ในความเหงา ไม่ได้มีเราอยู่คนเดียว - เพจบันทึกนึกขึ้นได้

ความเหงา

เวลาจะเอามาพูด มันก็รู้สึกกระดาก ๆ ปากอยู่นิด ๆ

อารมณ์เหมือนเขินเพื่อน จะบอกเพื่อนว่า 

มึงงงง กูเหงา เพื่อนมันก็จะหันมาด่าเอาว่า เหงาไรของมึง

กูก็เห็นมึงร่าเริงดี ดูไม่เหมือนคนขี้เหงาอะไรเลย

จริง ๆ สำหรับผม ความเหงามันลึกกว่านั้นนะ

ก็ไม่บอกว่าตัวเองเป็น Expert ด้านความเหงา 

แต่ส่วนตัวก็คิดว่าใช้เวลาอยู่กับมันมาพอสมควร 

ผมว่าความเหงามันค่อนข้างปัจเจกไปตามแต่ละคน

แต่สำหรับผมแล้วเนี่ย ความเหงามันเกิดขึ้นได้หลาย ๆ ที่

หลาย ๆ สถานการณ์ หลาย ๆ รูปแบบ

อย่างเช่น ผมจะมีความเหงาขึ้นมา เวลาที่อยู่ในที่ที่มีคนอยู่มากมาย

ทุกคนดูเข้ากันดี แต่เหมือนบางทีเราก็รู้สึกขึ้นมาเองว่า

เออ ตรงนี้มันเหมือนไม่ใช่ที่ของเราเลย รู้สึกเหมือนเข้ากับใครไม่ได้

ไม่อยากอยู่ตรงนี้เลย 

บางครั้งความเหงาก็มาในรูปแบบของการไปเที่ยวหรือไปทำงาน

หรือไปที่ไหนสักที่คนเดียว อารมณ์ไปเจอของน่ารัก ๆ ของที่น่าสนใจ

อยากหันไปเล่าให้ใครฟังสักคน แต่ก็ อืมมมม หันไปทางไหน ก็เจอแต่ตัวเอง 

บางครั้งมันก็มากลางดึก 

วันที่เราไถโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ

เข้าแอปนี้ แล้วก็ออกไปแอปนั้น 

เข้าไปเช็กไลน์ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีการแจ้งเตือน

ไม่มีตัวเลขสีแดง ๆ บนมุมขวาของแอปบอกว่ามีคนส่งอะไรเข้ามา 

แต่ก็เข้าไปดู เพราะหวังว่าในบรรดารายชื่อเพื่อนเป็นร้อย ๆ เหล่านั้น

จะมีใครสักคนที่คิดถึงเราบ้างตอนนี้

ฟังดูแล้วโคตร loser เลยว่ามั้ย

แต่จริง ๆ มันเกิดขึ้น แล้วมันก็หายไป

บางอารมณ์มันก็ยังคงอยู่ 

ผมชอบสังเกตความเหงาจากคนรอบ ๆ ตัว

เอาเข้าจริง มันก็ไม่ได้สังเกตกันง่าย ๆ หรอก 

เพราะเดี๋ยวนี้เราสังเกตเรื่องพวกนี้ยากจะตาย

ไม่ค่อยมีใครแสดงออก ไม่ค่อยมีใครบอกว่าเรากำลังเหงา

ไม่ค่อยมีคนยอมรับกับคนอื่นว่า จริง ๆ แล้วที่เป็นอยู่คือกำลังเหงา 

แต่ผมจะไปสังเกตเอาในโลกออนไลน์ 

พฤติกรรมบางอย่างในนั้น เราสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนที่โพสต์ข้อความลงไป

