เกิดใหม่อีกที ขอทำดีเพื่อครอบครัว(90s)

ข้อมูลเบื้องต้น

นายเอก

ไออุ่น จุฑารักษ์ อายุ 17

เพศพิเศษที่ได้รับโอกาสกลับมาแก้ไขอดีตอันเลวร้ายของครอบครัวอีกครั้ง

อาชัญ จุฑารักษ์ อายุ 1ปี

เด็กผู้ชายน่ารัก ลูกชายนายเอก เกิดจากความผิดพลาด เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตไออุ่น

พี่ลำพู

ต้นไม้หน้าบ้านของนายเอก สิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวไม่ได้ แต่เป็นเพื่อนที่ดีของนายเอก

อากร จุฑารักษ์ อายุ 34 ปี

เพศพิเศษ แม่ของไออุ่น ยายของน้องสิงโต

พระเอก

สถานะรอ…….

ทำความเข้าใจกับนักเขียน

นิยายเรื่อง เกิดใหม่อีกทีขอทำดีเพื่อครอบครัว เป็นแนวย้อนอดีต เพื่อกลับไปแก้ไขเรื่องที่ตัวเองได้ทำไว้กับครอบครัว เพราะเป็นจุดเริ่มต้นของความเลวร้ายที่เกิดกับครอบครัวหลังจากเจ้าตัวคือไออุ่นได้จากโลกนี้ไปแล้ว

เซตติงเป็นช่วงยุค 90 ยุคที่ใครๆต่างก็บอกว่า มันเป็นยุคแห่งความสุข(ไรต์เองก็เช่นกัน)

โลกนิยายของไรต์เรื่องนี้ มนุษย์มี 3 เพศ ชาย หญิง และเพศพิเศษ(ชายท้องได้)

ตัวละคนและเหตุการณ์ในนิยายไม่มีอยู่จริง ทุกสิ่งเกิดจากจินตนาการของนักเขียน

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้แต่งเพื่อความบันเทิง เนื้อหาไม่มีความสมจริง นิยายของไรต์ตัวเอกเป็นแบบแมรี่ชู (เก่งไปซะทุกอย่าง รูปร่างหน้าตาดี มีความสามารถครบทุกเรื่อง)

ขอให้สนุกกับโลกนิยายของนักเขียนนามปากกาเอี้ยนหงษ์

บทนำ

คำเตือน มีการบรรยายการฆ่าตัวตายเล็กน้อยค่ะ ไม่ได้มีการบรรยายให้เห็นภาพชัด แค่การกล่าวถึง

แสงสีขาวนวลกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปนานแค่ไหน ดวงจิตดวงนี้ก็ยังอยู่บนโลกใบนี้

เมื่อก่อนเขาคือมนุษย์คนหนึ่ง ใช้ชีวิตเหมือนกับคนทั่วไป แต่เวลานั้นผ่านมาแล้วกว่า 50 ปี

ไออุ่น จุฑารักษ์ คือชื่อของดวงวิญญาณตนนี้ ตอนเป็นมนุษย์ แต่เวลานี้เขาคือดวงจิตหรือดวงวิญญาณที่ไม่มีกายหยาบอีกต่อไป

ไออุ่น เป็นชายหนุ่มเพศพิเศษ สามารถตั้งครรภ์ได้ ช่วงที่เขามีชีวิต ไออุ่นเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป รักสนุก ติดเพื่อน ไม่สนใจเรียน ชีวิตวิ่งเข้าหาแต่สิ่งที่นำพาชีวิตของตนให้ตกต่ำลง

ครอบครัวของไออุ่น มีเพียงแม่ ที่เป็นเพศพิเศษไม่ต่างจากไออุ่น แม่ของไออุ่นทำงานรับจ้างทั่วไป หาเลี้ยงครอบครัว ส่วนพ่อของไออุ่น จากไปด้วยไข้สมองอักเสบ ครอบครัวจึงขาดเสาหลักของบ้านไป

แม่ไอ่อุ่น เป็นแม่ที่ดีคนหนึ่ง เขาทำงานทุกอย่างที่ได้รับการว่าจ้าง เพียงเพราะต้องการหาเงินส่งเสียลูกชายเพียงคนเดียวให้เรียนจบ มีการศึกษาที่สูงกว่าตน ชีวิตของไออุ่นจะได้ไม่ลำบาก

ไออุ่นเป็นเด็กน่ารักมาตั้งแต่เด็ก เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น ไออุ่นเริ่มติดเพื่อน เห็นเพื่อนสำคัญกว่าทุกอย่าง คนที่อยู่ในใจของไออุ่นมีเพียงเพื่อนเท่านั้น เขาลืมไปว่า ตัวเองยังมีแม่ ที่คอยเป็นทุกอย่าง ให้ไออุ่น ตั้งแต่เขาเกิดมา

สิ่งที่ไออุ่นตอบแทนแม่ของตน มีเพียงความเสียใจครั้งแล้ว ครั้งเล่า แต่แม่ไม่เคยหมดหวังในตัวของไออุ่น เขาพยายามทุกอย่าง เพื่อดึงลูกชายที่เดินอยู่บนเส้นทางที่มืดมัว ให้กลับสู่เส้นทางที่มีแสงสว่างนำทาง

