ทะลุมิติไปเป็นภรรยาที่ถูกสามีขอหย่ายุค 80

ข้อมูลเบื้องต้น

คำโปรย

เธอกำลังตั้งใจอ่านบทละครเพื่อถ่ายทำแต่ว่าดันหลุดเข้าไปอยู่ในบทที่ผู้กับกำให้มาอ่านซ่ะนี้ โชคยังซ้ำเติมเธอโดยการให้เข้าไปอยู่ในร่างของนางเอกหน้าโง่ หงุดหงิด!เธอไม่อยากเป็นนางเอกที่โดนเอาเปรียบหรอกนะ เธอจะต้องปฎิวัติชะตาชีวิตของตัวเอง ในยุค(80)เธอจะเป็นแม่หม้ายลูกหนึ่ง…

ชี้แจง

นิยายเรื่องทะลุมิติไปเป็นภรรยาที่ถูกสามีขอหย่ายุค 80 เป็นนิยายแนวจีนย้อนยุคสุขนิยมเน้นอ่านเพื่อความสุขและความบันเทิงเท่านั้น นิยายเรื่องทะลุมิติไปเป็นภรรยาที่ถูกสามีขอหย่ายุค 80 นี้ แต่งขึ้นตามจินตนาการของผู้แต่ง ห้ามคักลอกดัดแปลงหรือทำซ้ำ สถานที่เหตุการณ์เกิดจากจินตนาการ ไม่มีการอ้างประวัติศาสตร์แต่อย่างใด

นามปากกา : ข้าอยากรวย

คำขาดจากสามี

“ต่อไปนี้เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!” เพียงแค่ร่างบางลืมตาขึ้น หูทั้งสองข้างของเธอก็ได้ยินคำตัดขาดจากชายร่างสูงตรงหน้าหรือก็คือสามีที่กำลังจะหมดวาระของเธอ

ลู่หลาน ภรรยาผู้แสนอาภัพของตระกูลลู่หญิงสาวที่แรกเริ่มเธอถูกวางตัวให้เป็นหญิงเพียงแค่มีหน้าที่คลอดบุตรให้ตระกูลลู่หรือก็คือคุณใหญ่ลู่เหวย

ผู้ชายที่ไม่ยอมเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงใด จนกระทั่งคนในตระกูลลู่ไม่หลงเหลือทายาทไว้สืบสกุล ลู่เหวยจึงเป็นคนเดียวที่จะสามารถช่วยให้ตระกูลมีทายาทสืบทอดต่อไปได้

เขาจึงยอมเสียสละชีวิตของตัวเอง เพื่อแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่ได้รัก หญิงสาวที่ไม่ได้มีหน้ามีตาอะไรเลย เป็นเพียงลูกสาวของคนรับใช้ที่อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลลู่เท่านั้น

ทว่าดันเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ทำให้ตระกูลลู่ไม่พอใจลู่หลาน จึงได้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

เพราะความรักที่มีต่อบุตรชายลูกของเธอและลู่เหวย หญิงสาวจึงยอมกระโดดเข้าไปช่วยบุตรชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังจะจมน้ำ

จนเธอต้องมาจบชีวิตลง หนำซ้ำสามีผู้ซึ่งเป็นพ่อของลูกยังมาซ้ำเติมเธอด้วยการเอ่ยประโยคตัดขาด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายังไม่รู้ คือเธอที่อยู่ในร่างของลู่หลาน ไม่ใช่ลู่หลานตัวจริง หากแต่เธอเป็นนักแสดงตัวร้ายที่ดันเข้ามาอยู่ในบทละครที่กำลังจะเริ่มถ่ายทำ

ประโยคที่ชายตรงหน้าพูดไม่ผิดแน่ นี่มันเป็นลู่เหวยในบทละครชัดชัดและเธอก็เข้ามาอยู่ในนี้ ซ้ำยังเข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลานภรรยาเก่าที่แสนโง่เง่าของเขาอีกด้วย

