ปลาเผาจะตกสามีจากรายการเดตให้ได้เลย

ข้อมูลเบื้องต้น

ปลาเผา ได้ชื่อนี้มาเพราะเป็นลูกเจ้าของร้านซีฟู้ด

ชื่อดูน่ากินก็จริง แต่ดันไม่มีใครกล้าตักเข้าปาก

เพราะผมดันเป็นปลาปักเป้าเผา

หนามก็แหลม แถมมีพิษร้ายถึงตาย

หน้าตาและนิสัยดูเหมือนตัวร้าย

แต่ผมขอนิยามตัวเองว่าเป็นคนธรรมดาดีกว่า

ไม่ดี ไม่เลว เดินทางสายกลาง

ได้แต่เฝ้ามองความรักของคนอื่นผ่านรายการเดตชื่อดังมานาน

ส่งใบสมัครไปตั้งหลายครั้ง แต่ไม่ได้รับการติดต่อกลับ

แต่แล้วก็สมหวังได้เป็นผู้เข้าร่วมรายการในซีซั่นที่เจ็ด

ผมจะตกสามีดีโปรไฟล์เด็ดกลับบ้านให้พ่อแม่รับขวัญลูกเขยให้ดู

- รพินท์ -

source : ปกนิยาย

ผลงานเรื่องอื่นของนักเขียน

[1] ต้นไม้โลกเกิดใหม่เป็นพ่อค้าขายปุ๋ยออนไลน์

สถานะ : จบแล้ว

ต้นไม้โลก สาเหตุที่ทำให้ดาวเคราะห์ทั้งดวงต้องดับสิ้น

ตอนแรกก็คิดว่าจะต้องไปชดใช้กรรมในบาปที่ก่อเสียอีก

แต่ดันได้เกิดใหม่เป็นมนุษย์ที่โลกอีกใบ

หรือว่านี่จะเป็นนรกที่มาในรูปแบบใหม่ไฉไลกว่าเดิม

แต่อเวจีแห่งนี้ก็ออกจะสุขสบายเกินไปแล้ว

คิดเงินก็ได้ทอง ขนาดคิดทองยังได้เพชร

บ้านสวนกว้างๆก็มีให้อยู่ รถหรูๆก็มีให้นั่ง

เรื่องค้าขายก็ว่ารุ่งแล้วนะ แต่เรื่องความรักกลับพุ่งกว่า

แค่ไลฟ์สดขายของครั้งแรก ก็ตกเจ้าชายของอาณาจักรได้แล้วหนึ่งอัตราถ้วน

แต่อย่าคิดว่าเจ้าชายจะคลั่งรักเป็นอยู่ฝ่ายเดียวนะ

เคยเห็นกันหรือเปล่า? ต้นไม้ก็คลั่งรักคุณได้เหมือนกัน

แต่ทั้งด้านการงานและความรักคงจะประสบความสำเร็จได้ยากกว่านี้

หากไม่มีหุ่นยนต์พ่อบ้านสุดป่วนคอยให้ความช่วยเหลือ

สารพัดวิธีพิศดารที่เหนือคำบรรยายแบบนั้นก็ยังอุตส่าห์ไปขุดขึ้นมาใช้จนได้

"ฉันควรจะให้ดิน ปุ๋ยและน้ำกับเธอเท่าไหร่?"

"ปริมาณขึ้นอยู่กับคุณ แต่ที่ขาดไม่ได้คือความสม่ำเสมอครับ"

"แล้วแสงล่ะ?"

"แสงรำไรครับ ชอบคนที่เป็นร่มเงาและเป็นที่พึ่งพิงได้ แล้วคุณชอบต้นไม้แบบไหนครับ?"

"ชอบต้นไม้ที่ต้องการแค่ความสม่ำเสมอกับแสงรำไร"

→ กดอ่านเลย ←

source : ภาพตัวละคร

[2] ด้านหลังหลุมดำคือบ้านของผมเอง

สถานะ : จบแล้ว

พอกันทีกับความเข้าใจแบบผิดๆ

ถ้ายังคิดกันอยู่ว่าสัตว์ประหลาดที่ถูกส่งเข้าหลุมดำจะตายอยู่ในนั้น

ผมก็ขอให้เลิกซะนะ

ด้านหลังหลุมดำคืออีกมิติที่มีเมืองและผู้คนอาศัยอยู่ต่างหาก

รู้ไหมว่าค่าใช้จ่ายที่เยอะที่สุดของชาวเมืองแบล็กโฮลคืออะไร?

