ข้ามมิติกี่ชาติภพ ก็สยบได้ด้วยระบบเวทมนตร์สุดเทพ!

ข้อมูลเบื้องต้น

ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่นิยายเรื่องใหม่ ที่จะมีพื้นฐานเป็นโลกแห่งเวทมนตร์ในประเทศไทย ซึ่งพระเอกของเราคือผู้ได้รับระบบแปลกๆที่ทำให้ตัวเขาต้องท่องไปในช่วงเวลาต่างๆของยุคสมัย เพื่อรวบรวมชิ้นส่วนของระบบที่หายไปให้สมบูรณ์!!

เรื่องราวของเรย์ เด็กหนุ่มธรรมดาที่ค้นพบเข้ากับระบบแห่งเวทมนตร์สุดโกง ก่อนส่งผลให้ตนเองต้องเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเวทมนตร์ของประเทศไทย และนั่นทำให้ชีวิตที่ไม่เคยรู้ว่ามีเวทมนตร์อยู่ในโลกมาก่อนจะต้องเปลี่ยนไปเป็นวุ่นวาย จากการที่เขาต้องปรับตัวทั้งให้เข้ากับโลกเบื้องหลังแห่งเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยความลับ และยังต้องเจอกับความจริงของโลกใบนี้ที่ไม่ได้มีเพียงวิทยาศาสตร์ตามแบบที่เขารู้มาทั้งชีวิตอีก..!!

ลูกค้าที่แปลกประหลาด

ตอนที่ 1

“ ทำไมมันเลือกยากแบบนี้ละเนี้ย เพราะคะแนนเรามันไม่ดีทางเลือกเลยน้อยสินะ ” เสียงบ่นดังขึ้นในห้องเช่าเล็กๆของเด็กหนุ่ม ที่ตอนนี้กำลังจับจ้องเข้าไปในหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งปรากฏเป็นคะแนนสอบระดับชาติของเขาขึ้นมา
“ คณะที่เราอยากเรียนอย่างวิศวกรรมก็พอจะเข้าได้ แต่ก็ไม่ใช่มหาลัยดังตัวท็อปอีก.. หรือจะไปพวกสายบริหารไม่ก็บัญชีดีนะ ” เป็นความคิดที่กำลังสับสนของเด็กหนุ่มที่ตัดสินใจในเรื่องนี้ไม่ได้ซักที แม้ว่าเวลาของการเลือกจะใกล้เข้ามามากแล้วก็ตาม
“ ช่างมันก่อนก็แล้วกัน ยังไงตอนนี้ก็ต้องไปทำงาน ” เขากล่าวพร้อมปิดหน้าจอขอคอมพิวเตอร์ลง เพื่อจะได้แต่งตัวออกไปทำงานตามปกติเช่นที่ทำอยู่ในทุกๆวันหลังเลิกเรียน แน่นอนว่าตอนนี้ที่ว่างแล้วด้วยอยู่ในระยะเวลาก่อนเข้ามหาลัย จึงเป็นเขาที่เลือกทำงานแบบเต็มเวลา เพื่อจะได้เป็นทุนในการเข้าศึกษาต่อในอนาคต..
“ เป็นยังไงบ้างเรย์ เลือกคณะกับมหาลัยที่อยากจะเรียนต่อได้แล้วใช่มั้ย ใกล้ถึงกำหนดวันเส้นตายในการเลือกแล้วนะ ” เสียงใสของหญิงสาววัยเดียวกันในชุดพนักงานเสิร์ฟแบบเดียวกับชายหนุ่มเอ่ยทัก หลังเป็นเขาที่เข้ามาถึงร้านอาหารแห่งนี้
“ ยากมากเลยมิริน คะแนนผมมันไม่ค่อยดีซักเท่าไรน่ะ สงสัยคงเป็นเพราะไม่ค่อยได้มีเวลาอ่านหนังสือแบบคนอื่นเขา.. ” เรย์หันไปตอบกับเพื่อนสาววัยเดียวกันอย่างสนิทสนม ด้วยเป็นทั้งสองที่มีชะตาชีวิตไม่ต่างกันซักเท่าไร เพราะนอกจากจะอายุเท่ากันแล้ว ทั้งคู่ยังเป็นเด็กที่ต้องหาเลี้ยงส่งเสียตัวเองอีกด้วย..
“ ชีวิตเราสองคนมันต้องสู้ชีวิตกว่าคนอื่นอยู่มากนี่เนอะ ฉันเองก็ยังคิดเลยว่าจะเลือกเรียนในมหาลัยชั้นนำที่คะแนนพอจะถึงดี.. หรือว่าจะเลือกเรียนในมหาลัยเปิดที่ค่าใช้จ่ายต่ำกว่ามาก.. ” เธอกล่าวอย่างคิดมากเช่นกัน ด้วยสำหรับเธอแล้วค่าใช้จ่ายในการเรียนแต่ละเทอมก็ถือว่าสูงมาก..