“ส่วนลูก ฉันจะพาเขาไปฝึกทหาร” ขอให้ชีวิตคู่ของเราสิ้นสุดลงเท่านี้เถอะ ลู่หลานเธออย่ารั้งฉันเอาไว้ด้วยการเอาลูกมาอ้างอีกเลย ลู่เหวยคิดในใจ ก่อนที่สายตาคมจะสำรวจมองหญิงสาวตรงหน้า

ใบหน้ารูปไข่ผิวขาวเรียบเนียนนั้น บวกกับผมดำยาวสลวยของเจ้าหล่อน ภาพลักษณ์ที่สวยงามแบบนี้ของเธอเมื่อก่อนเขาเคยหลงใหลมัน

เคยหวั่นไหวจนยอมใช้ชีวิตกับหล่อนอย่างชายหญิงที่แต่งงานกันและมีลูกด้วยกัน

แต่แล้วภาพที่เขาเห็นตรงหน้าเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น เธอหักหลังตระกูลลู่ ตั้งใจอยากจะให้ตระกูลลู่ล่มสลาย ผู้หญิงแบบนี้เหรอที่เขาจะยังใช้ชีวิตครอบครัวต่อไปกับเธอ

ไม่มีทาง! มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน

“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” หากว่าเป็นบทละครลู่หลานคงไม่ยอมจบความสัมพันธ์นี้แน่ แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ใช่เจ้าของร่างตัวจริง เธอคือหลิงหลิงนางร้ายป้ายแดงของยุคปัจจุบัน

“หย่ากับฉัน แล้วยกลูกให้ฉันส่วนเธอเอาเงินนี้ไปตั้งหลัก” เสียงเข้มว่าระคนไม่มีหัวใจ ทั้งที่หญิงสาวตรงหน้าเคยเป็นหญิงสาวที่เขานอนตระกองกอดแทบทุกคืน

“………” ไอ้ผู้ชายคนนี้นี่! มันเกินไปแล้วนะถึงว่าเธอจะเป็นเพียงคนอื่นที่เข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลาน แต่ถึงยังไงเธอก็รับรู้ว่าลู่หลานเจ้าของร่างตัวจริงรักลูกชายอย่างลู่หานมาก รักถึงขนาดยอมตายแทนได้

แล้วผู้ชายตรงหน้านับว่าเป็นตัวอะไร จู่จู่จะมาพรากลูกพรากแม่ออกจากกัน

“หรือว่ายังไม่พอ..” เสียงเรียบว่าอย่างดูถูกคนตรงหน้า

“หึ ฉันหย่าให้แน่!ผู้ชายอย่างคุณฉันไม่ได้อยากจะอยู่ด้วยหรอก แต่ลูกฉันไม่ยอมให้เขาไปอยู่กับพ่ออย่างคุณ!” หลิงหลิงอาศัยอยู่ในร่างของลู่หลานว่าอย่างไม่ยอม

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่แม่แท้แท้ของลู่หาน แต่ว่าเธอเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของลู่หลาน ร่างที่เป็นแม่ของเด็กน้อย ลู่หลานยอมสละชีวิตช่วยลูกชาย นั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเจ้าหล่อนรักลูกชายมาก เป็นแบบนี้แล้วเธอจะยอมปล่อยให้ลู่หานถูกพรากออกไปจากอกได้ยังไง

“ผู้ชายแบบฉันมันเป็นยังไงเหรอ?” คิ้วหนาคมขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ ไม่อยากจะอยู่กับเขาแล้วยอมแต่งงานกับเขาทำไม

หรือว่าเพื่อเงิน เพียงเพราะเงินตัวเดียวเธอถึงยอมที่จะแต่งงานกับเขาและยอมที่จะมีลูกกับเขา……….