ความพยายามของแม่ไออุ่น ได้มาถึงทางตัน เมื่อความหวังเดียวของเขากลับตั้งครรภ์ และไออุ่นไม่รู้ว่า พ่อของเด็กเป็นใคร

ไออุ่นถูกไล่ออกจากโรงเรียน ชีวิตที่เขาผูกติดไว้กับเพื่อน เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เพื่อนที่คือทุกอย่างในความคิดของไออุ่นหายไปทีละคน ทีละคน

รอบๆตัวของไออุ่นตอนนี้มีเพียงแม่ ที่อยู่กับเขามาตลอด ไออุ่นเริ่มมองโลกใหม่อีกครั้ง เขาตั้งใจกลับตัวเป็นคนดี เมื่อคลอดลูกแล้ว ไออุ่นจะตั้งใจทำงานพร้อมกับเรียนช่วงค่ำเพื่อสานฝันให้กับแม่ของเขาเอง

"แม่อุ่นเจ็บท้อง โอ๊ย! แม่"ไออุ่นเรียกผู้เป็นแม่เสียงดัง

"อุ่นๆ แม่ไปตามรถก่อนนะ หลานกำลังจะมาแล้ว"อากร แม่ของไออุ่นนั่งร้อยมาลัยอยู่หน้าบ้าน เขาได้ยินเสียงลูกชายร้องเรียก จึงรีบวิ่งเข้ามา

อากร วิ่งไปตามเพื่อนบ้าน เขาได้ว่าจ้างพาไออุ่นไปโรงพยาบาล

รอไม่นานประตูห้องคลอดเปิดออก อากรเฝ้ารออยู่หน้าห้อง เขารีบเข้าไปถามคุณหมอที่เดินออกมา และได้รู้ว่าเขาได้หลานชายอย่างที่เขาหวังไว้

อากร รู้เรื่องที่ลูกชายถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะตั้งครรภ์ เขาทั้งตกใจและเสียใจ แต่ทุกอย่างสำหรับเขามันเกิดขึ้นแล้ว อากรเป็นคนที่คิดถึงเรื่องดีเสมอ เขาไม่เคยท้อแท้ หรือจมอยู่กับความเสียใจนานนัก

ตั้งแต่สามีจากไปอากรคือหัวหน้าครอบครัว เขาทำทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูลูกชายของตน และเขาตั้งหวังว่า หลานน้อยที่จะเกิดมา เขาอยากได้เด็กผู้ชาย และแล้วทุกอย่างก็เป็นอย่างที่เขาหวังไว้

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ไออุ่นเลี้ยงดูลูกชายของตนอย่างดี จนเวลานี้ผ่านมา 11 เดือน เด็กชายอาชัญ หรือน้องสิงโต เป็นเด็กแข็งแรง น่าตาน่ารัก รูปร่างอ้วนท้วน ใครเห็นต้องเข้ามาขออุ้มทุกคน

"แม่! อุ่นไปขายเอง วันนี้นมสิงโตหมดด้วย อุ่นได้ซื้อเข้ามาเลย"

"ดีเหมือนกัน แม่ปวดขามากเลยวันนี้"

ไออุ่น ช่วยแม่ร้อยพวงมาลัยไปขายทุกวัน บ้านของเขาอยู่ในชุมชนแถวชานเมือง เดินออกไปอีกไม่ไกลบ้าน จะเป็นสี่แยก ที่นี่จะมีร้านขายพวงมาลัยอยู่ติดๆกันหลายร้าน ไออุ่นมีร้านเล็กๆอยู่ริมถนน รายได้เพียงพอต่อพวกเขาสามคน

ไออุ่นมักจะเลี้ยงลูกชายอยู่ใต้ต้นลำพูหน้าบ้าน ที่ตรงนี้อากาศถ่ายเท และมีลมพัดเย็นตลอดเวลา

"พี่ลำพู ฝากน้องสิงโตก่อนนะ อุ่นไปเอานมให้น้องก่อน"

ตั้งแต่เพื่อนๆห่างหายจากไออุ่นไป เขามีเพียงต้นลำพูที่เป็นเพื่อนคุย ในยามเหงา โดยเขาจะเรียกว่า พี่ลำพู เมื่อตอนเด็กๆ ไออุ่นจะฝังสิ่งของสำคัญไว้ใต้ต้นลำพู

"แอ๊ แอ อร๊าย"

"สิงโตคุยกับพี่ลำพูใช่ไหม คิก คิก คิก ลูกแม่น่ารักจังเลย"

สำหรับไออุ่นแล้ว เขาไม่เคยผิดหวังเรื่องที่ตัวเองมีลูกตั้งแต่อายุ 16 สิ่งเดียวที่เขาเสียใจ คือการคบเพื่อนผิด จนทำให้แม่ต้องผิดหวัง

วันนี้ไออุ่นมาขายพวงมาลัยเอง แม่เขาช่วยเลี้ยงสิงโตอยู่บ้าน และตอนนี้เขากำลังจะกลับไปหาลูกชายสุดที่รัก พร้อมกับนมที่เขาซื้อมาแล้ว

แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น รถบรรทุกแก๊สเกิดระเบิดขึ้น

"ตูมมมมมม!"

