Daisuke Inoue 'บิดาคาราโอเกะ' ผู้สอนให้มนุษย์รู้จัก 'อดทนฟังคนอื่น'

บทความพิเศษ | จักรกฤษณ์ สิริริน

Daisuke Inoue ‘บิดาคาราโอเกะ’

ผู้สอนให้มนุษย์รู้จัก ‘อดทนฟังคนอื่น’

“คาราโอเกะ” หรือ Karaoke มาจากคำว่า “คะระ” (Kara) แปลว่า “ว่างเปล่า” กับคำว่า “โอเกะ” (Oke) คำเต็มคือ “โอเคะซุโตะระ” (Okesutora) ซึ่งก็คือ Orchestra นั่นเอง

รวมคำแล้ว “คาราโอเกะ” แปลว่า “ดนตรีเปล่าๆ ที่ไม่มีเสียงร้อง”

จากความนิยมสูงสุดในยุค 90 แม้ว่า “คาราโอเกะ” จะถือกำเนิดขึ้นในยุค 70 และปัจจุบันก็กลางยุค 2020 แล้ว แต่ก็ยังมีคนชื่นชอบ “คาราโอเกะ” อยู่

และแม้เพลงใหม่ๆ จะไม่ค่อยมีการทำเป็น “คาราโอเกะ” อาจจะด้วยผลงานมีน้อยเกินไป จึงไม่คุ้มค่ากับการลงทุน

แต่ตลาดเพลง “คาราโอเกะ” เก่าๆ ยังคงมีอยู่ ทั้งแบบลิขสิทธิ์ และไม่มีลิขสิทธิ์

ย้อนกลับไปในทศวรรษ 1970 Sannomiya ซึ่งเป็นย่านโคมแดงของ Kobe อัดแน่นไปด้วยร้านเหล้ากว่า 4,000 ร้าน ที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกซอกซอยต่างๆ ในรัศมีเพียง 1 กิโลเมตร

Daisuke Inoue เป็นหัวหน้าวงดนตรีประจำร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เขาเชี่ยวชาญในการปรับแต่งการเล่น ให้ตรงกับคีย์ลูกค้าที่ขึ้นมาร้องเพลงสดๆ บนเวที

ทำให้วงของเขาได้รับคำชม และเป็นแรงบันดาลใจให้ Daisuke ค้นคิดประดิษฐ์เครื่อง 8 Juke ขึ้นในเวลาต่อมา

ประกายความคิดเกิดขึ้นในปี ค.ศ.1970 เมื่อลูกค้าประจำร้านเหล้ารายหนึ่ง ขอให้ Daisuke เดินทางไปเล่นดนตรีให้ในงานเลี้ยงบริษัท

แต่เนื่องจากงานยุ่งมาก Daisuke ไม่สามารถเดินทางไปได้ จึงเล่นดนตรีอัดลงตลับเทปส่งไปให้ลูกค้ารายใหญ่เอาไปเปิดในงานเพื่อให้พนักงานร้องเพลง

ผลปรากฏว่า เทปเพลงที่มีแต่เสียงดนตรี กลายเป็นที่สนใจขึ้นมา

จากนั้นในปี ค.ศ.1971 Daisuke จึงประดิษฐ์ “กล่องคาราโอเกะ” ที่มีช่องเสียบไมโครโฟน ตลับเพลง และอุปกรณ์ทำเสียง Echo (เสียงก้อง-เสียงสะท้อน)

เป็นเพราะ Daisuke อยากเผยแพร่ “บริการปรับแต่งการเล่น ให้ตรงกับคีย์ลูกค้า” ให้เป็นระบบอัตโนมัติ แทนการเดินทางไปเล่นดนตรีนอกสถานที่

ที่ต่อมาร้านเหล้าอื่นๆ สามารถนำไปใช้ได้อย่างอิสระ

หากพิจารณาจากภาพ 8 Juke ของ Daisuke จะเห็นได้ว่า ประกอบไปด้วย ไมโครโฟน Amplifier ระบบ Echo ตลับเพลง และช่องใส่เหรียญ 100 เยน

