เกิดใหม่พร้อมมิติ VS นางเอกย้อนเวลา (จบแล้ว)

ข้อมูลเบื้องต้น

นางเอกเลว

คฤหาสน์หลังใหญ่ประดับไปด้วยของตกแต่งที่มีมูลค่าราคาแพงบางชิ้นก็มีชิ้นเดียวในโลก บ่งบอกถึงเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ว่ามีความร่ำรวยขนาดไหน

ชั้นบนบนห้องนอนใหญ่ผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์อยู่ในห้องนั้น เธอกำลังจดจ่ออยู่กับบางสิ่งด้วยสีหน้าที่จริงจังและเคร่งเครียด

"ทำไมนิยายเรื่องนี้ถึงให้ผู้หญิงเลวๆ คนนี้เป็นนางเอกได้นะ! คนแต่งก็เหมือนกันไม่รู้ว่าใช้สมองส่วนไหนคิด ถึงเอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นนางเอกได้! ดูซิฆ่าคนที่ช่วยชีวิตตัวเองแล้วแย่งทุกอย่างมาเป็นของตัวเองทั้งหมด ร้ายขนาดนี้กลับได้เป็นนางเอกคิดได้ยังไง

แล้วแถมยังให้นางเอกแสนร้ายย้อนเวลาได้ จนนำไปสู่การแย่งชิงของของคนอื่น ของของผู้มีพระคุณอีกเลวสิ้นดี

เจ้าพระเอกนี่อีกมีคู่หมั้นอยู่แล้วแต่ใจยังโลเลช่วยคนอื่นทำร้ายคู่หมั้นเลวพอกัน ถ้าเป็นฉันนะไม่เอาผู้ชายคนนี้เป็นคู่หมั้นหรอจะสับให้เป็ดกินไปให้หมด รู้แบบนี้ถ้าจบแบบนี้ไม่น่ามาอ่านตั้งแต่แรกเลยโคตรเซ็ง! ไปอาบน้ำดีกว่า"

เอ๋รู้สึกหงุดหงิดมาก ช่วงเวลาผ่อนคลายของเธอที่มักจะใช้เวลาอ่านนิยายต่างๆเพื่อคลายความเครียด แต่กลับต้องเครียดมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อนิยายที่อ่านนั้นนักเขียนกลับให้ผู้หญิงที่แสนร้ายเป็นนางเอกของนิยายซะได้! แล้วแถมจบอย่าง happy ending อีกด้วย ยิ่งอ่านก็ยิ่งขัดใจ

หญิงสาวผู้มีเรือนร่างงดงามผิวขาวอมชมพู ทรวดทรงองเอวมีครบจนผู้หญิงด้วยกันถ้าเห็นเรือนร่างนี้ยังต้องอิจฉา เป็นผู้หญิงที่มีแต่คนอยากจะเป็นเธอ มองเธอเป็นแบบอย่างเป็นไอดอลของพวกเขา

เธอเป็นหญิงสาวที่อยู่บนยอดพีระมิดประสบความสำเร็จทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงานและเงินทอง เธอมีครบไม่ขาด และเป็นนักธุรกิจในสาวที่ทำธุรกิจห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่มีทุกจังหวัดในประเทศไทย

รายได้เม็ดเงินที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ต้องพูดถึง มากมายมหาศาลถึงขนาดที่เอ๋ไม่ต้องทำงานก็มีกินมีใช้ไปทั้งชาติตายไปก็ยังใช้เงินไม่หมด

น้ำเย็นๆไหลผ่านเรือนร่างที่เปลือยเปล่าชำระล้างความเหนื่อยล้าจากการทำงานในวันนี้ออกไปจนหมด สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินไปหน้ากระจกหยิบไดร์ขึ้นมาเป่าผมเหมือนทุกครั้ง

"ทำไมรู้สึกปวดหัวจังนะ"

กำลังจะลุกไปหายาจู่ๆเอ๋ก็รู้สึกหน้ามืดเวียนหัวแล้วก็เป็นลมล้มลงไป

ตุบ!

ลมหายใจของเอ๋แผ่วเบามาก หัวใจเธอเริ่มเต้นช้าลงเรื่อยๆ จนสัญญาณชีพจรของเธอค่อยๆขาดหายไป นักธุรกิจสาวที่ทุกคนชื่นชอบและติดตาม เธอได้จากโลกนี้ไปแล้ว

"โอ๊ย! ปวดหัวจังเลย"

เอ๋รู้สึกปวดหัวไม่หายภาพสุดท้ายที่จำได้คือจะเดินไปหยิบยาแก้ปวดหัวมากินสัก 2 เม็ด แต่เธอก็รู้สึกหน้ามืดและล้มลงไปหลังจากนั้นก็จำไม่ได้อีกเลย

"ต้องไปกินยาก่อนแล้วล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปทำงานไม่ไหว หืม?"

