ทะลุมิติมาขายก๋วยเตี๋ยวเรือ

ข้อมูลเบื้องต้น

เรื่องย่อ

ลูกหมี สาวโสดวัยสามสิบปีผู้ชื่นชอบการดูซีรี่ย์จีนเป็นชีวิตจิตใจ

วันหนึ่งเธอลาออกจากงานและตั้งใจว่าจะเปิดกิจการร้านก๋วยเตี๋ยวเรือร้านแรกในชีวิตตามความฝันของยาย

ทว่า ขณะที่กำลังนั่งเคี้ยวลูกชิ้นในชามก๋วยเตี๋ยวเรือของตัวเองอยู่นั้นเอง

จู่ๆ เพื่อนสนิทก็โทรมาบอกว่านักแสดงจีนผู้ชายที่เธอชื่นชอบและกำลังดูซีรี่ย์ของเขาอยู่ในตอนนั้น

ได้ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตลงแล้วเมื่อครู่นี้!

ลูกหมีได้ยินดังนั้นจึงตกใจมาก ด้วยเหตุนี้เลยทำให้ไม่ทันระวังจนทำเอาลูกชิ้นติดคอตายไปอีกคน

จากนั้นดวงวิญญาณของเธอก็ได้ย้ายมาเข้าร่างของตัวประกอบหญิงคนหนึ่งในซีรี่ย์เรื่อง ‘ปรปักษ์รักท่านอ๋องไร้ใจ’

อีกทั้งยังได้เจอเข้ากับพระเอกของซีรี่ย์ที่ตายไปแล้วคนนั้นที่นี่ด้วย!

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง เผยแพร่เนื้อหาทุกส่วนของนิยายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนักเขียน

หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด

พูดคุยกับนักอ่าน

สวัสดีนักอ่านทุกท่าน นิยายเรื่องนี้เป็น แนวทะลุมิติ +ค้าขาย +เบาสมอง

เรื่องแรกในนามปากกา 'แม่นางรั่วซี' นะคะ

ตอนนี้แต่งใกล้จะจบแล้วค่ะ ไม่เทนักอ่านไปไหนแน่นอน

ดังนั้นฝากทุกคนกดติดตามนามปากกานี้เอาไว้ด้วยนะคะ

หากกดเพิ่มเข้าชั้น กดหัวใจ และคอมเม้นท์ (อย่างสุภาพ) ด้วยจะขอบคุณมากๆเลยค่ะ

รั่วซีรอกำลังใจจากทุกคนอยู่นะคะ

คำเตือน

1. นิยายเรื่องนี้ทั้งฉาก ตัวละคร สถานที่ต่างๆล้วนเป็นสิ่งที่นักเขียนสมมติขึ้นทั้งนั้น ไม่มีอยู่จริงและไม่อิงประวัติศาสตร์

2. มีการติดเหรียญล่วงหน้าบางตอน + มีอีบุ๊ค (เร็วๆนี้)

สามีทิพย์คนที่สิบสองของลูกหมี

LINE

[ปาล์มมี่ : นี่ ยัยลูกหมี แกเห็นซีรี่ย์เรื่องใหม่ของสามีคนที่สิบสองของแกหรือยัง?]

[ลูกหมี : แกก็เห็นว่าฉันเพิ่งเปิดร้านใหม่เนี่ย เวลาจะนอนยังไม่มีเลย ไม่ได้ตามข่าวซีรี่ย์จีนอะไรเลยย่ะช่วงนี้ อะไร มีเรื่องเด็ดๆ มาใหม่เหรอ?]

ปาล์มมี่ : (แนบไฟล์รูปภาพ)

[ปาล์มมี่ : นี่ไงยะ หน้าเพจของฉันมันขึ้นโปสเตอร์ใหม่ของหลัวแกมาเนี่ย! นี่แกเตรียมกรี๊ดเลยนะ เรื่องนี้ซูเฟยอวี่ของแกได้เล่นเป็นท่านอ๋องด้วย!]

[ลูกหมี : อ๊ากกกก ทำไมงานดีขนาดนี้! โตขึ้นแล้วกล้ามล่ำมากกกก ว่าแต่เรื่องนี้จะออนวันไหนอะ?]

[ปาล์มมี่ : คืนนี้สองทุ่มย่ะ! หล่อนนี่นะตั้งแต่วุ่นวายกับร้านใหม่ก็ตกข่าวมาก ฉันงงไปหมดแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นสนมของเฟยอวี่ ฉันหรือแก?]

ปาล์มมี่ : (สติ๊กเกอร์เครื่องหมายคำถาม)

[ลูกหมี : เออๆ ขอบใจแกมากที่คาบข่าวมาบอก สองทุ่มช่อง Y ใช่ไหม?]