"ช่วยด้วยๆ"ผู้คนส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังระงมไปทั่ว

"ไม่ได้ๆ ต้องเอานมไปให้สิงโต"ไออุ่น ได้รับบาดเจ็บ แต่ความเป็นแม่ของเขาทำให้ขาพาตัวเองเดินกลับบ้าน ด้วยสภาพโชกไปด้วยเลือด เวลานี้เขาไม่รู้สึกเจ็บสักนิด

"อุ่น เอ็งจะไปไหน เลือดท่วมแบบนั้น"พ่อค้าที่อยู่บริเวณนั้นต่างตกใจ ที่ไออุ่นยังเดินขึ้นได้ เขาพยายามเรียกให้ไออุ่นรอรับการรักษา แต่เสียงนั้นไออุ่นไม่ได้ยินเลยเวลานี้

"อุ่นๆ"เสียงร้องของทุกคน พยายามเรียกไออุ่นไว้ แต่ร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดกลับหายไป

ไออุ่นเดินถือกระป๋องนมวางไว้ใต้ต้นลำพู ก่อนที่เขาจะหมดลมหายใจที่นี่

"อุ่น ไออุ่น ไม่ ไม่ ไม่จริงงงง!"อากรแม่ของไออุ่นออกมาเจอลูกชายนอนพิงต้นลำพู ร่างที่เต็มไปด้วยเลือด ไร้ลมหายใจแล้ว ในเวลานี้

ไออุ่นถูกแรงอัดของระเบิดเข้าอย่างจัง ร่างที่ไร้เนื้อหนังตอนนั้น คงเป็นความต้องการนำนมมาให้กับลูกชายของตน และเขาได้สิ้นลมใต้ต้นลำพู สถานที่ ที่เขาอยู่แล้วสบายใจที่สุดในช่วงที่มีชีวิต

เหตุการณ์นั้นผ่านมา 50 ปีแล้ว ไออุ่นยังคงเป็นดวงวิญญาณล่องลอยอยู่ แม่มันจะนานมากแล้วก็ตาม

"พี่ลำพู เมื่อไหร่อุ่นจะได้ไปเกิดสักที "ไออุ่นมีเพียงต้นลำพูที่ยังคงอยู่เป็นเพื่อนกับเขา

ตั้งแต่ไออุ่นตายไปเขาเห็นความลำบากของแม่และลูกชายที่เกิดจากการกระทำของใครหลายๆคน ไออุ่นได้แต่เฝ้ามอง แต่เขาไม่สามารถ เข้าไปช่วยทั้งสองคนได้เลย แม้แต่ครั้งเดียว

ลูกชายที่แสนน่ารักของเขาต้องถูกคนรังแก เพราะขาดทั้งพ่อและแม่ ยายก็ไม่มีเวลาที่จะมาคอยปกป้องสิงโตน้อย ต้องนั่งร้องไห้ใต้ต้นลำพูไม่ต่างจากที่เขาเป็น เมื่อตอนมีชีวิต

เวลานี้บ้านหลังน้อยของเขา เป็นเพียงบ้านร้างที่ผู้คนย้ายออกไปใช้ชีวิตที่อื่นนานแล้ว แม่ของเขาและลูกชายจากโลกใบนี้ไปเกือบ 40 ปีแล้ว แต่เขาไม่เคยเจอดวงวิญญาณของแม่และลูกชายเลย

การได้แต่ยืนดูคนที่รักต้องหมดลมหายใจ สำหรับไออุ่นแล้ว มันคือสิ่งที่ทรมานกว่าตอนที่ถูกแก๊สระเบิดใส่ตัว มากมายหลายเท่า

แม่ของไออุ่นถูกเพื่อนที่คิดว่าสนิทหลอกให้ค้ำประกัน สมบัติชิ้นสุดท้ายคือที่ดินผืนนี้

ตั้งแต่ไออุ่นจากไป อากรพยายามเข็มแข็งเพื่อหลานชายเพียงคนเดียว แต่ด้วยความใจดี อากรไปคำ้ประกันให้เพื่อนสนิท จนที่ดินต้องเป็นของคนอื่น

นั่นคือสิ่งที่ขีดเส้นตายให้เขาและหลานชาย อากรที่ดูภายนอกสดใส แต่เขามักมานั่งร้องไห้ใต้ต้นลำพูทุกคืน ที่หลานชายหลับแล้ว

อากรไม่สามารถยกที่ดินแห่งนี้ให้คนอื่นได้ การจากไปพร้อมหลานชายเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้ อาหารผสมยาเป็นสาเหตุของการจากไปของคนทั้งคู่ ลูกชายของไออุ่นจากไปด้วยวัยเพียง 10 ขวบ

ไออุ่น ได้แค่ร้องเรียกทั้งสองคน แต่ทุกอย่างก็จบลงพร้อมลมหายใจของคนทั้งคู่ พวกเขาไม่มีญาติที่ไหนมูลนิธิจึงเป็นผู้ที่มาจัดการร่างอันไร้วิญญาณของอากรและสิงโต

