หนุ่มดาวน์ซินโดรมกตัญญู ขี่รถพาแม่พิการหาหมอ ซ้ำร้ายถูกบูลลี่เป็นปอบ

น้ำตานองอุดรฯ! หนุ่มดาวน์ซินโดรมกตัญญู ขี่ซาเล้งพื้นผุพาแม่พิการหาหมอ 10 กม. สู้ชีวิตลำพังไร้พี่น้องเหลียวแล ซ้ำถูกบูลลี่หาว่าเป็น "ปอบ"

วันที่ 28 ก.พ. 69 ผู้สื่อข่าวเดินทางไปที่บ้านหลังหนึ่ง ในพื้นที่บ้านโนนสมบูรณ์ ต.บ้านธาตุ อ.เพ็ญ จ.อุดรธานี หลังได้ทราบว่ามีแม่ลูก ซึ่งพิการทั้งคู่ อาศัยอยู่บ้านตามลำพัง ไม่มีอาชีพ อาศัยข้าวก้นบาตรโรงทานตามงานบุญ และเงินคนพิการดำรงชีวิตด้วยกัน 2 คน

ส่วนลูกที่ร่างกายปกติต่างแต่งงานแยกครอบครัวไป ไม่มาเหลียวแล หรือให้ความช่วยเหลือเลย ซ้ำร้ายชาวบ้านได้ลือกันว่าแม่ที่พิการเป็นปอบ ทำให้ไม่มีชาวบ้านไม่มาใกล้ แต่มีชาวบ้านได้ถ่ายคลิป ขณะไปพบลูกชายขี่รถจักรยานยนต์พ่วงข้างพาแม่ไปหาหมอ ที่โรงพยาบาล ซึ่งระยะทางไกลกว่า 10 กม. เป็นที่น่าเวทนา และเกรงว่าจะได้รับอันตราย จึงอยากให้มีการช่วยเหลือ

นางเตียง อายุ 74 ปี ซึ่งพิการแขนขวาไร้ความรู้สึก และขยับไม่ได้ พูดจาไม่ชัด และนายพรสวรรค์ อายุ 47 ปี ลูกชายพิการทางสมองมาแต่กำเนิด และเดินไม่สะดวก แต่สามารถขับขี่รถจักรยานยนต์พ่วงพาแม่ไปโรงพยาบาลได้

แม่และลูกพิการอาศัยอยู่ในบ้านปูนชั้นเดียว ภายในมีห้องนอน 1 ห้อง ห้องครัว และห้องน้ำ สภาพไม่ถูกสุขลักษณะ ไม่สะอาด มีกองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักล้าง และมีกลิ่นปัสสาวะ เนื่องจากผู้อยู่อาศัยเป็นคนพิการ

จากการสอบถามนางเตียง เล่าว่า มีลูก 5 คน ผู้ชาย 4 คน ผู้หญิง 1 คน นายพรสวรรค์เป็นลูกคนสุดท้อง และพิการมาแต่กำเนิดลูก ที่ร่างกายปกติทั้ง 4 คน แต่งงาน และแยกครอบครัวไปอยู่ที่อื่น และไม่ติดต่อมาหาเลย ส่วนสามีเสียชีวิต ตนก็อยู่กับนายพรสวรรค์ ลูกพิการ 2 คน

ต่อมาตนล้มหมดสติ พอฟื้นร่างกายซีกขวา และแขนขวาไร้ความรู้สึก ทำให้ตนกลายเป็นคนพิการไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้อาศัยเงินจากเบี้ยคนพิการ คนละ 1,000 บาทในการดำรงชีวิต

“วันไหนมีข้าวลูกชายจะหุงหาอาหารให้กิน หากวันไหนไม่มีข้าวกิน ก็ต้องไปขอข้าวก้นบาตรที่วัดมาประทังชีวิต หลวงพ่อที่วัดก็เมตตาให้ข้าวมากิน หากบ้านใดมีงานบุญที่วัดในหมู่บ้าน หรือวัดใกล้บ้าน ลูกชายก็จะขี่รถจักรยานยนต์พ่วงข้างพาแม่ไปเอาข้าวโรงทานมากิน ไฟฟ้าก็ไม่มีใช้ ต้องขอพ่วงกับเพื่อนบ้านจ่ายเดือนละ 100 บาท ส่วนที่ชาวบ้านลือว่าเป็นปอบนั้น ขอปฎิเสธว่าไม่ได้เป็นตามที่ชาวบ้านกล่าวหา แค่เจ็บป่วยเฉยๆ”