[ปาล์มมี่ : ใช่]

[ลูกหมี : จัดไปปป ฉันปิดร้านทุ่มครึ่ง เดี๋ยวจะนั่งรอแคปหน้าจอเลย]

[ปาล์มมี่ : ย่ะ วันนี้ขายของวันแรกก็ขอให้ขายดิบขายดีลูกค้าเข้าไม่ขาดสายนะยะ คุณลูกหมีแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวเรือโสด สวยและรวยผัวมากกก]

[ลูกหมี : จ้าาา แหมทำมาเป็นตั้งฉายาให้ฉัน ทำเนียบสามีทิพย์ของฉันมีแค่สิบสองคนเท่านั้นย่ะ ไม่เหมือนของแกหรอกยัยมี่ แค่สามีทิพย์ที่เป็นนักร้องฝรั่งก็ปาไปห้าสิบคนแล้วมั้ง]

[ปาล์มมี่ : 5555 นิดหน่อยย่ะ ตามประสาคนสวยเซ็กซี่อะนะ]

[ลูกหมี : เออๆ เอาละ ฉันต้องไปแล้ว เจอแกอวยพรเมื่อกี้ลูกค้าเข้าเลย ต้องรีบไปคุมลูกน้องลวกก๋วยเตี๋ยวก่อน บายนะ]

[ปาล์มมี่ : เออ บายยยยย]

ปาล์มมี่ : (สติ๊กเกอร์บ๊ายบาย)

ร้าน ‘ก๋วยเตี๋ยวเรือคุณยายลูกหมี’ นี้เป็นกิจการแรกของ 'ลูกหมี' หญิงสาววัยสามสิบปีซึ่งตัดสินใจลาออกจากงานประจำมาเป็นเจ้าของกิจการอย่างกะทันหัน

ก่อนหน้านี้เธอทำงานเป็นพนักงานตรวจสอบบัญชีในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง แต่เพราะความเครียดในการทำงานบวกกับงานที่ยุ่งมากๆในแต่ละวันจึงทำให้สุขภาพแย่ลงเรื่อยๆ จนต้องเข้าออกโรงพยาบาลแทบทุกเดือน

บางเดือนปวดคอบ่าไหล่เพราะเป็นออฟฟิศซินโดรม

บางเดือนถึงขั้นต้องพบจิตแพทย์เพราะเครียดจนนอนไม่หลับ

กระทั่งมาถึงเดือนล่าสุดที่ปวดท้องหนักมากจนถูกเพื่อนร่วมงานหามเข้าโรงพยาบาลไปก็ตรวจพบว่าเธอเป็นแผลในกระเพาะอาหารเนื่องจากกินข้าวไม่เป็นเวลาทำให้กระเพาะเกือบทะลุหลังจากนั้นลูกหมีจึงตัดสินใจได้ว่าเธอควรจะลาออกเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองเอาไว้ก่อนดีกว่า

ตั้งแต่เด็กก๋วยเตี๋ยวเรือถือได้ว่าเป็นอาหารที่เธอชอบกินมากๆ ชนิดที่หากให้เลือกอาหารเมนูเดียวที่จะสามารถกินไปได้ตลอดทั้งชีวิตโดยไม่เบื่อก็พร้อมจะขอพลีกายถวายใจให้ก๋วยเตี๋ยวเรือโดยไม่คิดมาก ยิ่งสูตรของร้านเธอที่ได้รับตกทอดมาจากคุณยายด้วยแล้ว ลูกหมีสามารถกินได้อย่างไม่มีวันเบื่อเลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็เศร้าขึ้นมาเล็กน้อย

คิดถึงยายจังเลย ถ้ายายได้เห็นหนูเป็นเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเหมือนที่ยายเคยทำมาตลอด จะภูมิใจกับหนูไหมนะ…

“คุณลูกหมีคะ หนูล้างชามในครัวเสร็จแล้ว แต่ว่าน้ำซุปกับเส้นและลูกชิ้นยังเหลืออยู่อีกหน่อยจะให้ทำอย่างไรดีคะ?”

หลังจากที่หญิงสาวยุ่งง่วนอยู่กับการเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าอยู่ตลอดทั้งบ่าย ในที่สุดเวลาล่วงเลยมาถึงทุ่มครึ่งแล้ว หลังจากที่จัดการปิดร้านเรียบร้อยและกำลังนั่งเอาบิลออกมาตรวจนับเพื่อทำบัญชีของวันนี้อยู่ ลูกจ้างคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา

“พวกเธอจะเอากลับบ้านไปกินไหมล่ะ? เอากลับไปได้นะ”

ลูกหมีเสนอขึ้น แต่ทว่าลูกจ้างสองคนที่จ้างมานั้น คนหนึ่งซื้อกับข้าวเอาไว้แล้ว ส่วนอีกคนจะไปกินข้าวนอกบ้านกับสามีจึงได้ปฏิเสธ ลูกหมีมองควันสีขาวที่ยังคงส่งกลิ่นหอมของน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวก็ให้รู้สึกว่าตนเองหิวขึ้นมาบ้างแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวที่เหลือตรงนี้ฉันจัดการต่อเอง พวกเธอกลับกันเถอะ”

