6 ปัจจัยเสี่ยง ทำไม “เดโมแครต” อาจไม่ชนะถล่มทลายเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐ 2026
แม้ "เดโมแครต" มีคะแนนนิยมนำรีพับลิกันก่อนศึกเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐ แต่ Reuters ชี้ 6 ปัจจัยเสี่ยงที่อาจทำให้ชัยชนะไม่ถล่มทลาย
วันที่ 2 พฤศจิกายน 2569 เวลา 19.26 น. สำนักข่าวรอยเตอร์รายงานว่า แม้พรรคเดโมแครตมีแนวโน้มได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐ วันที่ 3 พฤศจิกายน 2569 จากคะแนนนิยมของประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ที่ลดลง ความกังวลของประชาชนเกี่ยวกับค่าครองชีพที่อยู่ในระดับสูง และความไม่พอใจต่อสงครามกับอิหร่าน แต่บรรดานักวิเคราะห์และนักยุทธศาสตร์การเมืองเตือนว่า ยังมีปัจจัยสำคัญอย่างน้อย 6 ประการที่อาจทำให้พรรคเดโมแครตไม่สามารถคว้าชัยชนะอย่างถล่มทลายได้ตามความคาดหวัง
ผลสำรวจความคิดเห็นล่าสุด สะท้อนว่าพรรคเดโมแครตเริ่มมีความสามารถในการแข่งขันเพิ่มขึ้น แม้แต่ในเขตเลือกตั้งที่เคยเป็นฐานเสียงสำคัญของพรรครีพับลิกัน ขณะที่พรรคยังขยายการหาเสียงเข้าไปในพื้นที่อนุรักษนิยมซึ่งเป็นฐานสนับสนุนหลักของทรัมป์
อย่างไรก็ตาม แม้นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่คาดว่าพรรคเดโมแครตจะมีผลงานที่ดีในการเลือกตั้งครั้งนี้ แต่ขนาดของชัยชนะยังคงมีความไม่แน่นอน โดยมีปัจจัยสำคัญ 6 ประการ ดังนี้
1. จำนวนเขตเลือกตั้งที่แข่งขันกันสูสีลดลงอย่างมาก
ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา จำนวนเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐฯ ที่มีการแข่งขันอย่างสูสีลดลงอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากความแตกแยกทางการเมืองระหว่างสองพรรค และการแบ่งเขตเลือกตั้งใหม่ ซึ่งรวมถึงการกำหนดเขตเลือกตั้งเพื่อสร้างความได้เปรียบทางการเมือง หรือ Gerrymandering
นักวิเคราะห์ ประเมินว่าจากจำนวนที่นั่งทั้งหมด 435 ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร มีเพียงประมาณ 40–50 ที่นั่งเท่านั้นที่ถือว่ามีการแข่งขันอย่างแท้จริงในการเลือกตั้งครั้งนี้
แม้นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่คาดว่าพรรคเดโมแครตจะสามารถกลับมาครองเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรได้ แต่เสียงข้างมากดังกล่าวอาจมีส่วนต่างเหนือพรรครีพับลิกันเพียง 5-20 ที่นั่ง ซึ่งแตกต่างจากการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2561 ที่พรรคเดโมแครตสามารถเพิ่มจำนวนที่นั่งได้ถึง 41 ที่นั่ง
บิล กัลสตัน อดีตที่ปรึกษาทำเนียบขาวในสมัยประธานาธิบดีบิล คลินตัน กล่าวว่าแม้พรรคเดโมแครตจะได้ที่นั่งเพิ่มขึ้น 25 ที่นั่ง ก็จะทำให้พรรคมีเสียงข้างมากเพียงพอสำหรับการบริหารงานในสภา แต่ไม่ได้เป็นเสียงข้างมากที่มีความได้เปรียบอย่างเด็ดขาด
