บลานช์ โมนีเย เรื่องจริงของสาวสวยที่ถูกแม่แท้ๆ กักขังเป็นเวลา 25 ปี - เพจพื้นที่ให้เล่า
เรื่องราวของสาวสวยถูกลักพาตัวและกักขังเป็นพล็อตหนังที่ถูกผลิตซ้ำหลายครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย จะเป็นอย่างไรผู้กระทำการโหดร้ายไม่ใช่บุคคลแปลกหน้าทั่วไปแต่เป็นแม่แท้ๆ ของเธอเอง?
ในปี 1901 มีจดหมายนิรนามถูกส่งมาที่สถานีตำรวจในกรุงปารีส ข้อความในจดหมายกล่าวถึงหญิงสาวที่ถูกกักขังอยู่ในบ้านของมาดามโมนิเย เธอขาดอาหารและใช้ชีวิตกับกองขยะเน่าเหม็นที่ถูกสะสมมานานกว่า 25 ปี บ้านหลังที่ว่าอยู่ในเขตชนชั้นสูง มาดามโมนีเยเป็นสตรีสูงอายุที่ได้รับการนับหน้าถือตา สามีของเธอเคยเป็นผู้นำชุมชน ตัวเธอได้รับรางวัลแทนคุณความดีที่มักบริจาคเงินช่วยเหลือผู้ยากไร้ หลังสามีของเธอเสียชีวิต มาดามโมนีเยอาศัยอยู่กับมาเซล - ลูกชายวัยกลางคนที่ประกอบอาชีพทางกฎหมาย เขาแต่งงานแล้วและมีลูกสาวแสนสวยวัย 17 ปีที่เพิ่งหมั้นหมายกับข้าราชาการอนาคตไกล
มาดามโมนีเยยังมีลูกสาวอีกหนึ่งคน เธอเป็นสาวสังคมหน้าตาสะสวยนามว่าบลานช์ บลานช์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อ 25 ปีก่อน น่าสนใจว่าคดีของเธอไม่เคยถูกแจ้งและไม่เคยมีการออกตามหา ตำรวจตรวจค้นบ้านของมาดามโมนีเยโดยไม่ได้คาดว่าจะพบสิ่งผิดปกติ อย่างไรก็ดี การตรวจค้นแสนธรรมดากลับนำไปสู่ภาพแสนน่าเทือนใจ พวกเขาพบหญิงสาวคนหนึ่งถูกขังไว้ในห้องเล็กๆ ใต้หลังคา สภาพของเธอน่าหดหู่ ไม่มีเสื้อผ้าติดกาย เส้นผมสีเข้มถูกปล่อยยาวสยายไร้การดูแล ร่างของเธอเป็นเหมือนกระดูกที่ถูกหุ้มด้วยหนัง เธออยู่ในสภาพตื่นกลัว และไม่สามารถเอ่ยคำพูดออกมาได้ สภาพห้องเลวร้ายและน่าเศร้า หน้าต่างถูกปิดทึบไม่มีแสงสว่าง พื้นห้องสกปรกไปด้วยเศษอาหารและสิ่งปฏิกูล มีหนูและแมลงเดินอยู่ทั่ว ตำรวจรีบสั่งให้เปิดหน้าต่าง ทันทีที่แสงส่องเข้ามา พวกเขารู้ในไม่ช้า สตรีในสภาพแสนน่าเวทนาคือบลานช์ โมนิเย สาวสวยที่หายตัวไปเมื่อ 25 ปีก่อน เธอไม่ได้พบเจอแสงตะวันมาเป็นเวลาร่วม 25 ปี
ตำรวจรีบนำตัวบลานช์ไปโรงพยาบาล และทำการสอบสวนสองแม่ลูกโมนิเยในทันที พวกเขาอ้างว่าบลานช์นั้นเป็นบ้า เธอเสียสติ มีอารมณ์รุนแรง จึงจำเป็นต้องถูกขังไว้ในห้องเพื่อไม่ให้ออกไปทำร้ายใคร หมอของโรงพยาบาลจิตเวชแย้งความจริงในข้อนี้ พวกเขาเชื่อว่าบลานช์ไม่ได้มีอาการทางจิต แค่เสียความสามารถในการสื่อสารเพราะถูกขังในสภาพเลวร้ายมานาน บลานช์ตื่นกลัวการอาบน้ำ และดูเหมือนว่าจะไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้ามานานร่วม 20 ปี
การสืบสวนของตำรวจนำไปสู่ข้อสรุปน่าสะเทือนใจ บลานช์นั้นเป็นสาวสวยตระกูลสูง ครอบครัวของเธอคาดหวังให้ลูกสาวแต่งงานกับสุภาพบุรุษที่เหมาะสม อย่างไรก็ดีบลานช์กลับทุ่มเทจิตใจให้ทนายฐานะธรรมดาที่ไม่ได้มาจากตระกูลสูงแถมแก่กว่าเธอหลายปี มาดามโมนีเยคัดค้านหัวชนฝา แต่บลานช์ยืนยันจะแต่งงานให้ได้ การถกเถียงอย่างรุนแรงนำไปสู่ทางออกสุดท้าย มาดามโมนีเยขังลูกสาวไว้ในห้องเล็กๆ ไร้แสงสว่าง หวังให้ลูกสาวเปลี่ยนใจ เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่เมื่อบลานช์ปฎิเสธ มาดามโมนีเยขังลืมลูกสาว อาหารอย่างเดียวที่เธอได้รับ คือของเหลือจากโต๊ะอาหารของครอบครัว และแม้ว่าคนรักของบลานช์จะเสียชีวิตไปแล้วหลังบลายซ์ถูกขังมาราว 8 ปี แต่มาดามโมนีเยก็ยังไม่มีท่าทีจะปล่อยลูกสาว
