จีนขุดพบ ‘ปิ่นปักผม’ ทำจากกระดูก คาดใช้ในพิธี ‘ถึงวัยปักปิ่น’ ของผู้หญิง 3,000 ปีก่อน
× กรุณาติดต่อทีมงานเพื่อดาวน์โหลดคลิป
ซีอัน, 14 ม.ค. (ซินหัว) — สถาบันโบราณคดี สังกัดสถาบันบัณฑิตสังคมศาสตร์แห่งชาติจีน รายงานการขุดพบซากโรงงานผลิตเครื่องมือกระดูกซินวั่ง บริเวณแหล่งโบราณคดีเฟิงจิงในเมืองซีอัน มณฑลส่านซีทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน พร้อมวัตถุทางวัฒนธรรม 395 ชิ้น (ชุด) ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ “ปิ่นปักผม” ทำจากกระดูกสำหรับผู้หญิงที่เข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะในยุคราชวงศ์โจวตะวันตก (1046-771 ปีก่อนคริสต์ศักราช) หรือเกือบ 3,000 ปีก่อน
แหล่งโบราณคดีเฟิงจิงเป็นซากเมืองหลวงโบราณที่ก่อตั้งโดยกษัตริย์เหวินแห่งราชวงศ์โจว ส่วนซากโรงงานผลิตเครื่องมือกระดูกซินวั่งที่ขุดพบครั้งนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่บ้านซินวั่งในเขตใหม่ซีเสียน โดยฟู่จ้งหยาง นักวิจัยประจำสถาบันโบราณคดี กล่าวว่ามีการขุดพบซากโบราณหลายรูปแบบรวม 42 จุด ทั้งหลุมศพยุคราชวงศ์โจวตะวันตก 3 หลุม หลุมขี้เถ้า 19 หลุม และบ่อน้ำ 2 บ่อ รวมถึงซากโบราณจากยุคราชวงศ์ฮั่น (202 ปีก่อนคริสต์ศักราช-ปี 220) จนถึงยุคราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง (ปี 1368-1911) อยู่ด้วย
ส่วนหนึ่งของวัตถุทางวัฒนธรรม 395 ชิ้น (ชุด) เป็นเครื่องมือทำจากกระดูก 159 ชิ้น คณะนักโบราณคดีจึงสันนิษฐานเบื้องต้นว่าผลิตภัณฑ์หลักของโรงงานผลิตเครื่องมือกระดูกซินวั่งคือปิ่นปักผมทำจากกระดูกสัตว์สำหรับยึดมวยผมของผู้หญิงที่เข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะในยุคราชวงศ์โจวตะวันตก ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของคำเรียก “จี๋จีจือเหนียน” อันหมายถึงปีอายุของเด็กผู้หญิงที่ถึงวัยปักปิ่นยึดมวยผมเพื่อแสดงถึงการเจริญพันธุ์พร้อมแต่งงานมีลูก
นอกจากปิ่นปักผมทำจากกระดูกแล้ว โรงงานโบราณแห่งนี้ยังผลิตของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันและอาวุธ เช่น กริชทำจากกระดูก เข็มทำจากกระดูก มีดทำจากเขากวาง และหัวลูกธนู โดยโบราณวัตถุที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือเศษกระดูก ชิ้นงานที่ใกล้ทำเสร็จ และชิ้นงานที่ชำรุดเสียหายจากกระบวนการผลิตปิ่นปักผม ซึ่งถูกค้นพบอยู่ในบ่อน้ำและหลุมเก็บเศษกระดูก ช่วยให้คณะนักโบราณคดีสามารถจำลองภาพกระบวนการทำงานของโรงงานโบราณแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน
ฟู่กล่าวว่าข้อสันนิษฐานเบื้องต้นคือโรงงานผลิตเครื่องมือกระดูกซินวั่งประกอบด้วยหน่วยการผลิตอิสระหลายหน่วย แต่ละหน่วยมีการแบ่งงานกันทำอย่างค่อนข้างชัดเจน นับเป็น “สายการผลิต” เครื่องมือจากกระดูกที่มีโครงสร้างการทำงานที่ชัดเจนตั้งแต่กว่า 3,000 ปีก่อน ทำให้เป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ใหม่ที่มีคุณค่าต่อการศึกษารูปแบบการจัดการผลิตงานฝีมือและระดับพัฒนาการทางเทคโนโลยีในยุคราชวงศ์โจวตะวันตก