อยากเกษียณแต่ต้องกอบกู้ดาวซะงั้น?

ข้อมูลเบื้องต้น

แนว : ทะลุมิติ, ยุคอวกาศ, หุ่นยนต์, เมคา, นางเอกดำเนินเรื่อง, ไม่เน้นเรื่องความรัก

*** คำเตือน นิยายเรื่องนี้มี ***

- มีคำหยาบคาย

- มีการกระทำผิดที่ไม่ควรหลอกเลียนแบบ

- มีการทำร้ายร่างกาย

**อื่นๆจะติดคำเตือนไว้บนหัวตอนนะครับ

ผิงจิ่วในวันสิ้นโลกยอมเสียสละตัวเองหวังเกษียณเป็นผีสบายๆ

แต่ไง๊ต้องมาโผล่ในยุคอวกาศ ที่มีเซิร์กคิดแต่จะโจมตีดาวบ่อยๆละ?

พอตั้งเป้าใช้ชีวิตสงบๆ กลับมีเรื่องให้ต้องมากอบกู้ดาว ทั้งที่ร่างนี้ก็มีพลังน้อยนิดขนาดนี้ซะงั้น?

เฮ้ย!? ขอเกษียณอย่างสงบหน่อยดิ!

เรื่องนี้มี E-Book ครับ

รูปเล่ม E-Book 3 เล่มจบ

เนื้อหาจะมีราวๆ 60 บท หรือราวๆ 180+ ตอน (1 บท แบ่งได้ 3 ตอนครับ)

1 เล่มจะมีประมาณ 20 บท หากนับเป็นตอนที่ลงเว็บคือตอนที่ 1-60 ครับ

ทักทาย

สวัสดีทุกคนอีกครั้งนะครับ

นี่คือนิยายเรื่องใหม่ที่เปิดตัวอย่างงงๆ เพราะที่จริงคือไม่ได้กะจะเปิดตัวเรื่องนี้เลย

แต่เพราะสิบสามส่งไปเข้าร่วมโครงการกับเด็กดี สุดท้ายเลยได้ลงเรื่องนี้ก่อนเรื่องที่คิดไว้เฉยเลย??

เรื่องนี้จะเกี่ยวกับ หุ่นยนต์ ยุคอวกาศ และการต่อสู้ด้วยเมคา

นิยายดำเนินเรื่องหลักๆโดยนางเอก เก่ง เหลี่ยม และปากแซ่บเป็นหลัก

ฉากก็จะเป็นยุคอวกาศที่เทคโนโลยีล้ำสมัยมากๆ ดังนั้นมันเลยอยู่ในหมวดแฟนตาซี

แถมเนื้อเรื่องมีพระเอกนะครับ แต่จะไม่เน้นเรื่องความรักของทั้งคู่เท่าไร(สิบสามไม่ถนัด)

ยังไงก็ขอฝากนางเอกของเราเอาไว้ให้นักอ่านได้ลองชิม ลองอ่านกันดูนะครับ

ขอบคุณที่สนใจเข้ามาอ่านกัน ฝากผลงานเรื่องนี้ด้วยนะครับ

เลิฟฟฟฟฟฟ ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟ

*** นิยายเรื่องนี้อัพทุกวัน วันละ 2 ตอน เวลาเช้า 8.00 กับ 18.00 ครับ***

** มีตอนติดเหรียญล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่ 10 ครับ มีวันปลดฟรีวันละ 1 ตอนครับ**

* ใครที่ซื้อตอนล่วงหน้า หลังจากนิยายจบแล้วไรท์กลับมาติดถาวร+อัพราคา ก็ไม่ต้องซื้อซ้ำนะครับ *

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ

ไม่ได้มีเจตนาไม่ดียามอ้างอิง บุคคล สถานที่ หรือใครก็ตาม

อ่านเพื่อความสนุก และสามารถติชมได้ครับ

พบคำผิดสามารถแจ้งได้ในคอมเม้นหรือส่งข้อความแจ้งไรท์ได้

ขอบคุณที่สนใจและเข้ามาสนับสนุนกันนะะครับ เลิฟฟฟฟฟฟ ม๊วฟฟฟฟฟ

ทำความเข้าใจ 'เซตติ้ง'