ก็ค่าซ่อมบ้านยังไงเล่า!

ช่วยระบุพิกัดให้ศัตรูไปตกบนที่รกร้างได้หรือไม่?

ไม่ใช่มาหล่นตุ้บลงบนหลังคาบ้านคนอื่นแบบนี้

พวกคุณคอยดูเถอะ!

ผมจะตามไปตบไอ้บ้าที่พังบ้านหลังน้อยของผมให้กระเด็น

งานนี้ต่อให้ต้องผ่ามิติเพื่อหาตัวการก็ไม่หวั่น

→ กดอ่านเลย ←

source : ภาพตัวละคร

เดสตินี ไวบส์ (1)

เดสตินี ไวบ์ (1)

เดสตินี่ ไวบส์ เป็นรายการเดตยอดนิยมอันดับหนึ่ง โดยผู้จัดจะเฟ้นหาหนุ่มโสดโปรไฟล์ดีมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในบ้านหลังเดียวกันเป็นเวลาสองสัปดาห์ เพียงแค่ทีเซอร์ของซีซั่นแรกถูกปล่อยออกมา ผู้ชมต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอย เดสตินี่ ไวบส์อยู่ในกระแสตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสุดท้าย นับว่าประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้น

ผู้เข้าร่วมรายการได้พบรัก จนกระทั่งจับมือกันเข้าประตูวิวาห์ก็หลายคู่ ทำให้รายการเรียลลิตี้ยอดนิยมมีภาคต่อถึงหกซีซั่น แทนที่ความนิยมจะตกลงเพราะดำเนินมาหลายภาค แต่ความเป็นจริงนั้นกลับสวนทาง ผู้ชมแห่แหนเข้าไปดูสดและดูย้อนหลังกันอย่างล้นหลาม รายการติดท็อปเท็นทุกแพลตฟอร์ม จนในที่สุดผู้จัดก็คลอดซีซั่นเจ็ดออกมาจนได้

แฟนพันธุ์แท้ของรายการอย่างนายปลาเผาที่เฝ้ามองความรักของคนอื่นมานานถึงหกปีเต็ม ในที่สุดก็ได้รับการตอบรับจากทีมงานว่าผ่านการคัดเลือกให้เข้าไปเป็นผู้ร่วมรายการในซีซั่นที่เจ็ดนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นโชคดีหรือร้าย อุตส่าห์ส่งใบสมัครเข้าไปทุกปี ดันติดภาคเจ็ดเลขอาถรรพ์ด้านความรักซะอย่างนั้น แต่ในเมื่อโอกาสลอยมาแล้ว ผมก็ต้องสู้สุดใจ ผมจะตกลูกเขยโปรไฟล์อลังการมาฝากพ่อกับแม่ให้ได้เลย

เนื่องจากผมทำงานในร้านอาหารทะเลของที่บ้าน การเข้าเมืองหลวงเพื่อไปถ่ายทำรายการเป็นเวลาสิบสี่วันจึงไม่ใช่เรื่องยากลำบาก แค่ส่งใบลาให้พี่กุ้งนึ่งผู้เป็นพี่ชายก็พอแล้ว ด่านยากอย่างพ่อกับแม่ก็ฝากพี่ชายไปจัดการด้วยเลยก็แล้วกัน

ร้านสหายริมเลไม่ได้ตั้งอยู่ใกล้ทะเลเลยแม้แต่น้อย ห่างจากชายหาดที่ใกล้ที่สุดถึงหกสิบกิโลเมตร สถานที่ท่องเที่ยวที่ใกล้ที่สุดคือภูเขาต่างหาก บ้านเกิดของผมเป็นอำเภอเล็กที่ไม่มีแม้แต่ห้าง อย่างมากที่สุดก็แค่ร้านสะดวกซื้อที่มีสาขาไปทั่วประเทศกับปั๊มน้ำมันที่มีร้านกาแฟธีมป่าดิบชื้น แล้วทำไมสหายริมเลถึงอยู่รอด? ก็เพราะที่นี่เป็นแหล่งรวมเถ้าแก่สวนยางพาราและปาล์มน้ำมันยังไงเล่า