“ มิรินคะแนนดีมากจนเข้าคณะแพทย์ได้เลยไม่ใช่เหรอ! อย่าปล่อยให้โอกาสนี้เสียเปล่าไปเลยนะ กัดฟันสู้แค่ไม่กี่ปีเพื่อชีวิตที่ดีมากๆในอนาคตเถอะครับ! ” เรย์เร่งพูดเสริมกับเพื่อนสาวในครั้งนี้ ด้วยคะแนนของเธอในวันที่ประกาศผลออกมาก็เป็นทั้งสองคนที่มานั่งลุ้นอยู่ด้วยกัน!
“ แต่เรย์.. ค่าเทอมคณะแพทย์มันไม่ใช่น้อยๆ ที่สำคัญการเรียนที่หนักเอาซะมากๆยังทำให้ฉันทำงานพิเศษได้ยากอีก.. จะขอทุนหรือกู้ยืมเงินจาก กยศ. ก่อนก็ไม่น่าจะพอ.. ”
“ อ้าวๆทั้งสองคน ลูกค้าเข้าร้านแล้วนะรีบทำงานกันก่อนเร็ว! ” เป็นเสียงจากผู้จัดการร้านที่เตือนขึ้นมา ด้วยในช่วงเวลาเย็นแบบนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่ลูกค้าเยอะที่สุด!
“ ทำงานกันก่อนเถอะเรย์ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ” มิรินพูดตัดบทก่อนเร่งเดินออกไปรับรองลูกค้ากลุ่มใหญ่ ที่ตอนนี้กำลังเข้าร้านอาหารมากันนับสิบคน
“ นั่นสินะ ทำงานๆ ” เรย์เรียกสติตนเองเบาๆเพื่อให้เลิกคิดกับเรื่องนี้ในเวลางาน ก่อนตัวเขาจะไปรับรองลูกค้าอีกกลุ่มที่เข้าร้านมาเพียงสองคนตามหลังคนกลุ่มใหญ่พวกนั้น
“ พรอนโตริโอ้เรสเตอรองท์ ยินดีต้อนรับครับ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าทั้งสองท่านได้จองมาก่อนมั้ย ” เรย์เอ่ยถามอย่างสุภาพกับวัยรุ่นชายหญิงทั้งสองคน ที่เพียงมองดูเครื่องแต่งกายก็รู้แล้วว่าเป็นคนมีเงินที่มาใช้บริการ ยังร้านอาหารอิตาเลี่ยนสุดหรูแห่งนี้
“ วันนี้พวกเราจองทั้งร้านเอาไว้แล้วแบบส่วนตัว จะถามอีกทำไมว่าจองโต๊ะไว้มั้ย? ” ชายหนุ่มตอบด้วยไม่คิดจะมองหน้าพนักงานเช่นเรย์เสียด้วยซ้ำ ก่อนตัวเขาจะเดินนำตรงไปยังโต๊ะที่ดีที่สุด ท่ามกลางสายตาของคนกลุ่มแรกที่เข้ามาก่อนซึ่งก็น่าจะเป็นผู้ติดตามหรือบอดี้การ์ดของทั้งสองคน..
“ เรย์.. นี่มัวแต่ดูมหาลัยจนลืมอ่านไลน์กลุ่มเลยใช่มั้ย วันนี้ลูกค้าจองร้านแบบส่วนตัวเอาไว้แล้ว มีแค่กลุ่มนี้กลุ่มเดียวตลอดคืน! ” มิรินเข้ามากระซิบบอกอย่างรู้งาน โดยมีเรย์ที่ก้มหัวขอโทษลูกค้าไปด้วย..
“ โลกของพวกไร้เวทย์นี่มันไม่มีอะไรดีซักอย่าง จะมีดีก็อย่างเดียวคืออาหารนี่แหละที่พอจะสู้โลกของพวกเราได้ ” ชายหนุ่มกล่าวในระหว่างที่เรย์กำลังรินน้ำใส่แก้วให้อย่างเชี่ยวชาญ
“ ใจเย็นๆสิมาร์ช พูดแบบนั้นออกมาเดี๋ยวพวกไร้เวทย์ก็สงสัยเอาหรอก ” หญิงสาวน่าตาดีที่นั่งอยู่กับเขาด้วยเอ่ยทักอย่างดูไม่ค่อยสนิทกันซักเท่าไร ซึ่งหากถามเรย์ที่เห็นลูกค้ามาแล้วทุกประเภท เธอคนนี้ก็คงไม่พ้นจะถูกบังคับให้ต้องมากินดื่มด้วย เพียงเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างที่ตัวเธอเองก็ไม่เต็มใจอย่างแน่นอน!
