ถอดปรัชญามินิมอลลิสม์ "ท๊อป บิทคับ" ลั่น "ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ" แต่เช่าเพนท์เฮาส์ปีละ 6 ล้าน!

วลีเด็ด "ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ เพราะเป็นหนี้สิน ไม่ใช่ทรัพย์สิน" จากปาก "ท๊อป จิรายุส" ซีอีโอ Bitkub กลายเป็นไวรัลข้ามคืน ก่อนจะพลิกเป็นดราม่าเมื่อโลกออนไลน์ขุดพบว่า ชีวิตจริงเบื้องหลังคำว่า "เรียบง่าย" นั้น มาพร้อมเพนท์เฮาส์ชั้น 42 ทีมเลขาส่วนตัว 8 ชีวิต และงบดูแลสุขภาพระดับหลายสิบล้านต่อปี คำถามใหญ่ที่สังคมกำลังอิหยังว่ะนี่คือปรัชญาบริหารสินทรัพย์ของนักลงทุนยุคใหม่ หรือเป็นเพียงการรีแบรนด์ความฟุ่มเฟือยให้สวมคราบนักบวชทางการเงินหรือไม่

หากตัดมาเฉพาะประโยคเด็ด หลายคนอาจเข้าใจผิดคิดว่ากำลังฟังพระธรรมเทศนาเรื่องการปล่อยวาง

"ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ เพราะมันคือหนี้สิน ไม่ใช่ทรัพย์สิน"

ประโยคสั้น กระชับ และดูบรรลุพระนิพพานนี้ ออกจากปาก "นายท๊อป จิรายุส ทรัพย์ศรีโสภา" ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท บิทคับ แคปปิตอล กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด และกลายเป็นไวรัลในพริบตา พร้อมเสียงปรบมือจากคนกลุ่มหนึ่งที่ยกย่องให้เป็นศาสดาคริปโตไทยว่าเป็นแนวคิดของ "นักลงทุนตัวจริง"ที่ไม่ยึดติดกับทรัพย์สินเสื่อมค่าแบบคนรุ่นเก่า…เพราะคงมีเพียงบิทคอยน์เท่านั้นที่เป็นนิรันดร์

แต่พอเปิดม่านดูเบื้องหลังชีวิตจริง หลายคนถึงกับอึ้ง เพราะสิ่งที่เรียกว่า "ไม่ยึดติดวัตถุ"นั้น กลับมีใบเสร็จแพงกว่าการผ่อนบ้านทั้งหลังเสียอีก

ภาพของ "คนไม่มีบ้าน" ในความเป็นจริงคือการเช่าเพนท์เฮาส์หรูชั้น 42 ด้วยค่าเช่าเดือนละราว 500,000 บาท หรือคิดเป็นปีละกว่า 6 ล้านบาท พ่วงบริการแม่บ้าน อาหารเช้า และการดูแลระดับโรงแรมห้าดาวแบบครบวงจร

เหตุผลที่ให้ไว้คือ "เวลามีค่ากว่าการต้องมานั่งจัดการเรื่องบ้าน"

ฟังดูมีเหตุผลในเชิงบริหารเวลาระดับซีอีโอ แต่สำหรับมนุษย์เงินเดือนที่กำลังผ่อนบ้านเดือนละ 2-3 หมื่นบาทอยู่ทุกวันนี้ คำพูดที่ว่า "บ้านคือกรงทอง"ฟังดูเหมือนบทสนทนาที่หลุดมาจากคนละจักรวาล

การไม่ซื้อบ้านอาจเป็นกลยุทธ์บริหารสินทรัพย์ที่ชาญฉลาดสำหรับคนมีทางเลือก

แต่การควักกระเป๋าจ่ายค่าเช่าปีละ 6 ล้านบาท ไม่ใช่ต้นทุนที่คนส่วนใหญ่ในประเทศนี้มีสิทธิ์แม้แต่จะฝัน

ประเด็นจึงไม่ได้อยู่ที่คำถามคลาสสิกว่า "ซื้อหรือเช่า" แบบที่สื่อการเงินชอบถกกัน

แต่อยู่ที่ผู้พูดกำลังยืนอยู่บนจุดที่คนธรรมดาแทบเอื้อมไม่ถึงแม้แต่ปลายนิ้ว

ยิ่งเมื่อเจ้าตัวอธิบายเสริมว่า สิ่งที่ถือครองจริง ๆ มีเพียง "บิทคอยน์"เท่านั้น ภาพลักษณ์นักลงทุนสายมินิมอลก็ยิ่งถูกจับตามองอย่างเข้มข้น เพราะแม้จะไม่มีโฉนดที่ดิน ไม่มีเล่มทะเบียนรถ แต่กลับมีไลฟ์สไตล์ที่ต้องใช้เงินก้อนมหาศาลเพื่อแลกกับคำว่า "คุณภาพชีวิต" อยู่ดี

