โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

เก้าล้านหยดน้ำตา!

ไทยโพสต์

อัพเดต 20 พฤศจิกายน 2569 เวลา 5.17 น. • เผยแพร่ 2 ชั่วโมงที่ผ่านมา

กว่า 20 ปีที่เป็น “ผู้ป่วยติดเตียง”..

แทบไม่มีข่าวคราวความเคลื่อนให้ปรากฏทั้งทางสื่อทีวี-ออนไลน์ และสิ่งพิมพ์!

แต่แล้ว..จู่ๆ เช้าวันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 ก็มีข่าวรายงานว่า “ดอน สอนระเบียบ” ศิลปินระดับตำนานเจ้าของฉายา “แมวเก้าชีวิต”..

ได้จากไปอย่างสงบขณะหลับในวัย 77 ปี ณ บ้านพักจังหวัดนครสวรรค์!

และนี่ นับเป็นการ “ปิดฉาก” การต่อสู้กับอาการป่วยเรื้อรังที่ยาวนานกว่า “สองทศวรรษ” เหลือไว้เพียงตำนานและบทเพลงอมตะที่จะยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของแฟนเพลงตลอดไป!

หลายท่านอาจจะพอทราบ ในช่วงบั้นปลายชีวิต ตั้งแต่ปี พ.ศ.2539 ที่คุณดอน สอนระเบียบ ล้มป่วย และหนักหน่วงขึ้นในปี พ.ศ.2546

เมื่อเขาต้องเผชิญกับมรสุมสุขภาพจากโรคเส้นเลือดในสมองตีบและแตก ส่งผลให้เป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้ายและต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ท่ามกลางการดูแลอย่างใกล้ชิดของครอบครัว

มีบางโอกาสที่ความรัก-ความห่วงใยจากเพื่อนพ้องศิลปินและแฟนเพลงได้ร่วมจัดคอนเสิร์ตเพื่อช่วยเหลือและส่งกำลังใจให้เขาอยู่บ้าง!

ซึ่งการจากไปอย่างสงบของ “ดอน สอนระเบียบ” ในวันนี้ไม่ใช่การสูญเสียบุคคลสำคัญของวงการเพลงไทยที่ว่างเปล่า..

หากแต่ ทุกตัวโน้ตและทุกถ้อยคำที่เขาเคยขับขาน ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของผู้คนหลายยุคสมัย!

อย่างผม ก็มีความทรงจำ-ประทับใจกับบทเพลง “เก้าล้านหยดน้ำตา” ที่ (สร้อย) ร้องว่า.. “เก้าล้านความระกำ ช้ำชอกใจที่เธอทำไว้นั้น..

ฉันเค้นมัน กลั่นออกเป็นน้ำตา-ล้นหลั่ง ให้ผิดหวังที่มันคั่งในใจ-ที่มันคั่งในอก” มาตั้งแต่นมเพิ่งแตกพานโน้น!

เรียกว่าตอนนั้น “สะใจวัยรุ่น” ที่อกหัก (ครั้งแรก) อย่างผมนัก ยังแอบชื่นชมคนแต่ง ว่าสรรหาคำไทยคม-บาดลึกมาใส่ในดนตรีเพลงฝรั่งได้ไง (วะ)??

ซึ่งก็ได้มารู้จาก “คนแต่ง” คือ “ครูจงรัก จันทร์คณา” ที่ได้บันทึก (เล่า) ไว้ในหนังสือ “เบื้องหลังเพลงดัง” จึงใคร่ขออนุญาตคัดลอก (บางตอน) มาให้ผู้อ่านได้รู้ไปด้วยกันตามนี้..