“ เหอะ! จะไปสนใจทำไมกับอีแค่พวกไร้เวทย์ ได้ยินไปก็คิดอะไรไม่ได้ซักอย่าง อย่าลืมสิว่ากระทรวงเวทมนตร์ที่พ่อของผมทำงานอยู่วางแผนในเรื่องนี้ไว้ดีแค่ไหน สำหรับพวกมันแล้วโลกแห่งเวทมนตร์ของพวกเราก็เป็นเพียงตำนานหรือเรื่องเล่าก็เท่านั้น! ” เขากล่าวอย่างไม่ได้คิดใส่ใจว่าเรย์จะได้ยินในคำพูดพวกนี้ ด้วยเป็นชายหนุ่มที่จะต้องรอรับออเดอร์อาหารจากทั้งสองอยู่
“ ว่าแต่เฟย์คิดได้หรือยังละ ปีนี้ก็อายุครบสิบแปดปีแล้วนี่ อยากเข้าเรียนที่มหาลัยของภาคไหนกัน เลือกเรียนในกรุงเทพที่มีมหาลัยชั้นนำซึ่งเก่งที่สุดของประเทศเราซะเถอะ! ” อีกฝ่ายเปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา แน่นอนว่าเรย์เองก็ต้องให้ความสนใจด้วย เพราะคิดว่านี่อาจเป็นการพูดถึงการสอบเข้ามหาลัยในแบบที่เขาเองก็กำลังคิดมากอยู่..
“ พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะมาร์ช แม้มหาลัยเวทย์ในกรุงเทพจะได้ชื่อว่าเป็นมหาลัยอันดับหนึ่งจากทั้งสี่ภาคของประเทศไทยเรา แต่มหาลัยในภาคเหนือ อีสาน แล้วก็ภาคใต้เองก็มีความโดดเด่นในสายวิชาที่แตกต่างกันไปด้วย ของแบบนี้มันต้องดูที่ความถนัดของแต่ละคนสิ! ” หญิงสาวที่ชื่อเฟย์เอ่ยสู้อย่างดูไม่ชอบพอในความคิดของชายหนุ่ม ที่กำหนดเอาไว้แล้วว่ามหาลัยไหนดีที่สุด เพียงเพราะเขานั้นเรียนอยู่ที่นั่น!
“ ฮ่าๆๆ ความคิดยังสมกับเป็นคุณหนูจากตระกูลเก่าแก่ชื่อดังเหมือนเดิมเลยนะเฟย์ ใสซื่อจริงๆ! ” อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจก่อนหันมาสั่งอาหารกับเรย์อยู่หลายอย่าง แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะเปิดโอกาสให้หญิงสาวตรงหน้าได้เลือกซักเท่าไร
“ คุณผู้หญิงต้องการจะสั่งอะไรเพิ่มมั้ยครับ ” เรย์ที่ไม่ชอบการกระทำเช่นนี้อยู่เหมือนกันหันไปเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้พูดบ้าง ซึ่งมันก็ทำเอาชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วในทันที เพราะสำหรับเขาแล้วการได้เลือกสั่งอาหารทั้งหมดด้วยตนเองนั้น มันก็เหมือนการแสดงออกว่าเขาคือผู้มีอำนาจเหนือกว่าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน และมันกำลังจะถูกขัดเพียงเพราะพนักงานร้านของพวกไร้เวทย์!!

บทลงโทษที่รุนแรง

..เพราะสำหรับเขาแล้วการได้เลือกสั่งอาหารทั้งหมดด้วยตนเองนั้น มันก็เหมือนการแสดงออกว่าเขาคือผู้มีอำนาจเหนือกว่าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน และมันกำลังจะถูกขัดเพียงเพราะพนักงานร้านของพวกไร้เวทย์!!

“ ไอ้น้อง ไม่ต้องยุ่ง! ” ชายที่ชื่อมาร์ชกล่าวอย่างดุร้ายใส่เรย์ในทันที ก่อนจะเป็นหญิงสาวที่ลอบยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ ที่พนักงานเสิร์ฟคนนี้ดูจะเป็นผู้ชายที่ให้เกียรติผู้หญิงอยู่บ้าง จากการที่เขาเพิ่งพยายามช่วยเหลือเธอ..