อีกประเด็นที่ถูกตั้งคำถามไม่แพ้กันคือ "การลงทุนด้านสุขภาพระดับหรูหรา"

ท๊อประบุว่า เคยทำงานหนักจนตรวจพบว่า "อายุเซลล์" พุ่งไปถึง 49 ปี ทั้งที่อายุจริงน้อยกว่านั้นมาก ก่อนจะหันมาทุ่มเทให้ศาสตร์ Longevity หรือการยืดอายุสุขภาพอย่างจริงจัง ทุ่มเวลาดูแลร่างกายวันละราว 5 ชั่วโมง จนปัจจุบันอายุเซลล์ลดฮวบเหลือ 31 ปี

การใส่ใจสุขภาพไม่ใช่เรื่องผิด เพราะตรงกันข้ามคือสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญทั่วโลกสนับสนุนเต็มที่

แต่สิ่งที่ทำให้โลกออนไลน์สะดุดคือ "ระดับ" ของการลงทุนในการดูแลสุขภาพ

ตั้งแต่ห้องพักถูกติดตั้งระบบกรองอากาศ HEPA ระดับสูง เพื่อให้คุณภาพอากาศใกล้เคียงกับสวิตเซอร์แลนด์

น้ำดื่มธรรมดายังไม่พอ ต้องผ่านการกรองไมโครพลาสติกก่อนเติมแร่ธาตุด้วยเกลือหิมาลายัน

พร้อมทิ้งคำถามชวนสะเทือนวงการคนรักรถหรูว่า

"จะลงทุนกับรถหรูทำไม ในเมื่อได้สูดอากาศแบบสวิสเซอร์แลนด์ทุกวัน"

ประโยคนี้ฟังดูโคตรเฉียบในตอนแรก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะทำให้หลายคนย้อนถามกลับว่า ถ้าต้องลงทุนหลักล้านบาทเพื่อสร้าง "สวิตเซอร์แลนด์จำลอง" ไว้ในห้องพัก มันต่างจากการซื้อรถหรูสักคันตรงไหนกันแน่

เพียงแค่เปลี่ยนจากการโชว์ล้อแม็ก มาเป็นการโชว์เครื่องกรองอากาศเท่านั้นเอง

เมื่อเปิดประตูเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว ภาพของ "คนไม่ยึดติดวัตถุ" ก็ยิ่งถูกตั้งคำถามหนักขึ้นไปอีก

ภายในห้อง Man Cave เต็มไปด้วยอุปกรณ์สุขภาพราคาแพงระดับพรีเมียม ตั้งแต่เครื่องนวดระบบน้ำเหลืองมูลค่าราว 2.5 ล้านบาท เครื่องฉายแสงสีแดงเพื่อฟื้นฟูเซลล์ ไปจนถึงเครื่องกระตุ้นกล้ามเนื้อที่ช่วยสร้างซิกซ์แพ็กโดยแทบไม่ต้องออกแรงเอง

ยังไม่รวมเชฟส่วนตัวระดับ MasterChef ที่ดูแลอาหารทุกมื้อ โดยค่าวัตถุดิบเพียงอย่างเดียวก็แตะระดับราว 300,000 บาทต่อปี

ทั้งหมดนี้สะท้อนความจริงข้อหนึ่งอย่างชัดเจน การไม่สะสมบ้านหรือรถ ไม่ได้แปลว่าใช้เงินน้อยลงแต่อย่างใด

แต่เป็นเพียงการย้ายงบประมาณก้อนใหญ่ไปซื้อ "เทคโนโลยีดูแลชีวิต" แทนเท่านั้นเอง

อีกมุมที่ถูกตั้งคำถามหนักไม่แพ้กันคือแนวคิดเรื่องการลด "Decision Fatigue หรือความเหนื่อยล้าจากการตัดสินใจ"

