ยังชอบตัวเองอยู่ไหม ในวันที่ไม่มีใครชอบเราเลย ? - เพจบันทึกนึกขึ้นได้

เป็นเรื่องน่าแปลกที่พอโตขึ้นมาแล้วค้นพบว่า

ผมเคยมีความคิดว่า เราไม่ดีพอกับใครสักคนหรืออะไรสักอย่าง

มีชีวิตอยู่เพื่อจะได้รับความรัก รอคอยการถูกคัดเลือก 

ไม่กล้าเป็นตัวเองอย่างที่อยากเป็นจริงๆ 

ใช้ชีวิตเพื่อรอให้ใครสักคนอนุญาตให้เราเป็นตัวเอง

ในแบบที่สุดท้ายก็ไม่แน่ใจว่า ที่เป็นอยู่ ใช่สิ่งที่อยากเป็นจริงๆ รึเปล่า

หรือมันเป็นสิ่งที่ใครๆ เขาก็ทำกัน ถ้าทำแบบนี้แล้วเราจะได้รับการยอมรับ

และมันเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนควรจะเป็น 

มีหลายอย่างในชีวิตผมที่ผมไม่ชอบ เพราะคนอื่นบอกว่ามันไม่ดี มันไม่เหมาะกับผม

ผมไม่ชอบเล่นหรือดูฟุตบอล เพราะตอนที่ผมลงไปเล่นมันครั้งแรก

ผมถูกครูประจำชั้นด่า ว่าเล่นได้ห่วยแตก 

เออ มันก็ห่วยแตกจริง ตอนนั้นปอสี่ ยังไม่ค่อยรู้เลยว่าเล่นยังไง

เห็นเพื่อนวิ่งลงไปเล่น เราก็ลงไปด้วย พอบอลออกนอกสนาม เราก็วิ่งไปเตรียมทุ่มบอล

แล้วเราไม่รู้ไงว่า มันทุ่มมือเดียวไม่ได้ ต้องสองมือ

แล้วครูก็ด่าเราสาดเสียเทเสียจากระเบียงตึกเรียนชั้นสองเสียงดังมาถึงสนามฟุตบอลหน้าตึกที่ผมเล่นอยู่ 

ไม่ได้อายที่ไม่รู้กติกา แต่อายที่โดนเพื่อนหัวเราะใส่

โดนครูด่าต่อหน้าคนทั้งสนาม นั่งทำให้ผมไม่แตะฟุตบอลอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น 

คำพูดของคนที่ไม่ได้คิดอะไรตอนพูด 

บางทีมันก็ฝังอยู่ในใจของเด็กที่ไม่ได้รู้ว่า 

คำนั้นมันแปะอยุ่ได้นานขนาดนี้ 

ทุกวันนี้ก็ไม่ได้เล่นหรือดูฟุตบอล

ไม่ใช่ว่าอายเพราะวันนั้น

แต่ความสนใจของเรามันไม่ใช่สิ่งนั้นแล้วต่างหาก

พอโตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มมีคนบอกว่า สีผิวแบบนี้ ใส่เสื้อสีแบบนี้ไม่ได้นะ 