ผู้คนแถวนี้ จึงย้ายออกไปเพราะบ้านหลังนี้ทั้งครอบครัวจบชีวิต ณ ที่แห่งนี้

ต้นลำพูและดวงจิตของไออุ่น เป็นสิ่งที่ผูกพันธ์กัน ไออุ่นสัมผัสได้ถึงความพิเศษจากต้นลำพูต้นนี้

"พี่ลำพู ถ้าพี่มีพรวิเศษ ไออุ่นขอกลับไปได้ไหม กลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น"

สิ้นคำพูดของไออุ่น แสงสีทองสว่างไปทั่วบริเวณ ไออุ่นที่ตอนนี้เป็นดวงวิญญาณมานานแสนนาน เขาตกใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น แต่ถ้าทั้งหมดจะทำให้เขาย้อนกลับไปเพื่อแก้ไขอดีต ต่อให้เขาต้องมอดไหม้อีกครั้งเขาก็ยอม

"บ้านหน้า บ้านใน บ้านซ้าย บ้านขวา ใครต้องการน้ำปลา ราชาปลา มาถึงแล้ว"เสียงประกาศของรถขายนำ้ปลาที่เดือนหนึ่งจะมาครั้งหรือสองครั้ง กำลังส่งเสียงให้ทุกคนรู้การมาของรถขายน้ำปลา

บ้านไหนที่ได้ยินเสียงและต้องการน้ำปลาราคาถูกไว้ใช้ในครัวเรือน จะต้องรีบนำขวดน้ำปลาของเก่ามาวางไว้หน้าบ้านเพื่อแลกซื้อของใหม่

" อุ่นๆ ไออุ่น"

เสียงเรียกที่คุ้นเคย ถูกส่งมายังผู้ที่กำลังนอนอยู่ภายในห้อง

"แม่ แม่ ไม่จริง!"ไออุ่น พยายามเรียกสติของตัวเอง หลังจากเกิดแสงสีทอง ตัวเขาก็หมดสติไป ถ้าเหตุการณ์นี้เป็นความจริง

"พี่ลำพู!!!"ไออุ่นคิดว่าคนที่ช่วยเขาคือต้นลำพูหน้าบ้าน ถ้าเขาย้อนกลับมาตอนนี้คือช่วงไหน

ไออุ่น ที่กำลังมีความรู้สึกดีใจ กลับมีความกลัวเข้ามา เขาอยากกลับมาตอนที่เขามีสิงโตน้อยลูกชายของเขาอยู่ด้วย ถึงแม้มันจะเป็นการผิดพลาด แต่เป็นการผิดพลาดที่เขามีความสุข

ไออุ่น รีบออกจากห้องนอนของตนเอง สิ่งแรกที่เขามองหา คือเปลเด็กอ่อน

"ฮึก! สิงโต สิงโตลูกแม่"ไออุ่น วิ่งไปอุ้มเด็กน้อยตัวขาว ที่กำลังนอนเล่นอยู่ในเปล

"เอ๋? คริ คริ คริ แหมะ แม่ แม่!"สิงโตน้อยหัวเราะชอบใจ ที่แม่เขามากอดหอมตัวเอง

"อุ่น เอาขวดน้ำปลาไปตั้งหน้าบ้านเร็วสิ เดี๋ยวรถวนมา จะได้เห็น"

"แม่!"ไออุ่น ส่งเสียงเรียกแม่ของตนอย่างดีใจ

"อะไรกัน เรียกสะเสียงดังเลย รีบไปสิ"

"อื้อๆ ไปแล้วๆ"ไออุ่น รีบวางลูกชายก่อนรีบวิ่งไปรอน้ำปลา

"อะไรของเขา นอนละเมอหรือไง ใช่ไหมสิงโตน้อย แม่เราละเมอใช่ไหม"

"คริ คริ คริ ยะ ยะ ยาย ยาย"สิงโตเป็นเด็กน้อยอารมณ์ดี

ไออุ่นรีบไปรอรถน้ำปลา และเขารีบวิ่งมาที่ต้นลำพูหน้าบ้าน

"พี่ลำพู ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ"ไออุ่น เข้าไปกอดต้นไม้ที่เป็นเพื่อนเพียงอย่างเดียวของเขาที่อยู่ด้วยกันมานานมากแล้ว

ไออุ่นจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของต้นลำพู ถึงแม้ต้นไม้นี้จะพูดไม่ได้ แต่สำหรับไออุ่น ต้นลำพูคือเพื่อนที่ดีที่สุด

"รอเลยนะ ใครที่เอาเปรียบครอบครัวเราไว้ เตรียมรับแรงกระแทกที่ฉันจะส่งให้ ได้เลย"

สิ่งที่ไออุ่นต้องการไม่ใช่การกลับมาอยู่กับครอบครัวเพียงอย่างเดียว แต่เขาต้องการกลับมาจัดการผู้คนที่เอาเปรียบครอบครัวของเขา และคนที่เคยรังแกลูกชายของตน เมื่อก่อนเขาได้แค่มอง แต่ตอนนี้เขากลับมาเพื่อปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างและคนที่เขารักอีกครั้ง