“ เขาก็แค่ถามตามหน้าที่ จะไปขึ้นเสียงใส่เขาทำไมละ! ” หญิงสาวกล่าวก่อนบอกเรย์ว่าไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว เอาเพียงแค่นั้นก็พอ
“ วุ่นวายไม่เข้าเรื่องจริงๆไอ้พวกไร้เวทย์ สมแล้วกับที่เป็นเพียงพวกชั้นต่ำในโลกใบนี้เพราะไม่อาจสัมผัสเวทมนตร์ได้! ”
“ คงไม่ได้คิดจะรังแกเขาใช่มั้ย การใช้เวทมนตร์ในดินแดนของพวกไร้เวทย์นับเป็นความผิดโดยตรงตามกฏที่กระทรวงเป็นผู้กำหนดนะ ยิ่งกับคุณชายจากตระกูลเก่าแก่ที่ทำงานในกระทรวงเวทมนตร์มาหลายชั่วอายุคนด้วยแล้ว หวังว่าคงไม่ทำเรื่องแบบนั้นให้เสื่อมเสีย ” เฟย์เร่งเตือนอย่างรู้ทันในนิสัยของคนๆนี้
“ ฮ่าๆๆ ระดับนักเรียนชั้นเลิศในมหาลัยเวทมนตร์อันดับหนึ่งแบบผมไม่จำเป็นต้องลดตัวหรอก ” เขากล่าวก่อนสั่งไวน์ราคาแพงมาอีกขวด ด้วยดูเหมือนจะไม่พอใจกับน้ำเปล่าที่ถูกนำมาเสิร์ฟเป็นสิ่งแรกเท่าไรนัก
“ เป็นอะไรไปเรย์ ทำหน้ามุ่ยเชียว ” มิรินที่เห็นใบหน้าของเรย์เอ่ยถาม หลังเป็นทั้งสองที่กลับเข้ามาในส่วนของพนักงานแล้ว
“ เจอพวกวางอำนาจใหญ่โตใส่ผู้หญิงอีกแล้วนะสิ น่าจะเป็นพวกบ้านรวยลูกคุณหนูคุณชายอะไรแบบนั้นนั่นแหละ.. ” เรย์ตอบขณะที่กำลังรออาหารออกจากห้องครัวอยู่
“ แต่พวกเขาก็พูดอะไรกันแปลกๆอยู่ด้วยนะ มีทั้งเวทมนตร์ไม่ก็มหาลัยเวทย์ สงสัยจะดูหนังมากไปแน่ๆเลย.. ”
“ พวกเราก็อย่าไปใส่ใจมากเลย เรื่องของลูกค้าปล่อยๆเขาไปเถอะ.. ” มิรินพูดตามปกติ ด้วยทุกวันที่ทำงานที่นี่ซึ่งเป็นร้านหรูก็ต่างพบเจอคนประเภทนี้เป็นปกติอยู่แล้ว
“ นั่นสินะ พวกเราแค่มาทำงานอย่าไปใส่ใจพวกเขาเลย.. ” เรย์ยิ้มรับก่อนปรับอารมณ์ให้ดีดังเดิม
“ เฟย์ ยังไงก็เลือกเรียนที่มหาลัยเวทย์ในกรุงเทพเถอะนะ งานหมั้นของเราทั้งสองจะได้ถูกจัดขึ้นสะดวกกว่าเดิมด้วย.. ” ชายที่ชื่อมาร์ชเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ในระหว่างที่เรย์กำลังนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ
“ มหาวิทยาลัยเวทมนตร์อัครเทวาภิรมย์ มหาลัยเวทย์อันดับหนึ่งของประเทศไทยที่ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร โดดเด่นในวิชาสายต่างๆโดยเฉพาะการควบคุมธาตุไฟและธาตุใกล้เคียงเช่นธาตุพิเศษชนิดต่างๆ.. มาร์ชเองก็รู้ว่าฉันไม่ได้ถนัดในธาตุไฟเลย และหากจะเลือกมหาลัยที่เหมาะสมกว่ากับธาตุน้ำแบบฉัน มหาวิทยาลัยเวทมนตร์พิสุทธิ์วารีในภาคใต้คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด.. ”
“ ไม่ได้! จะลงไปเรียนไกลทำไมตั้งขนาดนั้น แม้มหาลัยในกรุงเทพเราจะไม่ได้เด่นเท่าพวกที่อยู่ติดทะเลแบบภาคใต้ แต่การเรียนการสอนในธาตุอื่นๆนอกเหนือจากธาตุไฟก็ยังนับเป็นอันดับต้นๆอยู่ดี เปิดใจหน่อยสิเฟย์ การอยู่ที่นี่มันทำให้เข้าถึงทรัพยากรสำคัญในระดับประเทศได้มากกว่านะ! ที่สำคัญประตูสู่ต่างมิติเองก็อยู่ที่นี่ด้วย สุดท้ายจะไปเรียนที่ไหนก็ต้องเข้าเมืองหลวงมาใช้งานประตูนี่เพื่อออกผจญภัยอยู่ดี!! ”
ว้ายย!! เป็นเสียงร้องจากพนักงานเสิร์ฟที่พลาดท่าสะดุดล้ม ด้วยกำลังสนใจในบทสนทนาของทั้งสองคนอยู่ จนทำให้อาหารในมือเทลงเข้าใส่โต๊ะของชายหญิงที่กำลังพูดคุยกันอยู่ด้วย!