แนวคิดนี้ได้รับการยอมรับในวงการผู้บริหารระดับโลกอยู่แล้ว

แต่เวอร์ชันของนายท๊อปกลับยกระดับความ "เรียบง่าย" ไปอีกขั้น

โดยเนรมิตตู้เสื้อผ้ามีเพียงสูทแบบเดียวกันทั้งหมด ซึ่งใช้งบสั่งตัดชุดละประมาณ 300,000 บาท และเปลี่ยนใหม่ทุก 6 เดือน คิดเป็นค่าใช้จ่ายรวมราว 1.2 ล้านบาทต่อปี

ขณะเดียวกัน ยังมีทีมเลขานุการถึง 8 คน คอยดูแลตารางชีวิตทุกมิติ ด้วยค่าใช้จ่ายรวมราวเดือนละ 500,000 บาท พร้อมกำหนดให้ทุกคนแต่งกายด้วยชุดยูนิฟอร์มแบบเดียวกันทั้งทีม

ขณะที่ส่วนโทรศัพท์มือถือ เลือกใช้โทรศัพท์ที่มีฟังก์ชันพื้นฐานเพียงใช้โทรเข้าออกและตั้งปลุก โดยให้เหตุผลว่าต้องการตัดสิ่งรบกวนจากโซเชียลมีเดีย

ทั้งหมดนี้คือความพยายามลดภาระการตัดสินใจของสมองตามหลักจิตวิทยาผู้บริหาร

แต่ก็เป็นความเรียบง่ายที่ต้องแลกมาด้วยต้นทุนซึ่งคนส่วนใหญ่ในสังคมไม่มีวันได้สัมผัส

ท้ายที่สุด สิ่งที่ทำให้ประเด็นนี้ร้อนแรงในโลกออนไลน์ ไม่ใช่เพราะสังคมกำลังต่อต้านคนรวย

และไม่ใช่เพราะการเช่าบ้านแพงหรือดูแลสุขภาพอย่างเต็มที่เป็นเรื่องผิด

แต่เป็นเพราะการนำเสนอแนวคิดในลักษณะที่ทำให้ "ความหรูหรา" ถูกตีความใหม่ให้กลายเป็น "ความเรียบง่าย"

การไม่มีบ้าน ไม่มีรถ อาจเป็นอิสรภาพของมหาเศรษฐีที่มีทางเลือกเหลือเฟือ

แต่สำหรับคนส่วนใหญ่ในประเทศนี้ บ้านคือหลักประกันชีวิต รถคือเครื่องมือทำมาหากิน และการมีโฉนดที่ดินสักใบ คือผลลัพธ์ของการทำงานหนักมาทั้งชีวิต

เมื่อคนที่ใช้เงินปีละหลายสิบล้านบาทออกมาบอกให้คนธรรมดา ปล่อยวางจากการมีบ้าน คำพูดนั้นจึงไม่ได้ฟังดูเหมือนคำแนะนำทางการเงินอีกต่อไป

แต่กลับฟังคล้ายการบรรยายเรื่องความเรียบง่าย จากปากคนที่ใช้ต้นทุนมหาศาลเพื่อสร้างภาพความ "เรียบง่าย" ให้ตัวเอง

นี่จึงเป็นเหตุผลที่โลกออนไลน์ไม่ได้ถกเถียงกันแค่ว่าแนวคิดดังกล่าวถูกหรือผิด

แต่กำลังตั้งคำถามที่ชวนถกเถียงว่าเส้นคั่นบางๆ ระหว่างคำว่า "มินิมอลลิสม์" กับ "ลักชัวรีในคราบมินิมอล" ซึ่งเส้นแบ่งบาง ๆ นั้นยังคงมีอยู่จริงหรือไม่ ในยุคที่ทุกอย่างสามารถรีแบรนด์ให้ดูดีได้

และท้ายที่สุด บทเรียนที่หลายคนน่าจะได้รับจากดราม่าครั้งนี้ อาจไม่ใช่เรื่องบ้าน ไม่ใช่เรื่องรถ และไม่ใช่เรื่องบิทคอยน์แต่อย่างใด

แต่คือข้อเท็จจริงง่าย ๆ ที่ตรงไปตรงมาที่สุดว่า

"การใช้ชีวิตแบบไม่ยึดติดวัตถุ อาจเป็นเรื่องง่ายมาก หากคุณมีเงินมากพอที่จะซื้อทุกอย่างที่คุณไม่ต้องการเป็นเจ้าของ"

website : mgronline.com
facebook : MGRonlineLive
twitter : @MGROnlineLive
instagram : mgronline
line : MGROnline
youtube : MGR Online VDO