////////////

ฝากเอ็นดูฉิงโจด้วยนะอูนยายยยย>___<

ของที่ฝากไว้

ตลอดระยะเวลา 50 ปีที่ผ่านมา ไออุ่นเห็นสิ่งต่างๆเปลี่ยนแปลงไปมากมาย เขาจดจำได้ทุกเรื่องราวของการเปลี่ยนแปลง

ดวงจิตของไออุ่นในเวลานั้น เขาไม่สามารถสัมผัสร่างกายของมนุษย์ได้ แต่มีสิ่งที่แปลกสำหรับตัวเขา ไออุ่นสามารถสัมผัสกับสิ่งของบางอย่างได้

และวิธีแก้เบื่อของดวงวิญญาณอย่างไออุ่นคือ การสัมผัสสิ่งที่เขาชอบและนำมาเก็บไว้ สิ่งของที่ไออุ่นสัมผัสไม่เคยหายไปเพียงแต่จะเกิดขึ้นมาใหม่อีกหนึ่งชิ้น

ไอ้อุ่นนำของที่เขาชอบ และสัมผัสมันไว้ตอนเป็นวิญญาณ นำมาเก็บไว้ใต้ต้นลำพู ลังขนาดใหญ่ที่ถูกนำมาฝังไว้ใต้ต้นลำพู มีแคร่ไม้ไผ่วางทับไว้

"หวังว่า คงยังอยู่นะ"ไออุ่น รีบตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่ และเขาแน่ใจแล้วว่า เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เขาจึงมาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นลำพูเวลานี้

"พี่ลำพู อุ่นมาเอาของ หวังว่ายังคงอยู่นะ"

ไออุ่นใช้เสียมค่อยๆ ขุดดินออกมา ตอนเป็นวิญญาณ โชคดีที่เขาจับเสียมได้

"เจอแล้ว"ไออุ่นรีบปัดเศษดินออกจากฝาลัง ก่อนจะค่อยๆเปิดออกมา

"ยังอยู่!"ไออุ่น มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนี้ เขาหยิบทองคำออกมาหนึ่งถุงใหญ่ และเงินอีกจำนวนหนึ่ง

ไออุ่นใช้เวลาคลายเครียดไปจากการเข้าร้านเพชร แวะร้านทอง ทะลุไปธนาคาร เขาแตะสิ่งของทุกอย่างที่ตนอยากได้

"อิ อิ อิ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องลำบากกันแล้ว ขอบคุณนะพี่ลำพู ที่เฝ้าสมบัติของอุ่นไว้"ไออุ่นรีบเข้ามาในห้อง เขากำลังตัดสินใจที่จะคุยกับแม่ของตน

ไออุ่นต้องการเล่าเรื่องราวต่างๆให้แม่ของเขาฟัง ไออุ่นไม่อยากให้แม่ต้องลำบากทำงานหนักอีกแล้ว ถ้าแม่จะต้องลำบากอีก การกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ของเขาจะไม่มีความหมาย

สิ่งที่ไออุ่นต้องการมากที่สุด คือการกลับมาทำให้ครอบครัวของเขาสามคน มีความสุขมากที่สุด

ไออุ่นรีบนำทองและเงินเข้าไปเก็บไว้ในห้องของตนเอง พร้อมกับดูลูกน้อย

"หลับสบายไหมลูก"ไออุ่น นำผ้ามาห่มให้ลูกชายก่อนที่เขาจะเดินไปหาผู้เป็นแม่

อากรกำลังเตรียมดอกไม้ เพื่อทำพวงมาลัยไปขายที่สี่แยก เขาไปรับจ้างน้อยลง เพราะเป็นห่วงหลานชาย จึงหาอาชีพใหม่เข้ามาทำ

"แม่ ทำอะไรอยู่จ้ะ"

"แม่ก็เตรียมของไปขาย เหมือนทุกวันนั่นแหละ มีอะไรหรือเปล่า เข้ามาหาแม่"

"แม่ วันนี้แม่หยุดสักวันดีไหม หรือแม่จะอยู่บ้านเลี้ยงสิงโตอย่างเดียวก็ได้"

"แม่ก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่แม่ทำไม่ได้ อุ่นก็รู้ บ้านเราไม่มีเงินทอง เอาไว้สำรองในยามจำเป็นเลยนะลูก ถ้าเจ้าตัวเล็กเจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบาก"

"อุ่นรู้จ้ะ แม่! อุ่นมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง แม่จะเชื่ออุ่นไหม"

"มีอะไร ก็พูดมาเถอะ แม่ยังยืนยันคำเดิม แม่พร้อมจะรับฟังคำพูดของลูกเสมอ"

"คือว่า อุ่นเคยตายไปแล้ว"

"ห๊ะ!"