เราสองคนหย่ากันวันนี้เลยก็ได้ฉันไม่ติดอะไร

“เหอะ!ที่ผ่านมาคุณคิดว่าตัวเองเป็นสามีที่ดีอย่างนั้นเหรอ” สามีที่ดีเขาไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องถูกรังแกหรอกนะ ทั้งที่เธอก็อยู่ในบ้านตระกูลลู่ที่เขาดูแล แต่สามีคนนี้กลับปกป้องอะไรเธอไม่ได้เลย

บ่อยครั้งที่ลู่หลานต้องถูกพี่น้องของสามีโขกสับใช้งานเธอไม่ต่างกับคนรับใช้ของบ้าน ทั้งที่สถานะของเธอมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เขาตกลงที่จะแต่งงานกับเธอแล้ว

ในเมื่อทำให้พี่น้องของตัวเองยอมรับในตัวของภรรยาและลูกที่เกิดจากภรรยาไม่ได้ แล้วจะมาขอเธอแต่งงานทำไม รู้ทั้งรู้ว่าในตอนนั้นเธอเป็นเพียงลูกสาวคนรับใช้ในบ้านของเขา

หรือว่าเห็นว่าเธอโง่เง่าสามารถควบคุมได้ เลยขอเธอจากแม่เพื่อให้มาแต่งงาน

“แล้วมันไม่ดียังไง” เสียงราบเรียบว่าในขณะที่เท้าหนาขยับก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว ที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่

“ใช่ มันไม่ดี! ฉันยังนึกเสียดายเลยว่าที่ผ่านมาฉันทนอยู่กับคนอย่างคุณได้ยังไง” หลายครั้งที่คนในตระกูลลู่พยายามที่จะให้เธอหย่ากับลู่เหวย โดยเฉพาะในตอนที่เธอคลอดเด็กแล้วได้ลูกชาย ความรู้สึกยิ่งชัดเจนว่าญาติพี่น้องของสามีไม่ได้ต้องการเธอ

แต่สามีของลู่หลานกลับไม่ทำอะไร ปล่อยให้ภรรยาถูกรังแก หนำซ้ำยังหาทางที่จะแยกแม่กับลูกให้ห่างกันอีก

ลู่หลานพึ่งจะมารู้ก่อนจะจมน้ำตายนี่เอง ว่าที่จริงแล้วลู่เหวยผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนนี้ ที่เขายอมลดตัวลงมาแต่งงานกับลูกสาวของคนใช้ ก็เพื่อต้องการลูกชายสืบทอดสกุล

เขาอยากได้เพียงลูกเท่านั้น เขาถึงไม่ได้จัดงานแต่งงานอะไรให้เธอเลย ไม่เคยพาเข้าไปงานสังคม ไม่เคยป่าวประกาศว่าลู่หลานเป็นภรรยาของเขา

คนนอกตระกูลลู่ต่างก็รับรู้ว่าลู่เหวย ผู้ชายที่กุมบังเหี่ยนตระกูลลู่โสด ไม่มีภรรยาแต่อย่างใด แต่ใครจะรู้เล่าว่านอกจากเขาจะมีภรรยาแล้ว เขายังมีลูกชายที่โตถึงอายุสี่ขวบ

“มาเรียกร้องบอกอะไรตอนนี้ คิดว่าฉันจะเชื่อผู้หญิงอย่างเธอหรือไง” ลู่หลานไม่รู้ตัวเหรอ ว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากขนาดไหน

คนที่เคยเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย คนคนนั้นหายไปไหน? เพราะนิสัยของเธอเปลี่ยนไปแบบนี้หรือเปล่า ญาติผู้พี่ผู้น้องของเขาถึงไม่ชอบเธอ

ในทุกวันที่เขาออกไปทำงาน ก็มักจะได้รับรายงานเรื่องของภรรยาตัวเองตลอด ทั้งญาติพี่น้องตระกูลลู่หรือแม้แต่คนรับใช้ ยังเอ่ยปากพ้องต้องกันว่าภรรยาของเขาเปลี่ยนไป

เธอไม่ได้ดีอย่างที่เขาคิดและก็ไม่ได้ทำหน้าที่แม่ที่ดีเลย ลู่หานกลายมาเป็นแบบนี้มันไม่ใช่เพราะตัวเธอเองหรือยังไง