พอจะลุกขึ้นมองโดยรอบก็รู้สึกตกใจนี่มันไม่ใช่บ้านของเธอนี่นา

"ที่นี่ที่ไหนเนี่ย! ทำไมถึงมีสภาพทรุดโทรมแบบนี้? ห้องเก่าๆมีแต่ฝุ่น พื้นก็ยังเป็นดินนี่มันหมายความว่ายังไง?"

ห้องที่เอ๋อยู่ตอนนี้เป็นห้องที่ทำจากดินสภาพดูเก่าๆ แต่ก็สะอาดบ่งบอกถึงการดูแลอย่าง แต่พื้นยังเป็นดินอยู่ ส่วนเตียงที่เธอนอนอยู่นั้นมันก็แปลกๆ รู้สึกอุ่นๆเมื่อก้มลงไปมองดูเป็นเหมือนเตาอยู่ด้านล่าง?

"นี่หรือว่าเราจะถูกคู่แข่งลักพาตัวมาหรือเปล่าทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ?"

ยังไม่ทันพี่เอ๋จะคิดอะไรจู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาในห้อง

"หนิงเอ๋อลูกฟื้นแล้วหรอ! แม่ตกใจหมดเลยนึกว่าลูกจะเป็นอะไรมาก ฮือ…ฮือ…"

(ใครเอ่ยมากอดฉันทำไมเนี่ย?)

รูปร่างผอมดำมีแต่กระดูกใบหน้าที่ซีดเซียวเหมือนจะเป็นลมได้ตลอดเวลา ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จ้องมองมาด้วยความรู้สึกผิดและความเป็นห่วงเป็นใย

นานแล้วที่เอ๋ไม่เคยได้รับสายตานี้ตั้งแต่ผู้เป็นพ่อกับแม่จากเธอไป

(นี่มันเป็นความรู้สึกของคนที่เป็นห่วงคนที่รักสินะ แต่ว่าหนิงเอ๋อนี่คือใคร?)

มือที่สากกระด้างมีแต่หนังหุ้มกระดูกค่อยๆลูบหัวลูกสาวอย่างเบามือด้วยความทะนุถนอม

"หนิงเอ๋อลูกกินยาในถ้วยนี้ก่อนนะ มันกำลังร้อนๆเลย ลูกจะได้ดีขึ้น"

ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นค่อยๆประคองถ้วยที่ยาน้ำที่มีสีดำๆเขียวๆอยู่ในนั้นด้วยความระมัดระวังส่งให้ลูกสาว

(อะหือ! แค่กลิ่นก็โคตรแรงแล้ว! นี่ฉันต้องกินไอน้ำนี่จริงๆหรอเนี่ย? )

เอ๋ที่รับถ้วยยามาแค่ยกขึ้นมาดมกลิ่นก็ขึ้นจมูกทันที

เกิดใหม่?

"แม่รู้ว่าลูกคงไม่ชอบกินยาแต่ถ้าไม่กินก็จะไม่หายนะ สมุนไพรพวกนี้แม่เข้าไปเก็บบนภูเขามาให้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อเอามาต้มให้ลูก ลูกกินเถอะจะได้หาย แม่มันไม่ดีเองที่ไม่มียาดีๆให้ลูกกินแม่ขอโทษ"

(มาบทนี้ฉันต้องกินใช่ไหม?)

เอ๋เห็นผู้หญิงที่บอกว่าตัวเองเป็นแม่ก้มหน้ากำมือแน่น จิกเล็บตัวเองไม่หยุดด้วยความเจ็บใจที่ตัวเองมันไร้ค่าดูแลลูกให้ดีกว่านี้ก็ไม่ได้ น้ำตาไหลหยดลงบนหลังมือเป็นสาย เธอยังคงพยายามทำตัวให้เข้มแข็งแต่ก็ยังคงอ่อนแออยู่ พยายามกัดฟันไม่ร้องไห้ต่อหน้าลูกสาวแต่น้ำตาก็ยังไหลอยู่ ก็ใจอ่อน

(เฮ้อ~ จะเล่นบทเป็นลูกให้ก็แล้วกัน)