นิยายเรื่องนี้ดำเนินเรื่องในยุคอวกาศ มีหุ่นยนต์หรือเมคา ทั้งยังมีเซิร์กด้วย

ดังนั้นเราจะมาอธิบายสี่คำนี้สำหรับคนไม่รู้กันครับ

สรุปแบบคนขี้เกียจอ่านข้อมูลแบบทางการข้างล่างสุดนะครับ

= นิยายเรื่องนี้มีฉากหลังเป็นอวกาศ มนุษย์อาศัยบนดาวเคราะห์

มีเมคาเป็นหุ่นยนต์ยักษ์ที่สร้างขึ้นให้คนเข้าไปบังคับเองในลำตัว

เพื่อใช้ในการต่อสู้กับเซิร์กหรือแมลงอวกาศ ปกป้องดวงดาวของตัวเองแเป็นหลัก

ยุคอวกาศ

= ความหมายในนิยาย คือยุคที่มีฉากหลังเป็นพื้นที่นอกโลก หรือในอวกาศ มีการตั้งถิ่นฐานบนดาวเคราะห์อื่นๆ มีการเน้นไปที่การสำรวจอวกาศ และความล้ำสมัยของวิทยาการและเทคโนโลยีในอนาคต ทั้งยานบิน การเดินทางข้ามอวกาศ หรือการต่อสู้ในพื้นที่ไร้ออกซิเจนของนอกโลก

ตัวอย่าง ภาพยนต์สตาร์วอร์

ที่มาภาพhttps://www.facebook.com/StarWarsTH/

หุ่นยนต์

หุ่นยนต์ (Robot) = เครื่องจักรกลอัตโนมัติที่มนุษย์สร้างขึ้น เพื่อทำงานแทนมนุษย์ในงานบางประเภท โดยทำงานตามคำสั่งที่ตั้งโปรแกรมไว้ สามารถทำงานซ้ำ ๆ มีความยืดหยุ่น และอาจถูกพัฒนาให้มีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เพื่อการตัดสินใจหรือการเรียนรู้ได้ หุ่นยนต์ประกอบด้วยระบบเครื่องกล ระบบไฟฟ้า และวงจรดิจิทัล เพื่อให้สามารถเคลื่อนไหว รับรู้สภาพแวดล้อม และทำงานที่ได้รับมอบหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ [ความหมายโดย AI]

ที่มาภาพhttps://www.thairath.co.th/money/tech_innovation/tech_companies/2864143

เมคา

เมคา = เมคา (Mecha) คือคำจากภาษาญี่ปุ่น (มาจาก mekanikaru ที่แปลว่า "mechanical") ที่หมายถึงเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ที่ควบคุมโดยมนุษย์ โดยเฉพาะหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ (Humanoid robots) หรือเครื่องจักรกลอื่นๆ ที่มีลักษณะคล้ายกับร่างกายมนุษย์หรือยานพาหนะ คำนี้มักใช้ในแนวเรื่องของ อนิเมะและมังงะญี่ปุ่น เพื่ออ้างอิงถึงหุ่นยนต์ยักษ์ที่มนุษย์ขับ [ความหมายโดย AI]

ยกตัวอย่าง

ที่มาข่าวhttps://www.pptvhd36.com/news/%E0%B9%84%E0%B8%AD%E0%B8%97%E0%B8%B5/207325

ที่มาhttps://www.pptvhd36.com/news/%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8/207076

เซิร์ก

= หรือแมลงอวกาศ (Zerg) หลักๆเริ่มรู้จักมาจากเกมส์ StarCraft พวกมันคือการรวมตัวกันของเหล่าแมลงเอเลี่ยน ที่มีวิวัฒนาการล้ำหน้าทางชีวภาพที่น่ากลัวและทารุณ พวกมันมุ่งมั่นใฝ่หาความสมบูรณ์แบบทางพันธุกรรม เซิร์กจะพยายามอย่างไม่ลดละต่อการล่าสังหารและนำเอาพันธุกรรมที่โดดเด่นจากแต่ละเผ่าพันธุ์ในกาแล็กซี่มาใช้ประโยชน์ พวกมันได้ชื่อว่า "ฝูง" เพราะการเพิ่มจำนวนและเพิ่มสายพันธุ์อย่างรวดเร็วรวมไปถึงการบุกโจมตีอย่างไม่ลดละต่อศัตรูของตนเอง

รูปเซิร์กจากการเจน AI นะครับ

แต่ภาพลักษณ์ในเรื่องนี้ คล้ายๆแมลงสาบขนาดใหญ่เท่าสุนัขพันธ์โกลเด้นแบบโตเต็มวัย ฟันในปากแหลมเหมือนฉลาม มีปีก 3 ชั้นมีเกราะแข็งแรงฟันแทงเข้ายาก

สวัสดียุคอวกาศ

ตุบ

“อยู่ที่นี่สำนึกสถานะของตัวเองไปเถอะนะ นังโง่!”

ปัง!

เสียงตวาดดังขึ้นหลังจากนั้นก็เป็นเสียงประตูที่ปิดลง ความมืดเข้าครอบคลุมพื้นที่ภายในห้องเล็กๆ แห่งนี้ ร่างที่ถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้องจนล้มบนพื้น ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

‘เธอยังไม่ตาย?’