“เพลงนี้มีสร้อยร้องนำขึ้นต้น แล้วก็ไอ้สร้อยนี่แหละ มันร้องรัวๆ เกือบไม่มีทำนองเอาเสียเลย ภาษา (ฝรั่ง-สันต์) มันแหกปากตะโกนได้สะดวก

แต่ภาษาเรามีสูงมีต่ำ จะแหกปากตะโกนอย่างมันไม่ได้ ภาษามันจะวิบัติสันตะโร

งั้น..เก็บไอ้สร้อยนี้ไว้ก่อนแล้วกัน จ้วงท่อนที่มีทำนองมาใส่เนื้อไว้ก่อน เนื้อหาน่ะรึ..สมมุติเอาพ่อดอนนี่แหละเป็นพระเอกของเรื่อง

จินตนาการไปว่า พ่อดอนเป็นนักร้องดาวเด่น มีแฟนเพลงมาคลั่งมากมาย ทั้งสาวรุ่น สาวหลง และสาวเละ ดอนเขมือบหมด จนมาถึงอนงค์แน่งน้อยนางหนึ่ง

ดอนเกิดรักจริง-หวังแต่ง ควักหัวใจไปส่งให้ แต่เจ้าหล่อนขว้างลงดิน แล้วเหยียบขยี้ พ่อดอนของเราจึงต้องมาร้องโอดโอยด้วยเพลง.. “เก้าล้านหยดน้ำตา” นี่ไง..

ในวันอัดเสียง..โขยกตั้งแต่เช้ายันเย็น ผ่านฉลุยไปแล้วห้าเพลง เพลงที่หกคือ “เก้าล้านหยดน้ำตา” ข้าพเจ้าส่งเนื้อเพลงให้ดอนเพื่อไปต่อกับเปียโนซึ่งมี ปราจีน ทรงเผ่า นั่งพรมนิ้วอยู่

อึดใจเดียว ดอนก็ย้อนมาหาข้าพเจ้าอีก “พี่จงรัก..เนื้อร้องขึ้นต้นตรงสร้อยมันไม่มีนี่พี่”

“เออ..จริงซี-ลืมแต่งว่ะ” ข้าพเจ้านึกขึ้นได้ ขยักตรงสร้อยนี้ไว้ไม่ได้แต่ง เพราะมันร้องรัวๆ ฟังไม่รู้เรื่อง จึงเตร่กินเหล้ากับเพื่อนจนลืมสนิท

“มา..เอามา ขอเวลาห้านาที” ข้าพเจ้ารับเนื้อร้องนั้นมาจากดอน ตายละวา..ลืมตลับเทปเพลงฝรั่งต้นแบบไว้ที่บ้าน ทำนองมันน่ะเหรอ จำไม่ได้หรอก น่าปวดหัวยังงั้น

“ดอน ร้องเพลงนี้ได้มั้ย?” ข้าพเจ้าฝากความหวังไว้ที่ดอน “สบายมากพี่” ดอนตอบอย่างมั่นใจ “งั้นร้องไป..ผมจะใส่เนื้อ”

ไม่รู้เป็นโรคอะไร พอฉุกละหุกไฟจี้ก้นทีไร สมองข้าพเจ้ามักแล่นเสมอ แล้วแล่นเร็วเสียด้วยซี อึดใจเดียวเท่านั้น ไอ้สร้อยที่ว่ายาก-ก็กลายเป็นกล้วย

ดอนหยิบกระดาษเนื้อร้องจากข้าพเจ้า ไปลองร้องดู..พนักงานห้องอัดเสียงใกล้เคียงได้ยิน แห่มายืนฟังกันเต็ม ต่างพากันชอบใจ

เพลงนี้..ทำสถิติดังเร็วที่สุดในยุคนั้น”

ครับ..ก็ยืนยันว่าดังจริงๆ ดังระเบิดระเบ้อ จนนายห้างเมโทร-คุณวรชัย เกิดไอเดีย นำเพลง “เก้าล้านหยดน้ำตา” มาทำหนัง ก็ดัง เป็น “หนังเงินล้าน” รวยเข้าไปใหญ่ !

ก็..ขอร่วมแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อครอบครัว “สอนระเบียบ” และขอให้ดวงวิญญาณของศิลปินผู้เป็นที่รัก..

เดินทางไปสู่สุคติในสัมปรายภพนู้นเทอญ!.

สันต์ สะตอแมน

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...