“ เห้ย! นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี้ย!! ” ชายที่ชื่อมาร์ชเด้งตัวลุกขึ้นด่าในทันที เพราะตอนนี้อาหารบนโต๊ะของเขานั้นมันเละเทะไปจนหมดแล้ว แถมเสื้อผ้าของเขากับหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็ต่างมีรอยเปื้อนกันไปหมดอีก
“ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ เป็นความผิดของฉันเองค่ะคุณลูกค้า! ” เฟย์ที่รู้ตัวว่าทำเรื่องเลวร้ายลงไปแล้วถึงกับต้องยกมือขึ้นไหว้ แน่นอนว่าในใจของเธอนั้นรู้ดีว่าคนพวกนี้คือคนรวยในระดับที่สามารถสั่งปิดร้านได้ ดังนั้นต่อให้ต้องก้มกราบตัวเธอก็จะทำหากอีกฝ่ายต้องการ เพราะการมีงานทำมันก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับตัวเธอในตอนนี้!
“ คุณลูกค้าใจเย็นก่อนนะครับ พนักงานของเราผิดเองจริงๆ เรื่องอาหารเดี๋ยวผมจะเร่งสั่งให้คนจัดเตรียมให้ใหม่ แน่นอนว่าในค่ำคืนนี้ทางร้านของเราไม่คิดค่าบริการเลยแม้แต่น้อย.. ” ผู้จัดการเร่งวิ่งตามออกมาด้วยอย่างร้อนใจ เช่นเดียวกันกับเรย์ที่เข้ามาดูแลเพื่อนสาวซึ่งใจเสียไปหมดแล้วอีกคน
“ พูดง่ายไปมั้ง บริการห่วยแตกแบบนี้มีหรือที่คนแบบผมจะนั่งกินต่อได้ลง ไม่ถล่มร้านให้เละก็บุญแค่ไหนแล้ว! ” เขากล่าวพร้อมกลุ่มผู้ติดตามร่วมสิบคนจะลุกขึ้นมาตามอย่างพร้อมมีเรื่อง!
“ เป็นอะไรไปมิริน ปกติไม่เคยพลาดแบบนี้นี่.. ” เรย์กระซิบถามอย่างรู้จักกันดี
“ ฟังที่พวกเขาคุยกันจนเพลินไปหน่อยนะสิ.. พูดแปลกๆเหมือนที่เรย์บอกจริงๆด้วย.. ” เธอหันมาตอบตามตรง ด้วยดูเหมือนยังแอบติดใจกับสิ่งที่เรย์เคยเล่าตอนอยู่ในส่วนของพนักงานอยู่บ้าง จนเมื่อได้เข้ามาฟังด้วยหูของตนเองจริงๆ เรื่องราวพวกนี้จากทั้งสองคนก็ดูจะจริงจังขึ้นมา..
“ งานนี้หนักหน่อยนะ ผู้จัดการฆ่าเอาแน่ๆ ” เรย์ตอบพร้อมหันมองไปยังใบหน้าของผู้จัดการที่ตึงแบบสุดๆ ด้วยลูกค้าดูเหมือนจะไม่พอใจเอาซะมากๆ
“ แกทำอาหารตกพื้น งั้นเลียให้สะอาดดีมั้ย แล้วผมคนนี้จะคิดอีกรอบเรื่องนั่งทานต่อ! ” มาร์ชหันมากล่าวกับมิรินด้วยสายตาดูถูก ซึ่งมันก็ทำเอาผู้จัดการต้องไปไม่เป็นเลยจริงๆ จากการที่เขาก็อยากจะปกป้องลูกน้องอยู่บ้างในเรื่องที่ไม่สมควรเช่นนี้ ทว่าอีกใจก็พอจะรู้ถึงตัวตนแสนยิ่งใหญ่ของชายหนุ่มที่กล่าวคำนี้ออกมา ด้วยเป็นครอบครัวของเขาที่รวยในระดับหมื่นล้านเลยทีเดียว!