ชีวิตในวัยเด็กของผมก็จะลำบากหน่อย เพราะไปเปิดตัวตั้งแต่มอหนึ่งว่าชอบหัวหน้าห้องที่เป็นเด็กผู้ชาย เด็กคนนั้นก็ดันเป็นลูกเถ้าแก่ที่มีเชื้อสายจีนติดตัว ธรรมเนียมบางอย่างก็ยังฝังลึกถึงดีเอ็นเอ สารภาพรักปุ๊บก็โดนหมัดแย๊บเข้าดั้งจมูกจนเลือดกำเดาไหล คุณครูต้องเรียกผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายมาเคลียร์ หัวหน้าห้องก็ฟ้องปะป๊าหม่าม๊าของตัวเองอย่างออกรส ไปไงมาไงผมก็จำไม่ได้แล้ว แต่สุดท้ายผมที่เจ็บตัวดันกลายเป็นฝ่ายผิด แล้วชื่อเสียงของผมก็โด่งดังตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ตอนเด็กๆผมก็กลัวคำครหานินทาอยู่หรอก กลัวครอบครัวตัวเองจะเดือดร้อนไปด้วย แต่สุดท้ายก็ตรัสรู้ได้ว่าหวาดหวั่นไปก็เท่านั้น คนในอำเภอเอาเรื่องของผมไปติฉินกันสนุกปาก แต่พอถึงงานวันเกิดของคนนู้น ประจวบกับงานรับตำแหน่งของคนนี้ คนพวกนั้นก็เฮโลกันมาฉลองที่ร้านสหายริมเลอยู่ดี

พ่อแม่และพี่กุ้งนึ่งก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจขี้ปากชาวบ้าน ผมเองก็ไม่เคยถูกคนที่บ้านด่าหรือห้ามในสิ่งที่ตัวเองเป็น นานวันเข้าภูมิต้านทานก็สูงขึ้นเอง แต่อาจจะสูงเกินลิมิตไปหน่อย เพราะผมกลายเป็นคนที่เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่แคร์ใครและไม่แคร์โลก ผมพูดทุกอย่างที่คิดและทำทุกอย่างที่ต้องการ ผลลัพธ์ก็คือไม่มีใครเอา เพราะรับไม่ได้กับความตรงไปตรงมาของผม เดสตินี่ ไวบส์เป็นหนทางสุดท้ายแล้วจริงๆ คราวนี้ถ้ายังไม่ได้ไม่โดนอีก ผมจะยอมอยู่บนคานก็ได้มั้ง

เดสตินี ไวบส์ (2)

เดสตินี ไวบส์ (2)

ในที่สุดวันแรกของการถ่ายทำก็มาถึง ผมก็นั่งแท็กซี่มายังจุดหมายตามที่ทีมงานส่งโลเคชั่นไปให้ พี่คนขับก็ใจดีลงมายกกระเป๋าใบเดินทางใหญ่ลงจากท้ายกระโปรงให้ด้วย ถึงจะบอกว่าเป็นเรียลลิตี้ แต่ขึ้นชื่อว่าวงการบันเทิงนั้นไม่มีคำว่าจริงร้อยเปอร์เซนต์ พอลงจากรถปุ๊บก็มีทีมงานเข้ามาติดไมค์ แล้วบรีฟผมถึงขอบเขตและข้อห้ามระหว่างการถ่ายทำ อย่างเช่นห้ามพูดคำหยาบ ห้ามแก้ผ้าและห้ามใช้กำลัง อีกทั้งยังกำชับผมเรื่องปิดไมค์เวลาทำธุระในห้องน้ำ ถ้าไม่ต้องการให้กล้องถ่ายติดช่วงเวลาส่วนตัวในห้องนอนก็ให้เอาผ้าขนหนูคลุมกล้องเอาไว้ นอกเหนือจากนั้นก็ปล่อยผมฟรีสไตล์ได้เลย