หลังจากที่ลูกจ้างทั้งสองลากลับไปแล้ว ร้านอาหารเปิดใหม่เหลือเพียงหญิงสาวร่างเพรียวบางที่ยังคงกดเครื่องคิดเลขนั่งคิดบัญชีของวันแรกอยู่

ยอดขายของวันนี้ถือได้ว่าออกมาดีมาก แม้จะรู้ว่าคนเราไม่อาจดูความสำเร็จทั้งชีวิตได้จากวันเดียว แต่อย่างน้อยลูกหมีก็ถือว่าผลตอบรับของวันนี้เป็นคำอวยพรที่ดีในการเป็นเจ้าของกิจการของเธอ!

โครกกกกก

“โอยย ชักจะหิวขึ้นมาแล้วสิ”

จะว่าไปตั้งแต่กินมื้อเที่ยงตอนสิบเอ็ดโมงจนมาถึงเวลานี้ก็ทุ่มครึ่ง ลูกหมีก็เอาแต่ทำงานจนไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกเลย

หญิงสาวคิดดังนั้นจึงเดินไปล้างมือจนสะอาด จากนั้นก็จัดการทำก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำตกให้ตัวเองชามหนึ่ง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาและกดไปที่แอปพลิเคชั่นดูหนังที่สมัครไว้เพื่อดูฆ่าเวลาระหว่างกินอาหารไปด้วย

คลิก

‘ปรปักษ์รักท่านอ๋องไร้ใจ’ คือซีรี่ย์เรื่องใหม่ที่ซูเฟยอวี่แสดงนำเป็นพระเอก ลูกหมีรีบกดข้ามอินโทรช่วงแรกไปเพื่อเข้าสู่เนื้อเรื่องทันทีและหลังจากที่ฉากแรกในพระราชวังปรากฏขึ้นบนจอ เธอก็ต้องยกมือขึ้นปิดปากพลางกรีดร้องในใจด้วยความปลื้มปิติ

กรี๊ดดดดดดดดดด ซูเฟยอวี่ลุคนี้หล่อมากกกกกก

นักแสดงนำคนนี้เรียกได้ว่ากำลังมาแรงมากในช่วงนี้เลยก็ว่าได้ อาจเพราะจุดเด่นของเขาคือนัยน์ตาหงส์เฉียงขึ้นที่ทำให้ดูร้ายนิดๆแต่มีเอกลักษณ์เป็นที่น่าจดจำของผู้ชม บวกกับรูปร่างที่สูงถึงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรและยังมีกล้ามท้องแน่นเป็นลอนในยามถ่ายแบบอีก ทั้งหมดทั้งมวลที่ประกอบกันเป็นซูเฟยอวี่ทำให้ลูกหมีตกหลุมรักนักแสดงจีนคนนี้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น ทั้งยังจัดเข้าทำเนียบ ‘หลัวจีนแห่งชาติ’ คนที่สิบสองไปเมื่อสามเดือนก่อนอย่างไม่ลังเลสักนิด

ซู้ด

หญิงสาวยังคงนั่งกินก๋วยเตี๋ยวไปดูตอนแรกไปอย่างตั้งใจ เนื้อหาในตอนนี้เพียงเริ่มแนะนำให้เธอรู้ว่าซูเฟยอวี่รับบทบาทเป็นพระเอกของเรื่องซึ่งมีตำแหน่งเป็นท่านอ๋องนามว่า ‘หลี่เฟยหรง’ โอรสที่เกิดจากสนมเล็กๆ องค์หนึ่งแห่งแคว้นอิน

ตัวละครหลี่เฟยหรงนี้แม้จะเป็นเพียงอ๋องฐานันดรศักดิ์ธรรมดาทั่วไปผู้หนึ่ง หากทว่าเขากลับมีความสามารถเก่งกาจเสียยิ่งกว่าองค์รัชทายาทผู้เป็นน้องชายต่างมารดาเสียอีก ดังนั้นฮ่องเต้จึงมักจะทรงวางใจให้เขาช่วยจัดการงานลับสำคัญต่างๆ รวมถึงตามสะสางเก็บกวาดความเน่าเฟะที่องค์รัชทายาทก่อเอาไว้อยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นเพื่อความสะดวกในการทำภารกิจ หลี่เฟยหรงจึงปกปิดตัวตนของเขาด้วยการสวมหน้ากากคลุมบริเวณดวงตาเอาไว้เสมอ ยามปลอมตัวออกไปทำภารกิจข้างนอกจึงไม่มีผู้ใดจดจำเขาได้