ทำให้เราไม่ใส่เสื้อสีที่เราชอบ เพราะกลัวคนมองว่ามันไม่โอเคบนตัวเรา

ทำไมสิวเยอะจัง จะมีคนชอบมั้ยหน้าตาแบบนี้

ทำไมเรามันไม่เท่เหมือนคนอื่นเขาเลย

ในใจคิดอยู่ตลอดว่า เออ เรานี่ซวยเหมือนกันนะ เกิดมาหน้าตาไม่ใช่แบบที่พิมพ์นิยม 

มันเริ่มทำให้เราไม่มั่นใจ ไม่กล้าออกไปไหน เริ่มไม่ชอบตัวเองขึ้นมาจริงๆ 

ผมเริ่มอยากเป็นคนอื่น 

พยายามเลียนแบบคนที่คนเขามีคนชอบเยอะๆ

ดูว่าเค้าเป็นคนยังไง เค้าแต่งตัวแบบไหน เค้าใช้ชีวิตยังไง

เพื่อที่เราจะได้มีชีวิตแบบนั้นบ้าง 

ช่วงวัยรุ่น ผมก็มีความรู้สึกลึกๆ ข้างในอยู่ตลอด

มันเหมือนเป็นคำถามที่เราถามตัวว่า 

ทำไมเราถึงไม่เหมือนคนอื่น 

แล้วการที่เราไม่เหมือน เราจะสามารถมีความสุขกับชีวิตเราได้อยู่มั้ย

หรือมันต้องเหมือนคนอื่นจริงๆ เราถึงจะมีความสุขได้

เราต่างใช้เวลาในการทำความเข้าใจตัวเอง

กว่าจะรู้ว่าการมีชีวิตที่เป็นตัวเองเป็นเรื่องที่ดีสุดนั้น

บางคนกินเวลาไปเกือบครึ่งชีวิต

จนมาคิดได้เองในเช้าวันหนึ่งว่า

มันไม่ได้มีใครมาสนใจความเป็นไปในตัวเราแบบที่เราคิดจริงๆ หรอก

การเก็บเอาคำพูด สายตาเหล่านั้นมาคิด แล้วต้องปรับตัวเองตาม

อาจไม่ใช่สิ่งที่เราควรจะทำเพื่อมีชีวิตต่อไปมากเท่าไหร่

คำถามคือ เรายังชอบตัวเองอยู่ไหม ในวันที่ไม่มีใครชอบเราเลย ?

ถ้าสามารถตอบได้อย่างเต็มปากว่า “ใช่ เรายังชอบตัวเองอยู่”

ผมว่านั่นได้แสดงออกมาหมดแล้ว

ว่าชีวิตเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับลมปากของใคร

แต่ถ้าเรามองกระจกแล้วรู้สึกว่า

เราไม่ได้ชอบคนในนั้น เรารู้สึกว่าเรายังไม่สามารถเป็นตัวเองได้อย่างที่อยากเป็น

ยังกังวลทุกครั้งที่ต้องออกไปข้างนอก แสดงความคิดเห็น

หรือแค่เรื่องการแต่งตัวง่ายๆ ที่ยังกังวลกับสายตาคนอื่นอยู่

แบบนั้นคงต้องนั่งทำความเข้าใจกับตัวเองอีกพักใหญ่

ไม่มีใครมาบอกให้เราชอบตัวเอง หรือรักตัวเองได้

ถ้าเราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับตัวเองก่อน

คำพูดให้กำลังใจจากคนมากมาย ไม่ได้มีความหมายกับเราเลย

ถ้าเราไม่ได้เชื่อว่า ตัวเองมีค่าตั้งแต่แรก

ทุกอย่างต้องใช้เวลา

แม้กระทั่งการจะรับรู้ถึงคุณค่าของตัวเอง

แต่ต้องรอให้ถึงวันสุดท้ายก่อน วันที่มีคนมาบอกว่าจริงๆ แล้วเรามีค่า

แล้วเราถึงจะกลับมารักตัวเองจริงๆ หรอ

ชีวิตเราสั้นเกินกว่าที่จะทำให้ทุกคนพอใจ

ลองทำให้ตัวเองพอใจ ที่ไม่ได้อยู่บนความเดือดร้อนของคนอื่นดู

ค่อยๆ พัฒนาตัวเอง เริ่มจากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ

ทุกๆ วัน จนทำให้เรามั่นใจในตัวเองมากขึ้น

ไม่ต้องชอบตัวเองทุกวัน แต่ในวันที่เรารู้สึกไม่ชอบ

เราต้องรู้ว่ามันมาจากอะไร

แล้วค่อยๆ แก้ไขสิ่งนั้น ให้เป็นสิ่งที่เราสามารถรู้สึกดีกับมันได้

ไม่ต้องทำตัวให้มีคนมาชอบเรามากมายหรอก

แค่ในวันสุดท้ายที่เราไม่เหลือใคร

เรายังสามารถบอกตัวเองได้อย่างเต็มปากว่า

อย่างน้อยเราก็มีตัวเองที่จะทำให้มันผ่านวันต่อๆ ไปได้ 

นั่นน่าจะทำให้เรามีความสุขได้

โดยที่ไม่ต้องไปพึ่งความเห็นของคนอื่น

ติดตามบทความใหม่ ๆ จาก เพจบันทึกนึกขึ้นได้  ได้บน LINE TODAY ทุกวันศุกร์