ไออุ่นเล่าเรื่องเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ ถ้าเขาหรือแม่ออกไปขายของ จะมีคนได้รับบาดเจ็บ หรืออาจจะต้องเสียชีวิต เขาจึงอยากให้แม่หยุดงานในวันนี้

ไออุ่นย้อนกลับมา ก่อนวันที่เขาจะเสียชีวิตหนึ่งวัน วันนี้เป็นวันที่เริ่มต้นในการจากไปของเขาในครั้งก่อน

ไออุ่นเล่าเรื่องที่จะเกิดในวันนี้ให้ผู้เป็นแม่ได้ฟัง เขาจะไม่เล่าเรื่องอื่น นั่นเพราะมันยังไม่มีข้อพิสูจน์ใดๆ ว่าสิ่งที่เขาเล่าให้แม่ฟังนั้น เป็นเรื่องจริง

ไออุ่นจึงเล่าเรื่องที่จะเกิดขึ้นในบ่ายวันนี้ เพียงเรื่องเดียว

"แม่ไม่ต้องเชื่ออุ่นก็ได้นะครับ แต่แม่หยุดสักวันเถอะ รอให้วันนี้ผ่านไปก่อน แล้วอุ่นมีเรื่องอีกมากมายจะเล่าให้แม่ของฟัง"

"อื้อ หยุดก็หยุด แค่วันเดียว"อากรยอมหยุดอยู่บ้าน เขาไม่ได้เชื่อในสิ่งที่ลูกชายเล่ามากนัก แต่เพื่อความสบายใจ วันนี้แค่วันเดียวเท่านั้น

"แหม่ม แหม่ม แอ๊ มะ แมะ แมะ"เสียงร้องไห้ของสิงโต ดังออกมาจากในห้อง ไออุ่นรีบเข้าไปดูลูกชาย

อากร นั่งคิดเรื่องที่ลูกชายเขาได้เล่าให้ฟัง เมื่อก่อนไออุ่นเป็นเด็กดีไม่เคยโกหกเลยแม้สักครั้ง หลังจากที่ไออุ่นเข้าเรียนในระดับมัธยม ไออุ่นเริ่มเปลี่ยนไป

จากเด็กเรียบร้อย ตั้งใจเรียนกลายเป็นเด็กที่ติดเพื่อน จนมีจดหมายแจ้งเรื่องการขาดเรียนของลูกชายส่งมาถึงเขา และหลังจากนั้น ไออุ่นเริ่มเที่ยวกลางคืน

จนผ่านมาเกือบสองปี ไออุ่นตั้งครรภ์ และเดินมาบอกตน พร้อมกับจดหมายเชิญผู้ปกครอง ไออุ่นถูกไล่ออก เขาพยายามทำใจยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ภายในใจจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาไม่เคยแสดงออกให้ไออุ่นได้เห็น

"อ้าวเจ้ากร วันนี้ไม่ไปขายพวงมาลัยหรอกเหรอ"

"ไม่ไปจ้ะป้า พอดีปวดขาน่ะ"

"นี่ป้าเหวียง ป้าไม่ต้องไปถามมันหรอก มันไม่ไปขายของก็คงมีกินนั่นแหละ ขนาดลูกท้องไม่มีพ่อ มันยังไม่เดือดร้อนเลย เหอะ!"สำเนียงบ้านอยู่ในระแวกเดียวกับบ้านของอากร

"ปากมึงนี่นะ!"ป้าเหวียง เป็นผู้ใหญ่ที่อากรให้ความนับถือ

"ช่างเขาเถอะป้า"อากรได้แต่กำมือตัวเองไว้แน่น เขาไม่อยากมีปัญหากับคนบ้านใกล้เรือนเคียง

ตุ๊บ!!!

"อุ๋ย! ขอโทษทีจ้ะ! นั่นคนหรอกเหรอ อุ่นนึกว่าหมาน่ะ เลยเหวี่ยงกะละมังออกมา อุ่นไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ แค่อยากให้กะละมังถูกปากหมาสักหน่อย เห่าไปเรื่อย น่ารำคาญ"ไออุ่นแสดงท่าทางรู้สึกผิด แต่สายตากับรู้สึกพอใจ

"นี่ ไอ้!"สีเริ่มโมโหมากขึ้น

"ทำไมจ้ะ! อุ่นพูดถึงหมา พี่สีเป็นหมาหรือจ๊ะ!"ไออุ่น ยังคงเดินมาพูดตรงหน้าของสี

"แก!"สีจะเดินเข้ามาหาไออุ่น

"นังสี! เอ็งไปรอข้าที่บ้าน เดี๋ยวข้าตามไป"ป้าเหวียง รีบไล่ให้สีกลับไปรอเขาที่บ้าน

"ไออุ่น ลูกพูดแบบนั้น ไม่ดีนะลูก"

"แม่ คนบางคนเวลาเห็นเรายอม ไม่โต้ตอบ เขาไม่เคยเกรงใจเราหรอกนะ มีแต่จะล้ำเส้นมากขึ้น"

"จริง อย่างที่เจ้าอุ่นพูดนั่นแหละ นังสีมันก็ค่อนขอดแบบนี้ทุกครั้ง แค่พ่อของไออุ่นไม่ได้ชอบตัวเอง ผ่านมาก็นานแล้ว ยังหาเรื่องไม่เลิกอีก"ป้าเหวียง รู้เรื่องของปัญหาของความขัดแย้งดี