นายสมบูรณ์ อายุ 55 ปี เพื่อนบ้านที่ให้การช่วยเหลือ เล่าว่า ตนเปิดร้านท่อไอเสีย เมื่อก่อนตนไปทำงาน และเปิดกิจการที่อื่น เพิ่งกลับมาเปิดร้านท่อไอเสียที่บ้านเกิดเมื่อ 3 เดือนก่อน ตนขับรถสวนกับรถจักรยานยนต์พ่วงข้างแม่ลูกพิการ จึงสังเกตเห็นว่าลูกพิการพาแม่ไปโรงพยาบาล ซึ่งอยู่ห่างบ้าน 10 กม. จึงได้เข้าสอบถาม และให้ความช่วยเหลือ ให้ของกินของใช้ หม้อหุงข้าว บางวันก็มีข้าวบางวันก็ไม่มีข้าว และซ่อมรถจักรยานยนต์พ่วงข้างให้แข็งแรง

เห็นครั้งแรกถึงกับน้ำตาไหลรู้สึกรันทด ไม่น่าจะจนหรือทุกข์ยากขนาดนี้ ยิ่งชาวบ้านมาลือว่าแม่เตียงเป็นปอบ ยิ่งทำให้ชาวบ้านห่างไกลออกไป เมื่อตนไปสัมผัสหรือเข้าไปช่วยเหลือ มั่นใจไม่ได้เป็นปอบตามที่ชาวบ้านลือกัน เวลาตนไปสอบถามเรื่องนี้จากนายพรสวรรค์ก็จะดูเศร้าเสียใจ และน้ำตาซึม

นายสมบูรณ์ เล่าต่อว่า ก่อนหน้านี้ลูกสาวนางเตียงจะอยู่ที่บ้านหลังนี้ แต่นางเตียงกับนายพรสวรรค์จะไปปลูกกระท่อมอยู่ในป่าช้า ตรงข้ามบ้านลูกสาว ต่อมาทางการได้ขุดสระน้ำสาธารณะบริเวณป่าช้า ทำให้สองแม่ลูกต้องมาอยู่บ้านลูกสาวส่ วนลูกสาวได้ไปอยู่บ้านสามีที่ จ.ร้อยเอ็ด ซึ่งลูกทั้ง 4 คน ไม่เคยติดต่อกลับมาเลย

ส่วนรถจักรยานยนต์พ่วงข้าง อสม. เล่าว่า ได้มาจากแพทย์หญิง ลูกพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาล หมอเห็นก็รู้สึกสงสาร จึงได้จ้างให้ลูกไปรดน้ำต้นไม้ที่บ้าน และเห็นว่าการเดินทางลำบากจึงได้ให้รถจักรยานยนต์พ่วงข้างไว้สำหรับเดินทาง ซึ่งรถก็เก่ามากแล้ว เวลาขับตัวพ่วงก็จะสั่น และพื้นก็ผุ ตนจึงได้นำรถมาซ่อมให้อยู่ในสภาพดี

“ลูกจะต้องใช้รถพาแม่ไปโรงพยาบาลตามหมอนัด หรือวันไหนแม่ไม่สบายก็ต้องพาแม่ไปโรงพยาบาล ตอนไปทำงานบ้านคุณหมอก็พอมีรายได้มาจุนเจือครอบครัว แต่คุณหมอก็มาเสียชีวิต ทำให้ไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ ก็ต้องไปหาขอข้าววัดกิน จากนิสัยนายพรสวรรค์เป็นคนที่ไม่ขอใครง่ายๆ อยากทำงานแลกเงิน อยากมีงานทำ แต่ไม่มีคนมาจ้าง เพราะสภาพความพิการ ยิ่งมาลือว่าแม่เตียงเป็นปอบ ยิ่งทำให้ห่างจากชาวบ้าน ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ก็เพียงอยากจะให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องช่วยมายดูแลช่วยเหลือให้แม่ลูกพิการคู่นี้ มีชีวิตที่ดีขึ้น เพราะแม่ต้องชราไปเรื่อยๆ และยิ่งจะลำบาก เพราะลูกไม่ได้มาดูแลคือสิ่งที่ผมห่วง”