไปซะเกลี้ยง ส่วนจะหันไปด่า รัฐบาล ด่า อนุทิน ด่า ชัชชาติ ด่า สส.ส้ม หรือด่า กรมอุตุฯ ฯลฯ อันนั้น…ก็คงต้องแล้วแต่ รสนิยม ของใคร-ของมัน ไปตามสภาพ…
สรุปเอาเป็นว่า…ไปๆ-มาๆ มันอาจเป็น 2 ด้านแห่งความเป็นไทย หรือไม่? อย่างไร? ก็ยังมิอาจสรุปได้ถนัดชัดเจนคือด้านของความเก่งกล้า สามารถ ที่ไม่ถึงกับแพ้ใคร โดยเฉพาะ ความสามารถเฉพาะตัว ที่เคยแสดงให้เห็นตั้งแต่ครั้ง นายขนมต้ม มาแล้วก็ว่าได้ อันทำให้ความเป็นไทยยังคงอยู่ยั้ง ยืนยง มาจนตราบเท่าทุกวันนี้ กับในอีกด้านหนึ่ง คือความขี้หงุดหงิด ชอบบ่น ชอบระบาย ชอบซุบซิบ นินทา ที่แก้ยังไงก็แก้ไม่หาย จนทำให้บางครั้ง-บางคราการหันมาด่ากันเอง กัดกันเอง ออกจะหนักหน่วง รุนแรง ถึงขั้น กรุงแตก เอาเลยถึงขั้นนั้น ส่วนใครจะให้ความสำคัญกับด้านไหน-ด้านไหนมาก-น้อยไปกว่ากัน อันนั้น…คงต้องถือเป็น เสรีภาพ เป็น รสนิยม ที่จะต้องไปเลือกเฟ้นกันเอาเอง.