สตอรี่ไข่ปลา - เฟื่องลดา | THINK TODAY

“นั่นสตอรี่หรือจุดไข่ปลา”…

คนเล่น Instagram คงคุ้นๆคำกล่าวนี้มาบ้าง

ว่า “ไข่ปลา” หมายถึง จุดที่ขึ้นเยอะๆเวลาอัพสตอรี่ถี่ๆ

เคยสงสัยไหมคะว่า ฟีเจอร์ “สตอรี่” ใน Instagram ซึ่งเมื่ออัพแล้วจะหายไปในเวลา 24 ชั่วโมงทำไมถึงได้ฮิตในทุกวันนี้

เมื่อเรื่องราวที่อัพไม่ได้อยู่ตลอดไป แล้วทำไมเราถึงชอบอัพสตอรี่กันบ่อยๆและกดดูซ้ำๆ ?

Behind the Story

สำหรับ Instagram นั้น สัญลักษณ์ที่รูปโปรไฟล์ซึ่งส่งสัญญาณบอกว่า

เพื่อนอัพสตอรี่ใหม่ๆ เรื่องราวใหม่ๆแล้ว

คือ สิ่งกระตุ้นภายนอกที่ทำให้เราอยากกดเข้าไปดูสตอรี่ของเพื่อนๆ

ปกติแล้ว เมื่อมีสิ่งกระตุ้นก็ต้องมีรางวัลที่ทำให้รู้สึกว่าได้ “สิ่งตอบแทน” จากการทำสิ่งนั้น

สิ่งตอบแทนของการกดดูสตอรี่คือ การได้รู้เรื่องราวของเพื่อนๆ

ซึ่งเป็น เรื่องราวเชิงลึกในแต่ละวัน (insight of real daily life)

เพราะในสตอรี่ เราอัพรูปและวิดิโอกันได้ถี่กว่า

ไม่ใช่แค่รูปในช่วงเวลาสำคัญ แต่เป็นทุกชั่วขณะเล็กๆของชีวิต

ความไม่แน่นอนและความไม่รู้ว่าเพื่อนจะอัพอะไร

ทำให้เราอยากกดเข้าไปดูและทำให้รู้สึกว่าได้รู้เรื่องราวเชิงเลึกที่ไม่มีทางรู้ถ้าไม่ได้กดเข้ามาดู

แม้บางสตอรี่จะสนใจ แต่บางวิดิโอและบางรูปจะดูแล้วน่าเบื่อก็ตาม

ก่อนจะเข้าใจฟีเจอร์สตอรี่มากขึ้น เราต้องเข้าใจ Instagram กันก่อน

Instagram เป็นแพลตฟอร์มที่คนใช้ช่วยพัฒนา (co-creating) แอพพลิเคชั่นไปด้วยขณะที่ใช้

พฤติกรรมที่เรา follow กด like และ comment รวมทั้งส่องคนที่ชอบ

มีผลทำให้ feed ของเราแสดงไม่เหมือนคนอื่น

ซึ่งเป็นการช่วยพัฒนา feed แบบ real time เพื่อให้ตรงความต้องการผู้ใช้มากที่สุด (personalization) นั่นหมายความว่า เมื่อเราได้ลงแรงลงเวลาที่ใช้ไปกับ account หนึ่งๆ

ทำให้ account Instagram ของเรากลายเป็นสิ่งที่พัฒนาไปพร้อมกับพฤติกรรมของเรา

(habit-forming product)

จุดนี้ทำให้เกิด “สิ่งกระตุ้นภายใน” หรือ “ความคุ้นชิน”

เมื่อใช้จนชิน และรู้สึกว่าได้ลงแรงลงเวลาไปกับ account ของเรา

จนมีแต่ “สตอรี่” ของเพื่อนฝูงที่อยากเสพและอยากโชว์แล้ว

ทำให้แม้จะไม่มี Notification มาเตือนว่าให้กดเข้าไปดูสตอรี่ของเพื่อนๆ เราก็กดเข้าไปดูเอง

คล้ายเวลาที่รู้สึกคันแล้วอยากเกาโดยอัตโนมัติ

นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เราอยากอัพสตอรี่ถี่ๆและกดดูซ้ำๆ