โดยทุกๆ เย็น Daisuke จะทำการใส่เพลงฮิตของคนกินเหล้าไว้ในตลับเพลงล่วงหน้า เพื่อรอลูกค้าหยอดเหรียญ แล้วเลือกร้อง “คาราโอเกะ” ที่พวกเขาชื่นชอบในตอนกลางคืน

นับจากปี ค.ศ.1971 “คาราโอเกะ” ได้กระจายไปทั่ว Sannomiya ใน Kobe จากนั้นแพร่หลายไปทั่วญี่ปุ่น และลุกลามไปทั่วโลกในปัจจุบัน

บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้า และเครื่องเสียงทั่วโลก ได้พากันผลิตเครื่องเล่น “คาราโอเกะ” เกิดธุรกิจที่ต่อยอดต่อเนื่องต่อมาอีกมากมาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประโยชน์ที่ค่ายเพลงเจ้าของลิขสิทธิ์ตัวจริงได้รับ สรุปก็คือ “คาราโอเกะ” สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำให้แก่ธุรกิจดนตรีโลก

แต่…น่าเสียดายที่ Daisuke ไม่จดสิทธิบัตร 8 Juke บันลือโลกของเขา

“ตอนที่ผมประดิษฐ์ 8 Juke เครื่องแรก พี่เขยของผมแนะนำให้ผมจดสิทธิบัตร แต่ตอนนั้น ผมไม่คิดว่าจะมีอะไรงอกเงยขึ้นจากมันได้” Daisuke เคยให้สัมภาษณ์ไว้ในปี ค.ศ.2013

“ในตอนนั้น ผมไม่คิดว่าคาราโอเกะจะเติบโตได้เหมือนที่เป็นอยู่”

การไม่จดสิทธิบัตร ก็เท่ากับว่าไม่มีโอกาสที่จะทำกำไรกับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นเอกนี้ เรื่องตลกร้ายก็คือ รายได้ปัจจุบันในบั้นปลายชีวิตของ Daisuke คือรายได้จากค่าลิขสิทธิ์อุปกรณ์กำจัดแมลงสาบและหนูในห้องคาราโอเกะ

อย่างไรก็ดี Daisuke ไม่ได้ทุกข์ระทมใจกับสิทธิบัตร “คาราโอเกะ” ตรงกันข้าม เขากลับคิดว่า ตนเองไม่ได้ประดิษฐ์ของที่วิเศษวิโส เพียงแค่หยิบอุปกรณ์ดาษดื่นที่มีอยู่ แล้วประกอบเข้าด้วยกันเท่านั้น

Daisuke บอกว่า เรื่องสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ที่ทำให้เขามีความสุขยิ่งกว่าเงินทองมหาศาลก็คือ ความภาคภูมิใจที่ได้ประดิษฐ์ 8 Juke ขึ้นมา ทำให้ “คาราโอเกะ” สร้างความสุขให้กับผู้คน

“อย่างน้อยพวกเขาก็มีใบหน้าเปื้อนยิ้มกลั้วเสียงหัวเราะ ยามเมื่อได้ร้องคาราโอเกะ” Daisuke Inoue ได้กล่าวเอาไว้

Daisuke Inoue เป็นลูกพ่อค้าแพนเค้ก เจ้าของแผงขายอาหารเช้าหลังสถานีรถไฟ Osaka เขาเกิดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ปี ค.ศ.1940 แต่ไปเติบโตใน Nishinomiya

Daisuke เริ่มหัดกลองชุดตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย แต่ไม่ได้เก่งอะไรมากนัก ก่อนจะค้นพบว่า อาชีพผู้จัดการวงเป็นสิ่งที่เขาถนัดมากกว่า

โดยวงดนตรีที่เขาเป็นทั้งหัวหน้าวง และผู้จัดการวง มีงานประจำคือการเล่นที่ร้านเหล้าใน Sannomiya ซึ่งเป็นย่านโคมแดงของ Kobe ยุค 70

การที่ Daisuke ไม่จดสิทธิบัตร 8 Juke ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของ “คาราโอเกะ” ทำให้เขาไม่ได้ประโยชน์เป็นตัวเงินใดๆ จาก “คาราโอเกะ” เลย