“ คุณลูกค้าครับ พนักงานของร้านเราทำผิดจริงอันนี้ผมเองก็ยอมรับ แต่การจะให้เลียพื้นทำความสะอาดแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ คนเหมือนกันนะครับ แค่พวกเราทำงานบริการไม่ได้แปลว่าลูกค้าจะสั่งให้ทำอะไรก็ได้นะ! ” ไม่ต้องรอให้ใครได้คิดอะไรกับเรื่องนี้ เพราะเป็นเรย์ที่เปิดปากสู้เพื่อช่วยเพื่อนสาวก่อนใครเพื่อนแล้ว!
“ แกอีกแล้วเหรอวะ ชอบจริงๆเลยนะกับการเสนอหน้าแทรกเรื่องของคนอื่น ดี! งั้นเรื่องนี้ให้แกรับผิดชอบ หวังว่าจะไม่ตายซะก่อนละ!! ” มันกล่าวก่อนส่งสายตาไปยังลูกน้องให้ลงมือได้เลย!
“ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะพี่มาร์ช! ถ้ายังทำแบบนี้ต่อฉันเองก็จะไม่ทนแล้ว!! ” เฟย์พูดช่วยอย่างไม่เห็นด้วยเช่นกันกับเรื่องนี้
“ ก็ได้ๆ พวกเรากลับกันก่อน ไว้เรื่องนัดทานอาหารตัวพี่จะติดต่อไปยังตระกูลของเฟย์อีกทีก็แล้วกัน ” กลับเป็นอีกฝ่ายที่ยินยอมโดยง่าย จากหน้าของหญิงสาวที่แสดงออกว่าไม่โอเคแล้วจริงๆ.. แน่นอนว่ามันไม่ได้คิดปล่อยเรื่องนี้ให้จบ กับตัวตนที่ทำลายค่ำคืนสำคัญในการโน้มน้าวใจของหญิงสาวให้ยอมรับการหมั้นหมายในครั้งนี้!

สังหารโหด

“ ก็ได้ๆ พวกเรากลับกันก่อน ไว้เรื่องนัดทานอาหารตัวพี่จะติดต่อไปยังตระกูลของเฟย์อีกทีก็แล้วกัน ” กลับเป็นอีกฝ่ายที่ยินยอมโดยง่าย จากหน้าของหญิงสาวที่แสดงออกว่าไม่โอเคแล้วจริงๆ.. แน่นอนว่ามันไม่ได้คิดปล่อยเรื่องนี้ให้จบ กับตัวตนที่ทำลายค่ำคืนสำคัญในการโน้มน้าวใจของหญิงสาวให้ยอมรับการหมั้นหมายในครั้งนี้!

“ ใจลอยไปไหนกันมิริน อยากโดนไล่ออกจริงๆใช่มั้ยถึงทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพนักงานที่ทำงานกับร้านมาสามปี ผมไล่คุณออกไปแล้วนะ! ” ผู้จัดการคำรามใส่อย่างโกรธเคือง ด้วยเป็นวันนี้ที่ร้านต้องเสียหายในทั้งค่าใช้จ่ายและโอกาสอย่างร้ายแรง หลังลูกค้าคนสำคัญที่เหมาเอาไว้ได้เดินออกไปแล้ว!
“ ขอโทษด้วยค่ะผู้จัดการ ขอโทษด้วยจริงๆ ฉันผิดไปแล้ว.. ” มิรินก้มหน้าอย่างสำนึกผิดในเรื่องนี้
“ ช่างมันก็แล้วกัน รีบทำความสะอาดกันก่อนจะได้เร่งเปิดร้านรับลูกค้าตามปกติ พวกแขกที่เหมาไว้ก็ไปกันหมดแล้ว หลังจากนี้เราน่าจะรับลูกค้าทั่วไปได้ อย่างน้อยๆวันนี้ก็จะได้เสียหายน้อยลง ” ผู้จัดการโบกมือไล่ทุกคนให้ไปทำงานตามปกติ โดยไม่คิดจะลงโทษมิรินในเรื่องนี้ต่อไปอีก..
“ ถึงปากจะดูดุไปบ้าง แต่ผู้จัดการก็มีใจรักในการปกป้องลูกน้องอยู่บ้างละนะ ” เรย์กล่าวกับมิรินด้วยรอยยิ้ม ซึ่งก็เป็นทั้งสองที่เข้าใจและคุ้นชินกับผู้จัดการวัยกลางคนดี ว่าตัวเขานั้นมีนิสัยเป็นเช่นไร
“ เกือบต้องเลียทำความสะอาดอาหารแล้วเชียว ” มิรินหันมากล่าวด้วยใบหน้าทะเล้นหลังรอดพ้นความผิดมาได้
“ ไปเลย ไปเอาไม้ถูพื้นมาเดี๋ยวผมช่วย! ” เรย์พูดไล่กับหญิงสาวที่กลับมาสดใสได้อีกครั้ง
. . .