“ไม่ได้อยากให้เชื่ออยู่แล้ว ฉันจะบอกอะไรให้นะเรื่องหย่านะ ฉันหย่าให้แน่นอน แต่เรื่องลู่หานลูกชายของฉันยังไงฉันก็ไม่มีทางยกเขาให้คุณ!” มือเรียวยกขึ้นมาชี้หน้าชายร่างสูงอย่างไม่พอใจ

ต้องขอโทษลู่เหวยด้วย ที่เธอในตอนนี้ไม่ใช่ลู่หลานภรรยาที่เคยรักเขาแต่เธอคือหลิงหลิง หญิงสาวที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเขาเลย

หากว่าจะหย่าร้างกันจริงนั้นก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะว่าลู่เหวยผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้ไม่ใช่สเปกของเธอเลย สเปกของหลิงหลิงต้องสูงยาวขาวตี๋และน่ารัก ไม่ใช่ผู้ชายตัวเข้มร่างหนา จมูกโด่งเท่าสันเขื่อนแบบนี้ หนำซ้ำสายตาที่เขามองมาที่ลู่หลานก็ไม่น่าพิสมัยเอาซะเลย

“……”

“เงียบทำไมหรือไม่พอใจอะไร ว่ามาเลยเรื่องของเราจะได้จบสักที” หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานว่าขึ้น

ดีอีกที่ต้องหย่ากัน ลู่หลานจะได้เป็นอิสระจากผู้ชายตรงหน้าสักที มีอย่างที่ไหนแต่งงานกันแล้วยังมาสั่งให้ภรรยาของตัวเองอยู่แต่ในบ้าน ไม่ต้องออกไปไหน

น่าเบื่อ!

คอยดูเถอะหลังจากที่หย่ากันแล้ว เธอจะใช้ชีวิตที่อยู่ในร่างของลู่หลานให้คุ้มเลย

“เธอเปลี่ยนไปมากรู้ตัวหรือเปล่า?”

“เหอะนั้นมันเป็นเพราะคุณทั้งนั้นที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!”

“เรื่องหย่า เราสองคนหย่ากันวันนี้ก็ได้นะ…ฉันไม่ติดอะไร” หญิงสาวว่าอย่างไม่แคร์ ก่อนจะผละตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้าชายหนุ่ม

เธอไม่ติดอะไรจริงจริงอย่างนั้นเหรอ ลู่เหวยไม่คิดว่าหญิงสาวจะพูดแบบนี้ ก่อนหน้านั้นเขายังแอบคิดอยู่เลยว่าเธอจะขอร้องไม่ให้เราสองคนหย่าร้างกัน แต่ทำไมเรื่องถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้

ดวงตาคมสบตาหญิงสาวตรงหน้า เพื่อต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง ทว่าในนัยน์ตาคู่สวยของเธอกลับมีแต่ความว่างเปล่า มันไม่ได้มีเขาอยู่ในนั้นจริงจริง สายตาของลู่หลานมันบ่งบอกทุกอย่างแล้ว

“หลังจากที่หย่ากันเสร็จ ฉันจะออกจากบ้านตระกูลลู่ทันที!”

แม่…เขารังเกียจลูก

เมื่อความสัมพันธ์ของสองสามีภรรยาต้องสิ้นสุดลง คนที่น่าเห็นใจที่สุดคือคนที่อยู่ตรงกลางอย่างลู่หาน ลูกชายวัยสี่ขวบของคนทั้งสอง

หลังจากที่ได้เอ่ยคำหย่าขาดจากกัน ลู่หลานจึงเข้ามาพบลูกชายที่นอนซบเป็นไข้อยู่อีกห้อง

เธอกับชายคนนั้นตกลงกันว่าลูกชายจะอยู่ที่บ้านตระกูลลู่ต่อไป และลู่หลานสามารถเข้ามาพบลูกชายได้ตลอดเวลา แต่เขาไม่อนุญาตให้ลู่หานไปอยู่กับเธอ

เขาขู่เธอซึ่งเป็นอดีตภรรยาคนนี้ว่า หากว่าหญิงสาวยังดื้อด้านเขาจะไม่ยอมให้เธอพบหน้าลูกชายอีก และจะฟ้องหย่าโดยที่ลู่หลานไม่เหลืออะไรเลยในชีวิต