"แม่อย่าร้องเลยนะ ใครบอกว่าหนิงเอ๋อจะไม่กินล่ะ หนิงเอ๋อกินได้ ก็แค่รู้สึกดีใจที่แม่ทำเพื่อหนิงเอ๋อขนาดนี้ขอบคุณมากเลยนะคะ~ "

เมื่อลูกสาวปลอบใจน้ำตาที่ไหลก็เหือดแห้งทันทีหันกลับมายิ้มหวานให้ลูกสาวดวงตายังคงจ้องมองไปยังถ้วยยาคาดหวังให้ลูกสาวดื่มยาจะได้หาย

(สรุปฉันต้องดื่มจริงๆใช่ไหม? อยากจะบ้า!)

"งั้นลูกก็ดื่มให้หมดถ้วยเลยนะแม่ตั้งใจต้มมาให้ลูกโดยเฉพาะจะได้หาย"

"ค่ะแม่"

(อี๋~ นักธุรกิจสาวที่ประสบความสำเร็จแบบฉันต้องมาทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ! เอาวะเป็นไงเป็นกัน)

เอ๋กลั้นใจยกถ้วยยากลืนลงคอให้หมดภายในครั้งเดียว ทั้งขมทั้งเหม็นแต่เธอก็ต้องกินเพราะแววตาที่คอยมองคอยห่วงใยได้นั่งจ้องอยู่ตรงหน้าเธอ

"งั้นลูกพักผ่อนก่อนนะเดี๋ยวแม่ไปทำงานก่อนกลับมาแม่จะหาอะไรให้กิน"

"ค่ะแม่"

หลังจากที่แม่ออกจากห้องไปแล้วเอ๋ก็จมอยู่กับความคิด พยายามนึกทบทวนว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนแต่ยังไม่ทันจะคิดอะไรจู่ๆก็มีอาการปวดหัวเกิดขึ้นอีกครั้ง

โอ๊ย!

"ทำไมปวดหัวอีกแล้ว ปวดมากเลย"

อาการปวดหัวที่ยังไม่หายกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง กลับพาความทรงจำบางอย่างไหลเข้าหัวสมองของเอ๋ไม่หยุดจนเอ๋สลบลงไปอีกครั้ง

ด้านนอก

พระอาทิตย์เริ่มตกดินมีชายหนุ่มร่างกำยำผิวสีแทนแอบมองเข้ามาในห้องด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่กล้าเข้ามารบกวนเด็กสาวที่อยู่ในห้อง เมื่อเห็นว่ายังคงนอนหลับก็เดินถอยหลังแอบอยู่ตรงประตู

"ทำไมไม่เข้าไปล่ะคะ?"

"ลูกยังหลับอยู่ผมไม่อยากทำให้ลูกตื่น ก่อนหน้านี้คุณมาดูลูก ลูกเป็นยังไงบ้าง?"

"ดีขึ้นแล้วค่ะ กินยาแล้วก็นอนพักหลับไป ก่อนหน้านี้ก็คุยกับฉันปกติไม่มีปัญหาอะไร พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะลูกดีขึ้นแล้ว"

"จะให้ไม่เป็นห่วงได้ยังไง ผมมันไม่ดีเองที่ไม่มีปัญญาพาลูกไปหาหมอ ผมมันไม่ดีเอง!"

สองมือกำหมัดแน่นเม้มปากด้วยความอัดอั้นตันใจ ดวงตาแดงก่ำพยายามเงยหน้าขึ้นมองไปด้านบนเพื่อไม่ให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา

เขาอยากจะพาลูกลูกกับภรรยาแยกบ้านออกไปแต่ก็ทำไม่ได้! ได้แต่อดทน จนตอนนี้แม้กระทั่งลูกไม่สบายยังไม่มีเงินจะพาไปหาหมอ มันทำให้เขาต้องพูดเรื่องแยกบ้านกับพ่อและแม่อีกครั้ง แม้จะไม่ได้อะไรติดตัวเขาก็ยอม!

"ไม่เอาอย่าโทษตัวเองฉันมันก็ไม่ดีเหมือนกันช่างเป็นแม่ที่แย่…"

สามีภรรยากอดคอกันร้องไห้เงียบๆเบาๆกลัวลูกสาวจะได้ยิน แต่เอ๋ที่ตื่นแล้วนั้นได้ยินทุกอย่าง ตอนนี้เธอได้รับความทรงจำของร่างนี้มาทั้งหมดแล้ว

กำลังทำใจยอมรับอยู่ว่าเธอได้ตายจากที่โลกนั้นไปแล้ว และได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างของเด็กสาวคนนี้ ผู้มีฐานะยากจนแม้แต่บ้านที่อยู่ก็ยังทำจากดิน!