“ เลิกงานก็ไปนั่งคิดดีๆอีกทีนะเรย์ เดี๋ยวดึกๆโทรไปหา ไม่แน่ว่าเราสองคนอาจได้เลือกยื่นคะแนนไปที่มหาลัยเดียวกัน ” มิรินโบกมือลาในช่วงดึกหลังเสร็จงานในวันนี้ ซึ่งก็เป็นเรย์ที่โบกมือให้กลับตามปกติเช่นทุกวัน
“ หมดไปอีกวัน คืนนี้คงต้องตัดสินใจให้ได้แล้วสินะว่าจะเลือกยื่นคะแนนไปที่ไหน.. ” เรย์พูดกับตนเองก่อนเดินตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดเอาไว้
“ มันออกมาแล้ว ” เสียงเหี้ยมดังขึ้นจากมุมมืด โดยกลุ่มคนที่ดักรออยู่มาหลายชั่วโมงแล้ว!!
“ พวกคุณ.. ลูกค้ากลุ่มที่ออกไปตอนแรกนี่ ” เรย์ที่ถูกล้อมในชั่วพริบตาเปลี่ยนท่าทีเป็นระวัง ด้วยคนพวกนี้ที่เข้ามานั้นดูยังไงก็ไม่ได้มาดีเลยอย่างชัดเจน
“ วันนี้คุณชายของพวกกูต้องเสียโอกาสในการพูดคุยกับคุณหนูเฟย์ไป มึงรู้มั้ยวะไอ้ไร้เวทย์ชั้นต่ำ ว่าการพูดคุยในครั้งนี้มันสำคัญมากขนาดไหน! ” ชายร่างโตที่อยู่ด้านหลังคำรามใส่ ก่อนยกเท้าขึ้นมาถีบหลังเรย์อย่างรุนแรงจนร่างพุ่งลงไปกระแทกพื้น!
“ ช่ว..ช่วยย.. ” เรย์ที่ฉลาดพอไม่คิดจะสู้กลับอยู่แล้วกับคนจำนวนนี้ จึงเป็นเขาที่พยายามแหกปากให้เสียงดังที่สุด ด้วยบริเวณร้านเองก็ยังพอจะมีคนอยู่บ้าง!!
“ ฮ่าๆๆ ไม่มีเสียงอะไรจะออกจากปากของแกได้หรอก! ” หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์แสยะยิ้มใส่ หลังเป็นตัวมันที่อยู่ดีๆก็นำไม้เท้ารูปทรงแปลกประหลาดออกมาจากไหนก็ไม่รู้ โดยที่หัวของไม้เท้านั้นกลับปรากฏเป็นลูกแก้วคล้ายคริสตัลที่กำลังเปล่งแสงอยู่ด้วย!
“ เอายังไงดี แค่กระทืบมันให้เละก็พอแล้วมั้ง ” คนทั้งกลุ่มหันมาปรึกษากัน ด้วยยังไงเสียการทำร้ายมนุษย์ที่เป็นผู้ไร้เวทย์ก็ดูจะมีความผิดอยู่มาก แตกต่างจากการใช้ส้นเท้าเตะอัดเข้าใส่ร่างกายเป็นไหนๆ..
“ พวกคุณที่เคยทำงานเป็นทหารเวทย์ของกระทรวงมาก่อนก็น่าจะรู้จักไม่ใช่เหรอครับ กับคาถาที่อันตรายมากพอจะทำให้ไอ้เจ้านี่เจ็บปวดจนปางตายได้ ” เสียงเหี้ยมดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่คุ้นเคยจะปรากฏกายขึ้นมา..
“ คุณชายมาร์ช.. หากเราใช้เวทย์อันตรายที่นี่ ทางกระทรวงอาจตรวจพบได้นะครับ ไม่พอความรุนแรงของมันที่เมื่อใช้กับพวกไร้เวทย์แล้ว อาจส่งผลให้มีคนตายเลยก็ได้.. ” กลุ่มผู้ติดตามเอ่ยเตือนกับคุณชายของตน ที่ก็ยังเป็นเพียงนักเรียนปีสองของมหาลัยเวทย์เท่านั้น!