สถานการณ์ดังกล่าวอาจจำกัดความสามารถของพรรคเดโมแครตในการผลักดันกฎหมายที่มีความขัดแย้งทางการเมืองสูง และทำให้ยากที่จะอ้างว่าผลการเลือกตั้งสะท้อนฉันทามติอย่างท่วมท้นจากประชาชน
2. การชิงเสียงข้างมากในวุฒิสภายังไม่แน่นอน
แม้พรรคเดโมแครตมีแนวโน้มเพิ่มจำนวนที่นั่งในวุฒิสภา ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมด 100 คน แต่การคว้าเสียงข้างมากด้วยจำนวน 51 ต่อ 49 ที่นั่ง ยังเป็นเป้าหมายที่ท้าทาย เนื่องจากพรรคจำเป็นต้องเพิ่มจำนวนที่นั่งสุทธิให้ได้ 4 ที่นั่ง
ปัญหาสำคัญ คือ หลายรัฐที่พรรคเดโมแครตตั้งเป้าชิงที่นั่งจากพรรครีพับลิกัน เป็นรัฐที่ทรัมป์เคยได้รับชัยชนะด้วยคะแนนทิ้งห่างอย่างมากในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2567
เดวิด วาสเซอร์แมน นักวิเคราะห์การเลือกตั้งจาก Cook Political Report ซึ่งเป็นองค์กรวิเคราะห์การเมืองอิสระ ระบุว่า พรรคเดโมแครตจำเป็นต้องสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในรัฐที่ทรัมป์เคยชนะด้วยคะแนนห่างมากกว่า 10 จุดเปอร์เซ็นต์
แม้คะแนนนิยมทั่วประเทศจะเปลี่ยนมาสนับสนุนพรรคเดโมแครตเพิ่มขึ้นถึง 10 จุดเปอร์เซ็นต์ ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่พรรคจะขาดอีก 2 ที่นั่งในการครองเสียงข้างมากในวุฒิสภา
นอกจากนี้ พรรคเดโมแครตยังเผชิญการแข่งขันที่สูสีเกินคาดในรัฐเมน นิวแฮมป์เชียร์ และมิชิแกน ซึ่งเดิมคาดว่าจะเป็นพื้นที่ที่พรรคมีความได้เปรียบมากกว่า
แอนดรูว์ บุช ศาสตราจารย์ด้านนโยบายสาธารณะจากมหาวิทยาลัยเทนเนสซี กล่าวว่าผู้สมัครพรรครีพับลิกันยังคงรักษาระดับการแข่งขันได้อย่างสูสีในหลายพื้นที่ ซึ่งไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรเกิดขึ้น หากกระแสสนับสนุนพรรคเดโมแครตแข็งแกร่งทั่วประเทศอย่างแท้จริง
3. ความเสี่ยงจากจำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง
แม้ผลสำรวจจะพบว่าผู้สนับสนุนพรรคเดโมแครตมีความกระตือรือร้นในการเลือกตั้งมากกว่าฝ่ายรีพับลิกัน แต่ นักยุทธศาสตร์การเมือง เตือนว่า กลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เป็นฐานเสียงสำคัญของเดโมแครต ได้แก่ คนรุ่นใหม่ ชาวอเมริกันผิวดำ และชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิก มักออกมาใช้สิทธิในการเลือกตั้งกลางเทอมน้อยกว่าการเลือกตั้งประธานาธิบดี
ผลสำรวจยังสะท้อนว่า ประชาชนในกลุ่มดังกล่าวยังคงมีความไม่ไว้วางใจต่อทั้งสองพรรคการเมือง โดยเฉพาะประเด็นค่าครองชีพ หากจำนวนผู้มาใช้สิทธิของกลุ่มเหล่านี้ต่ำกว่าที่คาด พรรคเดโมแครตอาจได้รับคะแนนเสียงน้อยกว่าที่ผลสำรวจประเมินไว้
ข้อมูลการลงคะแนนล่วงหน้าในรัฐที่มีการลงทะเบียนผู้มีสิทธิตามพรรคการเมือง พบว่าผู้สนับสนุนพรรคเดโมแครตมีความกระตือรือร้นในการออกมาใช้สิทธิมากกว่า อย่างไรก็ตาม พรรครีพับลิกันโต้แย้งว่า ผู้สนับสนุนจำนวนมากของพรรคมีแนวโน้มรอลงคะแนนในวันเลือกตั้งจริง
ในการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2565 ผู้มีสิทธิเลือกตั้งอายุ 50 ปีขึ้นไปมีสัดส่วนเกือบสองเท่าของผู้มีสิทธิอายุต่ำกว่า 50 ปี ขณะที่ผลสำรวจหลังออกจากคูหาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พบว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งสูงอายุมีแนวโน้มสนับสนุนพรรครีพับลิกันมากกว่า
4. พรรครีพับลิกันได้เปรียบด้านเงินทุนหาเสียง
พรรครีพับลิกันเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายของการหาเสียงด้วยความได้เปรียบด้านเงินทุนหลายร้อยล้านดอลลาร์ เมื่อพิจารณาจากเงินสดของคณะกรรมการพรรคระดับชาติและกลุ่มสนับสนุนทางการเมืองขนาดใหญ่ หรือ Super PACs ตามข้อมูลการเปิดเผยทางการเงินและคณะกรรมการการเลือกตั้งกลางสหรัฐฯ (FEC)
ทรัมป์ใช้เงินมากกว่า 277 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนใหญ่ผ่านกลุ่ม MAGA Inc. Super PAC เพื่อสนับสนุนผู้สมัครพรรครีพับลิกันที่กำลังเผชิญการแข่งขันอย่างหนัก โดยเน้นการโฆษณาทางโทรทัศน์และการส่งสื่อหาเสียงโดยตรงถึงผู้มีสิทธิเลือกตั้ง
ขณะเดียวกันอีลอน มัสก์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร Tesla ใช้เงินสนับสนุนผู้สมัครพรรครีพับลิกันรวมประมาณ 366 ล้านดอลลาร์ตลอดรอบการเลือกตั้งกลางเทอมครั้งนี้ โดยในจำนวนดังกล่าวเป็นเงินประมาณ 276 ล้านดอลลาร์ที่ใช้ไปนับตั้งแต่เดือนกรกฎาคม
ข้อมูลจาก AdImpact ซึ่งติดตามการใช้จ่ายด้านโฆษณาทางการเมือง พบว่า ณ สิ้นเดือนกันยายน พรรครีพับลิกันใช้เงินโฆษณาในสนามแข่งขันวุฒิสภาที่สำคัญมากกว่าพรรคเดโมแครตถึง 188 ล้านดอลลาร์
บุช ระบุว่าความได้เปรียบด้านเงินทุนจำนวนมาก โดยเฉพาะความสามารถในการทุ่มงบประมาณเพิ่มเติมในช่วงสุดท้ายของการหาเสียง อาจเป็นปัจจัยชี้ขาดผลการเลือกตั้งในพื้นที่ที่คะแนนสูสีกัน
อย่างไรก็ตาม การใช้จ่ายหาเสียงจำนวนมากไม่ได้รับประกันชัยชนะเสมอไป เนื่องจากผลลัพธ์ของการทุ่มงบประมาณในสนามแข่งขันสำคัญที่ผ่านมาแตกต่างกันออกไป
5. ผลสำรวจอาจประเมินคะแนนนิยมรีพับลิกันต่ำกว่าความเป็นจริง
อีกหนึ่งปัจจัยเสี่ยง คือ ความคลาดเคลื่อนของผลสำรวจความคิดเห็น ซึ่งในการเลือกตั้งหลายครั้งที่ผ่านมา ผลสำรวจมักประเมินแรงสนับสนุนพรรครีพับลิกันต่ำกว่าความเป็นจริง
ผลสำรวจ Reuters/Ipsos ล่าสุด พบว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ลงทะเบียนแล้วสนับสนุนพรรคเดโมแครตในการเลือกตั้งสภาคองเกรส 47% เทียบกับพรรครีพับลิกันที่ 35% หรือพรรคเดโมแครตมีคะแนนนำอยู่ 12 จุดเปอร์เซ็นต์
อย่างไรก็ตาม นักวิเคราะห์เตือนว่า คะแนนนำดังกล่าวไม่ได้หมายความว่าพรรคเดโมแครตจะได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย เนื่องจากผลสำรวจในอดีตเคยประเมินคะแนนสนับสนุนพรรครีพับลิกันต่ำกว่าความเป็นจริง โดยเฉพาะการเลือกตั้งที่ทรัมป์ลงสมัครรับเลือกตั้งด้วยตนเอง