บางคนในทวิตเตอร์ โพสข้อความทุก 5 นาที

เหมือนพูดคนเดียว บ่นคนเดียว ระบายความรู้สึกออกมาอยู่คนเดียว

โดยที่ทั้งหวัง และไม่หวังว่าใครจะสักคนจะผ่านมาเห็น 

แต่แค่ได้ระบายความรู้สึกตัวเองตรงนี้ออกมา ก็ทำให้เราสบายใจขึ้น 

เพราะรอบ ๆ ตัวไม่มีใครที่เราสามารถพูดเรื่องราวแบบนี้ไปได้ 

เราโพสต์ IG Story แล้วก็คาดหวังว่าใครสักคน คนนั้น คนที่เราคิดไว้

น่าจะเข้ามาส่องเราสักหน่อย

แล้วเราก็เข้าไปเช็คดูว่า เขาเข้ามาจริงมั้ย 

สุดท้าย เค้าก็ไม่ได้เข้ามา 

เข้าไปเช็คจนกว่าสตอรี่ตัวเองจะหายไป

มีใจหายด้วยนะ แม่งงง จะครบ 24 ชั่วโมงแล้วนะ 

ไม่คิดจะแวะเข้ามาดูกันหน่อยหรอ

ไม่เรียกว่าเหงา จะเรียกว่าอะไร

ความเหงาอาจจะมาในรูปแบบของการจากไปของใครสักคน

คนที่อาจจะไปอยู่ที่ไกลกว่าที่จะสามารถมาเจอกันได้

คนที่จากไปแบบไม่มีวันกลับ 

คนที่จากไปจากชีวิตของกันและกัน 

ผมชอบที่จะอ่านสถานะทั้งในเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม หรือทวิตเตอร์

การเล่าเรื่องของใครสักคนในนั้น ที่ไม่รู้ว่าเขาเล่าให้ใครฟัง 

แต่คาดหวังว่าจะมีใครสักคนเข้าใจและตอบกลับมา 

เพื่อนหลายคนในเฟซบุ๊ก และชีวิตจริงของผมเป็นโรคซึมเศร้า

บ้างก็มีปัญหาทางด้านความรู้สึก 

ซึ่งมีหลายสาเหตุที่ทำให้พวกเขาเหล่านั้นเป็น

ทั้งความสัมพันธ์ หน้าที่การงาน ครอบครัว หรืออะไรต่างๆ

ซึ่งบางทีการได้เล่าอะไรออกมาให้คนอื่นได้เห็น

บางคนอาจจะมองว่า เอามาเล่าทำไม มันเป็นเรื่องส่วนตัว

แต่จากการที่ได้เห็นหลายคนที่ออกมาพูดถึงความเจ็บปวด ความเหงา 

ภาวะความกดดันของตัวเองแล้วนั้น ทำให้อีกหลาย ๆ คนแสดงออกถึงความเป็นห่วง

และทำให้เค้าได้กำลังใจบางอย่างกลับไป

ส่วนตัวผมเชื่ออยู่เสมอว่า เราต่างไม่ได้เหงากันอยู่คนเดียว

ใคร ๆ ก็เหงา 

ใคร ๆ ก็มีความรู้สึกนี้ 

เพียงแค่พวกเขาหรือใครเหล่านั้นเค้าพูดออกมา

สิ่งที่ผมรู้สึกได้คือ พ่อของผมก็เหงา เพราะก่อนที่แกจะเสีย แกก็พูดบางประโยคออกมา

ที่เราสัมผัสได้ว่า ประโยคนั้น ความหมายลึก ๆ มันคือความเหงา

หรือทุกวันนี้ที่แม่ไลน์มาถาม มาชวนคุย ส่งรูปต่าง ๆ มาให้

นอกจากความคิดถึงแล้ว มันมีความเหงาอยู่ในนั้น 

ถ้าลองมานั่งนึกดู 

มีใครสักคนมั้ย ที่คุณจำได้ว่า 

ครั้งสุดท้ายที่คุณได้คุยกับเค้าแบบจริง ๆ จัง 

หรือได้พบกันคือเมื่อไหร่ 

หรือถ้าย้อนลงไปดูในไลน์หรือในกล่องข้อความ

ใครกันคือคนที่อยู่ล่างสุดของหน้าต่างบานนั้น

ทำไมเราถึงห่างหายกันไป?

ความห่าง ความใกล้ บางทีก็ไม่ได้บอกว่าเราจะเหงาหรือไม่เหงา

แต่มันเหมือนความสัมพันธ์มากกว่า ว่าจริง ๆ แล้ว

มันอยู่ใกล้กับความรู้สึกเรามากน้อยแค่ไหน 

ต่อให้อยู่ไกล แต่ใกล้ใจ 

ผมว่ามันก็ทำให้เราไม่ได้เหงาอะไรสักเท่าไหร่

แต่ถ้าอยู่ใกล้กันทุกวัน 

แต่ไม่เคยเข้าใจหรือพูดคุยกันเลย

อันนี้ ยิ่งเหงา ยิ่งหนาว ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว

มันมีการวิจัยมากมายเกี่ยวกับความเหงาในโลกใบนี้

บ้างก็บอกว่า คนเราเหงาขึ้นกี่เปอร์เซ็น ๆ 

ความเหงาอันตรายกว่าการสูบบุรี่วันละกี่มวน ๆ ก็ว่าไป 

ผมไม่ได้จะมาเล่างานวิจัยอะไรเหล่านั้นให้อ่าน

แต่ผมแค่อยากจะมาบันทึกไว้ในนี้ว่า 

ทุกครั้งที่เราเหงา หรือรู้สึกว่ามันไม่มีใคร

รู้สึกว่า ตอนนี้มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เราสบายใจกับมัน