“ แล้วเราจะไปสนใจทำไม ตระกูลของฉันในโลกแห่งเวทมนตร์นับเป็นตระกูลผู้วิเศษที่เก่าแก่และทรงอำนาจ การฆ่าพวกไร้เวทย์ที่แม้แต่ในดินแดนของมันเองก็จัดได้ว่าเป็นเพียงขยะ แล้วใครกันละจะมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวมันได้! ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ดูเหมือนในใจของมันจะไม่ได้มีเพียงความโกรธในเรื่องที่ผ่านมาเสียแล้ว แต่ความต้องการทรมานและสังหารอีกฝ่ายเช่นนี้ ยังเป็นความชื่นชอบส่วนตัวของมันอีกด้วย!!
“ คุณชาย.. ”
“ ประกายเพลิง!! ” ไม่รอให้เหล่าผู้ติดตามได้พูดอะไรต่อ กลับเป็นไม้เท้าท่าทางหรูหราที่ปรากฏขึ้นมาในมือของชายหนุ่ม ซึ่งวินาทีนั้นอัญมณีคล้ายคริสตัลสีแดงเพลิงก็ได้เปล่งแสงออกมาด้วย!
อ๊ากกก!! เป็นเรย์ที่ร้องลั่นออกมาในทันที แม้เสียงทั้งหมดจะถูกกักเอาไว้เพียงในลำคอของตนเท่านั้น โดยมีร่างที่เริ่มจะถูกเผาไหม้ผ่านประกายของเปลวเพลิงที่กระจายไปทั่วตัวแล้วอย่างโหดร้ายในตอนนี้!
“ เชี้ยเอ้ย! อะไรวะเนี้ย! ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วยวะ!! ” เรย์กรีดร้องอยู่ในลำคออย่างไม่อาจเข้าใจได้ พร้อมกับร่างกายที่ดิ้นไปมาทว่ากลับไม่อาจลุกขึ้นยืนได้เลย ด้วยดูเหมือนชายหนุ่มที่ชื่อมาร์ชนั้นจะใช้พลังอะไรบางอย่างกดร่างของเขาเอาไว้ด้วย!!
“ กระจายตัวกันออกไป กางเขตแดนเวทย์ป้องกันการตรวจจับ อย่าให้ใครสัมผัสถึงการใช้เวทมนตร์ของคุณชายได้! ” กลุ่มผู้ติดตามเร่งรับมือกับเหตุการณ์นี้ในทันที ซึ่งนี่ก็คือการเปิดช่องให้คุณชายของตนสามารถสังหารพวกไร้เวทย์ได้แล้ว!
“ อย่าเล่นบทพระเอกเหรอไอ้หนุ่ม สุภาพบุรุษสินะ หล่อสุดๆไปเลยใช่มั้ยละ ฮ่าๆๆ ” มันหัวเราะลั่นใส่ร่างของเรย์ที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่อย่างเจ็บปวด กับเนื้อหนังที่เริ่มสุกจนไหม้ไปเกินครึ่งร่างแล้ว โดยมีสติของเขาที่กำลังจะจางหายเพราะความเจ็บปวดมหาศาลนี้!
“ คุณชาย ลงมือสังหารเถอะครับ พวกเราจะใช้เวทย์ดินฝั่งร่างของมันเอาไว้ที่นี่ให้ ” กลุ่มผู้ติดตามที่ไม่ได้จิตใจโหดเหี้ยมเท่าช่วยเอ่ยปากร้องขอ เพราะอย่างน้อยความตายก็น่าจะสบายกว่าสำหรับผู้ไร้เวทย์คนนี้..
“ ใจดีกันจริงๆ เคยเป็นถึงทหารจากหน่วยนักผจญภัยพิเศษของกระทรวงกันแท้ๆ ” ชายหนุ่มเองก็พอจะรู้ทัน ทว่าเขานั้นก็ไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ต่ออีกแล้ว จึงได้คลายเวทย์ที่กดดันชายหนุ่มตรงหน้าเอาไว้ พร้อมเวทย์บทใหม่จะถูกร่ายขึ้นมาเสริม
“ คมมีดเปลวเพลิง!! ” ใบมีดความร้อนสูงพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของชายหนุ่มก่อนตัดผ่านกลางอกเป็นแนวยาว ส่งผลให้ร่างนั้นที่กำลังทุรนทุรายต้องแน่นิ่งไปในทันที พร้อมเลือดที่สาดกระเซ็นออกมา!!
“ จัดการศพของมันด้วย ผมจะกลับมหาลัยเวทย์แล้ว! ” มันกล่าวเสียงเรียบอย่างไม่ได้เห็นว่าชีวิตนี้ที่ตนเพิ่งสังหารไปนั้น จะมีค่าใดๆเลยแม้แต่น้อย..

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้