หลังจากที่ดูการปูพื้นเรื่องอยู่ได้สักพัก ขณะที่เส้นก๋วยเตี๋ยวพร่องไปยังไม่ถึงครึ่งชามดี ตอนนี้บนหน้าจอก็ปรากฏใบหน้าของนักแสดงนำหญิงของเรื่องนี้ขึ้นมาบ้าง

"โอโห เกือบจำไม่ได้แหน่ะ สวยขึ้นเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ดูเหมือนหน้าจะเรียวลงด้วย"

ในซีรี่ย์จ้าวเอินนางเอกของเรื่องได้รับบทบาทเป็น ‘หยางจิ้งฮวา’ คุณหนูแห่งสกุลหยางผู้มีนิสัยหยิ่งผยองและเอาแต่ใจนิดๆ ใบหน้าของจ้าวเอินนั้นทั้งสวยเฉี่ยวและดูมั่นใจในตัวเองพอได้เล่นบทนี้ก็เลยออกมาเป็นธรรมชาติไม่จิดขัด

แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้รู้เรื่องว่าเธอจะมาเจอกับซูเฟยอวี่ในซีรี่ย์ได้อย่างไร จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งใบหน้าของปาล์มมี่เพื่อนสาวคนดีของเธอขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

ลูกหมีคีบลูกชิ้นหมูเข้าปาก ก่อนจะกดรับสาย

“อะไอ ไออี้” (อะไร ยัยมี่?)

“ลูกหมี ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะบอกแก เรื่องนี้เป็นใหญ่มากๆ!”

จู่ๆก็ถูกจู่โจมด้วยคำพูดแบบนี้ หากเป็นคนอื่นที่รับสายก็คงจะแตกตื่นจนมือไม้สั่นไปไปแล้ว แต่ทว่ากลับไม่ใช่กับลูกหมีที่เคยชินกับเสียงแหลมสูงและท่าทางตื่นเต้นอยู่บ่อยๆของเพื่อนสาว

หญิงสาวเคี้ยวอาหารในปากอย่างไม่ใส่ใจ

“เอื้องอะไอ อ้อยๆ อู้ดอิ๊” (เรื่องอะไร ค่อยๆ พูดสิ)

“ยัยลูกหมี แกตั้งใจฟังฉันให้ดีนะ”

“เออ อังอู่” (เออ ฟังอยู่)

ลูกชิ้นในปากของลูกหมีร้อนมาก หญิงสาวจึงอ้าปากเพื่อไล่ไอร้อนทำให้ควันสีขาวลอยฉุยออกจากปากของเธอ ก่อนที่เสียงแหลมสูงของปาล์มมี่จะพูดแต่ละคำออกมาแบบช้าๆชัดๆ

“ซูเฟยอวี่ สามีคนที่สิบสองของแกน่ะ เมื่อกี้เพิ่งมีข่าวว่าเขาประสบอุบัติเหตุรถคว่ำระหว่างกำลังขับรถไปงานเลี้ยงปิดกล้องละครเรื่องนี้…แล้วตอนนี้เขาก็…เสียชีวิตคาที่ไปแล้วน่ะสิ!”

“อ๋า!!” (หา!!)

“อะไออ๊ะ อึ้ก” (อะไรนะ อึ้ก)

คราวนี้ลูกหมีเบิกตากว้างด้วยความตกใจจริงๆแล้ว เพราะเมื่อกี้นี้เธอเผลออ้าปากกว้างเกินไปจึงทำให้หลอดลมเปิดออกและลูกชิ้นหมูเจ้ากรรมที่ยังไม่ทันเคี้ยวให้ละเอียดดีดันผลุบไหลลงไปขวางกลางลำคอเรียบร้อยแล้วน่ะสิ!

ช่วยด้วย ช่วยด้วย

ลูกหมีรีบโยนมือถือทิ้งไปส่งๆ ก่อนจะพยายามกระโดดโก่งตัวไปมาเพื่อไล่ให้ลูกชิ้นที่ติดอยู่กระเด็นออกมาให้ได้

“อึ้กๆๆๆ”

“นี่ยัยหมี ทำไมเงียบไปล่ะ แกยังอยู่ไหม? ฮัลโหล?”

เวลานี้ลูกหมีกำลังแย่แล้ว เธอรู้สึกหายใจไม่ออก ใบหน้าหวานค่อยๆ เปลี่ยนสีจากสีแดงกลายเป็นเขียวขึ้นเรื่อยๆ เพราะขาดอากาศหายใจ

สุดท้ายก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ก่อนจะคลานไปหาโทรศัพท์พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเป็นทาง

ปาล์มมี่ ปาล์มมี่ ช่วยฉันด้วย..

“ฮัลโหล แกเป็นอะไรหรือเปล่า อย่าเงียบสิ ได้ยินเสียงฉันไหม?”