ผมลากกระเป๋าสัมภาระไปตามทางเดิน ปลายทางก็คือบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ ซึ่งจะเป็นที่อยู่ของผมกับผู้เข้าร่วมรายการคนอื่นนับตั้งแต่วันนี้ ทีมงานไม่ได้บอกว่าผมมาถึงเป็นคนที่เท่าไหร่ ผมก็เลยแง้มประตูหน้าบ้านออกเล็กน้อย แล้วลอดหัวเข้าไปสอดส่องด้านในก่อน แต่ก็ไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใดๆ ดูท่าผมจะเจอแจ็กพ็อตเข้าให้แล้ว ผู้กำกับคงอยากได้ภาพของคนที่อยู่คนเดียวหน้ากล้องแล้วทำตัวไม่ถูกอย่างแน่นอน ผมรู้ผมเคยดูมา แต่เสียใจด้วยเพราะคุณจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

ผมยกกระเป๋าเข้าไปในบ้านเดสตินี่ แล้วจัดการเปลี่ยนรองเท้าเป็นสลิปเปอร์ ผมเลื่อนกระเป๋าใบใหญ่ชิดมุมเอาไว้ไม่ให้เกะกะขวางทาง ห้องนั่งเล่นว่างเปล่าไร้เงาคน มีเพียงโซฟาขนาดใหญ่ที่นั่งได้เกินสิบคนวางเอาไว้ ด้วยความที่บ้านทำธุรกิจร้านอาหาร ผมก็เลยสนใจห้องครัวนานเป็นพิเศษ อุปกรณ์และเครื่องใช้ต่างๆเป็นยี่ห้อเดียวกันทั้งหมด ซึ่งน่าจะเป็นสปอนเซอร์ของรายการ ผมเดินขึ้นไปบนชั้นสอง ห้องนอนมีทั้งหมดสี่ห้อง นอนได้ห้องละสองคนอย่างซีซั่นก่อนๆ ทีมงานไม่ได้บรีฟเรื่องห้อง แสดงว่าผมสามารถเลือกเองได้เลยว่าจะนอนห้องไหน ผมก็เลยเล็งห้องที่ชอบเอาไว้ก่อน

เมื่อสำรวจจนพอใจแล้ว ผมก็กลับลงมาสิงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เพื่อรอแขกรับเชิญคนต่อไป แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีใครเปิดประตูเข้ามา

ผู้เข้าร่วมรายการสามารถไปทำงานของตัวเองได้ตามปกติโดยไม่ต้องลา แค่เปลี่ยนที่กินที่อยู่หลังเลิกงานเท่านั้น ทีมงานจึงไม่ได้นัดเวลาเอาไว้อย่างเจาะจง ให้แต่ละคนมาถึงตามแต่เวลาที่สะดวก ผมคงจะดูถูกการจราจรของเมืองหลวงมากเกินไป

ผมกินขนมของสปอนเซอร์รองท้องจนหมดไปหลายกล่อง แต่ก็ยังไม่รู้สึกอิ่ม ผมหยิบโทรศัพท์ที่ทีมงานให้เอาไว้ขึ้นมาดูนาฬิกา หากอยู่หน้ากล้องผมต้องใช้มือถือเครื่องนี้ เพราะแบรนด์เป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ เวลามีภารกิจที่แขกรับเชิญต้องทำ ทีมงานก็จะส่งข้อความเข้ามาในมือถือเช่นกัน

ตอนนี้เกือบจะหกโมงแล้ว ผมที่ทนหิวข้าวเย็นไม่ไหวจึงไม่คิดหิ้วท้องรออีกต่อไป ทางรายการเตรียมวัตถุดิบเอาไว้ในตู้เย็นอย่างครบครัน ผมจึงเริ่มด้วยการหุงข้าวตั้งไว้ก่อน แล้วหยิบหมูสับจากช่องฟรีซเข้าไมโครเวฟเพื่อละลายน้ำแข็ง จากนั้นก็หันไปเด็ดใบกะเพรา เสร็จแล้วจึงนำไปล้างให้สะอาดแล้วพักทิ้งไว้ กระเทียมเป็นแบบที่ปอกเอาไว้แล้ว ผมจึงไม่ต้องเสียเวลาตรงนั้นเพิ่มอีก

