“พระดียังมีอยู่” เปิดชีวิตพระผู้ให้ 40 ปี ไม่เคยทอดทิ้งเด็กยากจน
ถ้ายังมีใครถามว่า
“พระดี ๆ ยังมีอยู่ไหม?”
คำตอบอาจอยู่ที่วัดดอนจั่น
ตำบลท่าศาลา อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
ที่นั่นมีพระรูปหนึ่ง
ชื่อ พระอธิการอานันท์ อานันโท (หลวงพ่ออนัน)
หรือ ที่ชาวบ้านรู้จักกันในนาม
พระครูปราโมทย์ประชานุกูล (พระประชานาถมุนี)
พระผู้ไม่เคยปิดประตูวัด
และไม่เคยปิดโอกาสของเด็กยากจน
ตลอดเวลากว่า 40 ปี
วัดดอนจั่นไม่ใช่แค่ศาสนสถาน
แต่คือ “บ้าน”
คือ “โรงเรียน”
และคือ “ที่พึ่งสุดท้าย”
ของเด็กกำพร้า เด็กยากจน
และเด็กชาติพันธุ์จากถิ่นทุรกันดาร
ใน 13 จังหวัดภาคเหนือ
จากเด็กบ้านไร่… สู่พระของคนทั้งชุมชน
พระครูปราโมทย์ประชานุกูล
เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2506
ที่อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่
ในครอบครัวเกษตรกรธรรมดา
เป็นลูกคนที่ 6 จากพี่น้อง 7 คน
ชีวิตไม่ได้เริ่มจากความพร้อม
แต่เริ่มจาก “ความเข้าใจคนจน”
เพราะท่านเติบโตมากับมัน
อายุยังไม่ถึงวัยรุ่น
ก็เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์
บรรพชาเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2519
ณ วัดหลวงฮอด
จากนั้นคือเส้นทางของการศึกษา
ทั้งทางโลกและทางธรรม
จนจบปริญญาโทด้านการบริหารการศึกษา
เพื่อนำกลับมาพัฒนาคน ไม่ใช่เพื่อตัวเอง
วัดดอนจั่น = ศูนย์กลางโอกาส
ปี พ.ศ. 2532
ท่านเข้ารับตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาส
และปี 2533
ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดดอนจั่นอย่างเป็นทางการ
จากวันนั้นถึงวันนี้
วัดแห่งนี้ไม่เคยเหมือนเดิม
เด็กชาติพันธุ์กว่า 660 คน จาก 9 ชนเผ่า
ได้มีโอกาสเรียนหนังสือ
มีข้าวกิน
มีที่ซุกหัวนอน
และมีอนาคต
เพราะพระรูปหนึ่ง
เลือกใช้ “วัด”
เป็นเครื่องมือเปลี่ยนชีวิตคน
โครงการช่วยชีวิต… ไม่ใช่แค่ชื่อสวย
ตลอดหลายสิบปี
พระครูปราโมทย์ประชานุกูล
ก่อตั้งโครงการช่วยเหลือผู้ยากไร้จำนวนมาก เช่น
• โครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตเด็กกำพร้าและเด็กด้อยโอกาส (ตั้งแต่ปี 2528)
• โครงการพระสารีบุตร สงเคราะห์อาหารกลางวัน
• โครงการนางวิสาขามหาอุบาสิกา ช่วยเหลือผู้ยากไร้และผู้เสียชีวิต
• โครงการพุทธเมตตาสงเคราะห์กลุ่มชาติพันธุ์
• โครงการพัฒนาอาชีพเด็กด้อยโอกาส ระดับ ปวช. – ปวส.
• โครงการวันเด็กแห่งชาติที่จัดต่อเนื่องทุกปี
• โครงการสวดมนต์ อ่านพระไตรปิฎก ถวายเป็นพระราชกุศล
ทุกโครงการไม่ได้ทำเพื่อภาพลักษณ์
แต่ทำเพราะ “มีคนเดือดร้อนจริง”
ในวันที่หลายคนหมดศรัทธา
ยังมีพระรูปหนึ่ง
ใช้ชีวิตทั้งชีวิต
เพื่อยืนยันว่า
“พระดียังมีอยู่”
และไม่ได้อยู่ไกล
แต่อยู่กลางชุมชน
อยู่กับเด็กยากจน
อยู่กับคนที่สังคมมองไม่เห็น