เก้าล้านหยดน้ำตา!
กว่า 20 ปีที่เป็น “ผู้ป่วยติดเตียง”..
แทบไม่มีข่าวคราวความเคลื่อนให้ปรากฏทั้งทางสื่อทีวี-ออนไลน์ และสิ่งพิมพ์!
แต่แล้ว..จู่ๆ เช้าวันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 ก็มีข่าวรายงานว่า “ดอน สอนระเบียบ” ศิลปินระดับตำนานเจ้าของฉายา “แมวเก้าชีวิต”..
ได้จากไปอย่างสงบขณะหลับในวัย 77 ปี ณ บ้านพักจังหวัดนครสวรรค์!
และนี่ นับเป็นการ “ปิดฉาก” การต่อสู้กับอาการป่วยเรื้อรังที่ยาวนานกว่า “สองทศวรรษ” เหลือไว้เพียงตำนานและบทเพลงอมตะที่จะยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของแฟนเพลงตลอดไป!
หลายท่านอาจจะพอทราบ ในช่วงบั้นปลายชีวิต ตั้งแต่ปี พ.ศ.2539 ที่คุณดอน สอนระเบียบ ล้มป่วย และหนักหน่วงขึ้นในปี พ.ศ.2546
เมื่อเขาต้องเผชิญกับมรสุมสุขภาพจากโรคเส้นเลือดในสมองตีบและแตก ส่งผลให้เป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้ายและต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ท่ามกลางการดูแลอย่างใกล้ชิดของครอบครัว
มีบางโอกาสที่ความรัก-ความห่วงใยจากเพื่อนพ้องศิลปินและแฟนเพลงได้ร่วมจัดคอนเสิร์ตเพื่อช่วยเหลือและส่งกำลังใจให้เขาอยู่บ้าง!
ซึ่งการจากไปอย่างสงบของ “ดอน สอนระเบียบ” ในวันนี้ไม่ใช่การสูญเสียบุคคลสำคัญของวงการเพลงไทยที่ว่างเปล่า..
หากแต่ ทุกตัวโน้ตและทุกถ้อยคำที่เขาเคยขับขาน ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของผู้คนหลายยุคสมัย!
อย่างผม ก็มีความทรงจำ-ประทับใจกับบทเพลง “เก้าล้านหยดน้ำตา” ที่ (สร้อย) ร้องว่า.. “เก้าล้านความระกำ ช้ำชอกใจที่เธอทำไว้นั้น..
ฉันเค้นมัน กลั่นออกเป็นน้ำตา-ล้นหลั่ง ให้ผิดหวังที่มันคั่งในใจ-ที่มันคั่งในอก” มาตั้งแต่นมเพิ่งแตกพานโน้น!
เรียกว่าตอนนั้น “สะใจวัยรุ่น” ที่อกหัก (ครั้งแรก) อย่างผมนัก ยังแอบชื่นชมคนแต่ง ว่าสรรหาคำไทยคม-บาดลึกมาใส่ในดนตรีเพลงฝรั่งได้ไง (วะ)??
ซึ่งก็ได้มารู้จาก “คนแต่ง” คือ “ครูจงรัก จันทร์คณา” ที่ได้บันทึก (เล่า) ไว้ในหนังสือ “เบื้องหลังเพลงดัง” จึงใคร่ขออนุญาตคัดลอก (บางตอน) มาให้ผู้อ่านได้รู้ไปด้วยกันตามนี้..