“…อึ้ก อึ้ก”

“ลูกหมี แกเป็นอะไรเนี่ย อย่าล้อกันเล่นนะ!”

“…”

วินาทีสุดท้ายของชีวิตลูกหมีคว้ามือถือเอาไว้ได้แล้ว หากทว่าเธอไม่อาจเปล่งเสียงอะไรออกมาได้อีกต่อไป บัดนี้สติได้ถูกตัดขาดออกจากร่างกายเรียบร้อยแล้วพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเธอที่สิ้นสุดลง

เคยได้ยินข่าวว่าคนกินอาหารติดคอแล้วตายมาก็มาก แต่ไม่คิดเลยว่าสาวโสดอายุสามสิบปีอย่างเธอ ต้องมาตายด้วยสาเหตุนี้เองเข้าสักวัน!

หลินซินอี๋ ฉันคือเธอ…แล้วเธอคือใคร? (1/2)

แค่กๆๆๆ”

เสียงไอของหญิงสาวนางหนึ่งที่เพิ่งฟื้นจากการสลบไสลดังสะท้อนก้องในป่าประสานไปกับเสียงน้ำตกและลำธารด้านหลัง

ลูกหมีสำลักน้ำออกมาจากปอดจนหัวโยกก่อนที่เปลือกตาหนาหนักจะเผยอลืมขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลสุกใสกระจ่างมองยอดไม้เหนือศีรษะของตัวเองอย่างงุนงง

นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?

หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ก่อนที่ลำคอขาวผ่องจะแหงนมองไปรอบๆ และเพิ่งเห็นว่าตัวเองน่าจะมาโผล่ในใจกลางป่าใหญ่ที่ไหนสักแห่ง

เดี๋ยวนะ …

ก่อนหน้านี้เรากำลังกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ไม่ใช่หรือ?

ลูกหมีงุนงงว่าตัวเองกำลังอยู่ในเมืองหลวงของกรุงเทพมหานคร อยู่ดีๆจะมาโผล่ในป่าทึบแบบนี้ได้อย่างไร? นัยน์ตาคู่สวยจึงมองไปรอบๆอย่างพยายามหาคำตอบ แต่แล้วสุดท้ายเมื่อไม่รู้จะตอบตัวเองเช่นไร จึงก้มลงดูที่ร่างกายของตนและจดจำได้เลยในทันทีว่าชุดแบบที่กำลังสวมใส่นี้คือชุดฮั่นฝูแบบที่หญิงสาวชาวจีนในยุคโบราณใส่กัน!

“บ้าน่า! หรือว่านี่จะเป็นความฝัน”

หญิงสาวสะบัดศีรษะก่อนจะพยายามบอกตัวเองให้ตื่นจากความฝันซ้ำๆ หากทว่าแทนที่จะตื่นกลับยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดให้จมดิ่งเข้าไปเห็นภาพๆหนึ่งผุดขึ้นมาเป็นฉากๆในหัวสมองของเธอแทน

"ใครกัน?"

ภาพที่กำลังเล่นอยู่นี้ค่อยๆเผยให้เห็นเรื่องราวในแต่ละช่วงชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ‘หลินซินอี๋’

‘หลินซินอี๋’ เป็นสตรีในยุคจีนโบราณที่ออกเรือนแล้ววัยยี่สิบปี ใบหน้าแม้ว่าจะไม่ได้สวยเฉิดฉายเช่นเดียวกับนักแสดงนำจีนที่ลูกหมีเคยเห็นในจอโทรทัศน์แต่ก็นับว่าน่ามองอยู่ไม่น้อย หากแต่ชะตาความรักของนางกลับอาภัพนักเมื่อบุตรสาวชาวบ้านธรรมดากลับเป็นที่ต้องตาต้องใจของคหบดีพ่อค้าจากเมืองใหญ่ที่เป็นชายเจ้าชู้มากภรรยา

จวนของพ่อค้าหนุ่มคนนี้หลังใหญ่มาก แต่ทว่าทุกห้องกลับถูกจับจองจนเต็มโดยฮูหยินและอนุในจวนถึงเกือบสิบนาง หลินซินอี๋ผู้นี้ได้เข้าจวนเป็นอนุคนสุดท้องของจวนแต่กลับไม่ถูกกับกลุ่มอนุภรรยาที่อยู่มาก่อนเท่าใดนัก

พวกนางอิจฉาที่พ่อค้าหนุ่มมักจะมอบของหายากล้ำค่าที่สุดที่ได้จากการเดินทางค้าขายมาฝากหลินซินอี๋อยู่เสมอ ดังนั้นด้วยความริษยาและหึงหวงของสตรี วันหนึ่งพวกนางจึงร่วมมือกันเลือกใช้วิธีสกปรกกำจัดหลินซินอี๋ด้วยการจัดฉากใส่ร้ายให้หญิงสาวนอนแก้ผ้าร่วมเตียงกับคนเลี้ยงม้าหนุ่มในจวนผู้หนึ่ง