ในทางกลับกัน ผลกำไรจากสิ่งประดิษฐ์ที่เกี่ยวข้องกับ “คาราโอเกะ” ตกเป็นของ Roberto del Rosario นักธุรกิจชาวฟิลิปปินส์ ผู้ยื่นจดสิทธิบัตรเครื่องเล่น “คาราโอเกะ” Sing Along ในปี ค.ศ.1975

เมื่อปี ค.ศ.1996 สถานีโทรทัศน์สิงคโปร์ ได้บินมาสัมภาษณ์ Daisuke เกี่ยวกับต้นกำเนิดของเครื่องเล่น “คาราโอเกะ” 8 Juke ที่เขาประดิษฐ์ขึ้น ถือเป็นครั้งแรกที่ Daisuke ได้เป็นที่รู้จักของชาวโลก

นำไปสู่การที่นิตยสาร Time ยกย่องให้ Daisuke เป็นหนึ่งในชาวเอเชียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในศตวรรษ โดย Daisuke ได้รับการยกย่องพร้อมกับ “เหมา เจ๋อตุง” และ “มหาตมะคานธี” ในปี ค.ศ.1999

หลังจากปรากฏชื่อในนิตยสารTime ทำให้หลังจากนั้น Daisuke ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนทั่วโลกมากเป็นทวีคูณ

ผลลัพธ์ก็คือ ในปี ค.ศ.2004 Daisuke ได้รับการประกาศเกียรติให้ได้รับรางวัล Ig Nobel สาขาสันติภาพ

จากผลงานการประดิษฐ์คิดค้น “คาราโอเกะ” โดยคณะกรรมการรางวัล Ig Nobel ได้แถลงว่า “Daisuke Inoue เป็นผู้สร้างสรรค์วิธีการใหม่สำหรับผู้คนในการเรียนรู้ที่จะอดทนต่อกัน”

นั่นจะแปลความเป็นอื่นใดไม่ได้เลย นอกเสียจาก “คาราโอเกะ” ของ Daisuke เป็นการเปิดเผยตัวตนของแต่ละคนว่ามีความชอบ และมีลักษณะนิสัยอย่างไร

เพราะหากเพื่อนร้องเพลงเพี้ยนจนเสียงหลงเหมือน “ไจแอนท์” เราจะอดทนฟังเพื่อนได้นานแค่ไหน

ในทางกลับกัน ถ้าเราร้องแล้วเสียงเหมือนควายถูกเชือด คราวนี้เพื่อนต้องเป็นฝ่ายอดทนกับเราบ้าง แล้วเพื่อนๆ จะอดทนฟังเราได้นานแค่ไหน

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้จะกลายเป็นเรื่องสนุกสนานเฮฮาได้ หากทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความรัก คือรักเพื่อน จึงทนเพื่อนได้ (ทนฟังเสียงเพื่อนร้อง “คาราโอเกะ” ได้)

Daisuke Inoue จึงเป็นผู้ที่ได้รับฉายาว่า “บิดาคาราโอเกะ” ผู้สอนให้มนุษย์รู้จัก “อดทนฟังคนอื่น” นั่นเอง

ในพิธีมอบรางวัล Ig Nobel นั้น Daisuke ได้ร้องเพลง I’d Like to Teach the World to Sing ผู้คนในห้องประชุมทั้งหมดต่างยืนขึ้นพร้อมปรบมือย่างยาวนาน

จนพิธีกร Marc Abrahams ได้ประกาศว่า นี่เป็นการยืนปรบมือที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์รางวัล Ig Nobel

หลังจากนั้น ผู้คนในห้องประชุมทั้งหมดได้ร้องเพลง Can’t Take My Eyes Off You มอบให้กับ Daisuke

ปี ค.ศ.2005 Hiroyuki Tsuji ได้กำกับภาพยนตร์เรื่อง Karaoke อุทิศให้แก่ Daisuke Inoue อีกด้วย

https://twitter.com/matichonweekly/status/1552197630306177024

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : Daisuke Inoue ‘บิดาคาราโอเกะ’ ผู้สอนให้มนุษย์รู้จัก ‘อดทนฟังคนอื่น’

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.matichon.co.th/weekly