เพราะเรามี “สิ่งกระตุ้นภายใน”ที่กระตุ้นพฤติกรรมให้อยากติดตาม รวมถึงเล่าเรื่องราว ในแพลตฟอร์ม ที่ปรับการแสดง feed มาเพื่อเรานั่นเอง

เบื้องหลังการกดเข้าไปดูยังมีแรงจูงใจเพื่อเติมเต็มบางอย่างในใจอีกด้วย

เช่น เวลาที่เสิร์ช Google เพราะไม่แน่ใจ

การกดเข้าไปดูสตอรี่ก็เช่นกัน เราอาจเข้าไปดูเพียงเพราะเหงา

หรืออยากรู้สึกเช่ือมโยงกับใครบางคน ยิ่งเรากดเข้าไปดูมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งคุ้นชินกับพฤติกรรมการติดตามสตอรี่มากขึ้นเท่านั้น

และทำให้อยากกลับมาดูอีกเรื่อยๆ

Relationship Story

เราทุกคนล้วนมีใครบางคนที่เรา “สนใจเป็นพิเศษ”

คนที่เคยผูกพันแต่อาจไม่ได้ใกล้กันอย่างเคยแล้ว

สตอรี่ทำให้เราได้คงมิตรภาพห่างๆเหล่านั้นไว้

เราอาจไม่ได้เป็นคนที่เจอกันบ่อย สนิทกันในชีวิตจริงอีกต่อไป

แต่เรายังอยู่ในชีวิตของกันและกันด้วยการแอบเข้าไปกดดูไอจีสตอรี่แบบห่างๆ

พิษของการติดตามสตอรี่อย่างห่างๆแบบห่วงๆนี้คือ

ตัวเราเองอาจเจ็บปวดและจมกับความสัมพันธ์ที่รู้สึกใกล้ แต่ก็เหมือนไกลนี้ได้

สตอรี่ที่กดเข้าไปดูทุกวัน อาจทำให้เรารู้เรื่องราวในชีวิตประจำวันทุกอย่างของคนๆหนึ่ง

เราใช้เศษเวลามากมายไปกับเรื่องราวของคนเหล่านั้นในแต่ละวัน

แต่สุดท้าย เมื่อความสัมพันธ์นี้ไม่ได้อะไรกลับมาในชีวิตจริง จะทำให้เกิดความห่างที่อยากใกล้และกลายเป็นการอาลัยอาวรณ์ได้

การติดตามสตอรี่ “เรื่องราวเล็กๆน้อยๆ” ของคนที่ห่างกันแล้วแต่ยังผูกพัน จึงคล้ายการเดินตามเศษขนมปังชิ้นเล็กๆที่ “ฮันเซล กับ เกรเทล” โปรยไว้ แต่เมื่อเดินตามไปเรื่อยๆกลับเจอทางตัน

อย่างไรก็ตาม การติดตามสตอรี่ของคนไกลไม่ได้ทำให้เราเจ็บปวดในทุกกรณี

หากเราพอใจและมีความสุขกับระยะห่างนั้น

ว่ากันว่า เมื่อเห็นว่าใครเข้ามาดูสตอรี่เราบ้าง

เราจะรู้สึกดีว่าคนเหล่านั้นแคร์และสนใจเรื่องราวของเรา

แม้ในชีวิตจริงคนกลุ่มนั้นอาจไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเราตรงๆเลยก็ตาม

ทางที่ดีของการคงความสัมพันธ์ทั้งคนใกล้และคนไกล

คือ อย่าลืมว่า สตอรี่เป็นแค่หนึ่งอย่างที่แสดงถึงการใส่ใจเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

การใส่ใจกันและกัน เล่าเรื่องราวให้กันฟังและเติมเต็มความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น

ยังมีรูปแบบอื่นๆอีกมากมายในชีวิตจริงที่ไม่ควรละเลย

ระวังอย่าให้สตอรี่ที่ทำลายตัวเองได้ใน 24 ชั่วโมง

มาทำลายความรู้สึกและความสัมพันธ์ของเรานะคะ

ที่มา