ทันทีที่พ่อค้าหนุ่มถูกเรียกให้มาเห็นภาพนี้เข้า หลินซินอี๋กับบ่าวรับใช้ชายที่ถูกใส่ร้ายก็พยายามปฏิเสธและอธิบายอย่างเต็มที่ หากแต่ไม่ว่าคนทั้งคู่จะพูดมากมายเพียงใดสุดท้ายสามีของนางก็ไม่รับฟัง เขาทนเห็นภาพบาดตาและทนอับอายที่ตนเองถูกสวมเขาไม่ไหวจึงตัดสินใจลงโทษคนทั้งสองตามกฎของตระกูลด้วยการโบยถึงคนละห้าสิบไม้ จากนั้นก็ขับไล่ให้ออกจากจวนไปในทันที!

โถ น่าสงสารจัง

ลูกหมีเห็นว่าหลังจากที่หลินซินอี๋ออกจากจวนมาแล้ว หญิงสาวก็หอบเอาร่างบาดเจ็บหนักเดินทางรอนแรมลงใต้มาเพียงลำพังเพื่อหวังจะกลับบ้านเกิด

แต่ทว่ากลับต้องเผชิญกับความโชคร้ายซ้ำซ้อนอีกระลอก เมื่อร่างกายบาดเจ็บหนักจึงทำให้หญิงสาวหมดสติและพลัดตกลงไปในน้ำจนเสียชีวิตในที่สุด

ลำธารนี้เหรอ?

หญิงสาวเห็นภาพในฝันเหมือนว่าจะเป็นลำธารสายเดียวกันนี้จึงตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อจะดูว่ามีร่างของผู้หญิงคนนี้จมน้ำอยู่ตรงที่ใดหรือไม่ หากทว่า….

“กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เพียงแค่จังหวะแรกที่ได้ก้มมองลงไป ลูกหมีก็ต้องตกใจ เมื่อในตอนนี้เงาของเธอที่สะท้อนผืนน้ำขึ้นมากลับเป็นหน้าตาของหลินซินอี๋คนนั้นแทน!

ละ ละ หลิน หลินซินอี๋!

ทำไมฉันกลายเป็นหลินซินอี๋ไปได้ล่ะ!

หญิงสาวผงะถอยหลังทรุดลงนั่งกับพื้นก่อนจะค่อยๆประคองสติเพื่อทบทวนทุกอย่างให้ดีๆ อีกครั้ง

“เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้ฉัน..กินก๋วยเตี๋ยวอยู่”

“แล้วปาล์มมี่ก็โทรมาบอกข่าวร้าย…”

“ฉันลูกชิ้นติดคอ…”

“แล้วสุดท้ายวิญญาณก็ดันหลุดมาโผล่ในยุคจีนโบราณเหรอเนี่ย บ้าไปแล้ว!”

ปกติลูกหมีเป็นคนชื่นชอบการดูซีรี่ย์จีนและอ่านนิยายจีนอย่างมาก พล็อตนิยายยอดนิยมพล็อตหนึ่งที่นักเขียนชอบหยิบมาเล่นประเด็นกันก็คือพล็อตแนวที่ตัวละครตายจากโลกปัจจุบันและได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย

แต่ว่าเมื่อลองนึกดู ก่อนตายเธอก็ไม่ได้อ่านนิยายอะไรเลยนี่นา!

เอ๊ะ หรือว่า…

สมองน้อยๆ เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง

แต่ว่า…ก่อนตายฉันดูซีรี่ย์จีนอยู่

ดังนั้นฉันก็เลย…

หลุด …

เข้ามา..

ใน..

ซีรี่ย์จีน!!!

หลินซินอี๋ผุดลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะก้มลงมองร่างกายของตัวเองซ้ำๆ อีกหลายครั้ง

แย่แล้ว…ฉันหลุดเข้ามาในซีรี่ย์จีนเรื่องนั้นแน่ๆ เลย!

หลินซินอี๋ ฉันคือเธอ…แล้วเธอคือใคร? (2/2)

ลูกหมีในร่างของหลินซินอี๋นั่งงุนงงอยู่ครู่ใหญ่ รู้สึกจับต้นชนปลายไม่ถูกจึงยังตีกับตัวเองในหัวสมอง

เอาละ ตั้งสติก่อนนะลูกหมี

หญิงสาวพยายามจัดลำดับความคิด นึกถึงวิธีการของนางเอกในนิยายที่เคยอ่าน พวกตัวละครในนิยายหากได้ทะลุมิติเข้ามาแล้วละก็ สิ่งแรกที่พวกเธอมักจะทำกันก็คือการพยายามหาทางกลับโลกเดิมด้วยการตาย?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเธอก็คงต้องเลือกหาวิธีตายมาสักอย่าง จะเป็นกระโดดน้ำ? กระโดดหน้าผา? หรือเอาหัวชนต้นไม้ตายดีละ?