“อึก…. ซี้ด!”

ร่างเล็กผอมบางกลืนน้ำลายลงคอ ทว่าความหนืดของน้ำลายและรสสัมผัสคาวๆ ทำให้เธอแทบอยากถ่มน้ำลายออกมา แต่พอขยับตัวเพียงนิดเดียวก็ต้องร้องซี้ดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ทำให้แรงจะถ่มน้ำลายแทบไม่มีเลยสักนิด

ฟึบ

“อึก เจ็บชิบหา*!”

ร่างเล็กพลิกตัวนอนหงาย ทว่าก็เผชิญกับความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่างอย่างเต็มที่ ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานที่เห็นรางๆ ด้วยความพยายามจะตั้งสติ จากนั้นความคิดของวิญญาณที่อยู่ในร่างผอมนี้ ก็ไตร่ตรองทุกอย่างออกมาได้อย่างช้าๆ

เธอยังไม่ตาย?

ผิงจิ่วเป็นหญิงสาววัย 27 ปี เธออยู่รอดในวันสิ้นโลกที่ทุกอย่างเลวร้ายอย่างหนักมาได้นานถึง 13 ปี ฝ่าฟันทั้งสัตว์กลายพันธุ์ต้นไม้กลายพันธุ์ และมนุษย์ติดเชื้อที่กลายเป็นซากศพเดินได้ซึ่งถูกเรียกว่าซอมบี้

วันสุดท้ายในโลกนั้นเธอซึ่งเป็นหัวหน้าของหน่วยรบ ได้เผชิญหน้ากับราชาซอมบี้ที่แสนร้ายกาจ ผิงจิ่วคิดว่าตัวเองวางแผนมาอย่างดีแล้ว

แต่ทุกอย่างกลับไม่ใช่แบบนั้น…….

ตอนสุดท้ายกลับเป็นเธอที่ต้องเสียสละตัวเอง เพื่อจะช่วยเหลือยื้อเวลาลูกน้องคนอื่นให้รอด สาเหตุที่ต้องทำแบบนี้ก็เป็นผลมาจากลูกน้องคนหนึ่งที่เกิดขี้ขลาดในตอนสำคัญ เกิดกลัวแล้วหันหลังวิ่งหนียามที่ต้องจัดการทำตามลำดับแผนการของเธอพอดี

แม้ตอนนั้นเธอจะอยากให้ทุกคนถอยแต่ในจังหวะนั้นก็ไม่สามารถทำได้ สุดท้ายเธอจึงเลือกกระโจนเข้าไปเกาะหัวซอมบี้ พร้อมระเบิดที่ระเบิดดังตูม! ทำให้ทั้งสองร่างแตกกระจายเป็นชิ้นๆ

ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นรุนแรงจนเธอหมดสติ ทำให้ผิงจิ่วคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว

ในใจเธอไม่ต่อต้านเลยสักนิด เธอคิดว่าไม่ต้องทรมานผ่านการตื่นมาสู้รบกับพวกซากศพเดินได้ และไม่ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่เลวร้ายเหล่านั้นอีกแล้วเรื่องพวกนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องดีที่เธอต้องการพอดี

แต่ไม่คิดเลยว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับอยู่ในสถานที่แปลกๆ แบบนี้!?

ติ่ง!

ผิวจิ่วได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นก็ชะงัก มองไปทั่วก็เห็นว่าเสียงมาจากข้อมือของเธอ พอยกมือขึ้นมาก็พบกับนาฬิกาข้อมือหน้าจอสี่เหลี่ยมเรียบๆ แสงสว่างที่หน้าปัดนาฬิกาทำให้เธอเห็นหน้าจอชัดเจนในความมืด

[คุณมีหนึ่งข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน]

“นาฬิกาแบบสมาร์ทวอทช์เหรอ อึก…. ยังใช้ได้อยู่อีกเหรอ?”

ในโลกของเธอเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่างล้วนแต่ใช้ไม่ได้แล้ว เพราะโรงไฟฟ้าถูกซอมบี้ยึดครองที่นั่นมีราชาซอมบี้อาศัยอยู่ด้วย ทำให้พวกเธอใช้เครืองมืออิเล็กทรอนิกส์ทั้งหลายได้อย่างจำกัด พวกเครื่องมือช่วยเพิ่มความสะดวกอย่างมือถือ นาฬิกาสมาร์ทวอทช์ หรือแท็บเล็ตทั้งหลาย ล้วนแต่กลายเป็นของใช้สิ้นเปลืองพลังงานไฟฟ้าทั้งสิ้น

ทว่าไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะมีด้วย?

“หือ?”