เลว!ผู้ชายคนนี้เลวเกินไป ทำไมนะ!ทำไมเธอถึงไม่เข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลาน ในตอนที่คนทั้งสองยังไม่แต่งงานกัน หากว่าเป็นอย่างนั้นเธอจะไม่ยอมตกลงแต่งงานกับคนสารเลวแบบเขา

“มะแม่ครับ…” เสียงแหบแห้งร้องเรียกหาคนเป็นแม่ พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้หญิงสาวเข้าไปกอดได้ถนัด

“ลู่หานลูก” หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานรีบถลาเข้าไปโอบกอดเด็กน้อยทันที

แม้ว่าความเป็นจริงแล้วเธอจะไม่ใช่แม่ตัวจริงของเด็กน้อย แต่ความรู้สึกที่หญิงสาวมีหลังจากที่เห็นหน้าลู่หาน มันเป็นความรู้สึกรัก

รักแบบที่บรรยายไม่ถูกว่าเกิดจากอะไร หรือเป็นเพราะสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างลู่หลานและลูกชาย เมื่อเธอเข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลานจึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรักกับสายใยของตนเอง

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ภาพความทรงจำเดิมของลู่หลาน ทำให้เธอรับรู้ว่าเด็กตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเธอ ถูกสาวใช้รังแกโดยการผลักให้ตกน้ำ

หากว่าหญิงสาวไม่เข้าไปเห็น ปานนี้ลู่หานคงตายไปแล้ว คนที่ตายคงไม่ใช่ลู่หลาน

“ไม่ครับ” ดวงตากลมมองคนเป็นแม่ด้วยความเปล่งประกาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลู่หาน แม่ก็จะคอยเข้ามาช่วยเสมอเพียงแต่ครั้งนี้เหตุการณ์มันร้ายแรงเกินไป

“ลูกบอกแม่ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” มือเรียวยาวกุมหน้าของลูกชาย ก่อนจะเอ่ยวาจาถามเด็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหญิงรับใช้คนนั้นถึงได้มาผลักลู่หานลงน้ำแบบนี้

“แม่ เขารังเกียจลูก” รังเกียจที่ลู่หานเป็นแบบนี้ ทั้งที่เราก็เป็นคนเหมือนกัน ทำไมถึงได้รังเกียจคนอื่นเพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอก

ในบ้านหลังนี้มีแต่คนรังเกียจลู่หาน มีแค่แม่ลู่หลานคนเดียวเท่านั้นที่ใจดีกับเขาและรักเขา

มือน้อยน้อยของเด็กชายกอดคนเป็นแม่แน่น อยากให้แม่อยู่กับตัวเองแบบนี้ตลอด ลู่หานรู้สึกว่าการมีแม่อยู่ข้างกายมันทำให้เขาปลอดภัย

“ลู่หานลูก” เธอจะปล่อยให้ลูกทำอะไรแบบนี้ไม่ได้ ยิ่งเธอต้องออกไปจากบ้านหลังนี้แล้วด้วย จะต้องคุยกับเด็กน้อยให้เข้าใจ

หากว่าวันหนึ่งเธอหาทางพาลูกชายไปอยู่ด้วยได้แล้ว เธอสัญญาว่าจะกลับมารับลู่หานไปอยู่ด้วยกัน

“……..” เด็กน้อยไม่พูดทว่ากลับเงยหน้ามองคนเป็นแม่ นั้นจึงบ่งบอกได้ว่า แม่เรียกลู่หานทำไมครับ แม่พูดมาได้เลยลู่หานกำลังฟังแม่อยู่ครับ

“ต่อไปนี้ลูกต้องระวังตัวให้มาก ห้ามใส่กระโปรงในตอนที่แม่ไม่อยู่เข้าใจไหม?” หากว่าคนพวกนั้นเห็นลูกของเธอใส่กระโปรงอีก คงต้องรังแกลู่หานอีกอย่างแน่นอน