ผมใส่ถุงมือทำอาหารก่อนจะลงมือเด็ดเอาก้านพริกออก เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการแสบร้อนจากสารแคปไซซินในพริก ความเผ็ดที่อยู่ในปากก็ดีอยู่หรอก แต่โคตรทรมานเลยถ้าโดนมือโดยตรงหรือเผลอขยี้ตา ผมเอาพริกกับกระเทียมไปล้างก่อนจะนำมาสับให้ละเอียด เมื่อส่วนผสมพร้อมแล้ว ผมก็ตั้งกระทะใส่น้ำมันลงไป พอน้ำมันร้อนก็เอาพริกกระเทียมลงไปผัด หากเป็นคนอื่นคงจะจามอย่างหนักเวลาที่สูดควันซึ่งเกิดจากพริกที่โดนความร้อน แต่ผมชินชาจนไร้ความรู้สึกแล้ว เพราะวิ่งเล่นในครัวของร้านสหายริมเลตั้งแต่เด็ก

ผมใส่หมูสับตามลงไป แล้วปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลืองและน้ำปลา ถ้าทำกินเองผมจะไม่ใส่น้ำตาลเลย เพราะผมไม่ชอบผัดกะเพราติดหวาน แต่ถ้าทำขายในร้านจะเป็นสูตรของคุณพ่อที่มีรสชาติกลมกล่อมกว่า ขั้นตอนสุดท้ายก็คือใส่ใบกะเพราลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน จากนั้นก็ปิดเตา ข้าวที่หุงทิ้งไว้สึกพอดีแถมยังเรียงเม็ดสวย ผมตักข้าวใส่จานจนพูน แล้วเทกะเพราหมูสับจากกระทะราดลงไปบนข้าว

ผมนำกระทะไปล้างน้ำเปล่าแล้วนำขึ้นตั้งไฟอีกครั้ง พอน้ำที่อยู่ในกระทะแห้งแล้วจึงใส่น้ำมันลงไป เมื่อร้อนได้ที่ก็ตอกไข่ลงไปทีเดียวสองฟอง เพียงครู่เดียวก็ได้ไข่ดาวแฝดไข่แดงเยิ้มแบบที่ชอบแล้ว ผมไม่ชอบนั่งกินข้าวบนโต๊ะคนเดียว ก็เลยหยิบจานและช้อนมานั่งขัดสมาธิกินบนโซฟา ผมไม่ได้ทำอาหารเผื่อคนอื่น เพราะไม่รู้ว่ามีใครแพ้อาหารหรือไม่ชอบทานอะไรบ้าง

ก๊อกๆ

กินข้าวไปได้สามคำผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ด้วยความที่ยังกินข้าวไม่เสร็จ ผมก็เลยไม่อยากลุกไปต้อนรับคนมาใหม่ แต่ส่งเสียงแปดหลอดไปให้อีกฝ่ายแทน

"ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลย!"

สักพักเพื่อนร่วมบ้านตัวก็เดินมาหยุดอยู่ข้างโซฟา อีกฝ่ายเป็นผู้ชายผิวขาวพอๆกับผม แต่เขาตัวเล็กกว่าพอสมควร เขาดูนุ่มๆฟูๆเหมือนซาลาเปาที่อืดไอน้ำจากฝาหม้อนึ่ง เจ้าก้อนซาลาเปากุมมือทั้งสองข้างของตัวเองเข้าด้วยกัน แล้วบิดซ้ายบิดขวาเพราะเขินสายตาของผมที่มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"บิดมันเข้าไป ม้วนให้ตัวเป็นเกลียว เอาให้สะเด็ดน้ำเลยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาไปตากกลางแจ้ง ให้หอมกลิ่นแดดอ่อนๆเลย"