มืออีกข้างเอื้อมไปหมายจะกดหน้าปัดนาฬิกาเพื่อตรวจสอบ ทว่าดวงตามองเห็นมือเล็กของตัวเองแล้วก็พลันชะงักไป พอผิงจิ่วกางมือออกโดยใช้แสงจากนาฬิกาช่วยให้ความสว่างก็พบว่า

มือเธอเล็กลง!?

“อึก อ้ากกก!!”

จังหวะที่กำลังจะยกมือลูบเนื้อตัว หัวของผิงจิ่วก็มีอาการเจ็บปวดขึ้นมากะทันหัน แถมความรู้สึกเจ็บที่ว่าก็รุนแรงจนทำเอาเธอหมดสติไปทันที

ตุบ!

แกร็ก

“….”

“พี่ว่ามันจะรู้สึกกลัวหรือยัง?” เสียงเด็กชายคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลังเล จากนั้นเสียงอีกเสียงที่เป็นของเด็กสาวก็ดังตอบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงบ่งบอกนิสัยถือดีว่า

“ถ้ามันยังไม่กลัว ก็ขังมันเอาไว้แบบนั้นแหละ!”

“แต่ถ้าคุณปู่รู้เข้า”

“นายจะกลัวอะไร? คุณปู่อยู่ในแคปซูลรักษาไปไหนไม่ได้หลายวันแล้ว ถ้านายไม่พูด ฉันไม่พูด คุณปู่ก็ไม่มีทางรู้หรอก!”

“อืม ผมไม่พูดหรอกพี่” คนน้องเอ่ยออกมา

เมื่อประตูเปิดแล้วทั้งสองร่างที่มองเข้ามาก็เห็นร่างของเด็กสาวผอมบาง ซึ่งเป็นเป้าหมายของตัวเองนอนกองอยู่บนพื้นในสภาพดูไม่ได้เลยสักนิด ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตื่นมาแล้วเกิดอาการหวาดกลัวจนสลบไปอีกรอบยังไงยังงั้น

“ฮาฮ่าๆ พี่ดูสิ มันคงตกใจกลัวจนหมดสติไปแล้วแน่ๆ ก่อนหน้าเมื่อกี้ผมได้ยินเสียงร้องมันด้วยแหละ”

“หึ ดีสิ ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ พวกเราไปบอกพ่อกับแม่ว่าเห็นมันออกไปข้างนอกกับผู้ชายดีกว่า”

หญิงสาวที่ตัวสูงกว่าเด็กชายเอ่ยจบก็เดินจากไปทันที ส่วนเด็กชายก็รีบปิดประตูโดยไม่ได้ล็อก จากนั้นก็ตามพี่สาวไปอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน

สองร่างจากไปทิ้งไว้เพียงห้องแคบๆ ที่มืดสนิทหลังประตูปิดลง พร้อมร่างเล็กของเด็กสาวคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ภายในนั้น จนเวลาผ่านไปอีก 3 ชั่วโมง ร่างเล็กนั้นก็ค่อยๆ ขยับตัวทีละนิด

สวบสาบ~

“ฮาฮ่าๆ อู้ยยย เจ็บชะมัด! แต่ไม่คิดเลยว่าจะทะลุมาอยู่ในโลกแบบนี้”

ดวงตากลมโตที่อดีตมีแต่แววสับสนงุนงงหรือหวาดกลัว บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นมั่นใจในตัวเอง ขัดกับร่างกายผอมบางดูอ่อนแอขอตนสุดๆ

สาเหตุก็เป็นเพราะภายในร่างนี้เธอไม่ใช่ ‘ตี้จิ่ว’ แต่เป็น ‘ผิงจิ่ว’ นั่นเอง!!

ผิงจิ่วเป็นหญิงสาวที่อาศัยอยู่ในวันสิ้นโลกมานาน เธอฝึกฝนตัวเองจนมีความสามารถและทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม เก่งกาจจนสามารถไต่เต้าขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยรบที่สู้กับราชาซอมบี้ได้ แต่ตอนนี้เธอหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็เอ่ยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยไปในตัวว่า

“ช่างน่าสงสารจริงๆ”

ไม่ได้เยาะเย้ยใครหรอก เยาะเย้ยตัวเองนี่แหละ!