มันผิดมากนักเหรอ? ที่ลูกของเธอมีใจเป็นหญิงแบบนี้ ต่อให้จิตใจลู่หานจะเป็นยังไง เขาก็ยังเป็นเด็กเป็นลูกคนเดียวของตระกูลลู่ หากแต่เพราะเป็นแบบนี้ใช่ไหม มีร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง คนพวกนั้นถึงไม่ชอบใจเอาแต่รังเกียจลู่หาน

“แต่ว่าลู่หานอึดอัด” เด็กน้อยก้มหน้าพูดระคนไม่อยากจะยอมรับในสิ่งที่คนเป็นแม่พูด เขาชอบใส่กระโปรงมันผิดมากหรือไง

“ลู่หาน ลูกต้องห่วงความปลอดภัยของลูกก่อนเข้าใจไหม” มือเรียวลูบผมเด็กชายตัวน้อยอย่างเอ็นดู เด็กน้อยตัวขาวแก้มจ้ำม่ำน่าหยิกแบบนี้ช่างน่ารักจริงๆ

“ไม่ลู่หานไม่เข้าใจ!” ยังไงผมก็ไม่เข้าใจครับแม่ เด็กน้อยคิดในใจ

“เพราะอะไร ลูกบอกแม่ได้ไหม” ทำไมนะ ปกติในความทรงจำเดิม เด็กน้อยเป็นเด็กที่เชื่อฟังคนเป็นแม่อย่างลู่หลานมาก ลู่หลานบอกอะไรเด็กน้อยทำตามหมด ไม่แม้แต่จะถามอะไรเลย แล้วทำไมครั้งนี้เขาถึงไม่ได้พูดง่ายแบบนั้นแล้วล่ะ

หรือว่าเกิดจากความสัมพันธ์ที่เธอไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของลู่หานกัน

“แม่พูดเหมือนกับจะไม่อยู่กับผมแล้ว” ลู่หานว่าตามความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ ก่อนจะก้มหน้าซบลงตรงอกอุ่น อยากจะอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ แม่แค่จะออกไปทำงาน” เห็นแบบนี้แล้วเธอคงไม่สามารถพูดเรื่องเลิกราของเธอกับพ่อของลู่หานให้เด็กน้อยรับรู้

“อึก มะแม่ครับ” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลังสิ้นสุดเสียงของลู่หลานแล้ว เด็กน้อยจึงปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“ลู่หานลูกอย่าร้องไห้” หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานเมื่อเห็นเด็กน้อยปล่อยโฮออกมาเธอจึงนั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะปลอบเด็กน้อยในอ้อมกอดยังไงให้หยุดร้องไห้ เธอไม่เคยมีลูกเลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง เพียงแค่กอดเด็กน้อยให้แน่นขึ้นเท่านั้น

“อึก แม่ครับลู่หานขอโทษ” เด็กน้อยเอ่ยคำขอโทษโดยที่คนเป็นแม่ยังมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ขอโทษ อะอึกนะครับ ที่ทำให้แม่ลำบาก” ที่แม่ต้องออกไปทำงานข้างนอกไม่ได้อยู่กับเขาเหมือนเดิม เป็นเพราะแม่ต้องไปหาเงินเลี้ยงลู่หานใช่ไหม

หากว่าลู่หานโตมากกว่านี้ ลู่หานสัญญาว่าจะเป็นคนออกไปทำงานเลี้ยงแม่เอง แม่จะได้สบายไม่ต้องไปทำงานลำบากแบบนี้

“ไม่เลยครับ แม่ไม่ได้ลำบากอะไร” แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่หญิงสาวก็รับรู้ว่าเด็กน้อยเป็นห่วงเธอมาก ลู่หลานโชคดีที่มีลูกที่น่ารักแบบลู่หาน แต่โชคร้ายที่เธอต้องมาตายจากไปก่อน

“ละลู่หานสัญญา อึก! ว่าถ้าโตแล้วจะทำงานเลี้ยงแม่เอง” เด็กน้อยว่าก่อนจะซบหน้าร้องไห้อย่างหนัก

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้