จุดพลิกรัก

ข้อมูลเบื้องต้น

'พริม' โดนคนรักนอกใจ เธอเสียใจ เมามาย

ซ้ำพอตื่นมายังพบว่าตัวเองนอนบนเตียงกับคู่หมั้นของพี่สาว

“มะ เมื่อคืนพี่…ป้องกันรึเปล่า”

เธอถามผู้ชายที่ลุกขึ้นสวมใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว

“ป้องกัน” เขาบอกเสียงเย็นชา

บทนำ

ตู้ม!

สติของ พิชาวีร์ หายไป เมื่อรถเก๋งของเธอถูกพุ่งชน โดนอัดก๊อปปี้คารถหกล้อจนยับ ภาพตรงหน้าเธอตัดหาย เหลือเพียงความมืดมิด ร่างกายเหมือนแตกเป็นเสี่ยง ไม่อาจขยับแม้แต่กระดิกนิ้วได้

เธอคงต้องตายแน่แล้ว ตายไปจากโลกใบนี้ ฉะนั้นเพื่อให้ไปสู่ภพภูมิที่ดี เธอจะต้องลืมเรื่องที่ตัวเองเพิ่งเผชิญมา

ลืมให้หมดว่าเธอเพิ่งเลิกกับแฟน เพราะจับได้ว่าเขานอกใจ กำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น และผู้หญิงคนนั้นก็คือน้องรหัสที่เธอสนิทและเอ็นดูมาก

แต่ทำไมนะ ทำไมเธอยิ่งอยากลืม ความทรงจำเหล่านั้นก็ยิ่งผุดขึ้นมาไม่หยุด!

เย้!!! ได้ฤกษ์มาลงนิยายแล้วค่ะ จะพยายามมารัว ๆ แล้วนะคะ

ฝากติดตามด้วยนะคะ บ่น ติชอบ ได้หมดเลย

บทที่ 1 แฟนเก่า

หลังประสบอุบัติเหตุ พิชาวีก็ร์เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล เธอเข้ารับการผ่าตัด เนื่องจากอวัยวะภายในฉีกขาด มีเลือดออกในช่องท้องค่อนข้างมาก ใช้เวลาพักฟื้นในโรงพยาบาลเกือบหนึ่งสัปดาห์ก็ย้ายไปอยู่จันทบุรีเพื่อให้แม่ดูแลต่อ จนผ่านไปสี่เดือน หญิงสาวที่รู้สึกว่าตัวเองหายดีเกือบเป็นปกติก็กลับมาอยู่ในกรุงเทพฯ อีกครั้ง

คล้ายว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม แต่ไม่มีทางเหมือนเดิม

เธอลาออกจากอาชีพแอร์โฮสเตส อาชีพที่เธอรักและตั้งใจสมัครมาตั้งแต่เรียนจบ และจากนี้ก็ตั้งใจว่าจะหางานใหม่เพื่อเลี้ยงชีพและหาค่าผ่อนคอนโดต่อไป

ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุมา เธอหมดค่าใช้จ่ายไปกับการรักษาและดูแลตัวเองค่อนข้างมาก ถึงจะทำประกันสุขภาพไว้ แต่ใช่ว่าจะครอบคลุมทุกอย่าง แล้วไหนยังจะต้องผ่อนและเสียค่าส่วนกลางคอนโดที่เธอไม่ได้อยู่มาตั้งหลายเดือน นี่ยังไม่รวมทรัพย์สินอย่างรถที่เธอเพิ่งสูญเสียไปอีก

ฉะนั้นเพื่อให้สถานะทางการเงินของเธอยังพอหายใจได้ พิชาวีร์ต้องหางานให้ได้เร็วที่สุด

แต่ก่อนจะกรอกใบสมัครเพื่อส่งต่ออีกสองถึงสามที่ เธอจะต้องเติมพลังให้ตัวเองก่อน

พิชาวีร์เดินลงไปหามื้อเย็นที่หน้าคอนโด วันนี้มีตลาดนัด พ่อค้าแม่ค้าขายอาหารอย่างเนืองแน่น และเธอก็ชอบเดินซื้อเป็นประจำ