ตายแล้วไม่ได้สบาย กลับมาอยู่ในร่างเด็กน้อยที่อายุเพียง 16 ปี แถมยังอยู่ในครอบครัวแปลกๆ ที่พ่อแท้ๆ สนใจแต่ลูกเมียน้อย ไม่คิดสนใจลูกของเมียหลวงตามกฎหมายอย่างตี้จิ่วคนนี้เลยสักนิด

ดูจากชื่อก็รู้ว่าได้รับการดูแลยังไง ตี้ (低) ที่หมายถึงด้อยค่า ไร้สถานะ และจิ่ว (久) ที่หมายถึงความทุกข์ไร้ที่สิ้นสุด ต่างจากชื่อผิงจิ่วของเธอที่พ่อแม่ตั้งให้ซึ่งหมายถึงชีวิตที่เรียบง่ายแต่ยาวนาน

แค่ชื่อที่คนพ่อตั้งให้ก็บอกหมดแล้วว่าคิดยังไงกับลูกคนนี้

นอกจากนั้นร่างนี้ยังโดนเมียน้อยพ่อที่ตอนนี้มีสถานะเป็นแม่เลี้ยงของเธอ ลูกสาวลูกชายของหล่อนกลั่นแกล้งร่างนี้ไม่หยุด คนในบ้านตั้งแต่บนลงล่างก็ยังไม่ช่วย ลูกชายลูกสาวแม่เลี้ยงมักมาทุบตี ไม่ก็ขังให้ตี้จิ่วอยู่ภายในห้องมืดๆ แคบๆ และถูกให้อดข้าวอดน้ำทั้งวันหรืออาจจะสองวัน

แต่เจอขนาดนี้พ่อแท้ๆ ของเด็กคนนี้ยังไม่สนใจเลย!

ส่วนสาเหตุก็เพราะเห็นว่าร่างนี้เป็นเด็กไร้ค่า ตรวจค่าพลังจิตได้ไม่เยอะเหมือนลูกเมียน้อยตัวเองนั่นเอง

ดี!

เป็นพ่อที่ดีจริงๆ!

ดีแตกน่ะสิ!!

ในตระกูลนี้ที่ดีหน่อยคงมีแค่คุณปู่ของร่างนี้ เพียงแต่อีกฝ่ายอายุมากถึง 215 ปีแล้ว ร่างกายทนไม่ไหวคาดว่าคงจะหมดลมในไม่ช้า ทำให้สถานะของตี้จิ่วคนนี้ก็ลำบากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งในโลกที่วัดกันด้วยค่าพลังจิตแบบนี้

ใครที่มีพลังจิตน้อยก็ถูกมองว่าไร้ค่าไปเลย

เธอที่มาจากโลกธรรมดาก็ได้แต่ถอนหายใจ ชีวิตที่มีแววว่าจะลำบากลำบนแบบนี้ เธอไม่ต้องการเลยสักนิด แต่ถึงแม้จะไม่ต้องการแต่ผิงจิ่วก็ต้องปลงก่อนรีบทำความเข้าใจทุกอย่างแล้ววางแผนให้ตัวเองใหม่แทน

ปีนี้คือปี 5313

ผิงจิ่วมาจากโลกมนุษย์ปี 2568 พอเกิดวันสิ้นโลกทั้งเทคโนโลยี ทางวัฒนธรรม หรือสิ่งต่างๆ ทุกอย่างก็ไม่ได้พัฒนาต่อไป

แต่ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมของเธออีกต่อไปแล้ว

ที่นี่เป็นโลกในยุคอวกาศที่คนสามารถเดินทางได้ด้วยยานบินข้ามดวงดาวได้ เทคโนโลยีถูกพัฒนาในระดับที่ล้ำหน้ากว่าโลกเดิมจนเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

นอกจากนั้นยังมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แบบใช้นิ้วสัมผัสหน้าจอก็ปรากฏออกมากลางอากาศได้เลย และยังมียานบินไร้ล้อ ไร้คนขับ ที่ไปไกลถึงดาวอื่นได้ง่ายๆ ในไม่กี่วันหรือไม่กี่ชั่วโมงด้วย

ทุกอย่างเหลือจะเชื่อสำหรับผิงจิ่วที่มาจากยุคสมัยอดีตมาก โชคดีที่ได้ความทรงจำของตี้จิ่วเจ้าของร่างนี้มาก่อนหน้า ทำให้เธอพอจะรับรู้เรื่องต่างๆ ได้บ้าง

ที่สำคัญคือโลกนี้นอกจากเทคโนโลยีแล้ว ยังมีสิ่งหนึ่งที่ใช้วัดค่าของคนและเป็นที่นิยมอย่าง ‘พลังจิต’ อยู่อีกด้วย

// สวัสดีทุกคน ยินดีตอนรับสู่ยุคอวกาศครับ!

นางซิน'ยุค 5 พัน??