“เพลงนี้มีสร้อยร้องนำขึ้นต้น แล้วก็ไอ้สร้อยนี่แหละ มันร้องรัวๆ เกือบไม่มีทำนองเอาเสียเลย ภาษา (ฝรั่ง-สันต์) มันแหกปากตะโกนได้สะดวก
แต่ภาษาเรามีสูงมีต่ำ จะแหกปากตะโกนอย่างมันไม่ได้ ภาษามันจะวิบัติสันตะโร
งั้น..เก็บไอ้สร้อยนี้ไว้ก่อนแล้วกัน จ้วงท่อนที่มีทำนองมาใส่เนื้อไว้ก่อน เนื้อหาน่ะรึ..สมมุติเอาพ่อดอนนี่แหละเป็นพระเอกของเรื่อง
จินตนาการไปว่า พ่อดอนเป็นนักร้องดาวเด่น มีแฟนเพลงมาคลั่งมากมาย ทั้งสาวรุ่น สาวหลง และสาวเละ ดอนเขมือบหมด จนมาถึงอนงค์แน่งน้อยนางหนึ่ง
ดอนเกิดรักจริง-หวังแต่ง ควักหัวใจไปส่งให้ แต่เจ้าหล่อนขว้างลงดิน แล้วเหยียบขยี้ พ่อดอนของเราจึงต้องมาร้องโอดโอยด้วยเพลง.. “เก้าล้านหยดน้ำตา” นี่ไง..
ในวันอัดเสียง..โขยกตั้งแต่เช้ายันเย็น ผ่านฉลุยไปแล้วห้าเพลง เพลงที่หกคือ “เก้าล้านหยดน้ำตา” ข้าพเจ้าส่งเนื้อเพลงให้ดอนเพื่อไปต่อกับเปียโนซึ่งมี ปราจีน ทรงเผ่า นั่งพรมนิ้วอยู่
อึดใจเดียว ดอนก็ย้อนมาหาข้าพเจ้าอีก “พี่จงรัก..เนื้อร้องขึ้นต้นตรงสร้อยมันไม่มีนี่พี่”
“เออ..จริงซี-ลืมแต่งว่ะ” ข้าพเจ้านึกขึ้นได้ ขยักตรงสร้อยนี้ไว้ไม่ได้แต่ง เพราะมันร้องรัวๆ ฟังไม่รู้เรื่อง จึงเตร่กินเหล้ากับเพื่อนจนลืมสนิท
“มา..เอามา ขอเวลาห้านาที” ข้าพเจ้ารับเนื้อร้องนั้นมาจากดอน ตายละวา..ลืมตลับเทปเพลงฝรั่งต้นแบบไว้ที่บ้าน ทำนองมันน่ะเหรอ จำไม่ได้หรอก น่าปวดหัวยังงั้น
“ดอน ร้องเพลงนี้ได้มั้ย?” ข้าพเจ้าฝากความหวังไว้ที่ดอน “สบายมากพี่” ดอนตอบอย่างมั่นใจ “งั้นร้องไป..ผมจะใส่เนื้อ”
ไม่รู้เป็นโรคอะไร พอฉุกละหุกไฟจี้ก้นทีไร สมองข้าพเจ้ามักแล่นเสมอ แล้วแล่นเร็วเสียด้วยซี อึดใจเดียวเท่านั้น ไอ้สร้อยที่ว่ายาก-ก็กลายเป็นกล้วย
ดอนหยิบกระดาษเนื้อร้องจากข้าพเจ้า ไปลองร้องดู..พนักงานห้องอัดเสียงใกล้เคียงได้ยิน แห่มายืนฟังกันเต็ม ต่างพากันชอบใจ
เพลงนี้..ทำสถิติดังเร็วที่สุดในยุคนั้น”
ครับ..ก็ยืนยันว่าดังจริงๆ ดังระเบิดระเบ้อ จนนายห้างเมโทร-คุณวรชัย เกิดไอเดีย นำเพลง “เก้าล้านหยดน้ำตา” มาทำหนัง ก็ดัง เป็น “หนังเงินล้าน” รวยเข้าไปใหญ่ !
ก็..ขอร่วมแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อครอบครัว “สอนระเบียบ” และขอให้ดวงวิญญาณของศิลปินผู้เป็นที่รัก..
เดินทางไปสู่สุคติในสัมปรายภพนู้นเทอญ!.
สันต์ สะตอแมน