'ลิณธิภรณ์' ดัน พ.ร.บ.การศึกษาใหม่ แก้โครงสร้างการศึกษาที่บิดเบี้ยว ชี้โรงเรียนเล็ก-ไกล ต้องได้งบฯมากกว่า

ดร.หญิง ลิณธิภรณ์ วริณวัชรโรจน์ ผู้สมัคร สส.บัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย และ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ระบุ ผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย วันนี้ (9 มีนาคม 2569) ว่า ทำไมเด็ก 14,000 คน ต้องมาแย่งที่นั่ง 1,500 ที่?

ฝุ่นฟุ้งจากประเด็นการสอบเข้าเตรียมอุดมฯ เริ่มจางลงแล้ว แต่คำถามที่ยังค้างคาใจคือ: ทำไมเรายังต้องปล่อยให้เด็กไทยวิ่งสู้ฟัดในสนามสอบที่โอกาสริบหรี่ขนาดนี้ทุกปี?

คำตอบนั้นเรียบง่ายแต่เจ็บปวดค่ะ เพราะโรงเรียนที่มีคุณภาพในประเทศนี้มีน้อยเกินไป นักวิชาการระบุว่าโรงเรียนไทยกว่า 80% ยังต้องปรับปรุง มีเพียง 10-20% เท่านั้นที่เรียกว่า "คุณภาพดี" จริงๆ

ต้นเหตุคือ "ความเท่ากันที่ไม่ได้ช่วยทำให้เท่าเทียม" เริ่มจากระบบงบประมาณแบบ "รายหัวเท่ากันหมด" ทั้งประเทศ โรงเรียนกลางกรุงกับโรงเรียนบนดอยได้เงินต่อหัวเท่ากัน ทั้งที่ต้นทุนชีวิตและต้นทุนการศึกษาต่างกันลิบลับ

ผลลัพธ์ที่ตามมาคือโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลขาดทรัพยากรเรื้อรัง ครูไม่ครบชั้น ครอบครัวที่พอมีกำลังต้องหอบลูกเข้าเมือง หรือถมเงินไปกับการเรียนพิเศษ สุดท้ายทุกคนก็มากองรวมกันที่สนามสอบดังๆ เพราะรู้ว่า"คุณภาพโรงเรียน" คือตัวกำหนด "คุณภาพชีวิต"

พรรคเพื่อไทยเล็ง เห็นว่าถ้าไม่แก้ที่การจัดสรรงบ ดราม่าสนามสอบจะไม่มีวันจบ ในร่าง พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติฉบับใหม่ จึงมีการเสนอสูตรคำนวณงบประมาณใหม่ที่จะเปลี่ยนโฉมโรงเรียนทั่วประเทศ

งบสนับสนุน = ค่าใช้จ่ายต่อคน × ESC × GPPC × GC

ESC: โรงเรียนขนาดเล็กที่มีต้นทุนคงที่สูง ต้องได้งบอุดหนุนเพิ่ม

GPPC: จังหวัดที่ GDP ต่ำหรือยากจน รัฐต้องอัดฉีดมากกว่าปกติ

GC: พื้นที่ทุรกันดาร ห่างไกล เดินทางยาก ต้องบวกเพิ่มตามจริง

สรุปง่ายๆ:โรงเรียนยิ่งเล็ก ยิ่งอยู่ไกล ยิ่งลำบาก ต้องได้งบมากกว่า ไม่ใช่เท่ากันหรือน้อยกว่าอย่างที่เป็นอยู่

"ให้เท่ากัน" ไม่ได้แปลว่า "ยุติธรรม" ตราบใดที่โครงสร้างยังสร้างโรงเรียนเกรด A ได้แค่ 10% เด็กๆ ก็ยังต้องตะเกียกตะกายไม่ใช่เพราะอยากเด่นดัง แต่เพราะเขารู้ว่าถ้าหลุดจากเส้นทางนี้ โอกาสในชีวิตจะต่างกันมหาศาล นี่ไม่ใช่ความผิดของเด็ก แต่เป็นความผิดของโครงสร้างที่บิดเบี้ยว ถึงเวลาที่เราต้องแก้ที่ต้นทาง เพื่อให้โรงเรียนใกล้บ้านทุกแห่งเป็นโรงเรียนที่ดีได้จริงๆค่ะ