แต่พอเดินไปเดินมา หญิงสาวกลับไม่รู้สึกอยากกินอะไร อาจเพราะการเดินที่นี่ทำให้เธอรู้สึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ตอนทำงานอยู่ เธอจึงซื้อเพียงแค่น้ำเต้าหู้ และโจ๊ก ก่อนเดินเข้าร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของจำเป็น แต่ขณะกำลังเดินออกจากร้าน เธอก็เจอบุคคลที่ไม่คาดคิด

“เป็นไงบ้างคะพี่พริม ได้ข่าวว่าไม่กี่เดือนก่อนเกิดอุบัติเหตุจนเกือบนอนเป็นผัก ตอนนี้หายดีแล้วเหรอคะ” ฐิรญาทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับเย้ยหยัน หล่อนเองก็อาศัยคอนโดแถวนี้เหมือนกัน เพียงแต่เป็นโครงการที่หรูหรากว่าของเธอมาก ราคาเริ่มต้นแปดหลัก

พิชาวีร์ตั้งใจจะไม่สนทนากับหญิงชั่ว ทั้งยังไม่แม้แต่ปรายตาชายโฉดที่ยืนข้างๆ เธอเดินเลี่ยงทั้งสองคน

แต่ฐิรญาที่ควงแขนจิรายุก็ยังอุตส่าห์เดินมาขวาง

“ทำไมคะ รถชนแค่นี้ความจำเสื่อมเหรอ จำไม่ได้รึไงว่าเราเคยสนิทกันแค่ไหน”

พิชาวีร์กำมือแน่น ก็เพราะจำได้นี่แหละ เธอถึงต้องทรมาน ไม่อยากมีชีวิตอยู่หลังเกิดอุบัติเหตุคืนนั้น

“สมองฉันมีค่าพอที่จะไม่จดจำขยะ ขอโทษด้วยนะ” พิชาวีร์ยิ้มเย้ยกลับ ไม่ยอมให้ฐิรญาพูดแขวะเธอฝ่ายเดียว ทำเอาคนไม่เคยโดนตอกกลับหน้าชา ไม่เดินมาขวางเธออีก ทว่ากลับด่าตามหลังเสียงดังแทน

“คิดว่าตัวเองมีอะไรดีเหรอ เหอะ จนก็จน งานก็ไม่มีทำ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ชายถึงทิ้ง!”

“พอเถอะก้อย…”

ยายก้อยยย เธอมันร้ายยยย เธอมาทำร้ายลูกสาวช้านทำมายยยย!

บทที่ 1 มาก่อนเธอ

ถึงจะไม่พอใจ แต่พิชาวีร์ไม่อยากมีเรื่อง เธอจึงอดทนและเดินกลับคอนโดต่อไป กระทั่งเมื่อเข้ามาห้องของตัวเองแล้วหญิงสาวก็อิงประตู ยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมา

ทั้งที่คิดว่าทำใจได้แล้ว แต่พอมาเจอต้นเหตุของรอยแผล เธอก็ยังรู้สึกเจ็บปวดมาก

“อ๊ะ เข้ามาลึกๆ ลึกๆ นะคะพี่เจย์”

“ได้สิจ๊ะฮันนี่ พี่จะอึ๊บฮันนี่ให้ถึงใจเลย แรงพอไหม!”