พลังจิตคือพลังที่จะอยู่ในตัวบุคคลซึ่งไม่สามารถจับต้องได้ และมันไม่เหมือนในหนังแฟนตาซีโลกก่อน ที่สามารถใช้มันยกข้าวของหรือทำให้อะไรลอยได้ แต่ในโลกนี้มันจะเหมือนคลื่นความถี่ที่ส่งผ่านในอากาศ เหมือนคลื่นสัญญาณอินเทอร์เน็ตอะไรแบบนั้น

โดยพลังจิตของคนในยุคอวกาศสามารถนำไปใช้กับสิ่งต่างๆ ได้ เมื่อมีคนถูกตรวจพบพลังจิตมากขึ้นเรื่อยๆ มนุษย์ก็เริ่มปรับตัวสร้างสิ่งต่างๆ ให้สามารถใช้ร่วมกันกับพลังจิตได้

และเพราะเทคโนโลยีส่วนใหญ่หรือก็คือเกือบทั้งหมด ล้วนถูกสร้างมาโดยใช้พลังจิตในการขับเคลื่อนทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นยานบิน นาฬิกาที่ข้อมือของเธอ หรือแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าเมคารบ ก็ล้วนแต่ใช้พลังจิตในการควบคุมทั้งนั้น ทำให้มนุษย์ในปัจจุบันขาดพลังจิตไปไม่ได้เลย

และหากถามว่าเมคาคืออะไร?

สรุปง่ายๆ ก็คือหุ่นยนต์รบที่สามารถอยู่กลางอวกาศได้ เมคาพวกนี้เอาไว้ใช้ในการต่อต้านพวกเซิร์กหรือแมลงอวกาศ พวกมันมักจะบุกโจมตีมนุษย์เพื่อจะเอาไปเป็นอาหารให้ตัวเองกิน หรือเพื่อเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงลูกๆ พวกมันนั่นเอง

ดังนั้นเอาแบบใจความสำคัญเลยก็คือ

เธอทะลุมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ 16 ที่ประเมินว่าไร้ค่ามีพลังจิตต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมยังอยู่ในยุคอวกาศที่มีศัตรูเป็นแมลงอวกาศ จ้องแต่จะแด*มนุษย์กับแพร่พันธุ์ตัวเองอย่างเดียว

ถามหน่อยเถอะ?

มันต่างจากเอาตัวรอดจากในโลกเหี้*ๆ ที่ต้องวิ่งหนีสัตว์กลายพันธุ์ กับสู้ซอมบี้ที่ชอบแด*คนตรงไหนไม่ทราบ!?

ถ้าต้องมาเกิดใหม่ในโลกแบบนี้ ขอตายกลายเป็นผีไม่ต้องมาสู้ชีวิตแบบนี้ยังดีกว่าอีก!!

“เฮ้อ~”

ฟึบ

แม้จะคิดแบบนั้นแต่ผิงจิ่วก็ยังไม่กล้าฆ่าตัวตายหรอกนะ เธอไม่รู้เลยว่าฆ่าตัวตายแล้วจะไปเกิดใหม่หรือไปเกิดในยุคอื่นอีกหรือเปล่า ที่สำคัญเธอรักชีวิตมากพอจะไม่ทำอะไรแบบนั้น ไม่อย่างนั้นวันสิ้นโลกที่แสนเลวร้ายในชีวิตก่อนหน้า

เธอจะสู้มา 13 ปีจนกลายเป็นหัวหน้าหน่วยได้เหรอ?

“ไหนดูหน่อย ข้อมูลอื่นๆ ของโลกนี้?”

ผิงจิ่วแม้จะรู้สึกเจ็บปวดตามเนื้อตัว แต่ความเจ็บนี้เทียบไม่ได้กับความทรมานที่เธอเคยเจอในวันสิ้นโลกในชาติก่อนเลยสักนิด เธอยกข้อมือเล็กขึ้นมาก่อนจะกดเข้าดูข้อมูลในบัตรประจำตัวของตัวเองแทน

ทุกคนในยุคอวกาศจะมีบัตรประจำตัวบอกข้อมูลอยู่ในเครื่องมือต่างๆ พวกเขาจะใช้ลงทะเบียน จ่ายเงิน หรือทำเอกสารธุรกรรมทั้งหลายซึ่งสะดวกและปลอดภัยมาก ข้อมูลพวกนี้มีการเข้าถึงยากต้องเป็นเจ้าของเท่านั้นจึงจะดูได้ ทำให้มันปลอดภัยสุดๆ

“อืม อายุ 16 จริงๆ เฮอะๆ ไหนดูหน่อยว่าค่าพลังจิตเท่าไรพ่อแท้ๆ ถึงกับไม่สนใจขนาดนี้ หา!! ค่าพลังจิต 3!?”