อยากให้รู้ว่า ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ 

มันคือเรื่องธรรมดา ที่เราต้องผ่านมันไปทุกวัน

เช่นเดียวกับผม เช่นเดียวกับคุณ

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ที่คุณอ่านอยู่ 

อาจจะกำลังอ่านบนรถไฟฟ้า ที่ทำงาน

หรือกำลังอ่านอยู่บนเตียง และกำลังตัดสินใจจะไถหน้าจอไปดูอย่างอื่น

บางส่วนในโลกของตัวหนังสือ คือที่อยู่ของคนเหงา

ไม่ได้เหมารวม แต่อย่างน้อยก็ผมคนหนึ่ง

ที่มาเขียนตอนนี้ผมก็ไม่ได้เป็นคนปกติ

เป็นคนเหงาเช่นเดียวกัน เลยถึงต้องรีบมาออกตัวหาเพื่อนว่า

เออ มาเหงาด้วยกันเถอะ

ผมไม่รู้วิธีที่จะออกจากมันหรอก

ผมรู้แค่ว่า เมื่อความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้น

นั่นหมายความว่ามันเป็นอีกสัญญาณที่จะทำให้เราต้องยอมรับกับอะไรบางอย่าง

ที่กำลังเกิดขึ้นในชีวิตตอนนี้อยู่ 

เพียงแต่ว่ามันคืออะไร 

เราจะยอมรับความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ตรงนี้ได้จริง ๆ มั้ย

หรือได้แต่พยายามทำทุกอย่าง เพื่อหลอกตัวเอง

เพื่อให้ตัวเองไปสนใจอย่างอื่น 

แต่ลึก ๆ ในใจก็ยังกังวล หรือรู้สึกอะไรถึงสิ่ง ๆ นั้นอยู่ 

ทุกความรู้สึกมันมีสาเหตุทั้งนั้นแหละ 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเรามันก็มีเหตุผลเช่นเดียวกัน 

ส่วนตัวที่คิดว่าที่ยังรู้สึก

ที่ยังเหงา เพราะยังไม่ยอมรับว่าจริง ๆ แล้วมันคือเรื่องจริง 

หรือมันคือสิ่งที่เราต้องผ่านมันไปให้ได้จริง ๆ หรอ มากกว่า

บอกให้เลิกเหงา บอกให้ออกมาจากตรงไหนก็ไม่มีใครทำได้ 

ทุกอย่างมันปัจเจก 

เราจะหาย ก็ต่อเมื่อมันถึงจุดที่เราต้องการมันจริง ๆ

แต่ก็จะไปบอกว่าความเหงามันไม่ดีอย่างนั้น อย่างนี้ก็ไม่ได้

บางทีความเหงาก็ทำให้เราฟังเพลงเพราะขึ้น

ดูหนังอินขึ้น อ่านหนังสือได้ลงลึกกับความรู้สึกมากขึ้น

รวมทั้งได้นั่งคุยกับใครสักคนได้นาน แบบที่ไม่ได้คุยกับใครนานๆ แบบนี้มาก่อน 

การที่ได้รู้ว่าไม่ใช่แค่เราที่กำลังนั่งเหงาอยู่คนเดียวตอนนี้

ก็อาจจะทำให้เราเหงาน้อยลง

ไม่ได้คิดไปเอง

แต่พอผมเขียนถึงบรรทัดนี้แล้ว 

ผมรู้สึกว่า ผมเหงาน้อยลง 

อย่างน้อยก็มีคุณที่กำลังอ่านความคิดผมอยู่

โอเคคุณอาจจะไม่ได้เหงา 

แต่ถ้าเหงา ผมจะเหมาว่าเราเป็นเพื่อนกัน 

ติดตามบทความใหม่ ๆ จาก เพจบันทึกนึกขึ้นได้ ได้บน LINE TODAY ทุกวันศุกร์