“อ๊า”

เมื่อห้าเดือนก่อน หลังจากเลิกงาน เธอได้รับข้อความจากจิรายุว่าเขาไม่สบาย ปวดหัวหนัก ขอให้เธอช่วยซื้อยาและอาหารไปให้ที่คอนโดหน่อย ซึ่งเขาได้หย่อนคีย์การ์ดห้องไว้ในเก๊ะรถของเธอแล้ว หญิงสาวประหลาดใจว่าแฟนหนุ่มทำอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไร เพราะล่าสุดที่เขานั่งรถของเธอคือเมื่อสามสี่เดือนก่อน แต่เธอไม่มีเวลานึกสงสัย รีบโทรกลับไปหาจิรายุ แต่เขาก็ไม่รับสาย เธอจึงแวะซื้ออาหารและยา ไปหาเขาที่คอนโดทันที

แต่หลังจากเธอเข้าไปในตึก จนกระทั่งเข้ามาในห้องตามเลขที่แปะไว้บนคีย์การ์ด เธอก็ได้ยินเสียงครางของชายหญิงดังขึ้น และพอเดินไปหน้าห้องนอนที่ไม่ได้ปิดประตู ตัวของพิชาวีร์ก็ชาวาบ

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังขย่มบนตัวจิรายุ และเธอก็รู้จักหล่อนดี น้องรหัสของเธอเอง

ฐิรญาเห็นเธอ แต่ไม่ได้ตกใจ หล่อนยกยิ้มมุมปาก

ไม่แปลกใจเลยทำไมเธอถึงรู้สึกทะแม่งๆ…เพราะใครบางคนวางแผนให้เธอเดินตามเกมนั้น

ไม่ใช่จิรายุที่มาหย่อนคีย์การ์ดไว้ในรถของเธอ แต่เป็นฐิรญาที่บอกให้เธอแวะไปรับหล่อนในศูนย์การค้าแห่งหนึ่งเพื่อกินเลี้ยงตามนัดสายรหัสเมื่อสัปดาห์ก่อน จากนั้นก็อาศัยช่วงที่เธอลงจากรถไปเปิดเก๊ะและเก็บคีย์การ์ดไว้ตรงนั้น

พิชาวีร์โมโห เธอปาทั้งคีย์การ์ด อาหารและยาใส่ชายโฉดหญิงชั่ว โดยไม่สนว่าน้ำร้อนๆ ของข้าวต้มจะทำให้ใครกรีดร้องโหยหวน ก่อนเดินออกไปโดยไม่แม้แต่ปรายตามองอีก เธอไม่ต้องการให้เสนียดติดตาไปมากกว่านี้

“พริม พริม!” แต่พอกำลังจะออกจากห้อง จิรายุที่อยู่ในสภาพเปลือย ท่อนล่างพันเพียงแค่ผ้าเช็ดตัว ก็ไม่วายวิ่งมาคว้ามือเธอไว้

เธอยังไม่ทันพูดว่าปล่อย ฐิรญาที่ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำ มือหนึ่งกำรวบสาบเสื้อที่แทบจะเปิดตลอดเวลาก็ตามมาออกคำสั่งผู้ชายที่ไม่ใช่แฟนเธอแล้ว

“หยุดนะพี่เจย์ อย่าแตะต้องผู้หญิงคนนั้น!”

จิรายุถอนหายใจ ก่อนสุดท้ายจะยอมปล่อยมือจากเธอตามคำสั่ง

“เราสองคนรู้จักกันมาก่อนพี่พริมอีก ก้อยไม่ใช่มือที่สาม พี่พริมต่างหากที่หน้าด้าน แย่งของคนอื่น!” ฐิรญามองเหยียดเธอ ท่าทีดูตรงข้ามกับที่เธอเคยรู้จัก “อีกไม่นานเราสองคนจะแต่งงานกัน ที่ผ่านมาพี่พริมก็แค่ของเล่นฆ่าเวลาของพี่เจย์เท่านั้นแหละ เสียใจด้วยนะคะ” ฐิรญาพยายามดึงแขนของจิรายุ ดึงเขาให้ห่างจากเธอ

“ขอโทษด้วยนะพริม” จิรายุหลุบตามองพื้น และเอ่ยอย่างคนขี้ขลาด “ยังไงเรื่องของเราก็ไปกันไม่ได้อยู่แล้ว สู้เลิกกันไปตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า ขอให้พริมโชคดีนะ”

ฮือออ ความจริงเป็นอย่างนี้เอง สงสารพริมเน้อออ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้