บรื๋อ แต่เดี๋ยวก่อน!

นางเอกพวกนั้นส่วนใหญ่ก็ทำไม่สำเร็จสักรายเลยไม่ใช่เหรอ!

อย่าเพิ่งเลย อย่าเพิ่งรีบตายตอนนี้เลย ถ้าไม่ได้ผลขึ้นมาประเดี๋ยวจะกลายเป็นวิญญาณติดอยู่ในซีรี่ย์เรื่องนี้แบบรีเพลย์ซ้ำๆ เข้าจะยิ่งยุ่งไปกันใหญ่ ถ้าอย่างนั้นก่อนจะเลือกวิธีสุดโหดอย่างการพยายามตาย ไม่สู้ลองสำรวจดูก่อนดีกว่าว่าโลกจีนโบราณใบนี้เป็นอย่างไร เผื่อจะมีเควสให้ทำหรือมี NPC ที่จะบอกภารกิจให้เธอทำได้

เมื่อตั้งเป้าหมายดังนั้นร่างกายของลูกหมีก็ค่อยผ่อนคลายความตึงเครียดลง หลังจากนั้นจึงลุกขึ้นเดินลัดเลาะไปตามแนวลำธารจนกระทั่งในที่สุดออกมาจากป่าได้สำเร็จและได้เจอเข้ากับตลาดใหญ่แห่งหนึ่ง

ว้าวววว ตลาดที่เราเคยเห็นในซีรี่ย์จีนมาหลายเรื่อง ของจริงก็เป็นแบบนี้เองสินะ!

เบื้องหน้าของเธอเป็นแผงลอยและร้านรวงขายอาหารเปิดเต็มตลอดสองฝั่งข้างทาง โดยอาหารที่ชาวบ้านในยุคจีนโบราณขายอยู่ทั่วไปนั้นมีทั้งซาลาเปา บะหมี่ ถังหูลู่ น้ำตาลปั้น และขนมต่างๆ แต่ละอย่างล้วนปรุงสดใหม่ มีสีสันน่ากินทั้งยังส่งกลิ่นหอมชวนให้กระเพาะที่ว่างอยู่ของเธอร้องโครกครากขึ้นมา

เดินไปเดินมาก็ไปหยุดอยู่หน้าร้านขายซาลาเปาร้านหนึ่ง แป้งสีขาวนุ่มฟูกับควันร้อนๆ ร่ำร้องให้หญิงสาวล้วงหาเงินในกระเป๋าย่ามขึ้นมา แต่ทว่า

เงินล่ะ?

ลูกหมีควานหาทุกซอกทุกมุมของย่ามซึ่งเป็นของติดกายของเจ้าของร่างมา ก่อนจะนึกได้ว่านอกจากเสื้อผ้าสตรีสองชุดที่เอาไว้ผลัดเปลี่ยนแล้ว หลินซินอี๋คนเดิมไม่มีเงินหรือของมีค่าติดตัวเลยสักแดงเดียว!

ลูกหมีแทบจะลมจับลงไปเดี๋ยวนั้น

ไม่มีเงินแล้วจะใช้ชีวิตในโลกใบนี้อย่างไรกัน

ทั้งที่นางได้สามีเก่าที่ร่ำรวยถึงเพียงนั้น แต่กลับงกไม่ยอมให้เงินติดตัวมาเลยสักแดงเดียวเนี่ยนะ!

คิดไปคิดมาก็โมโหยิ่งนัก ไม่รู้ว่าตนเองโมโหหิวหรือกำลังโมโหสามีหูเบาของเจ้าของร่างกันแน่ สุดท้ายหลังจากที่ได้แต่มองของกินด้วยสายตาละห้อยแต่ก็ซื้อไม่ได้สักอย่าง ในที่สุดเท้าทั้งสองข้างจึงพาตัวเองกลับเข้าป่ามาหยุดอยู่ตรงที่เดิมที่ฟื้นอีกครั้ง

เอาเป็นว่าเย็นนี้หาของป่ากินรองท้องไปก่อนแล้วกัน…

ในเมื่อออกจากโลกนี้ไม่ได้ก็คงต้องสวมบทบาทใช้ชีวิตแบบคนในยุคนี้ไปก่อน ‘หลินซินอี๋’ ตกลงกับตัวเองอยู่เงียบๆในใจก่อนจะมองไปรอบๆ

ป่าแห่งนี้เป็นป่ารกทึบที่ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็มีแต่ต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด หากทว่าในบริเวณที่ไม่ไกลจากจุดที่นางยืนอยู่นักกลับพบว่ายังมีถ้ำเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง

