“นิติภูมิธณัฐ” ฟาดรัฐ! ชาวยิว 3 คนได้บัตรประชาชนไทย แต่คนเกิด-โตบนแผ่นดินไทยกลับไร้สัญชาติ

“นิติภูมิธณัฐ” ฟาดรัฐ! ชาวยิว 3 คนได้บัตรประชาชนไทย แต่คนเกิด-โตบนแผ่นดินไทยกลับไร้สัญชาติ มีแค่เอกสารเก่า-สองมือรับจ้าง รอรัฐรับรองความเป็นไทย วอนอย่าปล่อยให้รอจน “แม่ไม่อยู่” ถึงวันที่ได้บัตร

วันที่ 15 ก.ย. นายนิติภูมิธณัฐ มิ่งรุจิราลัย นักวิคราะห์ข่าวต่างประเทศและการเมือง โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า

"เห็นภาพชาวยิวทั้งสามคน ที่จังหวัดภูเก็ต ยืนอวดบัตรประชาชนไทย โดยด้านหลังมีธงไทยปลิวไสว
แล้วผมก็นึกถึงคนอีกจำนวนมาก ที่เกิดในแผ่นดินไทย เติบโตที่นี่ และเรียกที่นี่ว่าบ้าน
แต่จนถึงวันนี้ เขายังไม่มีสัญชาติไทย
……….
แม้จะมีบรรพบุรุษเกิดแก่เจ็บตายบนแผ่นดินไทย หลายช่วงอายุคน
แต่ประเทศไทยไม่ยอมรับว่าพวกเขาเป็นคนสัญชาติไทย
เมื่อไม่มีประเทศใดยอมรับว่าเขาเป็นคนสัญชาติของตน
สถานะของเขามีคำเรียกอย่างเป็นทางการว่า…
“บุคคลไร้สัญชาติ”
ภาษาอังกฤษเรียกว่า “Stateless person”
เป็นคำที่สหประชาชาติใช้เรียกคนที่ไม่มีสัญชาติของประเทศใดในโลก
………
เขามีชื่อ มีแม่ มีบ้านให้คิดถึง
แต่ไม่มีประเทศใดยอมรับเขาเป็นพลเมืองของตน
หลายคนอาจสงสัยว่า เกิดในประเทศไทย แล้วทำไมจึงไม่ได้สัญชาติไทย
เพราะการเกิดบนแผ่นดินไทย ไม่ได้ทำให้ทุกคนได้สัญชาติไทยโดยอัตโนมัติ
ยังมีเงื่อนไขตามกฎหมาย เช่น สัญชาติและสถานะของพ่อแม่
บางครอบครัวมีปัญหาเรื่องการแจ้งเกิด
บางคนขาดหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าเกิดที่ไหน
หรือเป็นลูกของใคร
บางคน พ่อแม่ทำเอกสารเดิมหาย
เรื่องเหล่านี้อาจทำให้การพิสูจน์สิทธิหรือการขอสัญชาติติดขัดยาวนาน
……….
คำว่า “คนชายขอบ” จึงไม่ได้หมายถึงคนที่อยู่ริมชายแดนเท่านั้น
แต่ยังหมายถึงคนที่อยู่ร่วมสังคมกับเรา
เขามีโอกาสน้อยกว่า เสียงของเขาเบากว่า และเข้าถึงความช่วยเหลือได้ยากกว่า
……….
สำหรับคนไร้สัญชาติ การสมัครงาน การเดินทาง การเรียนต่อ หรือการเข้าถึงสิทธิรักษาพยาบาล
มีข้อจำกัด
และขั้นตอนเพิ่มขึ้น
แม้พวกเขายังมีสิทธิพื้นฐานและอาจได้รับบริการบางอย่าง
แต่ชีวิตประจำวันก็อาจยากกว่าคนที่มีเอกสารพร้อม
…………
เรื่องที่คนอื่นยื่นบัตรใบเดียวแล้วทำต่อได้
เขาอาจต้องหาหลักฐานเพิ่ม
เดินทางกลับไปกลับมา
และเสียรายได้ระหว่างรอ
……….
ความจนทำให้การรอนั้นหนักขึ้นอีก
เพราะทุกครั้งที่ต้องไปตามเรื่อง
เขาไม่ได้เสียเพียงเวลา
แต่เสียเงินที่ควรจะนำกลับมาซื้อข้าวให้แม่ด้วย
เมื่อให้เขาเล่าชีวิตของตัวเอง สิ่งที่เราได้ยินจึงเป็นคำธรรมดา ๆ ที่หนักอยู่ในอก
………
นี่คือคำของเขา
………
“ผมไม่มีเงิน ไม่มีสมาคมยิวระหว่างประเทศคอยช่วยเหลือ และจ่ายสตางค์ให้“
”ผมไม่มีประเทศมหาอำนาจหนุนหลัง”
“ไม่มีใครพาผมไปวิ่งเต้นกับรัฐบาลไทย เพื่อขอให้ผมได้มีบัตรประชาชนไทย ได้มีสัญชาติไทยเหมือนคนจีนและคนยิว“
………
”ผมมีเพียงเอกสารเก่า ๆ ที่แม่เก็บไว้ในถุงพลาสติก กลัวฝนจะสาดมาเปียก“
”มีมือสองข้างไว้รับจ้าง“
”และมีความหวังเล็ก ๆ ว่าสักวันหนึ่ง คำร้องของคนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จักจะมีคนหยิบขึ้นมาอ่าน“
………
”ทุกครั้งที่ไปติดต่อหน่วยงานราชการ“
”ผมต้องหยุดงานหนึ่งวัน เสียค่ารถ และกลับมาฟังแม่ถามคำเดิมว่า “ได้หรือยังลูก”“
………
”ผมอยากตอบว่าได้แล้วเหลือเกิน“
”อยากหยิบบัตรประชาชนไทยออกมาวางบนฝ่ามือแม่“
”ให้แม่ค่อย ๆ อ่านชื่อผม แม้สายตาของแม่จะพร่ามัวแล้วก็ตาม“
”แต่วันนี้ผมยังไม่มีบัตรใบนั้น มีเพียงมือเปล่าที่เอื้อมไปจับมือแม่ แล้วบอกเบา ๆ ว่า…“
“ยังครับแม่… เขาให้ผมรออีกหน่อย”
”ผมไม่รู้ว่าอีกหน่อยนั้นนานเท่าไร“
”ผมรู้เพียงว่าเอกสารในถุงพลาสติกเก่าลงทุกปี และมือของแม่ที่จับอยู่ก็ผอมลงทุกวัน“
”ผมรอได้ครับ“
”แต่ผมกลัวว่า ในวันที่ผมได้บัตรใบนั้นมาแล้ว“
”จะไม่มีแม่อยู่คอยอ่านชื่อผมอีกต่อไป“