ครอบครัวโมนีเยบอกใครต่อใครว่าบลานช์หายตัวไป คนรับใช้ของครอบครัวร่วมกันปิดเรื่องนี้เป็นความลับ การสอบสวนในภายหลังระบุว่าบรรดาคนรับใช้เคยได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของบลานช์หลายครั้งแต่ไม่คิดทำการช่วยเหลือ พวกเขาถูกขู่ว่าจะโดนดำเนินคดีฐานผู้สมรู้ร่วมคิด ไม่มีใครรู้ว่าจดหมายนิรนามถูกส่งมาจากใคร
เรื่องของบลานช์กลายเป็นข่าวใหญ่สะเทือนสังคม บรรดาประชาชนต่างต้องการให้ครอบครัวโมนีเยถูกตัดสินจำคุกสูงสุด มีความพยายามเข้าทำลายบ้านหลังดังกล่าว ภรรยาและลูกสาวของมาเซลต้องหลบหนีไปอยู่ที่คอนแวนต์เพื่อความปลอดภัย สัญญาหมั้นหมายของลูกสาววัย 17 ถูกยกเลิก
มาดามโมนีเยเสียชีวิตเพียง 15 วันหลังคดีกลายเป็นที่สนใจ เธอสุขภาพไม่ดีมานาน การตายของเธอกล่าวกันว่ามาจากโรคที่เกี่ยวข้องกับหัวใจ คำพูดสุดท้ายของมาดามโมนีเย ตามที่หมอของเธอกล่าว คือ “บลานช์ที่น่าสงสารของแม่” เป็นไปได้ว่าเธอเพิ่งตระหนักถึงการกระทำเลวร้ายที่ได้ทิ้งรอยแผลไว้ให้ลูกของตัวเอง
การเสียชีวิตของมารดาทำให้มาเชล พี่ชายของบลานช์ต้องต่อสู้ในชั้นศาลเพียงลำพัง เขาให้การว่าการกระทำทั้งหมดเป็นความรับผิดชอบของมารดา และเขาได้พยายามโต้แย้งอย่างมากที่สุดเพื่อช่วยน้องสาว เขากล่าวว่าตัวเองเข้าไปเยี่ยม และอ่านหนังสือพิมพ์ให้น้องสาวฟังอยู่บ่อยครั้ง และยังย้ำความจริงว่าคุณแม่ของเขาเป็นผู้ควบคุมมรดกก้อนใหญ่ ทำให้เขาและครอบครัวไม่กล้าโต้เถียงเพราะเกรงว่าจะถูกตัดค่าใช้จ่าย
ไม่เพียงแค่พี่ชาย แต่เพื่อนบ้านในละแวกนั้นก็โดนตั้งคำถามถีงความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่ทราบเรื่อง ไม่เคยได้ยิน ไม่แม้แต่สงสัยการหายตัวไปของบลานซ์ ปรากฎว่าหลายคนให้การยอมรับ พวกเขารู้ว่าสาวน้อยถูกขังอยู่ในบ้านจริง แต่คิดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง การขังสมาชิกครอบครัวที่มีอาการทางจิตไม่ใช่เรื่องผิดในยุคนั้น หลายคนเชื่อว่าการกระทำแบบนี้เป็นเรื่องเมตตาปราณี ดีกว่าทอดทิ้งและส่งตัวผู้ป่วยไปไว้ที่โรงพยาบาลจิตเวช
กฎหมายฝรั่งเศสในตอนนั้นยังไม่บัญญัติให้การขังบุคคลวิกลจริตมีความผิดให้ต้องรับโทษ แม้การตัดสินจะค้านสายตา แต่มาเชลก็ถูกปล่อยตัวในภายหลังและได้รับสืบทอดมรดกทั้งหมดของตระกูล บลานช์เริ่มกลับมาพูดได้ เธอใช้ชีวิตต่อไปอีก 12 ปีที่โรงพยาบาล เพราะไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตปกติในสังคมได้อีก บ้านของตระกูลโมนีเยกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของผู้คนมากมายที่รับทราบเรื่องราวแสนเศร้าของสาวน้อยผู้น่าสงสาร พวกเขามาเกาะรั้วบ้านเพื่อมองหาหน้าต่างปิดทึบ ตรงตำแหน่งเดียวกันกับที่บลานซ์เคยถูกกักขังไม่เห็นเดือนและตะวันมาเป็นเวลา 25 ปี
.
อ้างอิง
.