I’m afraid. ฉากคัตซีนใน RDR 2 ที่หลายคนยกให้เป็น คัตซีนที่ดีที่สุด ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้ สลักสำคัญอะไรต่อเกมด้วยซ้ำ

คือเมื่อกี้ทำเรื่องงานวิจัยไป ก็มีโอกาสได้นั่งดูคลิปวิดีโอฉากไถ่บาปของอาร์เธอร์ มอร์แกน ที่เขาคุยกับแม่ชี

ก็ทำให้น้ำตามันรื้นขึ้นมาอีกรอบ ผมก็เลยอยากจะเขียนถึงมันสักหน่อย ในฐานะที่เป็นฉากคัตซีน ที่ถ้าเราไม่ได้สนใจจะทำเควสต์เกม ก็จะไม่มีโอกาสได้ดู แต่ถ้าได้ดูแล้วสักครั้ง มันจะทำให้คุณหลงรักตัวละครอาร์เธอร์ มากกว่าเดิม

จนหลายคนต่างก็ยกย่องว่ามันเป็นหนึ่งในฉากคัตซีน ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในวงการเกมเลยก็ว่าได้ ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้มีฉากต่อสู้แบบอลังการงานสร้างอะไรเลยด้วยซ้ำ!?

การที่เพื่อน ๆ จะมาเจอฉากคัตซีนนี้ได้ ต้องผ่านเควสต์บางเควสต์มาก่อนครับ แล้วเควสต์นั้นมันจะทำให้เราไปเจอกับแม่ชี ผมจำไม่ได้จริง ๆ ว่ามันอยู่ช่วงต้นเกมหรือกลางเกมรึเปล่า แต่กว่าจะไปเจอเควสต์นั้นได้มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องบังเอิญสุด ๆ

หลังจากนั้นพอเล่นไปเรื่อย ๆ จนถึงช่วงท้ายเกม เราจะได้ไปทำเควสต์เควสต์นึง แล้วฉากจบของเควสต์มันก็จะนำพาให้เราไปเจอกับซิสเตอร์อีกครั้งหนึ่ง (ถ้าเราไม่ได้ทำเควสต์ที่จำเป็นก่อน มันจะตัดฉากนี้ออกไป) ที่สถานีรถไฟ

ซึ่งตอนนั้นซิสเตอร์กำลังจะเดินทางไปยังเมืองอื่น ทั้งคู่เลยได้มีโอกาสได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันเป็นครั้งสุดท้าย

ซิสเตอร์ : คุณมอร์แกน!! คุณโอเคมั้ย?

อาร์เธอร์ : สบายมากหายห่วง คุณมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?

ซิสเตอร์ : ฉันกำลังจะไปเม็กซิโกจ้ะ ในที่สุดพวกเขาก็มอบหมายงานให้ฉันสักที หลวงพ่อ Dorkins อิจฉาสุด ๆ ไปเลยล่ะ

อาร์เธอร์ : ไอ

ซิสเตอร์ : เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

อาร์เธอร์ : ผม เอ่อ ผมกำลังจะตายน่ะซิสเตอร์

ซิสเตอร์ : โอเค

อาร์เธอร์ : ผมเป็นวัณโรค ติดจากการไปกระทืบคนคนนึงจนตุย เพื่อแลกกับเศษเงินไม่กี่ดอลฯ ผมใช้ชีวิตได้ห่วยบรมซิสเตอร์

ซิสเตอร์ : เราทุกคนต่างก็ใช้ชีวิตได้ห่วยกันทั้งนั้นแหละคุณมอร์แกน เราทุกคนล้วนแต่ทำบาป แต่ฉันรู้จักคุณนะ

อาร์เธอร์ : คุณไม่รู้จักผมหรอก

ซิสเตอร์ : โทษทีนะ แต่ นั่นแหละปัญหา คุณไม่รู้จักตัวเอง

อาร์เธอร์ : หมายความว่ายังไงเหรอ?

ซิสเตอร์ : ไม่รู้สิ แต่ ทุกครั้งที่เราเจอกัน คุณมักจะช่วยเหลือผู้คนด้วยรอยยิ้มตลอดเลย

อาร์เธอร์ : ผมมีลูกชาย เขาเสียไปนานแล้ว ผมมีผู้หญิงที่รักและเอาใจใส่ผม แต่ผมกลับเลือกที่จะไม่สนใจ แม่ผมตายไปตั้งแต่ผมยังเด็ก ๆ ส่วนพ่อ ผมนั่งดูเขาตุย และช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย

ซิสเตอร์ : สามีฉันก็เสียไปเมื่อนานมาแล้วเหมือนกัน ชีวิตของเราเนี่ยมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเลยนะ แต่มันก็ยังเต็มไปด้วยความรักและความงดงามเช่นกัน

อาร์เธอร์ : แล้วผมจะทำอะไรต่อไปดี?

ซิสเตอร์ : ก็รู้สึกขอบคุณซะสิ ว่านี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้มองเห็นชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง หรือไม่ก็อาจจะช่วยเหลือใครสักคน เพราะการช่วยเหลือมันทำให้คุณมีความสุขจากใจจริง

อาร์เธอร์ : แต่ว่า…ผมก็ยังไม่ยึดถือในอะไรสักอย่างเลยน่ะสิ

ซิสเตอร์ : บางครั้งฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแหละ แต่หลังจากนั้นฉันก็ได้เจอคนแบบคุณ และทุกอย่างมันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมา

อาร์เธอร์ : (ขำ) ผมว่าคุณฉลาดเกินไปนะซิสเตอร์ ผมคิดว่า “ผมกลัว”

ซิสเตอร์ : ไม่มีอะไรที่จะต้องกลัวหรอกคุณมอร์แกน ลองพนันดูสิ ว่าความรักมันมีอยู่จริง แล้วก็ทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยใจรัก

อาร์เธอร์ : ผมจะลองดูนะ

ซิสเตอร์ : ฉันรู้ว่าคุณจะทำมันแน่ ลาก่อนนะมิสเตอร์มอร์แกน ลาก่อน

ซึ่ง นั่นก็น่าจะเป็นการจากลาครั้งสุดท้ายของทั้งคู่ครับ

คือจริง ๆ มันก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ฉากมันก็มีแค่นี้แหละ เป็นบทสนทนาเพลน ๆ เงียบ ๆ ไม่มีเพลงประกอบอะไรเลย แต่สำหรับคนที่ใส่ใจในเนื้อเรื่อง และอินกับบทบาทของอาร์เธอร์ มอร์แกน ก็จะรู้ว่านี่มันคือบทสนทนาที่ทรงพลังสุด ๆ

เพราะมันคือครั้งแรก ๆ หรือครั้งเดียวในเกมเลยมั้ง ที่อาร์เธอร์ มอร์แกน พูดถึงความรู้สึกของตัวเองออกมา บอกว่าเขา “กลัวความตาย” ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เราไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของอาร์เธอร์มาก่อนเลย

สั่งให้ตัวละครไปทำอะไรก็ทำหมด พอทำเสร็จก็ไอ ไอเสร็จก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ หยิบเหล้ามากระดก เหมือนไม่ได้สนใจในสุขภาพตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่อยู่ ๆ พอมาเจอบทพูดที่บอกว่ากลัวตายเข้าไป มันเลยทำให้ต่อมน้ำตาของคนเล่นถึงกับพรั่งพรูออกมาแบบไม่หยุดหย่อน

เพื่อน ๆ คิดยังไงกับฉากนี้บ้าง? ลองคอมเมนต์มาแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ

รับชมคลิปคัตซีนได้ที่นี่นะ

#เหมียวหง่าว