"ช่างเขาเถอะ ฉันไม่คิดอะไรกับเรื่องที่เขาพูดหรอก ป้ารอฉันก่อนนะ"อากรไปหยิบเงินมาให้ป้าเหวียง

ทุกวันป้าเหวียงจะเดินเก็บดอกในชุมชนนี้ แกปล่อยเงินกู้ แต่ดอกราคาไม่แพง แกเป็นคนใจดี ที่อากรพอจะหมุนเงินได้ เพราะได้เงินจากป้าเหวียง บ่อยครั้งแกไม่เคยคิดดอกเบี้ยกับอากรเลย

"แม่เงินที่ยืมป้าเหวียงมา เหลือต้นเท่าไหร่จ้ะ"ไออุ่นต้องการนำเงินไปใช้คืนให้ทั้งหมด

"ก็เกือบๆสองหมื่น เราค่อยๆใช้ไป เดี๋ยวก็หมด แม่ถึงไม่อยากหยุดขายของ"อากรมีภาระที่จะต้องส่งรายวัน เขาจึงไม่อยากหยุดขายของ

"จ้ะ!"ไออุ่น รอให้เรื่องทุกอย่างของวันนี้ผ่านไปก่อน เขาถึงจะพูดกับแม่ของตนเรื่องหนี้สินได้

ไออุ่น นำกล้วยน้ำว้าบดกับข้าวสวยป้อนให้ลูกชาย อยู่หน้าบ้าน เขากำลังรอเวลา ไออุ่นอยากไปเตือนทุกคน แต่เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เขาได้แต่นั่งคิดไปเรื่อยจนกระทั่ง มีคนวิ่งหน้าตาตื่นมาที่บ้าน

///////////////

รถแก๊สระเบิด

ไออุ่นไม่ได้ไปเตือนใคร เพราะจากการที่เขาคิดทบทวนแล้ว คนในชุมชนนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่เสียชีวิต จากเหตุการณ์แก๊สระเบิด

เขาพยายามคิดทบทวนหลายเรื่อง และสิ่งที่เขาพอจะทำได้คือ เขาต้องการกลับมาเพื่อครอบครัว ในอนาคตถ้ามีโอกาสที่จะช่วยคนอื่น เขาจะทำแน่นอน แต่ครั้งนี้มันเกินความสามารถ และถ้าเขาไปเตือนคนอื่น คนที่เดือดร้อน น่าจะเป็นตัวเขา

"อ้าว! ป้าเหวียง มีอะไรจ้ะ มาหาแม่ใช่ไหม"ไออุ่น นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยใต้ต้นลำพู ป้าเหวียงกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

"ใช่ๆ เจ้ากรมันอยู่บ้านใช่ไหม ไม่ได้ไปขายพวงมาลัยใช่ไหม"ป้าเหวียงมีท่าทางร้อนใจมาก

"ใช่จ้ะ นั่นไงแม่มาแล้ว"ไออุ่น พอจะรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น แม่ของเขาออกมาจากบ้านพอดี

"เฮ้อ! บุญรักษา บุญรักษาจริงๆ"ป้าเหวียงรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขาเป็นห่วงอากรมาก เพราะอากรไม่เคยหยุดทำงานเลยสักวัน

"อ้าว ป้าเหวียงมีอะไรกับฉันเหรอ วิ่งมาใช่ไหมถึงหอบแบบนั้น"

"ก็มีน่ะสิ วันนี้เราน่ะโชคดีมากรู้ไหม ที่ไม่ได้ไปขายพวงมาลัย"

"ทำไมเหรอ"อากรไม่เข้าใจในสิ่งที่ป้าเหวียงพูด

"ก็มีรถแก๊สระเบิดไงล่ะ คนวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นเลย"

"อะ! อะไรนะ!"อากร รู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่างกาย เมื่อฟังสิ่งที่ป้าเหวียงบอก

"คนเจ็บก็น่าจะเยอะ แต่ว่าส่วนมากเป็นคนที่ขับรถอยู่บนท้องถนน คนแถวชุมชนของเขาไม่มีใครเป็นอะไรหรอก แต่ป้าเป็นห่วง เลยมาดูให้แน่ใจ"

"ขะ ขอบใจน่ะป้า"อากร พยายามควบคุมสติ เขาเชื่อแล้วว่า สิ่งที่ไออุ่นบอกนั้นเป็นเรื่องจริง

ป้าเหวียงอยู่คุยด้วยไม่นานมาก แกรีบกลับบ้านไป บ้านของแกเป็นบ้านสองชั้น สามารถมองเห็นถนนใหญ่ได้ เพราะในเวลานี้ไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ

อากรชวนลูกชายเข้าบ้าน เขาปิดประตูบ้าน แล้วรีบถามเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากไออุ่นอีกครั้ง

อากร ร้องไห้เสียงดังออกมาหลังจากที่เขารู้ว่าลูกชายได้ตายในวันนี้ และทิ้งเขากับหลานไว้เพียงสองคน

"แม่ มันไม่เกิดขึ้นแล้ว อุ่นอยู่นี่ไง"