ผิงจิ่วค้นความทรงจำของร่างนี้ออกมาพร้อมดูข้อมูลไปด้วย ก่อนจะพบว่าร่างนี้มีค่าพลังจิตน้อยมากเมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ยของคนทั่วไปในยุคนี้

พลังจิตสามารถเอาไว้ทำอะไรต่างๆ ได้ คนไหนไม่มีเทียบเท่ากับว่าทุกอย่างที่สร้างมาโดยรองรับพลังจิต ก็จะไม่สามารถใช้งานได้ไปโดยปริยายทั้งยานขับ อุปกรณ์ยืนยันตัวตน แม้แต่หุ่นรบ และอาชีพที่ต้องใช้พลังจิตทำงาน

เรียกว่าหนทางของคนที่ไร้พลังจิตหรือมีค่าพลังจิตต่ำ = คนเร่ร่อน ขอทาน คนเก็บขยะนั่นเอง

“โอ้ยย ยัยหนูเอ๊ย น่าสงสารแท้!”

ไม่สิ!?

ที่น่าสงสารมันเธอต่างหาก!!!

ป้าบ

มือเล็กตีตบหน้าผากตัวเองไปทีเพราะเพิ่งนึกออกว่าได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว และคนที่ต้องใช้ชีวิตต่อไปอย่างลำบากไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป

แต่กลายเป็นเธอ ผิงจิ่วคนนี้ไง!

“ไม่เป็นไร ค่อยๆ วางแผนดีกว่า ฟู่ววว~ ใจเย็นๆ”

ผิงจิ่วเรียกสติและปรับให้หัวเย็นลง แล้วก็ค่อยๆ เลื่อนดูข้อมูลตัวเองต่อ อายุ 16 พลังจิตแค่ 3 หน่วยที่เหลือก็ชื่อคือจางตี้จิ่ว

เด็กสาวคนนี้เป็นลูกสาวคนโตของลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลจาง ในความทรงจำของตี้จิ่วลูกทั้งสองคนของแม่เลี้ยงชอบรังแกเธอตลอด ทั้งคอยใช้ให้ทำงานโดยใช้แรงเป็นหลัก ทั้งยังไม่ยอมให้กินข้าวบ่อยๆ ตอนนี้ร่างกายของตี้จิ่วเลยผอมแห้งแรงน้อยมาก

นอกจากนั้นก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องนอกบ้านเท่าไร เพราะเจ้าตัวใช้ชีวิตวนเวียนแค่ในบ้าน 2 ชั้นพื้นที่กว่า 200 ตารางวานี้อย่างเรียบง่าย ส่วนห้องของตี้จิ่วคือห้องขนาดใหญ่ที่คุณปู่ของร่างนี้สั่งให้จัดไว้แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ไปนอนหรอก

ตี้จิ่วถูกลูกเมียน้อยทั้งสองรังแก คนรับใช้ในตระกูลจางก็ทำเมิน หรือบางคนก็เอาใจลูกเมียน้อยด้วยการช่วยกลั่นแกล้ง ทั้งให้ทำงานแทน ใช้แรงงานหนักๆ ขังไว้ในห้องเก็บของแห่งนี้ หรือไม่ก็ไม่ยอมทำความสะอาดห้องของตี้จิ่ว

สุดท้ายเด็กน้อยที่ตัวคนเดียวจึงไม่ค่อยได้กลับห้องตัวเองเท่าไร และบ่อยครั้งก็ยังเป็นลมหมดสติบนพื้นแต่ไม่มีใครคิดจะช่วยหรือสนใจสักนิด

‘ชีวิตแม่งโคตรดราม่าเลย!’

“นี่มัน…..ซินเดอเรลล่ายุคอนาคต 5 พันปีต่อมาป่ะ?” แต่บทดูจะเก่าไปหน่อยนะ

ไม่กี่วินาทีผิงจิ่วเลิกสนใจแล้วกดเข้าไปดูข้อความที่ก่อนหน้าเด้งขึ้นมาเตือนต่อ ดวงตาเล็กอ่านข้อความด้วยความสนใจ ก่อนจะถอนหายใจแล้วเอ่ยอย่างปลงๆ ว่า

“อืม นางซินยุคอวกาศชัดๆ” โดยข้อความมีใจความว่า

[จากสถาบันการศึกษากลาง]

ผลตอบรับจากสถาบันศึกษากลาง สาขานักออกแบบเมคา ทางสถาบันรู้สึกยินดีอย่างมากที่คุณเข้ารับการสมัครที่สาขาของเรา ทางเราขอแจ้งว่าได้ลงทะเบียนข้อมูลของคุณแล้ว กรุณานำข้อความนี้เข้าไปจ่ายเงินค่าสมัคร และรับเอกสารก่อนเข้าเรียนในวันที่ xx/xx ได้เลยค่ะ