(สรุปแล้วตอนนี้ฉันกลายเป็นนางฟ้าตกสวรรค์แล้วหรอเนี่ย? ได้เกิดใหม่แต่ดันมาอยู่ที่ครอบครัวที่น่าสงสารครอบครัวนี้แทน แถมยังจนสุดๆอีกด้วย แต่นี่ไม่ใช่ปัญหา!

ปัญหาคือฉันดันเกิดในนิยายที่พึ่งอ่านจบไปนั่นเอง! สุดท้ายแล้วตัวละครที่ฉันมาเกิดใหม่จะถูกแย่งชิงคู่หมั้น จะต้องตายด้วยน้ำมือนางเอก!)

เฮ้อ~

(ไม่ได้! ฉันจะยอมให้เป็นแบบนี้ไม่ได้! จะยอมให้มีคนมาฆ่าฉันได้ยังไง! )

เอ๋เริ่มคิดทบทวนลำดับเหตุการณ์ของนิยายเรื่องนี้ว่าถึงตอนไหนแล้ว เธอจะได้วางแผนถูกว่าจะต้องเดินไปในทิศทางไหนทำให้ชีวิตตัวเองกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง

แม้ว่าตอนนี้เธอจะจนแล้วยังไง เธอเชื่อว่าเธอสามารถกลับมารวยได้เหมือนเดิมด้วยสองมือของเธอได้แน่นอน!

มิติ

ตอนนี้เอ๋ได้เกิดใหม่ในตระกูลซู เป็นลูกคนที่ 2 ชื่อซูหนิงเอ๋อ อายุ 17 ปี เธอมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อซูหนิงจ้านแก่กว่าเธอ อายุ 20 ปี พ่อชื่อซูเจ๋อ อายุ 38 ปี ส่วนแม่ชื่อลี่จูอายุ 35 ปี

พ่อของซูหนิงเอ๋อเป็นลูกชายคนที่ 2 ของตระกูลซู ทำงานหนักรับภาระทุกอย่างของตระกูลแต่ก็เป็นที่รังเกียจได้อยู่แค่บ้านดินเก่าๆ

ไม่เหมือนพี่ชายของเขาที่พ่อเฒ่าซูและแม่เฒ่าซูรักและเอาอกเอาใจเขามากมีห้องปูนอย่างดี อยู่บ้านใหญ่แตกต่างจากบ้านรองของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

ไปช่วยทำงานบ้างไม่ไปบ้างใช้ชีวิตสุขสบาย ถึงเวลาหน้าเก็บเกี่ยวผลผลิตบ้านหลักก็รับเต็มๆ บ้านรองได้แค่ธัญพืชและของอีกนิดหน่อยเป็นการตอบแทน จะกินแต่ละมื้อเนื้อก็ไม่ให้กินได้กินแต่น้ำข้าวกับผัดผัก

ตอนนี้ซูหนิงเอ๋อได้หมั้นกับเฟยหลงมาได้ 1 ปีแล้ว ตอนนี้เขาไปเป็นทหารยังไม่กลับมา มีข่าวลือว่าเฟยหลงไม่อยากแต่งงานกับซูหนิงเอ๋อหนีไปเป็นทหารนี่ก็ปีนึงแล้วที่เขาไม่กลับมา จนซูหนิงเอ๋อถูกชาวบ้านนินทาเสียชื่อเสียงแต่เธอก็ยังคงปักใจรักเขาไม่เชื่อว่าเขาจะหนีเธอไม่อยากแต่งงานกับเธอ

"ถ้าตามลำดับเหตุการณ์อีกไม่กี่เดือนเฟยหลงจะกลับมาจากการเป็นทหาร เขาต้องการมาขอถอนหมั้นและจะร่วมมือกับแม่นางเอกเพื่อทำลายชื่อเสียงเรา จะได้มีเหตุผลในการขอยกเลิกการหมั้นในครั้งนี้ เป็นผู้ชายที่เลวมาก! ถ้าอยู่ในโลกของฉันนะผู้ชายแบบนี้ไม่มีใครเอาทำพันธุ์หรอก!

แต่ช่างเรื่องนี้ก่อนเถอะ เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการแยกบ้านออกไปจากครอบครัวบ้าๆครอบครัวนี้ก่อน ฉันไม่ยอมมาเป็นวัวเป็นควายให้พวกมันใช้ได้ตลอดหรอกนะ!"