แม้ทรัมป์ไม่ได้เป็นผู้สมัครในการเลือกตั้งครั้งนี้ แต่เขาเรียกร้องให้ผู้สนับสนุนออกมาใช้สิทธิราวกับว่าเขากำลังลงสมัครรับเลือกตั้งด้วย
ตัวอย่างสำคัญ คือการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2557 ซึ่งผลสำรวจประเมินความแข็งแกร่งของพรรครีพับลิกันต่ำกว่าความเป็นจริง ก่อนที่พรรคจะได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ในการเลือกตั้งวุฒิสภา
อย่างไรก็ตาม ความคลาดเคลื่อนของผลสำรวจไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อพรรครีพับลิกันทุกครั้ง โดยในการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2565 ผลสำรวจกลับประเมินผลงานของพรรคเดโมแครตต่ำกว่าผลการเลือกตั้งจริง
6. การโจมตีเดโมแครตว่าเป็นพรรคสังคมนิยมอาจได้ผล
ทรัมป์และผู้สมัครพรรครีพับลิกันจำนวนมากพยายามสร้างภาพลักษณ์ว่าพรรคเดโมแครตเป็นพรรคที่มีแนวคิดสังคมนิยมและสุดโต่งทางการเมือง รวมถึงเป็นภัยคุกคามต่ออนาคตของสหรัฐฯ
กลยุทธ์ดังกล่าวทำให้ผู้สมัครพรรคเดโมแครตในเขตเลือกตั้งที่มีการแข่งขันสูสีจำนวนมากต้องออกมายืนยันจุดยืนว่าตนเองสนับสนุนระบบทุนนิยม เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อกล่าวหาของฝ่ายรีพับลิกันส่งผลต่อการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้งอิสระ
พรรครีพับลิกันยังหยิบยกชัยชนะของผู้สมัครที่มีแนวคิดก้าวหน้าและสมาชิกกลุ่ม Democratic Socialists of America ในการเลือกตั้งขั้นต้นของพรรคเดโมแครต มาใช้สร้างภาพว่าพรรคเดโมแครตทั้งพรรคมีแนวคิดสังคมนิยม แม้ว่าผู้สมัครกลุ่มดังกล่าวจะชนะการเลือกตั้งขั้นต้นไม่ถึง 24 คนในปีนี้ก็ตาม
กัลสตัน ประเมินว่า การโจมตีด้วยประเด็นดังกล่าวอาจมีอิทธิพลต่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ยังไม่ตัดสินใจ และอาจลดความได้เปรียบของพรรคเดโมแครตลงได้ประมาณ 1–2 จุดเปอร์เซ็นต์ในเขตเลือกตั้งที่มีการแข่งขันสูสี ซึ่งอาจเพียงพอที่จะเปลี่ยนผลแพ้ชนะในบางพื้นที่
ทั้งนี้ แม้ปัจจัยทางการเมืองหลายด้านจะเอื้อประโยชน์ต่อพรรคเดโมแครตในการเลือกตั้งกลางเทอมครั้งนี้ แต่ข้อจำกัดด้านโครงสร้างเขตเลือกตั้ง ความยากลำบากในการชิงวุฒิสภา ความไม่แน่นอนของจำนวนผู้มาใช้สิทธิ ตลอดจนความได้เปรียบด้านเงินทุนและกลยุทธ์หาเสียงของพรรครีพับลิกัน อาจทำให้ชัยชนะของพรรคเดโมแครตมีขนาดเล็กกว่าที่คาดการณ์
ผลการเลือกตั้งจึงไม่ได้มีความสำคัญเพียงว่าพรรคใดจะครองเสียงข้างมากในสภาคองเกรส แต่ยังรวมถึงขนาดของเสียงข้างมาก ซึ่งจะเป็นตัวกำหนดอำนาจต่อรองทางการเมืองและความสามารถในการผลักดันนโยบายของทั้งสองพรรคตลอดช่วงสองปีที่เหลือของวาระประธานาธิบดีทรัมป์
อ้างอิง : www.reuters.com