ขอบคุณว่าที่นักเรียนสาขานักออกแบบเมคา

ด้วยรัก สถาบันการศึกษากลาง

นี่คือจดหมายจากสถาบันศึกษากลาง หรือเรียกอย่างง่ายๆ ว่าโรงเรียนกลางของจักรวรรดิ

โลกนี้เป็นยุคอวกาศ เรียกว่ายุคจักรวรรดิที่ 5313 มีดวงดาวที่อยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิทั้งสิ้น 18 ดาว แบ่งเป็นดวงดาวที่อยู่อาศัย 13 ดาว กับดาวทรัพยากรอีก 5 ดาว

ดาวที่อยู่อาศัยจะมีรหัสดวงดาวเริ่มต้นด้วย IR 000 เป็นดาวหลักของจักรวรรดิ มีศูนย์บัญชาการของจักรวรรดิ ทั้งกองกำลังทหาร รัฐสภา และหน่วยงานหลักของรัฐบาล จากนั้นจะเป็น IR 001 เป็นดาวที่อยู่อาศัยของตระกูลใหญ่ระดับบอส มีตระกูลผู้นำทหาร หรือตระกูลของคนที่นั่งอยู่ในรัฐบาลกลาง

ต่อมา IR 002 เป็นสถานที่สำคัญอย่างสถาบันศึกษากลาง ศาล โรงพยาบาลชั้นดี บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ผลิตเครื่องมือ หรืออุปกรณ์มีคุณภาพต่างๆ IR 003 เป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลระดับกลางๆ หลังจาก IR 004-008 จะถูกเรียกเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรทั่วไปและตระกูลระดับกลางค่อนไปต่ำ

ส่วน IR 009-013 คือดวงดาวชายขอบ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยคนพลังจิตต่ำและที่ทิ้งขยะของจักรวรรดิ ที่เหลือคือดาวทรัพยากรทั้ง 5 ที่จะไม่มีคนอาศัย แต่มีไว้เพื่อนสำรวจ ล่าสัตว์ หรือเป็นดาวที่เตรียมไว้ทดสอบการสู้รบ ทดสอบการวิจัย หรืออาวุธต่างๆ นั่นเอง

ตระกูลจางเหมือนจะอยู่ IR 005 ไม่ถือว่าเป็นตระกูลระดับกลาง ถ้าในดาวนี้ถือว่ามีอำนาจพอควรเพราะในดาวนี้ตระกูลจางถือว่าเป็นตระกูลที่รวยเป็นอันดับ 2 รองจากตระกูลเพื่อนบ้านอย่างตระกูลเฟินเพียงนิดเดียวเท่านั้น

และแน่นอนว่าทั้งสองตระกูลไม่ถูกกันสักนิด

ตอนที่ตี้จิ่วตรวจค่าพลังแล้วพบว่ามีพลังจิตเพียงแค่ 3 หน่วย คนตระกูลเฟินยังเยาะเย้ยตระกูลจางอย่างไม่ไว้หน้าเลยสักนิด และเพราะแบบนี้เลยยิ่งทำให้พ่อของตี้จิ่วอย่างจางหนานฟ่ง ยิ่งไม่คิดสนใจไยดีลูกตัวเองเข้าไปอีก

ส่วนที่บอกว่าตี้จิ่วเป็นนางซินยุคอวกาศ ก็เพราะว่าเอกสารการสมัครนี้ร่างนี้ไม่ได้เป็นคนส่งไป แต่เป็นลูกเมียน้อยอย่างจางฮัวเหมย ลูกสาวคนรองของพ่อแสนดี (แตก) ของเธอเป็นคนส่งไปแทน

ง่ายๆ คือ

ลูกสาวเมียน้อยพ่อส่งข้อมูลเธอไปสมัครสาขานักออกแบบเมคา ซึ่งหากเธอไม่ไปจ่ายค่าสมัครจะถูกขึ้นชื่อว่าหลอกลวง และไม่สามารถสมัครสาขานักออกแบบเมคาได้ต่อไปอีก

สถาบันศึกษากลางไม่ใช่สถานที่ล้อเล่น ที่นี่มีการลงโทษชัดเจนและน่ากลัว

ดังนั้นการสมัครเรียนถือว่าเป็นเรื่องเคร่งครัด การมาสมัครแต่กลับไม่ไปจ่ายเงินและเข้าเรียน ถือว่าเป็นการดูถูกสถาบันการศึกษากลางเป็นอย่างมาก หากเธอไม่รีบไปจ่ายเงินกับลงทะเบียน จะเท่ากับตัดสิทธิ์การเรียนสาขานักออกแบบเมคาของตี้จิ่วไปตลอดชีวิตทันที

ตลอดชีวิตเลยนะ!!

“เด็กเปร*!!”

// ระวังดาเมจให้ดีนางเอกเราปากค่อนข้างแรงครับ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้