เขาชะงักกึกทันทีที่ได้ยินคำพูดของผม ก่อนจะส่งสายตาค้อนประหลับประเหลือกมาให้ มู้ดเขินอายของคนที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกหายวับไปในพริบตา เจ้าก้อนเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ แล้วเลียนแบบท่านั่งขัดสมาธิของผม เขาหยิบรีโมตที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดสมาร์ททีวี ซึ่งได้ทำการเชื่อมต่อกับแพลตฟอร์มดูหนังออนไลน์เอาไว้แล้ว แน่นอนว่าแพลตฟอร์มนี้ก็เป็นสปอนเซอร์หลักเช่นกัน ผมกับเจ้าก้อนซาลาเปาทำตัวตามสบายอย่างกับไม่ได้มารายการเดต คาดว่าป่านนี้ผู้กำกับคงกำลังกุมขมับเก๊กซิมแล้ว

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เอาจริงๆคนแบบปลาเผาอยู่ในสังคมยากนะคะ แต่ไม่เป็นไรเพราะน้องอยู่ในนิยาย เกิดเป็นลูกของไรต์จะทำอะไรก็ได้

คลังคำศัพท์

เดสตินี่ (destiny) แปลว่า พรหมลิขิต

ไวบส์ (vibes) แปลว่า ความรู้สึก, บรรยากาศ

เบสต์เฟรนด์ ไวบส์ (1)

เบสต์เฟรนด์ ไวบส์ (1)

ทีมงานบรีฟเอาไว้ว่าช่วงแรกอย่าเพิ่งบอกอายุกับประวัติส่วนตัวก่อน ให้แนะนำตัวได้แค่ชื่อเท่านั้น ผมก็เลยถามสตาฟกลับไปว่าบอกชื่อพ่อแม่และพี่ชายได้หรือเปล่า สตาฟคนนั้นถึงกับหน้าเหวอไปเลย ผมเองก็ได้แต่สงสัยว่าทำอะไรผิดกัน ที่ถามก็เพราะอยากรู้จริงๆนะ สุดท้ายสตาฟคนนั้นก็ตอบกลับมาว่าแล้วแต่ ถ้าไม่เป็นการสปอยล์อายุกับอาชีพของตัวเองก็ทำได้เลย

"ผมชื่อปลาเผา พ่อชื่อสมุทร แม่ชื่อปูจ๋า มีพี่ชายหนึ่งคนชื่อกุ้งนึ่ง แล้วนายล่ะ?"

เจ้าก้อนซาลาเปาทำหน้าเหวอไม่ต่างจากสตาฟเลย แต่ก็ยังยอมต่อบทสนทนากับผมอยู่ดี

"เอ่อ จั๊บชื่อก๋วยจั๊บ พ่อชื่อก๋วยเตี๋ยว แม่ชื่อผักบุ้ง จั๊บเป็นลูกคนเดียว"

"ที่แท้ก็เป็นเส้นก๋วยจั๊บอืดน้ำซุป ไม่ใช่ซาลาเปาอย่างที่คิดเอาไว้ตอนแรก"

"ห้ะ?! ตอนนี้จั๊บอยากแหวกสมองของปลาเผาออกมาศึกษากระบวนการทำงานแล้วนะ"

ก๋วยจั๊บอุทานก่อนจะบ่นยาวเหยียด เขาบึนปากใส่ผมหนึ่งทีอย่างน่ารัก แล้วหันกลับไปสนใจสิ่งที่ฉายอยู่ในจอทีวีต่อ

โครก~

เสียงท้องร้องของก๋วยจั๊บดังสนั่น ก็ใครใช้ให้นั่งดูรายการแข่งขันทำอาหารตอนท้องว่างล่ะ ความหิวก็เลยคูณร้อย ผมที่กำลังตักผัดกะเพราเข้าปากถึงกับรู้สึกผิดจนต้องดึงช้อนออกมาวางไว้บนจานก่อน ผมหันไปมองก๋วยจั๊บก็พบว่าอีกฝ่ายจ้องมาที่จานข้าวของผมอย่างไม่คิดที่จะละสายตา แถมยังกลืนน้ำลายลงคออึกแล้วอึกเล่า

"กินเผ็ดได้ป่าว?"