อีกอย่างพี่ชายไปเป็นทหารตั้งแต่อายุ 18 ส่งเงินเดือนมาให้ที่บ้านใช้กลับไม่เคยตกถึงมือบ้านรองเลย! บ้านหลักเอาไปใช้หมด พ่อเฒ่าแม่เฒ่าซูนี่แหละตัวดี เป็นคนไปจัดการรับเงินเดือนของพี่ชายเองไม่ให้พ่อกับแม่ไปให้ไป บอกว่าจะเก็บเอาไว้เป็นเงินส่วนกลาง แต่เวลาที่เธอเจ็บป่วยกลับไม่ยอมให้เงินพ่อกับแม่เธอกลับนิด!

"งั้นก็เริ่มจากทวงเงินเดือนของพี่ชายคืนก่อนแล้วกัน จะได้มีเงินก้อนไปตั้งหลักใหม่หลังจากที่แยกออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว"

แต่ที่นี่ก็แย่จริงๆ แม้ว่าจะเป็นในนิยายที่ผู้แต่งเขียนไม่ได้สมจริงมากแค่เขียนเอาบางเหตุการณ์ในสมัยที่ประเทศจีนเกิดการปฏิวัติมาเขียนเป็นนิยายยังลำบากขนาดนี้ ดีไม่มีทหารแดงมาควบคุมตามหมู่บ้านไม่อย่างนั้นเส้นทางนักธุรกิจสาวของเราคงจบสิ้นแน่

"หิวจังเลย~ ในยุคที่ลำบากขนาดนี้ชั้นที่เป็นนักธุรกิจสาวผู้เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่มีสาขาทั่วประเทศไทย กลับต้องมาอดทนกับความหิวเพราะความอดอยากหรอเนี่ย?

สวรรค์ให้ฉันมาเกิดใหม่ในนิยายแบบนี้ ก็ช่วยเพิ่มของวิเศษให้ฉันหน่อยสิ เป็นมิติที่มีห้างสรรพสินค้ามีทรัพย์สินของฉันที่อยู่ที่โลกเก่าก็ได้ อุตส่าห์ตั้งตัวจนรวยขนาดนั้นแต่ยังไม่ได้เสวยสุขเลย ขอร้องล่ะ"

เงียบ

"โถ่~นึกว่าจะเป็นเหมือนในนิยาย ทำไมนางเอกของเรื่องยังย้อนเวลากลับมาทำร้ายคนอื่นได้! แต่ทำไมเราที่เป็นตัวประกอบกลับไม่มีอะไรไปต่อสู้กับผู้หญิงคนนั้นเลย จะให้ผู้หญิงคนนั้นมารังแกมาฆ่าได้อยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้จะไม่โหดร้ายไปหน่อยหรอสวรรค์~"

เงียบ

"โอ๊ย! ปวดหัวอีกแล้ว เดี๋ยวนะ! ภาพเหล่านี้คืออะไร?"

เอ๋หลับตารับรู้ถึงภาพต่างๆในหัวสมองทั้งหมด ภาพเหล่านี้คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอเป็นเจ้าของ!

"นี่มันอะไร? อย่าบอกนะว่ามันคือมิติเหมือนในนิยายที่ฉันชอบอ่าน! แล้วยังไง? จะเอาของในนั้นออกมาใช้ได้ยังไง? ฉันจะต้องทำยังไง?"

เอ๋รู้สึกตื่นเต้นมากที่อาจจะมีความหวังว่าจะมีมิติเป็นของตัวเองเหมือนในนิยายที่เธอชอบอ่าน คิดดูว่ามันน่าตื่นเต้นแค่ไหน! การมีมิติมันคือของวิเศษเลยนะ!

"งั้นลองนึกถึงซาลาเปาลูกนึงที่อยู่บนโต๊ะในบ้านก็แล้วกัน"

พรึ่บ!

"นี่มัน! นี่มันซาลาเปาลูกใหญ่มาก! เจ้าดังที่เราชอบซื้อ กลิ่นหอมอะไรขนาดนี้ ดูสิแค่ฉีกออกมาก็มีแต่เนื้อหมูกับซอสเยิ้มๆข้างใน เดี๋ยวนะ! กลิ่น"

ยังไม่ทันที่เอ๋จะพูดจบประตูก็ถูกเปิดเข้ามากะทันหัน จนเธอตกใจทำอะไรไม่ถูก

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้