หญิงสาวเดินเข้าไปสำรวจถ้ำนั้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะจัดการใช้ถ้ำเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า นางเปลี่ยนชุดเก่ามอซอให้เป็นชุดสะอาดชุดใหม่และเดินกลับออกมา มองซ้ายมองขวาเพื่อที่จะหาช่องทางในการหาอาหารกินประทังความหิว

อืมมมม จะให้ล่าสัตว์กินก็ดูจะยากเกินไปแฮะ ..อย่างไรดวงวิญญาณในร่างก็ยังคงเป็นลูกหมี หญิงสาวจากโลกยุคปัจจุบันที่ได้แต่ปล่อยนกปล่อยปลาไม่เคยลงมือฆ่าสัตว์มาก่อน ยามนี้จึงยังคงทำใจไม่ได้ที่ตัวเองจะต้องลงมือทำอะไรแบบนั้น ดังนั้นหลังจากมองอะไรไปเรื่อยเปื่อย สายตาจึงไปตกยังต้นพุทราสูงใหญ่ต้นหนึ่งเข้า

ดีล่ะ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็เก็บกินผลไม้ป่าพวกนี้ให้อิ่มท้องไปวันหนึ่งก่อนแล้วกัน!

หญิงสาวงัดวิชาปีนต้นไม้ที่เคยใช้สมัยยังอยู่บ้านสวนกับยายในชาติก่อน จัดการดันร่างบอบบางของตัวเองขึ้นไปจนถึงยอดไม้สูงใหญ่รกทึบได้สำเร็จในที่สุด

พุทราออแกนิกส์ พวกนี้ทั้งลูกใหญ่และอวบน่ากินยิ่งนักทำให้หลินซินอี๋รู้สึกว่าตนเองร่าเริงขึ้นอย่างมาก มือเล็กเอื้อมขึ้นไปจัดการเด็ดมาหลายลูกเพื่อเหน็บเอาไว้ในเข็มขัดรัดเอวจนแน่นเต็ม ก่อนที่จะนั่งเอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่เพื่อพักเหนื่อยอยู่บนนี้ครู่หนึ่ง

อากาศดีจัง…

อากาศในยุคจีนโบราณแบบนี้เหมือนกับที่บ้านสวนของยายในอดีต ไม่ว่าจะมองไปทางไหนที่แห่งนี้ก็พบแต่สีเขียวของธรรมชาติ เสียงลำธารเคล้ากับเสียงนกร้องฟังแล้วระรื่นหูยิ่งนัก อีกทั้งสายลมยังไร้ซึ่งควันพิษแบบที่มีอยู่ทั้วไปในเมืองกรุงที่นางจากมา

เมื่อคิดถึงโลกที่จากมา

…ซูเฟยอวี่

ก่อนตายลูกหมีได้รับรู้ข่าวการเสียชีวิตของเขาก็ให้รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก ซูเฟยอวี่เป็นดาราชายดาวรุ่งที่อายุยังน้อยอยู่เลย เพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้นก็ต้องมาจบชีวิตรุ่งโรจน์เร็วขนาดนี้

เมื่อคิดเช่นนั้น มือเรียวจึงวางผลพุทราที่กินค้างไว้ลงบนตัก ก่อนจะยกมือขึ้นประสานกลางอกและตั้งจิตอธิษฐาน

สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าคะ ไม่ว่าท่านจะเป็นใครก็ตามที่ให้โอกาสลูกหมีได้เกิดใหม่เป็นครั้งที่สอง ขอให้ท่านได้โปรดช่วยดูแลดวงวิญญาณของซูเฟยอวี่ให้เขาได้พบกับโลกหลังความตายที่มีความสุขด้วยเช่นกันนะเจ้าคะ

เพี้ยง!

ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนพึมพำเบาๆ ก่อนที่จะนั่งเล่นพลางดื่มด่ำกับผลพุทราต่ออีกสักพัก จนกระทั่งเมื่อรู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาบ้างแล้วจึงคิดจะปีนลงจากต้นไม้ แต่ทว่า…

ตุ้บ

ก่อนที่ร่างบางจะทันได้ขยับตัวไปไหน จู่ๆ ที่พื้นเบื้องล่างของนางก็ได้ยินเสียงราวกับว่าเพิ่งจะมีของแข็งขนาดใหญ่ร่วงตกจากที่สูงและกระทบพื้น

หลินซินอี๋ค่อยๆเคลื่อนสายตาลง มองไปยังเบื้องล่างของตน ฉับพลันร่างบางของหญิงสาวก็ต้องตกใจจนเกือบจะเสียหลักพลัดตกจากต้นไม้

นะ นะ นั่นมัน

นั่นมันคน คนเป็นๆ!

คนเป็นๆ ร่วงหล่นลงจากหน้าผา กระแทกลงบนพื้นดินตรงหน้านาง!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้