"ได้!"

อีกฝ่ายตอบคำถามทันทีโดยไม่หยุดคิดเลยสักนิด

"ชิมก่อน แล้วค่อยบอกอีกทีว่ากินเผ็ดได้หรือไม่ได้"

ผมยื่นช้อนที่มีข้าวนิด กะเพราหน่อยและไข่ดาวอีกหนึ่งเสี้ยวไปใกล้ปากเล็ก ก๋วยจั๊บอ้าปากงับทันทีเหมือนปลาฮุบเหยื่อ ก่อนใบหน้า ลำคอและใบหูจะเปลี่ยนเป็นสีแดง

"น้ำๆ ปลาเผาน้ำอยู่ไหนอ่ะ?"

ก๋วยจั๊บแลบลิ้นยาวพ่นลมฟู่ๆ แถมยังใช้มือทั้งสองข้างพัดวีลิ้นตัวเองอีก ผมเห็นแบบนั้นแล้วก็เกิดความเวทนา จึงเดินไปเปิดตู้เย็นในห้องครัว ตอนที่จะหยิบขวดน้ำก็หันไปเห็นของที่มีประโยชน์กว่า ผมก็เลยเปลี่ยนเป้าหมาย แล้วเดินกลับมาหาคนที่รออยู่ตรงโซฟา

"เอานี่ แก้เผ็ดได้"

ผมว่าพลางยื่นนมสดให้ก๋วยจั๊บหนึ่งกล่อง เขาพิจารณาของในมือผมอยู่สามวินาที แต่ก็ยังไม่ยอมยื่นมือออกมารับ

"จั๊บแพ้แลคโตสอ่ะ ปลาเผามีแบบแลคโตสฟรีไหม?"

สุดท้ายผมก็ต้องเดินกลับไปเอาน้ำเปล่ามาให้ก๋วยจั๊บ มันน่าจับทุ่มจริงๆให้ตายเถอะ ไวบส์แบบนี้ ซี้ปึ้กในรายการแน่นอน เผลอๆอาจจะยิงยาวเป็นเพื่อนรักกันไปตลอดชีวิตด้วย

ผมจ้วงข้าวในจานเข้าปากด้วยความเร็วกว่าปกติ ก๋วยจั๊บทำหน้ายี้ให้กับความมูมมามของผม แต่พอตรัสรู้ว่าที่ผมรีบกิน ก็เพราะจะไปทำกะเพราเผ็ดน้อยให้เจ้าตัว เขาก็ดี๊ด๊าตามเกาะแกะผมไม่เลิกเลย

"ใส่พริกกี่เม็ด?"

"ครึ่งเม็ดได้ไหมอ่ะ?"

ผมที่กำลังเอาพริกออกมาจากถุงหนึ่งหยิบมือก็ต้องใส่กลับคืนไปอีกครั้ง แล้วหยิบขึ้นมาเพียงแค่เม็ดเดียว ก่อนจะกัดเข้าปากเคี้ยวๆกลืนไปครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็เอาไปล้างแล้วสับรวมกับกระเทียม ก๋วยจั๊บถึงกับทำสีหน้าหวาดผวากับโชว์กินพริกของคนเป็นพ่อครัว

ผมกับก๋วยจั๊บย้ายมานั่งกินข้าวดีๆที่โต๊ะอาหารขนาดแปดที่นั่ง ผมกัดแอปเปิ้ลเข้าปากพลางมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขากินผัดกะเพราใส่พริกครึ่งเม็ดอย่างเอร็ดอร่อย เห็นแบบนั้นแล้วผมก็ยกยิ้มกว้างด้วยความสุขใจ มันเป็นสัญชาตญาณของคนทำอาหารน่ะ

"ปลาเผายิ้มเยอะๆนะ ยิ้มแล้วหล่ออ่ะ เวลาทำหน้านิ่งแล้วดูเหวี่ยงๆเหมือนพวกตัวร้าย"

"ไม่มีเรื่องให้ยิ้มก็ไม่ยิ้ม"

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้