"ฮึก! แม่คิดถึงตอนนั้นแม่คงแทบบ้าแน่ๆ ที่รู้เรื่องของอุ่น"อากร ไม่ได้ร่ำรวย ถึงแม้จะลำบาก แต่เขายังมีลูกชายอยู่เป็นกำลังใจ

"แม่ร้องไห้จนเป็นลมไปนานเลย สิงโตร้องไห้เสียงดัง ทำให้คนเข้ามาที่บ้าน เจอทั้งศพของอุ่นและแม่ที่สลบอยู่"

ไออุ่นเล่าเหตุการณ์ในวันนั้น และเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอีกมากมาย รวมถึงเรื่องที่อากรตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง แต่ไออุ่นก็ยังคงเป็นดวงวิญญาณ จนเขาได้ย้อนกลับมา เมื่อวาน

"ทำไม? ชีวิตของพวกเราต้องเป็นแบบนี้ ฮึก!"อากร ฟังเรื่องของเขา และเรื่องราวต่างๆ เขารู้สึกท้อแท้ใจ

"แม่จ๋า เรื่องพวกนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว อุ่นกลับมาอยู่ตรงนี้ไง อุ่นมีอะไรจะให้แม่ดูด้วยนะ"

"อะไรเหรออุ่น"อากร พยายามตั้งสติของตัวเองให้มั่นคง เขาไม่อยากร้องไห้ให้ลูกชายเห็น ตลอดเวลาไม่ว่าจะท้อ จะเหนื่อย หรือเสียใจแค่ไหน อากรไม่เคยร้องไห้ให้ไออุ่นเห็นสักครั้ง

ไออุ่นเข้าไปในห้องนอน นำเงินและทองที่เขาขุดมาจากใต้ต้นลำพู นำมาวางไว้ตรงหน้าของอากร

"เงิน ทองพวกนี้ อุ่นเอามาจากไหนลูก!!! "อากรตกใจมากที่เขาเห็นเงินและทองจำนวนมากกองอยู่ตรงหน้า

"อุ่นเป็นวิญญาณ ชีวิตที่ไม่มีอะไรทำมันไม่สนุกเลย"ไออุ่นเริ่มเล่าเรื่องที่เขาได้ค้นพบ ความสามารถของตนเอง

ไออุ่นได้เข้าไปร้านทอง เขาลอยไปตามตู้ทอง ก่อนที่จะเอื้อมมือเข้าไปสัมผัส และความรู้สึกที่อยากได้ทำให้มีทองที่หน้าตาเหมือนกับต้นแบบออกมาอีกหนึ่งชิ้น

ไออุ่นทดลองทำในสถานที่ต่างๆ และเขาก็ค้นพบว่า ความรู้สึกอยากได้ของเขา มีประโยชน์ก็ตอนที่เขาเป็นวิญญาณ หลังจากนั้นเขาจะไปตามร้านต่างๆและนำมาเก็บไว้ใต้ต้นลำพู

ตลอดเวลาที่ไออุ่นล่องลอยอยู่ เขาจะเก็บของที่อยากได้ทุกวัน เหมือนเป็นสิ่งคลายเหงาของเขาอย่างหนึ่ง ที่ทำให้ดวงวิญญาณอย่างไออุ่น ใช้ชีวิตกับความเหงาอยู่ได้

และสิ่งที่พิเศษอีกอย่างหนึ่งคือ สถานที่ ที่เขาใช้เก็บของนั้น มันไม่เต็ม มันเหมือนเป็นกล่องหลุมดำ ไออุ่นใส่ทุกอย่างไว้ในลังใต้ต้นลำพู แค่เขาอยากได้อะไร เขาแค่คิดภาพในหัว หรือเอ่ยชื่อออกมาสิ่งของที่เขาต้องการก็จะอยู่ด้านบนของ ของทั้งหมดภายในลัง

"ดีจังเลย ไออุ่นของแม่ หนูเป็นสิ่งพิเศษอย่างที่แม่คิดไว้จริงๆ"อากรเชื่อเสมอว่า ไออุ่นเป็นลูกที่ดีที่สุดแล้ว ถึงจะมีดื้อไปบ้าง แต่ก็เพราะเขาไม่มีเวลาอบรมให้ไออุ่นเป็นเด็กดี อากรโทษตัวเองมาตลอด

"แม่ อุ่นรู้นะ แม่เคยเสียใจเพราะอุ่นหลายครั้ง ต่อไปอุ่นจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว"ไออุ่นเข้ามากอดอากร เขาเห็นแม่แอบร้องไห้ เมื่อมีปัญหาเสมอ แต่อากรไม่เคยรู้

และเรื่องสุดท้ายที่ทำให้ไออุ่น เริ่มคิดได้ ก็ตอนที่เขาตั้งท้อง เพื่อนที่ไออุ่นคิดว่า คือทุกอย่าง ทุกคนทิ้งไออุ่นไว้เผชิญปัญหาเพียงคนเดียว แต่คนที่ไออุ่นหันมาหาและเจอทุกครั้ง คือแม่ของเขาเอง

////////////

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้